Καβαφικές και άλλες…μυστικές συζητήσεις.Give me a break…Please!!


artfredzone.wordpress.com

Ίσως δεν είναι ο καταλληλότερος των καιρών,

σίγουρα όμως μια τρέλα την έχει.

Οπότε είπα να ανεβάσω

ένα από τα Κρυμμένα Ποιήματα

του Ποιητή Καβάφη

και από κάτω να συμπληρώσω κάτι ακόμη

εξίσου ποιητικό περί Έρωτος

που ένας φίλος κάποτε μούστειλε,

συμβουλεύοντας με να μην ξεχνώ.

Ξεχνώ όμως και μάλιστα όλο και πιο συχνά

Ριτς

La jeunesse blanche

Η φιλτάτη, η άσπρη μας νεότης,

α η άσπρη μας, η κάτασπρη νεότης,

που είν’ απέραντη, κ’ είναι πολύ ολίγη,

σαν αρχαγγέλου άνω μας πτερά ανοίγει!…

Όλο εξαντλείται, όλο αγαπάει·

και λιώνει και λιγοθυμά εις τους ορίζοντας τους άσπρους.

A πάει εκεί και χάνεται εις τους ορίζοντας τους άσπρους,

για πάντα πάει.

Για πάντα, όχι. Θα ξαναγυρίσει,

θα επιστρέψει, θα ξαναγυρίσει.

Με τα λευκά της μέλη, την λευκή της χάρι,

θα έλθ’ η άσπρη μας νεότης να μας πάρει.

Με τα λευκά της χέρια θα μας πιάσει,

και μ’ ένα σάβανο λεπτό απ’ την ασπράδα της βγαλμένο,

με κάτασπρο ένα σάβανο απ’ την ασπράδα της βγαλμένο

θα μας σκεπάσει.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

—————————————————————————-

vitamodernarthttp://www.galeriecharmante.com/vitaModernArt.jpg

Ο έρωτας είν’ ένας ροζ πολτός

Μες στα σχολεία τις ντισκοτέκ και τα τηλέφωνα

Κολλάει στη γλώσσα μας στα μάτια μας στα μαλλιά μας

απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο πέφτουμε κάτω

με ανεπιτήδευτα επιδέξια βολ πλανέ

πετάμε γύρω από τα μεγάλα κτίρια

ο έρωτας είναι τ’ αξέχαστο μαλλί της γριάς

Κολλάει στα χείλη μας και τραγουδάμε υπέροχα

Τί άλλο μεγαλύτερο έχει η ζωή

από τον ύπνο στη φωλιά του ωραίου ;

—–

Ο Σεφέρης ελεγε ότι ο έρωτας αποσβολώνει το χρόνο… Για δες!

SARA BAREILLES /LOVE SONG

30 thoughts on “Καβαφικές και άλλες…μυστικές συζητήσεις.Give me a break…Please!!

  1. Τα ποιήματα που μιλούν για την νιότη γραμμένα από μεγάλους, είναι πολύ γλυκά. Τα ποίηματα γραμμένα από νέους για νέους είναι συνήθως πικρά.
    Καλή πρωτοχρονιά , τώρα πια!

  2. Ο έρωτας αποσβολώνει το χρόνο
    … το έχω ζήσει ακριβώς με τις ίδιες λέξεις. Και θα προσθέσω ότι ο χρόνος χωνεύει τον κάθε έρωτα ως ένδειξη καλοσύνης προς τον αποσβολωμένο άνθρωπο.

    Χρόνια καλά, με υγεία, δημιουργία, έμπνευση και αγάπη.
    Σε φιλώ Ρίτσα🙂

  3. «Ο έρωτας είν’ ένας ροζ πολτός» ????!!!!!

    Δεν τον είδα ποτέ ροζ, δεν ξέρω γιατί.

    Πιο κοντά στο αποσβολώνει το χρόνο του Σεφέρη είμαι, μάλλον…🙂

    Φιλιά Ριτσάκι μας
    (και σιγά μη σου ευχηθώ από τώρα!!!)🙂 🙂 🙂

  4. @@ ΝατασΑκι…
    ροζ προς μωβ πινελιές θα σου έλεγα, ρωτα και την Πενελοπε για να εξηγούμαστε δηλαδή. Καθότι ο έρως έχει πολλές και διαφορετικές ζωές σε πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους… Να μην χ….τώρα την οπτική γωνία του καθενός,…. Κακίες χρονιαρες μερες!!

  5. @@ mamma
    εγώ θα έλεγα ότι όταν ερωτευόμαστε περιφερόμαστε σαν αποσβολωμένοι και η πλάκα είναι ότι το βλέπουν όλοι οι άλλοι πλην ημών των ιδίων. Χα, έτσι είναι..φιλιά και ευχές

  6. @Σοφία….
    αυτά τα κρυμμένα ποιηματα του Καβάφη δεν τάχω μελετήσει ποτέ μου. Να, μια ευκαιρία, λοιπόν… ευχές Σοφάκι μου

  7. Άρθρο του κ. Χρήστου Γιανναρά
    Αντίδοτο στη θρησκευτική α-νοησία
    Τι ακριβώς εξακολουθούμε να γιορτάζουμε με τη «γιορτή» των Χριστουγέννων στις δυτικού τύπου κοινωνίες μας σήμερα;
    Μάλλον αυτό που λέει η λέξη: Τη γέννηση του Χριστού, άσχετα με το τι νομίζει ο καθένας για τον Χριστό. Αν ήταν, λ.χ., ο Θεός που έγινε άνθρωπος. Ή αν ήταν μόνο ιδρυτής μιας ακόμη θρησκείας. Ή απλώς ένας χαρισματικός ηθικολόγος, ξεχωριστός φιλόσοφος, ρομαντικός κοινωνικός μεταρρυθμιστής. Αναγνωρίζουμε όλοι αυτονόητα τον ξεχωριστό ρόλο του Χριστού στην ανθρώπινη Ιστορία και αφηνόμαστε στη συνήθεια να γιορτάζουμε τη γέννησή του.
    Για το πρώτο ενδεχόμενο, να ήταν ο Θεός που έγινε άνθρωπος, τι λογικά ερείσματα (ερείσματα κοινωνούμενης εμπειρίας) μπορεί να έχει ένας σημερινός, στις δυτικού τύπου κοινωνίες, άνθρωπος; Πώς ο Χριστός, ένα ιστορικά εντοπισμένο ανθρώπινο άτομο με τους υπαρκτικούς περιορισμούς της ανθρώπινης φύσης, μπορεί να ήταν η ίδια η Αιτιώδης Αρχή των υπαρκτών, ο Θεός δημιουργός του σύμπαντος;
    Στο πλαίσιο του βίου μας σε δυτικού τύπου κοινωνίες σήμερα, μοιάζει να μην υπάρχει η γλώσσα τόσο για την αναζήτηση όσο και για την απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα. Κάποτε οι άνθρωποι πάλευαν κατά προτεραιότητα να αποκρυπτογραφήσουν το αίνιγμα της ύπαρξης των υπαρκτών, όπως παλεύουν σήμερα να μάθουν τα μυστικά της ύλης για να εκμεταλλευτούν την ύλη. Κάθε πάλη γεννάει την αναγκαία για το εγχείρημα γλώσσα. Άλλη γλώσσα για την έρευνα του υπαρκτικού γεγονότος, άλλη για την αποτελεσματικότητα της χρησιμοθηρίας.
    Σήμερα, οι εκπρόσωποι του θεσμοποιημένου σε «επικρατούσα θρησκεία» εκκλησιαστικού γεγονότος μάς μιλάνε για την ενανθρώπιση του Θεού με τη γλώσσα όχι της πάλης για να φωτιστεί το αίνιγμα της ύπαρξης, αλλά με την κυρίαρχη γλώσσα της χρησιμοθηρικής αποτελεσματικότητας. Μας μιλάνε για το «αγαπάτε αλλήλους» που είπε ο Χριστός και είναι φανερό ότι το καταλαβαίνουν σαν συνταγή ωφελιμιστικής ηθικολογίας – θα μπορούσε να το έχει πει και ο Μαχάτμα Γκάντι. Μας μιλάνε και για την «ειρήνη» που ευαγγελίστηκε ο Χριστός, θαυμάσιο και αυτή κομφόρ της φυτικής ευζωίας μας. Κυρίως, μας μιλάνε με πλήθος τυποποιημένα αυτονόητα, λέξεις και φράσεις που λειτουργούν μόνο ως θρησκευτικά κλισέ, δίχως το παραμικρό αντίκρισμα εμπειρικής αμεσότητας, όπως όλες οι αξιωματικές αρχές των ιδεολογημάτων και τα δογματικά a priori.
    Καταιγισμός κηρυγμάτων, πλημμυρίδα έντυπου θρησκευτικού λόγου, ραδιοφωνικές συχνότητες που πουλάνε θρησκεία για ψυχολογική κατανάλωση. Και το καίριο, το ζωτικό ερώτημα αναπάντητο: Πώς ο άγνωστος, απρόσιτος, «πάντων επέκεινα» Θεός, ο ανέκφραστος, απερινόητος, αόρατος, ακατάληπτος, μπορεί να ταυτίζεται με βρέφος ανθρώπινο σε φάτνη αλόγων; Ποια πρόταση ερμηνείας του υπαρκτικού γεγονότος μπορεί να φωτίσει αυτόν τον παραλογισμό; Να καταφύγουμε στην ευκολία της «υπερφυσικής» αλογίας, δηλαδή σε μαγικές ερμηνείες άμπρα-κατάμπρα; Μα με την επίκληση του «υπερφυσικού» ο άνθρωπος έχει σκαρώσει πολλά θρησκευτικά μυθεύματα. Ποτέ ο λόγος της εκκλησιαστικής εμπειρίας δεν κατέφυγε στο πρόσχημα του «υπερφυσικού» και αυτόν τον εκκλησιαστικό λόγο απηχούσε ο Ντοστογιέφσκι όταν κατάγγελλε «το θαύμα, το μυστήριο και το κύρος» σαν τις τρεις πανίσχυρες δυνάμεις του κακού που δουλώνουν τον άνθρωπο.
    Πρόταση εμπειρικής ψηλάφησης «νοήματος» των Χριστουγέννων εκθέτει με διακριτική προσήνεια Ισαάκ ο Σύρος και η γραφή του επιβιώνει άκρως επικαιρική κάπου δεκατρείς αιώνες. Δέξου την ταπεινοφροσύνη, λέει ο μέγας Ισαάκ, είναι η μόνη εμπειρική πιστοποίηση που μπορεί να έχει ο άνθρωπος υπαρκτικής ελευθερίας από τη φύση του. Αν φτάσεις σε αυτήν την εμπειρική πιστοποίηση θα έχεις βεβαιωθεί ότι η ταπεινοφροσύνη «στολή Θεότητός εστιν. O γαρ Λόγος ο ενανθρωπήσας αυτήν ενεδύσατο και ωμίλησεν ημίν δι’ αυτής εν τω σώματι ημών».
    Στην πάλη για ερμηνευτικό φωτισμό του υπαρκτικού αινίγματος, πρώτο είναι το πρόβλημα της ελευθερίας. Όχι της ελευθερίας ως δυνατότητας επιλογών, όπως σήμερα νηπιωδώς την κατανοούμε, αλλά της ελευθερίας από τους περιορισμούς που επιβάλλουν στην ύπαρξή μας οι δεδομένες αναγκαιότητες της φύσης μας: η υποταγή στον χρόνο, στον χώρο, στη φθορά, στον θάνατο. Και το πρώτο που ενδιαφέρει είναι αν η ελευθερία από τη φύση μπορεί να περιλαμβάνεται στα ενδεχόμενα του υπαρκτικού γεγονότος.
    H ερμηνευτική πρόταση της εκκλησιαστικής εμπειρίας βλέπει στα Χριστούγεννα απτή (ιστορικά σαρκωμένη) την ελευθερία της ύπαρξης του Θεού από κάθε αναγκαιότητα προκαθορισμού που θα προϋπέθετε η θεία φύση ή ουσία του. Είναι Θεός, αλλά είναι και υπαρκτικά ελεύθερος από τη θεότητά του, ελεύθερος να υπάρξει «κενωτικά» και ως άνθρωπος – στην ενανθρώπισή του ψηλαφείται ο θρίαμβος της υπαρκτικής ελευθερίας του προσώπου του έναντι της φύσης του. Αντίστοιχα, η εκ νεκρών ανάσταση του Χριστού είναι η απτή ελευθερία του από τους υπαρκτικούς περιορισμούς της ανθρώπινης φύσης που προσέλαβε.
    Νοήματα όλα αυτά άκρας σχετικότητας παγιδευμένα μέσα στα όρια του κόσμου μας που είναι και όρια της γλώσσας μας. Γι’ αυτό και εύκολα διολισθαίνουν στο ιδεολόγημα. Το γνωρίζει, ασφαλώς επώδυνα, Ισαάκ ο Σύρος και συνετά η δική του ερμηνευτική των Χριστουγέννων πρόταση αποφεύγει την παγίδα των νοημάτων. Καλεί στην άμεση εμπειρική ψηλάφηση της ερμηνείας, στην έμπρακτη σπουδή του τρόπου της υπάρξεως που ελευθερώνει από τις προδιαγραφές της φύσης. Και αυτός ο τρόπος είναι η «κένωση», η ταπεινοφροσύνη. «Πας ο αμφιεσάμενος αυτήν, την στολήν εν η ωράθη ο κτίστης αμφιέννυται» – σπουδάζει στο κορμί του την ελευθερία από την κτιστότητα.
    H «αποκάλυψη» που κομίζει η εκκλησιαστική εμπειρία είναι όλη κι όλη τρεις λέξεις: «Πατήρ», «Υιός», «Πνεύμα». Δηλώνουν την Αιτιώδη Αρχή του υπαρκτού ως ελευθερία από την οντική ατομικότητα τη φυσικά ή ουσιαστικά προκαθορισμένη. Και ελευθερία από τον ατομοκεντρισμό δεν σημαίνει άρνηση της αυτοσυνείδητης ετερότητας, αλλά πραγμάτωσή της μέσα από την υπαρκτική δυναμική της σχέσης, της αυθυπέρβασης, της αγάπης. H αγάπη δεν είναι ηθική ποιότητα, αλλά ο τρόπος υπάρξεως της Θεότητας, ο τρόπος της ελευθερίας.
    Το όνομα «Πατήρ» δεν παραπέμπει σε ατομικό εγώ, αλλά στη σχέση με τον «Υιό» και το «Πνεύμα», το ίδιο και καθένα από τα άλλα δύο ονόματα. Και αυτόν τον τρόπο της ύπαρξης ως ελευθερίας τον αποκάλυψε το βρέφος της Βηθλεέμ φορώντας σάρκα ταπεινή, δηλαδή ψηλαφητή την «στολήν της Θεότητος».
    Πέρα από την απελπιστική πλημμυρίδα θρησκευτικής κηρυγματικής α-νοησίας υπάρχει, δώρο ζωής ανεκτίμητο, Ισαάκ ο Σύρος.

  8. Τρυφερά και φευγάτα μάς συνοδεύεις σιγά σιγά προς την έξοδο κι αυτού του χρόνου, που αν κι εμένα δε μου μοιάζει να φεύγει αποσβολωμένος από οποιονδήποτε έρωτα, πάλι όρκο δεν παίρνω γιατί appearances are deceptive! όπως λένε και στα μέρη της Penelope.🙂

  9. ρίτσα μου
    δεν το ήξερα αυτο του καβάφη -ευχαριστώ!
    και να ένας μεγάλος -με πολλές έννοιες)
    που έβλεπε την σπουδαιότητα της νιότης
    και γυρνούσε ξανά και ξανά εκεί
    για να είναι ώριμος.

    «επέστρεφε..»

    η βλακεία μας είναι ακριβώς αυτό.
    ότι όσοι είμαστε μιλημένοι για την σημασία της
    νοσταλγούμε κάτι που ΤΟΤΕ δεν μπορούσαμε να ευχαριστηθούμε.

    ένα σωρό μαλακίες μας μαθαίνουν στο σχολείο
    και οι γονείς.
    το να ζούμε το ΤΩΡΑ κανείς δεν μας το σμιλεύει.

    όλο τι θα κάνεις όταν μεγαλώσεις.

    μούμπλεμούμπλε… πρωί-πρωί…

    καλημέρα!
    χχχχχχχχχχχχχχχχχ

  10. Απαπά! Λευκός ο έρωτας; ροζ ο έρωτας; γεροντικά ξεμωράματα κι εφηβικές πλάνες.. κατανοητές, ανθρώπινες καταστάσεις, αλλά .. Έρωτας; α μπα.. Ο έρωτας είναι κόκκινος και μαύρος, φωτιά και κάρβουνο και σταματημένος χρονος (αυτό εννοεί ο Σεφέρης λέγοντας αποσβωλομένος.. όχι τόσο «έκπληκτος», όσο «σταματημένος».. το ξέρω καλά, γιατί το έχω ζήσει βαθιά..)
    καλημέρα όμορφη Ρίτσα κ παρέα!

  11. να, ορίστε ο δικός μου άνθρωπος!

    Κόκκινος και μαύρος είναι, μπράβο βρε Γάτε!🙂
    (άκου ροζ, μωβ! Σιγά μην είναι και φούξια! :ppp)

    Καλημερούδια σας
    (το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο, κλπ…)
    χο χο χο 😆

  12. @ ΝατασΆκι….
    καλά, τώρα εσύ γιατί μιλάς και μάλιστα διατυπώνεις σαφή άποψη και εκφράζεις δημοσίως τις προτιμήσεις σου ; Τί σουχω μάθει παιδί μου , ε;

  13. @ Μαυρος Γάτος
    θα σου έλεγα ότι ο έρωτας είναι υποκειμενική υπόθεση. Εχει απ όλα τα χρώματα και στην ακραία περίπτωση που αυτός δεν έχει, του κοτσάρουν οι εμπλεκόμενοι και τελειώνουν…Γιατί τελειώνει, ξέρεις ε;

  14. @maya
    ευχες καλή μου, Τί άλλο να πούμε ; Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας είχε κιτρινο χρώμα, ας πούμε.
    Και που μεγαλώσαμε, κάναμε αυτά που θέλαμε να κάνουμε ;

  15. @ just me
    μπουχτισμένος ναι, αποσβολωμένος με τίποτα.Αλλά αφού το θέλει ο ποιητής και οι φίλοι, γιατί να τους χαλάσω το χατήρι ;
    ευχές φιλενάδα

  16. @Dinosma….
    καλός ειναι ο Καβάφης κι αν θες να σου δανεισω βιβλία με ποιητικές συλλογές να μάθεις δυο τρια πράγματα..

  17. KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΚΑΝΑΣ
    Καλε, γιατί μου στείλατε τον κ. Γιανναρά; Πρώτον ειναι συναδελφος μου,δ εύτερον ειμαι συνάδελφος με το γιό του και τριτον…ε, εντάξει, ας μην τρελλαθούμε κι όλας…

  18. Αμάν πια με αυτή την ροζ εκδοχή του έρωτα! Είναι έρωτας, δηλαδή, κυρίως μια κούρσα έκρισης ντοπαμίνης;
    Και η αυτοπαράδοση – αυτοπροσφορά τι είναι; ιδιορρυθμίες φιλοσόφων ή κάτι ουσιώδες;
    Υπάρχει κανείς που να έχει εμπειραθεί κάτι περισσότερο από τη μαστούρα της ντοπαμίνης (που σταματάει το χρόνο) για να μας ενημερώσει και μας τους αμαθείς;
    Κάποιος παπούλης μου είπε κάποτε ότι έρωτας είναι «να δέχεσαι να τρυφτεί η μούρη σου στο χώμα για το καλό του άλλου», πράγμα που θέλει ωριμότητα και όχι νιάτα!
    Ερωτικοί/κές και Ανέραστοι/ες,
    Καλή Πρωτοχρονιά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s