Ελένη Γκίκα, σας περιμένουμε στον πολυχώρο της «Αγκυρας»

prosopsi

Εμείς θα είμαστε εκεί!!!

Ο συνένοχος

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΑΝΕ ΘΕΑΤΡΟ

Ο ΑΓΚΥΡΑ ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ διοργανώνει:

Θεατρικοποιημένη μουσική παράσταση με αφορμή
τα βιβλία της Ελένης Γκίκα και τις μουσικές της Αναστασίας Παπαδημητρίου
με τίτλο «Υγρός Χρόνος».
Παραστάσεις: Σάββατο 31/1, Κυριακή 1/2, Σάββατο 7/2 και Κυριακή 8/2,
Ώρα: 21:00 μ.μ.,
στον ΑΓΚΥΡΑ ΠΟΛΥΧΩΡΟ, Σόλωνος 124, Αθήνα

Μια νέα πρόταση από τις εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ και τον ΑΓΚΥΡΑ ΠΟΛΥΧΩΡΟ για την παρουσίαση λογοτεχνικών βιβλίων, συνδυάζοντας κείμενα, μουσική και τραγούδια.
Με αφορμή την έκδοση του καινούριου βιβλίου της Ελένης Γκίκα με τίτλο «Υγρός Χρόνος», οι εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ οργανώνουν θεατρικοποιημένη μουσική παράσταση που βασίζεται σε μονολόγους των τελευταίων της βιβλίων.
Λίγα λόγια για την παράσταση: Μια γυναίκα και ένας άντρας με καρμικό παρελθόν, συναντιούνται στο Νησί των Λωτοφάγων. Με συνέπειες ανεξέλεγκτες, και το αίνιγμα να ανήκει για πάντα στο παρελθόν ή στον άλλον. Εξάλλου, το ποίημα της ζωής μας είμαστε πάντοτε εμείς. Ακόμα και όταν προσποιηθούμε πως τ’ αγνοούμε. Μια ιστορία ηδονής και οδύνης. Αυτογνωσίας και αναζήτησης. Με ένα φινάλε ανοιχτό σαν ζωή, διαφορετικό για τον καθένα. Μια ιστορία αναπόφευκτη, ερωτικά εμμονική, χρέος.

Τη μουσική και τα τραγούδια της παράστασης που θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά σε κοινό, έχει γράψει η Αναστασία Παπαδημητρίου, πάνω σε ποιήματα και στίχους των ποιητών: Νάνου Βαλαωρίτη, Φώτη Αγγουλέ, Λευτέρη Παπαδόπουλου, Ζακ Πρεβέρ (μετάφραση: Γιάννης Θηβαίος), Ελένης Γκίκα, Μάρως Βαμβουνάκη και Άννας Παπαδημητρίου.
Μετά την παράσταση ακολουθεί μουσικό αφιέρωμα στους Μ.Χατζιδάκι και Μ. Θεοδωράκη.

Συντελεστές της παράστασης
Δραματοποίηση κειμένων – σκηνοθεσία: Μελίνα Παπανέστορος
Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Κωνσταντινίδης
Παίζουν οι μουσικοί: Γιώργος Κωνσταντινίδης (πιάνο-βιολί), Σπύρος Κοντάκης (κιθάρα)
Παίζουν οι ηθοποιοί και οι καλλιτέχνες: Γιώργος Γεωγλερής, Θάνος Πολύδωρας και Αθηνά Χειλιοπούλου
Τραγουδούν: Πένυ Ξενάκη, Θάνος Πολύδωρας, Αθηνά Χειλιοπούλου

Κατά τη διάρκεια της παράστασης θα προβάλλεται φωτογραφικό υλικό σχετικό με την παράσταση της Χαράς Μπιρμπίλη – Παπαδημητρίου.
Για περισσότερες πληροφορίες και κρατήσεις στα τηλέφωνα: 210 3837667, 210 3837540, τιμή εισιτηρίου: 15 ευρώ

ΥΓ. «Ο συνένοχος»

Με σταυρώνουν κι εγώ πρέπει να ‘μαι τα καρφιά κι ο σταυρός.
Μου προσφέρουν το ποτήριο και πρέπει εγώ να ‘μαι το κώνειο.
Μ’ εξαπατούν και εγώ πρέπει να ‘μαι το ψέμα.
Με καίνε και πρέπει εγώ να ‘μαι η κόλαση.
Οφείλω να μεγαλύνω και να ευλογώ την κάθε στιγμή του χρόνου.
Τροφή μου είναι τα πάντα.
Το ακριβές βάρος του σύμπαντος, η ταπείνωση, η δοξολογία.
Πρέπει να συγχωρώ αυτόν που με πληγώνει.
Η ευτυχία μου ή η δυστυχία μου δεν έχουν σημασία.
Είμαι ο ποιητής.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Για όσους ενδιαφέρονται, ας ρίξουν μια ματιά στην ηλεκτρονική σελίδα των εκδόσεων ΑΓΚΥΡΑ

 

foto-polixorou-gia-internet

bookstore

aithousa-lexeis

Το POLITICS news στη Μέση Ανατολή

Η μικροσκοπική συμμετοχή μου στο καινούργιο πολιτικό περιοδικό Politicsceb5ceb9cebacf8ccebdceb1-6

Για όσους ενδιαφέρονται το περιοδικό Politics κυκλοφορεί στα περίπτερα με άρθρα του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου, Κώστα Ιορδανίδη, Μίμη Ανδρουλάκη, Νίκου Κωνσταντόπουλου, Αρ. Βασιλείου, Ν. Μάνου, Γ.Καλαντζή, Δ. Αράπογλου και η αφεντιά μου, όπως και πολλοί άλλοι συνάδελφοι..

ριτς

Η άλλη, παράλληλη Ελλάδα

Βρήκα το κείμενο της φίλης μου Τασούλας Καραϊσκάκη ιδιαίτερα ενδιαφέρον, με την έννοια ότι με εκπροσωπεί. Πιστεύω κι εγώ στην ύπαρξη μιας άλλης Ελλάδας, την οποία θάβουμε εν ψυχρώ, προβάλλοντας μόνον τις ασχήμιες της. Κι αυτό είναι άδικο. Θάθελα κι εγώ να αισθάνομαι ότι ανήκω σ’ αυτή την άλλη παράλληλη Ελλάδα.Τασούλα, ευχαριστώ.

Η άλλη παράλληλη Ελλάδα

Tης Τασούλας Καραϊσκάκη

photo-4

Δίπλα στην Ελλάδα του εαυτουλισμού, της ασυνειδησίας, δίπλα στην Ελλάδα των ασύδοτων κερδοσκόπων και του οκνού τηλεορασόπληκτου πλήθους, ζει μια άλλη, καλή Ελλάδα. Η Ελλάδα της βοήθειας, της σύνεσης, της αφοσίωσης, της εγρήγορσης, της μάχης. Είναι η Ελλάδα των γειτόνων της Κωνσταντίνας Κούνεβα που έσπευσαν, μέσα στη νύχτα, με ένα λάστιχο ποτίσματος να «ξεκολλήσουν» από πάνω της το φονικό βιτριόλι – χωρίς αυτούς ίσως να ’χε πεθάνει.

Η Ελλάδα της Χριστίνας, που έμαθε, συγκλονίστηκε, έτρεξε, ανήμερα Χριστουγέννων, στο προσκέφαλο της άγνωστης γυναίκας, ατρόμητη μπροστά στην τόση φρίκη, στον τόσο πόνο. Και ύστερα στο σπίτι της μάνας, να αφουγκραστεί το βουβό ουρλιαχτό, να εμποδίσει -με τη στιβαρή ανθρώπινη παρουσία- την κατάρρευση. Να χτυπήσει για λογαριασμό της νοσηλευόμενης ξένης μεγάλες και μικρές «πόρτες», ώστε να χαρίσει -μάλλον τα κατάφερε- στην πληγωμένη οικογένεια μια νέα, εξασφαλισμένη ζωή.

n105308385382_517Της Τίνας, που αναπνέει για να προσφέρει φάρμακα σε αρρώστους, στήριξη σε απόκληρους, που μαθαίνει ελληνικά σε Αφγανούς πρόσφυγες στον Αγιο Παντελεήμονα, κόντρα στο κύμα του ρατσισμού και της οργής. Των Παριανών που, εκείνο το δραματικό βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου 2000, χύθηκαν αδείλιαστα, ξανά και ξανά, μέσα στα σκοτεινά νερά να περιμαζέψουν τους ναυαγούς του Σαμίνα, άνοιξαν σπίτια, έσπευσαν με τα είδη της ανάγκης – ώς το πρωί όλο το νησί ένα πονεμένο μελίσσι. «Χωρίς αυτούς δεν θα ζούσαμε» ορκίζονται τρεις Γερμανοί.

photo-3Του Κυριάκου, που έπειτα από 30 ώρες νοσοκομείου δεν ξεσπάει πάνω στο επόμενο «νούμερο» των επειγόντων, αλλά σώζει, παρηγορεί. Του δασκάλου στο Λέχοβο Κοζάνης, που μετέτρεψε την ακριτική σχολική αίθουσα σε ψηφιακό παράδεισο και συνέδεσε τους μαθητές με την τεχνολογική επιτάχυνση. Της Μαρίας, που περιμαζεύει κάθε πλαστικό κομματάκι, εξοικονομεί και την τελευταία σταγόνα νερού, κόντρα στον πλανητικό στρουθοκαμηλισμό της καταστροφής. Του Διονύση, που υποδεικνύει, δίχως ίχνος αυτοπροβολής, με ακριβή επιστημονικά σχέδια, πώς να εξασφαλίσουμε την επιβίωση του είδους σε μια γη κορεσμένη. Του Κωνσταντίνου, που αφυπνίζει ό,τι κοιμάται στο βάθος κάθε ανθρώπου, αλήθειες κρυμμένες από το σύγχρονο «πνεύμα», ιδέες που έχουν πεισματικά λησμονηθεί.

photo-2Είναι η Ελλάδα όλων όσοι (και υπάρχουν πολλοί) μάχονται την κυριαρχία του εύκολου, δεν βλέπουν την αλληλεγγύη σαν κατεργαριά, δίνουν με τη ζωή τους μαθήματα συμφιλίωσης, εξαγνίζουν τις θανατηφόρες ψυχικές εντάσεις, εκδηλώνουν -με λόγια, βλέμματα, χειρονομίες, πράξεις- σταθερή αγάπη για πραγματικότητες ταπεινές, διατηρούν ελπίδες που διέλυσε η ιστορία, υψώνουν την ανθρώπινη φωνή, φωνή αρχαία, του οράματος και του πάθους… Είναι μια καλή Ελλάδα, θαμμένη κάτω από στρώματα αδιαφορίας και κυνισμού, κατακερματισμένη. Ετσι όλα, τα κακά νέα, οι κραυγαλέες ανισότητες, η σήψη, βιώνονται ατομικά και προκαλούν περισσότερη οδύνη. Και απαισιοδοξία. Μόνοι… Στο βάθος δεν είμαστε. Δεν κρύβουμε όλοι μέσα μας ένα ξεχασμένο της κομμάτι;

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής, 25-1-2009

ριτς
κείphoto-5

φωτογραφίες των Αχχιλέα Ζαβαλλή και Τάσου Πουλιάση

Πατέρας, γιος και το απέραντο σφίξιμο… Πιλάβιος και υιός…

» Τι είναι αυτό; « , μια μικρού μήκους ταινία του Κωνσταντίνου Πιλάβιου, σε σενάριο του Νίκου Πιλάβιου

Ηταν για μένα μια μικρή έκπληξη. Το γιουτιουμπάκι μου τόστειλε το βράδυ της Πέμπτης η Κροτ εκ Βρυξελλών. Κι όπως ήμουν ημιθανής από την τρέλα της ημέρας ήρθε και ακούμπησε στην ψυχή μου όλη η γλύκα της επαχθούς σχέσης γονιού και παιδιού. Κι ήρθε η μνήμη η άθλια και μουφερε μπροστά μου τη μητέρα μου που κτυπήθηκε τόσο άσχημα από την άτιμη αρρώστεια το Αλτζχάιμερ… Κάπως έτσι σκεφτηκα να το ανεβάσω το βιντεάκι γιατί ειμαι φίλη με το Νίκο τον Πιλάβιο , τον πατέρα του Κωνσταντίνου Πιλάβιου που έστησε το φιλμάκι με άψογο επαγγελματισμό….  Ξέρετε, δεν είναι κακό να διατηρούμε κάπου στο βάθος του είναι μας λίγες ευαισθησίες. Όπως δεν είναι κακό να μαθαίνουμε από τους άλλους με οποιοδήποτε τρόπο, ακόμη και μέσα από μια εικόνα που μπορεί και να μη μας αφορά.

Ευχαριστώ Νικο Πιλάβιε
Ευχαριστώ
Κωνσταντίνε Πιλάβιε , κι ας μην σε ξέρω
ριτς

Ομπάμα..όπως λέμε ελπίδα!

Καλή τύχη άνθρωπε. Είθε να βοηθήσεις την πατρίδα σου, τους συμπατριώτες σου. Είθε να βάλεις τέλος στο αίσχος του ρατσισμού. Είθε να κάνεις τον αμερικανικό λαό να σταθεί ξανά στα πόδια του, να βγει από την τρύπα της ταπείνωσης και της διεθνούς απαξίωσης…. Για μας, άστο, θα τα βολέψουμε μόνοι….

Δανάη Στρατηγοπούλου : Μη με αποκαλείτε ιέρεια!

assets_large_t_420_2257145Μη με αποκαλείτε «ιέρεια»


ας ερχόσουν για λίγο…. Σογιουλ, Δανάη

«Δεν θέλω να με αποκαλούν «ιέρεια των γραμμάτων και της τέχνης», έχω μπουχτίσει πλέον τα «μύθος», «θρύλος», «ιστορία». Δεν στάθηκα ποτέ στις αναδρομές στο παρελθόν. Θέλω να με ρωτάνε τι κάνω αυτή τη στιγμή, τι σκοπούς έχω…». Αυτά δήλωνε η Δανάη Στρατηγοπούλου, το 2002, στην Πόπη Μαγουλά-Γαϊτάνου, η οποία έγραψε τη βιογραφία της με τίτλο «Δανάη: το αηδόνι του έρωτα», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Αγκυρα».

Το αηδόνι, όμως, σιώπησε για πάντα. Η Δανάη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 96 ετών και εμείς ερχόμαστε σε δύσκολη θέση, γιατί σε αυτό το αποχαιρετιστήριο αφιέρωμα δεν είναι εύκολο να «πειθαρχήσουμε» στην επιθυμία της και να μη χρησιμοποιήσουμε για εκείνη μεγάλα λόγια και σημαντικούς τίτλους. Γιατί η Δανάη Στρατηγοπούλου ήταν μια πραγματικά μεγάλη τραγουδίστρια, μουσικός, συγγραφέας, μια σημαντική γυναίκα.

Για τους περισσότερους η Δανάη είναι η απόλυτη ερμηνεύτρια του Αττίκ και του Χαιρόπουλου. Δεν ήταν, όμως, μόνον αυτό. Ηταν μία τραγουδίστρια που ερμήνευσε περισσότερα από 300 τραγούδια, αρκετά σε στίχους δικούς της, όπως το θρυλικό «Τι ναι αυτό που το λένε αγάπη», είναι η πιο τραγουδισμένη και η πιο δισκογραφημένη τραγουδίστρια, η πιο «παγκόσμια» δημοσιευμένη. Η Δανάη ήταν, επίσης, μουσικός και ποιήτρια και λογοτέχνης, έκανε πολλές μεταφράσεις, ενώ διετέλεσε και καθηγήτρια της ελληνικής λαογραφίας σε Πανεπιστήμιο της Χιλής.

Γεννήθηκε το 1913 στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στη Γαλλία. Εκανε για έναν χρόνο σπουδές στα οικονομικά, φοίτησε στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, ενώ παράλληλα έκανε και μουσικές σπουδές.

Η μοναδική βελούδινη φωνή της την έχρισε αναντικατάστατη μούσα του Αττίκ, με τον οποίο πρωτοσυναντήθηκε το 1935: «Ενώπιος ενωπίω με το ιερό τέρας! Ηταν, θυμάμαι, βλοσυρός και εγώ είχα απερίγραπτο τρακ, όπως μου συμβαίνει σε όλες τις πρεμιέρες. Είχα καταπιεί τη γλώσσα μου».

Η Δανάη είπε σημαντικά τραγούδια «Ζητάτε να σας πω», «Ας ερχόσουν για λίγο», «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη», «Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου» κ.ά., και έγινε περιζήτητη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ο τόπος, όμως, που τη μάγεψε ήταν η Χιλή. Ισως γιατί ήταν η πατρίδα του Νερούδα, του λατρεμένου της Νομπελίστα ποιητή, του οποίου ποιήματα μετέφρασε στα ελληνικά -ανάμεσά τους και το θρυλικό «Κάντο Χενεράλ»-, αλλά και ερμήνευσε. «Εξι μήνες περίμενα τον ποιητή να γυρίσει στη Χιλή», λέει η ίδια στη βιογραφία και συμπληρώνει: «Ηταν πολύ γοητευτικός, σχεδόν ερωτικός!».

Ιδιαίτερη στενή, όμως, ήταν η σχέση της και με τον Γιάννη Ρίτσο: «Ενα όνειρο ονειρεύτηκε ο ποιητικός μας αρχάγγελος (Ρίτσος) και αυτό το όνειρο πληρώνει. Το προδομένο όνειρο είχε για τα καλά διαβρώσει το υπερευαίσθητο υλικό της ψυχής του…Κι ακριβώς επειδή ήταν ονειροπόλος, έμεινε ένας ποιητής που πέθανε χωρίς να έχει γίνει ποτέ πλούσιος», έχει πει η ίδια.

Η Δανάη ήταν μια γυναίκα δυναμική και ενεργή μέχρι τα βαθιά της γεράματα. Οπως, εξάλλου, έλεγε: «Η ηλικία του κάθε ανθρώπου είναι μια εσωτερική υπόθεση. Ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι έδωσαν ό,τι έδωσαν μέχρι τα είκοσί τους, ενώ άλλοι άρχισαν ως μεσήλικες ή ηλικιωμένοι. Δεν έχω σταματήσει να ενδιαφέρομαι για τη ζωή γύρω μου κι αυτό είναι ζωή, νομίζω…».
(Από το Εθνος)

Από το κατά καιρούς συγγραφικό της έργο ξεχωρίζουν (βιβλία, μελέτες, μεταφράσεις):

* «Τραγουδώντας» (χρονικό) 1954
* «Αντιδράσεις» (ποίηση) 1960
* «Τα υψώματα του Μάτσου Πίτσου» του Π. Νερούντα, μετάφραση 1966
* «Για ένα ζευγάρι ρόδα» (λαογραφική μελέτη) 1972
* «Ελληνίδες ηρωίδες στο δημοτικό τραγούδι» (μελέτη) 1972 και ακολουθούν από το 1973:
* «Εστραβαγάριο»
* «Είκοσι ποιήματα αγάπης κι ένα τραγούδι απελπισμένο»
* «Λάμψη και θάνατος του Χοακίμ Μουριέτα»
* «Γενικό άσμα»
* «Νύχτα του Σαββάτου» του Μπερναβέντε, μετάφραση
* «Η μάυρη βίβλος της βορειοαμερικανικής επέμβασης στη Χιλή» του Αρμάνδο Ουρίβε, μετάφραση
* «Η Χιλή θα νικήσει» του Χουάν Φοντό, μετάφραση

Τζορτζ Μπους: στη σκιά του Αλμπέρ Καμύ και της τρομοκρατίας

images-bb

r2901744624

«Στάθηκα σε ίση απόσταση από την αθλιότητα και τον ήλιο. Η αθλιότητα δεν μ’ άφησε να πιστέψω πως όλα πάνε καλά κάτω από τον ήλιο και μέσα στην ιστορία. Ο ήλιος μού έμαθε πως η ιστορία δεν είναι το παν»… Ο διάχυτος ρομαντισμός του Αλμπέρ Καμύ γίνεται ξαφνικά επίκαιρος, μέσα από τις «Σκέψεις για την Τρομοκρατία». (Εκδόσεις Καστανιώτη). Τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή αποτελούν το ένα σκέλος, αυτό της αθλιότητας. Η αποχώρηση του προέδρου Μπους είναι το δεύτερο σκέλος, αυτό της Ιστορίας, που μπορεί να μην είναι το παν μπροστά στον ήλιο, όμως, γίνεται ανάχωμα ανάμεσα σ’ αυτόν και τη Γη.

Η πανεπιστημιακός Ζακλίν Λεβί Βαλανσί στη συλλογή κειμένων του Καμύ «Σκέψεις για την Τρομοκρατία» συνοψίζει τις ιδέες του νομπελίστα στοχαστή για την τρομοκρατία, τον τρόπο που εκείνος την έβλεπε και τον τρόπο που εκείνη καταλάμβανε τον δημόσιο χώρο. Η τρομοκρατία, έχοντας διανύσει τεράστιες αποστάσεις μέσα στους αιώνες κι έχοντας καταδικαστεί και υμνηθεί (η οπτική γωνία ήταν πάντα το θέμα), σημαδεύει τη σύγχρονη εποχή με το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου. Εκτοτε, η ανθρωπότητα ζει και θα συνεχίσει να ζει με τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», κατασκευή που περικλείει αγαθές προθέσεις, μεγάλα συμφέροντα, επιλεκτικές συμπεριφορές και παράπλευρες απώλειες. Το τυφλό μακελειό αθώου πλήθους, όπως έλεγε ο Καμύ.0bd35875fc4df6eeb52c12c1e48dd575_lm ( Μακελειό στη Γάζα)

Ο Καμύ ερμήνευε τα γεγονότα και τις προεκτάσεις τους με την αντίφαση ενός ιδεολόγου που ζει σε στρατευμένες εποχές. Οταν η αθλιότητα ήταν κοινός τόπος και η ιστορία ελάχιστα τον αφορούσε, όπως συχνά υποστήριζε ο συγγραφέας. («Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για την ιστορία».) Θεωρούσε την τρομοκρατική πράξη αποτρόπαιο έγκλημα για τους εκπροσώπους της έννομης τάξης, αλλά και πράξη δικαιοσύνης για κείνους που τη διαπράττουν. Δεν έχει σημασία αν ενεργούν γιατί θέλουν να ελευθερώσουν τη χώρα τους ή να σώσουν τον κόσμο από την καταπίεση: καταλήγουν όντως σε εγκλήματα, όχι από σαδιστική παρόρμηση ούτε από την έλξη του κέρδους, αλλά για να διορθώσουν μια αδικία.

Ο τρομοκράτης θέλει να δώσει πολιτική προέκταση στην πράξη του, πάνω στην οποία το ηθικό και το πολιτικό συγκρούονται. Ο Καμύ έλεγε ότι οι τρομοκράτες δεν θεωρούν τους εαυτούς τους κοινούς εγκληματίες, αλλά πολιτικούς αγωνιστές που επιδιώκουν να δημιουργήσουν κατάσταση πολέμου και να καθιερωθούν επίσημα από τους εχθρούς τους ως νόμιμοι αντίπαλοι. Συμπεριφέρονται σαν το άλλο εγώ της παρούσας εξουσίας, χωρίς όμως να υφίστανται τη δοκιμασία της πολιτικής αντιπροσώπευσης ούτε τον καταναγκασμό για την κατάκτηση της εξουσίας. Η τρομοκρατία, κατά τον Καμύ, κηρύσσει έναν πολύ περίεργο πόλεμο: χωρίς εμπολέμους, χωρίς πεδίο μάχης, χωρίς ισότητα όπλων, χωρίς κατά μέτωπον μάχες. Οι τρομοκράτες θέλουν την αξιοπρέπεια των όπλων χωρίς να διακινδυνεύσουν την αναμέτρηση των δυνάμεων, θέλουν να εισπράττουν τα οφέλη του πολέμου χωρίς να πληρώνουν το τίμημά του, να νικούν χωρίς να αντιμετωπίζουν τον εχθρό. (Ας θυμηθούμε πρόχειρα τον Γιασέρ Αραφάτ παλιότερα, τη Χαμάς σήμερα και τον ΙRΑ χθες.) Κλασικά, θέμα οπτικής και ποιοτικής γωνίας, που σημαίνει ότι μέσα από το χρόνο και τη διόρθωση της αδικίας κάποιοι δικαιώνονται, κάποιοι επιβραβεύονται, κάποιοι κατακρημνίζονται.

Ο Καμύ, όμως, έλεγε ότι αν οι εγκληματικές πράξεις του αντιπάλου μάς οδηγούν να πράξουμε ομοίως, η ηθική ανωτερότητα των θεσμών καταρρέει και τίποτα δεν μας διαφοροποιεί από τον εχθρό. Επιστρέφουμε στην πρωτόγονη κατάσταση για την οποία μας μιλάει ο Χομπς, στη ζούγκλα, όπου η μόνη αρχή είναι η βία. Ολη αυτή η παραδοξότητα της τρομοκρατίας στην εποχή μας μάς παραπέμπει στον πρόεδρο Μπους. Αν ρωτήσουμε ένα παιδί του Δημοτικού με τι θα συνέδεε το όνομά του ο πρόεδρος Μπους, αποχωρώντας από τον Λευκό Οίκο, νομίζω ότι θα απαντούσε χωρίς ενδοιασμούς… «με την τρομοκρατία».

Πράγματι, ο Αμερικανός πρόεδρος διασχίζει το κατώφλι της Ιστορίας συνδέοντας για πάντα το όνομά του με την τρομοκρατία και τις παράπλευρες απώλειές της. Ξεκίνησε την προεδρική διαδρομή του στο χρόνο εξαπολύοντας πολεμικούς μύδρους εναντίον της Aλ Κάιντα στο Αφγανιστάν και ακινητοποιεί νοητά τον προεδρικό χρόνο με την εικόνα του Ιρακινού δημοσιογράφου που εκσφενδονίζει εναντίον του ένα ζευγάρι παπούτσια, τη μεγαλύτερη προσβολή που θα μπορούσε να δεχθεί πολίτης της Δύσης από Μουσουλμάνο. (Οι πληροφορίες λένε ότι ο Ιρακινός δημοσιογράφος φυλακίστηκε χωρίς να του απαγγελθούν κατηγορίες και πιθανότατα θα υποβληθεί σε βασανιστήρια.) Ο πρόεδρος Μπους έκανε το ντεμπούτο του ως πλανητάρχης, διατυμπανίζοντας το όραμά του για την εξάπλωση της δημοκρατίας. Θυμάμαι, τότε έλεγε: «Από το Μαγκρέμπ ώς την Ινδονησία κι ακόμη πιο πέρα… η δημοκρατία θα κυριαρχήσει». Φεύγει, γυρίζοντας την πλάτη στις χαίνουσες πληγές. Καιόμενοι τόποι παντού. Στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στο Πακιστάν, στη Γάζα… Εκείνος προτιμά να δίνει συνεντεύξεις. Σωρεία συνεντεύξεων, στήνοντας μαζί με τον Καρλ Ρόουβ και την Κόντι το σχέδιο της υστεροφημίας του. Το περιβάλλον του επιχειρεί να τον αγιοποιήσει. (Μα, δεν είναι αναγεννημένος Χριστιανός ο πρόεδρος;) Ο Ρόουβ μας θυμίζει ότι με τον Μπους συναγωνίζονται στο διάβασμα. Διαβάζουν, λέει, 95 βιβλία το χρόνο, ανάμεσά τους και Καμύ! (Θα πρόκειται, επομένως, περί παρεξηγήσεως, γιατί ο Καμύ ήταν σαφής σε πολλά.)

Για όσους ενδιαφέρονται, λειτουργεί ιστοσελίδα στον Λευκό Οίκο, http://www.whitehouse.gov/ όπου προβάλλονται τα θετικά επιτεύγματα της κυβέρνησης Μπους. Οπως μας πληροφορεί ο αρθρογράφος των «Νιου Γιορκ Τάιμς» Φρανκ Ριτς, η ιστοσελίδα είναι με μεγάλα γράμματα και διαστήματα –να μπορεί και ο απλός άνθρωπος να καταλάβει– και έχει τίτλους, όπως «Αυτό το ξέρατε;» ή «Η αποστολή εξετελέσθη!». Οπως το πάρει κανείς, γιατί κάτω από αυτές τις επικεφαλίδες ανακαλύπτουμε πρώτον ότι ο Μπους έκανε την Αμερική ασφαλέστερη, ενίσχυσε την οικονομική ανάπτυξη, ξεκαθάρισε την υφήλιο από τους τρομοκράτες (αν εξαιρέσουμε 060630_binladen_vmedwidecτον Mπιν Λάντεν και τον Ζαουάχρι, όλοι οι άλλοι dead), βοήθησε το Αφγανιστάν να εισέλθει στην οικονομία της αγοράς (poppy) και ηγήθηκε μιας παγκόσμιας προσπάθειας αποστολής τροφίμων και συμπαράστασης στις φυσικές καταστροφές (διάβαζε «Κατρίνα»).

Ισως κάπου κάτω κάτω στην ιστοσελίδα θα πρέπει να αναρτηθεί μία και μόνη παράγραφος με λόγια του Καμύ, μιας και τον διαβάζει ο πρόεδρος: κανένας σκοπός δεν δικαιολογεί τον θάνατο αθώων ανθρώπων. Η τρομοκρατία σε τελευταία ανάλυση είναι ένα ανήθικο όπλο που νοθεύει τον πόλεμο, διαφθείρει τη δικαιοσύνη και καταστρέφει την πολιτική… εν ονόματι της πολιτικής. Καληνύχτα Κύριε Μπους. Καλημέρα Αλμπέρ Καμύ;

Obama Inauguration Train( Ο κόσμος ετοιμάζεται για την ορκομωσία του Ομπάμα)

δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 17-1-2009
ριτς