Η κατακρήμνιση του διεθνούς δικαίου


από το μπλογκ της Abttha, με την άδεια της, ελπίζω….

Ανεπίκαιρες απορίες σε εποχές, όπου τα πάντα στοιβάζονται σε νοητές αιώρες που κινούνται ρυθμικά δίπλα μας, χωρίς τη δική μας συμμετοχή. Η Μέση Ανατολή πυρακτώνεται μέρα με την ημέρα, ο άμαχος πληθυσμός της Γάζας ασφυκτιά, παίζει κρυφτό με το θάνατο, του ξεφεύγει, προχωράει για λίγο, εγκλωβίζεται στη συνέχεια. Νοητές αιώρες τον μεταφέρουν τήδε κακείσε, κάνοντάς τον να χάσει την πρωτοβουλία των κινήσεων που έχει ένας κανονικός άνθρωπος υπό κανονικές συνθήκες ζωής. Από τη Λωρίδα της Γάζας ξεκινάει ένα τόξο ισλαμικής ισχύος και περνώντας από το νότιο Ιράκ, διασχίζει το Ιράν και επιστρέφει στο νότιο Λίβανο. Η ισλαμική λαίλαπα προετοιμάζει ξανά τη δική της εκδίκηση.

Η ευθεία γραμμή που ενώνει τα ισραηλινά συνοριακά φυλάκια στη Γάζα ώς το βορειότερο χωριό του Ισραήλ προς τον Λίβανο μοιάζει με μη γειωμένο ηλεκτροφόρο καλώδιο, όπου πάνω του πεθαίνουν σαν τα ανυποψίαστα πουλιά άνθρωποι, αντοχές και ιδέες. Κυρίως αυτές οι τελευταίες. Γιατί ακόμη και στο Ισραήλ της φωτιάς, του μπαρουτιού και της ανασφάλειας που γεννά ο φόβος της εξτρεμιστικής ισλαμικής περικύκλωσης, υπάρχουν άνθρωποι με ιδέες και θάρρητα που κατεβαίνουν στους δρόμους. Αντιστέκονται. Ξέρουν καλά ότι δεν θα εισακουστούν γιατί ο πόλεμος είναι διέξοδος, αλλά και μια μορφή «φτηνής» προεκλογικής εκστρατείας. Οσοι έχουν αντιπολεμικές ιδέες προπηλακίζονται, συλλαμβάνονται. Προέχει το συμφέρον του κράτους. Η έννοια του δικαίου μπορεί να είναι σπουδαία, μπορεί να διδάσκεται στα πανεπιστήμια, αλλά τώρα ας γίνει πνευματική τροφή για όσους δεν έχουν δεδηλωμένους εχθρούς. Γιατί οι Ισραηλινοί στην προκειμένη περίπτωση θεωρούν ότι το δικό τους δίκαιο, τα δικά τους δικαιώματα υπερισχύουν του δικαίου και των δικαιωμάτων των γειτόνων τους, των Παλαιστινίων, στην προκειμένη περίπτωση. Ετσι απλά και αυταρχικά.

Ο Ροβεσπιέρος (ανεξάρτητα από όσα οι μεταγενέστεροι του προσάπτουν) έλεγε ότι το δίκαιο δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο για να οργανώνει και να εγγυάται τη «συνύπαρξη των ελευθεριών». Κι είναι αλήθεια ότι η ανθρωπότητα έχει κάνει άλματα προκειμένου να αγγίξει τις παρυφές της συνυπαρξιακής ελευθερίας. Θέσπισε μάλιστα κανόνες δικαίου που ορίζουν τις εκάστοτε συντεταγμένες, καθότι το δίκαιο δεν είναι στατικό, αλλά εξελίσσεται. Ο σοφός νομοθέτης φρόντισε μάλιστα να θεσπίσει και κανόνες διεθνούς δικαίου. Οι σχέσεις των κρατών οφείλουν να ρυθμίζονται όχι με βάση τις ατομικές επιθυμίες και ορέξεις των ηγετών, αλλά με γνώμονα το κοινό καλό και την κοινά αποδεκτή ειρηνική συνύπαρξη των κρατών. Το Διεθνές Δίκαιο εκπολιτίζει και εξημερώνει την αυθαίρετη βία των ισχυρών. Εκφράζει την κανονιστική βούληση των λαών, σημειώνει στο βιβλίο του «Η Αυτοκρατορία της Ντροπής» ο καθηγητής της Κοινωνιολογίας στη Σορβόννη Ζαν Ζιγκλέρ και ένθερμος υποστηρικτής των ανθρώπων του Τρίτου Κόσμου. Στα χαρτιά, κυρίες και κύριοι, γιατί στην πράξη…

Τόσο το Συμβούλιο Ασφαλείας όσο και η γενική συνέλευση του ΟΗΕ παράγουν συνεχώς διεθνές δίκαιο. Οι αποφάσεις τους δημιουργούν εθιμικό δίκαιο. Από το 1945 και μετά, η γενική συνέλευση του ΟΗΕ έχει λάβει περισσότερες από 700 σημαντικές αποφάσεις και το Συμβούλιο Ασφαλείας περισσότερες από 130. Πέρα από το καθαυτό Διεθνές Δίκαιο υπάρχει και το απέραντο οπλοστάσιο του Ανθρωπιστικού Δικαίου, σημειώνει ο καθηγητής Ζιγκλέρ.

Με λίγα λόγια το Διεθνές Δίκαιο και το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο είναι σε διαρκή και γρήγορη εξέλιξη. Ομως το δίκαιο από μόνο του -για να θυμηθούμε λίγο τον Θουκυδίδη- δεν παράγει άνευ ετέρου πολιτική. Απαιτούνται και άλλες συνιστώσες. Πολλώ δε μάλλον στην περίπτωση του Διεθνούς Δικαίου που και ασάφεια ως προς την ερμηνεία των κανόνων υπάρχει και το γεγονός της ενισχυμένης παρουσίας του εθιμικού δικαίου επιδρά απωθητικά. Η λογική λέει ότι σήμερα που τα κράτη και οι λαοί έχουν διανύσει τεράστιες αποστάσεις εκπολιτισμού κι έχουν διαποτιστεί με ιδέες που άπτονται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το διεθνές δίκαιο θα έπρεπε να είναι συμπαγής διεθνής έννομη τάξη. Δεν είναι όμως. Παραμένει εντός των ορίων της τάξης ισχύος και θυμίζει τους Αθηναίους με τους κατοίκους της Μήλου, την ανυπακοή των τελευταίων και την τιμωρία-σφαγή που ακολούθησε.

Αυτές οι σκέψεις διατρέχουν τις γραμμές του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας. Ο πόλεμος δεν δρα συναισθηματικά. Ισοπεδώνει αδιακρίτως και ψυχρά. Οι συναισθηματικές ευαισθησίες είναι ανθρώπινες εφευρέσεις που ταιριάζουν στις αναμεταξύ μας συζητήσεις, μακράν του πεδίου της μάχης, μακράν των σημείων όπου στοιβάζονται πτώματα παιδιών και μεγάλων, αθώων και ενόχων (όπως το σχολείο των Ηνωμένων Εθνών). Σε όλους τους πολέμους και οι δύο πλευρές διαθέτουν το μειονέκτημα της λαθεμένης προσέγγισης. Το Ισραήλ που γεννήθηκε μέσα από το Ολοκαύτωμα και τις ενοχές της Δύσης και που πέτυχε να εξελιχθεί σε πρότυπο δημοκρατικής χώρας, με οικονομικά, τεχνολογικά και στρατιωτικά επιτεύγματα βρίσκεται αντιμέτωπο μ’ ένα κοπάδι πολιορκημένων ανθρώπων. Οι Αγιοι Τόποι θυμίζουν κολασμένους τόπους. Πολλοί μιλούν για την ηθική κατάπτωση του κράτους του Ισραήλ και για την οικοδόμηση ενός ακραιφνούς ισλαμικού κράτους. Βλέπω το μίσος να εξυφαίνεται από την κορυφή ώς τη βάση της πυραμίδας. Τα πάντα μου θυμίζουν παραμονές 11ης Σεπτεμβρίου.

Κανείς δεν μπορεί να περιγράψει με βεβαιότητα τους λόγους αυτού του πολέμου, όπως κανείς δεν γνωρίζει αν στόχος της μεγάλης στρατιωτικής επιχείρησης είναι το ξερίζωμα ή η ταπείνωση της Χαμάς, η οποία στο τέλος της μέρας θα βγει ηθικά ενισχυμένη. Ομως το ερώτημα παραμένει: αν εξαιρέσουμε τον υπερκινητικό Σαρκοζί, ο οποίος σπεύδει και δεν φτάνει, πού είναι οι μεγάλοι οργανισμοί; Πού είναι το διεθνές δίκαιο; Πού είναι το δίκαιο του πολέμου; Πού είναι οι ανθρωπιστικοί διάδρομοι που θα βοηθήσουν να φτάσει η βοήθεια στους εγκλωβισμένους; (Θα σταθούμε στις δηλώσεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού και μόνο;) Τι είδους νόμους ψηφίζουν στον ΟΗΕ οι εκπρόσωποι των κρατών και γιατί όλοι κλείνουν τ’ αυτιά και τα μάτια τους; Πόσα ψηφίσματα του οργανισμού για το Μεσανατολικό παραμένουν ανενεργά;

Ανεπίκαιρες απορίες σε καιρούς, όπου η στρατιωτική ορμή σαρώνει δίκαιο και ανθρώπινα δικαιώματα… Στις γωνιές της Γάζας, ανάμεσα στα σοκάκια, ο καιρός εκτρέφει νεαρούς τρομοκράτες. Μέχρι να μεγαλώσουν. Μόνο που τότε θα έχουν γίνει οι εκλογές στο Ισραήλ, θα έχει βγει ο θατσερικός Νετανιάχου ή η Λίβνι και η διεθνής κοινότητα μαζί με τον Μπαράκ Ομπάμα θα επιβάλουν στις αντιμαχόμενες πλευρές να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι. Μα πώς, φίλοι μου; Αυτοί όλοι έχουν συνηθίσει στην ιδέα του πολέμου. Γενιές και γενιές μεγάλωσαν με την πολεμική τέχνη. Πώς να την αποχωριστούν;

ριτς

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 11-1-2009

Advertisements

30 thoughts on “Η κατακρήμνιση του διεθνούς δικαίου

  1. καλησπέρα!

    ωραίο άρθρο

    οι μεγάλοι οργανισμοί και το διεθνές δίκαιο έχουν ξοφλήσει εφόσον από το ΄91 βομβαρδίζονται πόλεις και άμαχοι
    χαμένος κόσμος είμαστε

  2. Ψάχνω να δω κινήσεις τους, αλλά μόνο κάτι σκόρπια λόγια..ποιόν κοροιδεύουν? Η ανθρώπινη ζωή έχει μόνο αξία στο άθροισμα της..
    καληνύχτα

  3. Δυστυχώς συνεχώς επιβραβέυονται τα εγκλήματα ρίτσα…Ο Ρίτσαρντ Φόλκ, ομότιμος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Πρόνστον και ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα έγραφε πρόσφατα στην Ελευθεροτυπία (3.1.2009). «Οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν πορείες και να φωνάζουν σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά οι σκοτωμοί θα συνεχιστούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η εικόνα που ζωγραφίζεται μέρα με τη μέρα στη Γάζα είναι ουσιαστικά μια ικεσία για ανανέωση της δέσμευσης στο διεθνές δίκαιο και στη εξουσία του Χάρτη του ΟΗΕ, ξεκινώντας απο τις ΗΠΑ, ιδίως με τη νέα ηγεσία που έχει υποσχεθεί στους πολίτες αλλαγή, συμπεριλαμβανοένης μιας λιγότερο μιλιτραριστικής προσέγγισης στη διπλωματία». Ο Ρίτσαρντ Φόλκ απελάθηκε πριν απο δυο εβδομάδας απο το Ισραήλ. Την ημέρα της απέλασής του το Ισραήλ γινόταν δεκτό ως κοινωνικός εταίρος στην ΕΕ….
    ………………………………………………………..

  4. …πόσο δίκιο έχεις!!
    Αμα πιάσεις τα όπλα, άμα μάθεις να σκοτώνεις, άμα μάθεις να «επιβάλλεις»…
    δύσκολα το ποτάμι γυρίζει πίσω!

  5. Η διεθνής κοινότητα έχει υποχρέωση να επέμβει. Αυτή έδωσε το «πράσσινο φως» ώστε να ξεκινήσει το Ισραηλινό κράτος. Είναι ώρα να βάλει φρένο σε αυτό που δημιούργησε. Κατά κάποιο τρόπο είναι συνυπεύθυνη για τη σφαγή!

  6. Γεια σου Ρίτσα μας,
    Το ουσιαστικό είναι η επιλογή που κάνει ο καθένας μας για τον εαυτό του. Το δευτερεύον είναι η αντίληψη των υπολοίπων για την επιλογή αυτή.
    Τόσο τα ελλαδικά όσο και υπόλοιπα διεθνή προβλήματα αναβαθμίστηκαν τόσο ώστε να είμαστε υποχρεωμένοι πλέον να μιλάμε για συνθήκες πραγματικού (και όχι συμβολικού) πολέμου. Άνθρωποι – πάρα πολλοί – χάνονται (άλλοι σωματικά, άλλοι ψυχικά, άλλοι ηθικά).
    Στον πόλεμο αυτό, άλλοι, θα συμμετάσχουν θέτοντας τον εαυτό τους στην ‘πρώτη γραμμή’ της μάχης. Άλλοι, θα προσφέρουν στα ‘μετόπισθεν’. Άλλοι, θα ενσωματωθούν στον άμαχο πληθυσμό.
    Οι τρεις αυτές περιοχές οριοθετούνται με αδιόρατο τρόπο. Πού έχει τοποθετήσει ο καθένας μας τον εαυτό του, ο ίδιος το γνωρίζει.
    Το καθοριστικό κριτήριο – κατά τη γνώμη μου – τελικά, είναι η φύση του καθενός, η οποία, με τον έμμεσο αυτό τρόπο αποκαλύπτεται.
    Κανείς δεν μπορεί να επιλέξει για τον διπλανό του (ούτε και να τον αναγκάσει). Κανείς δεν μπορεί να μη δεσμεύσει τον πυρήνα της ύπαρξής του από την επιλογή του. Κανείς δεν μπορεί να αποφύγει τις συνέπειες της επιλογής του αυτής.
    Την ώρα της μάχης, τα λόγια είναι περιττά. Ο καθένας κάνει το καλύτερο που μπορεί. Ανάγκη, όμως, είναι – ειδικά στις συνθήκες μάχης – ο καθένας να προσπαθεί να μην εμποδίζει τους υπόλοιπους να υλοποιήσουν τη συμμετοχή τους, να μην καταλαμβάνεται αδικαιολόγητα ο δημόσιος χώρος (στο δημόσιο διάλογο, στο πεδίο των ιδεών, στο πεδίο των συγκινήσεων, στο πεδίο των διαύλων επικοινωνίας, στο συμβολικό πεδίο, κ.λπ.).
    Το ζήτημα της συμμετοχής, γενικά, βαρύνεται συχνά με επιχειρήματα τα οποία μπορεί να είναι επιφανειακά. Η απόφαση της συμμετοχής δεν μπορεί να λαμβάνεται στο πεδίο της νόησης, καθώς αυτή, αντιβαίνει στην αρχή της αυτοσυντήρησης του ‘εγώ’. Είναι λεπτότερο το σιωπηλό επίπεδο (της καρδιάς) στο οποίο η απόφαση λαμβάνεται (ή δεν λαμβάνεται). Το οδυνηρό – πολλές φορές – ζήτημα αυτό χρειάζεται μια συστηματική τεκμηρίωση. Επιφυλάσσομαι.

  7. Τέτοιος είναι πράγματι ο καιρός, οι περιστάσεις δηλαδή, εκτρέφουν τρομοκράτες. Αλλά, υπενθυμίζω, απαντώντας στην κατακλείδα του άρθρου, ότι «καιρός» στο Δημοσθένη είναι κατ’ εξοχήν η ευκαιρία, μάλιστα η ευκαιρία για ανάληψη δράσης. Ίδοιμεν!

    (Θατσερικός ο Νετανιάχου; Πόθεν; Σοβαρά ρωτάω.)

  8. ρίτς, καλημέρα, και πολύ ευγενική και δεοντολόγος όπως πάντα…
    το δίκαιο λοιπόν και η εφαρμογή του…
    αφενός.
    και πριν φτάσουμε σ’αυτό, η τιμή της ανθρώπινης ζωής και της ανθρωπιάς φαίνεται να έχει πέσει πολύ, μα πολύ χαμηλά.
    είναι, ή δεν είναι νεαρό το κράτος του ισραήλ;
    πού στηρίχτηκε για να εδραιωθεί και να ιδρυθεί στη συγκεκριμένη πλευρά του κόσμου;
    νομίζω στην ιστορία.
    πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ιστορία για το ισραήλ ως η γή των προγόνων του, που είχαν φύγει από κει διωγμένοι πριν 1000 χρόνια, για να μην πω δυο χιλιάδες, και να επανέρχονται σ’έναν τόπο όπου ζουν ακόμη αυτοί τους οποίους έδιωξαν και πήραν τη γη τους για να χτίσουν τα σπίτια τους και να σπείρουν τα χωράφια τους…
    οι άκληροι του 1930, οι παλαιστίνιοι που έχασαν τη γη τους, ζουν ακόμη…
    αυτοί, δε δικαιούνται να έχουν ιστορία πίσω τους;
    πόσο επιλεκτική μπορεί να είναι η ιστορία;
    όσο ανάγλητη και βρώμικη μια υπεράνω πάντων πολιτική
    που μου θυμίζει και την κύπρο μας.
    πολλά θέλω να γραψω, μα χρόνος γιοκ αυτόν τον καιρό…
    ο ισλαμικός εξτρεμισμός βοηθιέται παρα πολύ από τις ακρότητες που συμβαίνουν. και οι ακρότητες που συμβαίνουν, δλδ μια στρατιωτική κρατική μηχανή να επιτίθεται εναντίον αμάχου πληθυσμού, τρέφει τον εξτρεμισμό. μένω άφωνη. αυτό που συμβαίνει τώρα είναι απίστευτο, θα ήταν απίστευτο, αν υπήρχε δικαιοσύνη και δίκαιο κάπου. για να μην έχουν όλα μαζί τα κράτη του κόσμου σταματήσει αυτό το μακελειό, αν δεν το είχαν τροφοδοτήσει με λάθος πράξεις επί δεκαετίες, τότε ίσως να μιλούσαμε για δίκαιο, για δίκιο και για άδικο. τώρα μιλάμε για φρίκη.
    κι ας αναλογιστούμε λίγο την ιστορία. την ιστορία χωρίς διακοπές. το ρου της ιστορίας.
    η αίσθηση της αδικίας είναι τεράστια. αυτή θρέφει την τρομοκρατία.
    καλημέρα, καλή εβδομάδα. συχώρα για ό,τι γράφω ή δε γράφω…

  9. καλημερα και καλη εβδομαδα.
    ποιο δικιο, ποιανου δικιο, πως ειναι αυτο το δικιο τελικα και τι χρωμα εχει?
    οχι τιποτε αλλο, αν λεω αν ..το βρω στο δρομο μου ποτε να το αναγνωρισω…
    φιλια καρυστινα

  10. καλημέρα ρίτσα μου,
    ένα δίκιο υπάρχει, το δίκιο που ορίζεται χωρίς να καταπατώνται οι ελευθερίες των άλλων κι αν θέλεις το δίκιο του αδυνάτου…
    και κάτι ακόμη, οι τρομοκράτες «τρέφονται» απ’ την αδικία και οι της Γάζας δεν είναι τρομοκράτες, την χώρα τους θέλουν, πατρίδα ζητούν!

  11. νόμιζα πως είναι σαν όσα ξέρω
    νόμιζα ότι είδα όλη την φρίκη
    και βιαζόμουν
    και τώρα ζητώ συγνώμη
    καλά που επεσήμανες, ρίτσα, λίγο ντρέπομαι
    αν τόβλεπα δεν θάλεγα τίποτε
    όλα είναι εξυπνακίστικα
    μπροστά στη δύναμη αυτού του κοριτσιού
    όλα..
    συγνώμη

  12. Ο Johnny με ρώτησε εχθές ποιο είναι το πρόγραμμα μου για την ημέρα και του είπα ‘διαβάζω το Διεθνή Δίκαιο’!
    Καλα το βίντεο είναι το κάτι άλλο !!!!!!! Κάποιος καθηγητής παλαιστίνιος ‘σπουδαγμένος’ Αμερική κλπ. παραδέχτηκε ότι θα ψηφίσει του Χάμας αφού οι Ισραηλινοί συμπεριφέρονται με τις λέξεις ‘F…..you’ τουλάχιστον και οι Χάμας κάνουν ‘F…. you back’!
    Αυτές οι δύο προτάσεις περιγράφουν επ’ακριβώς την κατάσταση!
    Τα σέβη μου για την ποιότητα του ποστ!
    Penelope

  13. Καλημέρα σε όλους. Η Penelope το είπε με εξαιρετικά γλαφυρό ύφος ….. Και από τις δύο πλευρές είναι ένα F….you, οπότε, ό,τι και να πει το ποπολο και ό,τι και να πρεσβεύει το διεθνες δίκαιο, όλο ένα F….you, είναι@!!!

  14. αλήθεια στις γωνιές της Γάζας εκτρέφονται νεαροί τρομοκράτες οι νεαροί οργισμένοι και αμυνόμενοι, αναρωτιέμαι….

  15. Ριτσάκι,

    όταν ήμουν στη σχολή και οι καθηγητές εξήραν τη σπουδαιότητα του διεθνούς δικαίου, καθώς και την πολλαπλή χρησιμότητά του, μου ερχόταν να κάνω εμετό.

    Γιατί η αλήθεια, ειδικά για το διεθνές δίκαιο, είναι ότι είναι εξ ορισμού άχρηστο. Δεν θα ρίξω καν το βάρος στο ότι παρασκευάζεται από διαδικασίες τις οποίες διαφεντεύουν τα «ισχυρά» κράτη του πλανήτη. Θα παρατηρήσω, όμως, το εξής.

    Υπάρχει άραγε δίκαιο το οποίο να εφαρμόζεται οικειοθελώς από τους αποδέκτες του; Αν ναι, τότε δεν θα υπήρχε καν η ανάγκη να γράφεται ή να παρασκευάζεται δίκαιο. Θα ίσχυε μία κοινή λογική δικαίου. Η επιβολή του στηρίζεται στα όργανά του. Τα δικαστήρια και την καταστολή. Κάθε άλλη αντίληψη περί εφαρμογής του δικαίου νομίζω είναι επιεικώς ρομαντική.

    Κι ας δούμε αυτά τα δύο όργανα όσον αφορά στο διεθνές δίκαιο. Τα διεθνή δικαστήρια και οι διεθνείς διαιτητικές διαδικασίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά υποχείρια κρατικών επιδιώξεων -υπηρετούνται δε από δικαστικά και διαιτητικά όργανα τα οποία «εκπαιδεύονται» και «πληρώνονται» από τα ισχυρά κράτη. Υπηρετούν δε το διεθνές δίκαιο το οποίο παρασκευάζεται από αυτά (ο καθένας αντιλαμβάνεται πιστεύω το οξύμωρο).

    Διεθνής καταστολή, δε, δεν υπάρχει. «Παγκόσμια αστυνομία» θα το λέγαμε. Κι ούτε είναι δυνατόν να υπάρξει.

    Ένα, άδικο εξαρχής, ανεφάρμοστο αφ’ ετέρου δίκαιο είναι το διεθνές. Προσχηματικό, ωφελιμιστικό και ουτοπικό (αυτό στις καλές εκδοχές του).

    Ο Ρούκουνας, εξαιρετικός δάσκαλος και νομικός, το έλεγε. Σε όσες συνεδριάσεις του Ο.Η.Ε., και άλλων μικρότερων οργανισμών, είχε παρευρεθεί με τις ελληνικές αποστολές το έργο ήταν απαράλλακτο. Η πλειοψηφία των «υπό ανάπτυξη» (=μικρών) κρατών υποστήριζε τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και οι «ισχυροί» επέβαλλαν, τελικά, τη θέλησή τους.

    Άρα, το διεθνές δίκαιο δεν ήταν κάπου ψηλά για να γκρεμοτσακιστεί σήμερα, Ριτσάκι. Το διεθνές δίκαιο πολύ φοβάμαι ότι «κατασκευάστηκε» ως ιδέα και πράξη για δύο λόγους: για να ωφελούνται οι ισχυροί (ειδικά σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία) και για να πέφτει παχιά η στάχτη στα μάτια του κόσμου.

    Σε φιλώ

    Υ.Γ.: Και τι να πεις για την κοπέλα; Σε αυτήν την εικόνα μπροστά, τα λόγια είναι ύβρεις.

  16. @@Industrial Daisies

    Πιστευω ότι προσπάθειες έγιναν και γίνονται. θα έλεγα προσπάθειες καλοπροαιρετες. Από κει και πέρα όμως, τα πράγματα είναι οπως τα περιγράφεις. Εγω το λατρευα το διεθνές δικαιο στη Νομική , το εθιμικό και το δημοσιο. Αλλά μουμεινε η μαγκια, δυστυχώς…..

    Η κοπέλα? Ναι, τί να πούμε εγω κι εσύ μπροστά σ αυτή την παρουσία ?

  17. @@penelope….
    Πενελοπε, αστο το διεθνές δίκαιο τώρα. Τα πραγματα είναι σκοτεινά, σχεδόν μαυρα και το διεθνές δικαιο οφειλε να εχει χρώματα, παρμένα από τις σημαιες των κρατών…..

  18. @@ meniek….
    ειναι ερωτηση Μενη , απορία αυτό που διατυπώνεις ?
    Γιατί εγω πιστεύω , παρακολουθώντας την ιστορία ότι ετοιμάζονται οι επόμενες γενιές ανθρώπων που θα θελήσουν να εκδικηθούν. Μπορεί ναναι μόλις τρεις στο ένα εκατομμύριο, αλλά δεν εχει σημασία. Πάντα καποιοι αψηφούν τα πάντα….Το βλέπουμε στο Πακιστάν, στο Αφγανιστάν και θα το ξαναδούμε. Μην κοιτάς που το ισραηλ εχει κτίσει το τειχος και γενικά εχει φοβερά μετρα ασφαλείας..

  19. η φράση μου δεν έχει κανένα νόημα αφού το σωστό είναι:
    αλήθεια στις γωνιές της Γάζας εκτρέφονται νεαροί τρομοκράτες Ή (και όχι οι) νεαροί οργισμένοι και αμυνόμενοι, αναρωτιέμαι….

  20. H Διεθνής κοινότητα έχει όχι μόνο το καθήκον, αλλά και την υποχρέωση να επιβάλει τον περιορισμό της ισχύος του Ισραήλ και την δημιουργία βιώσιμου Παλαιστινιακού Κράτους (με την παράλληλη αναγνώριση έστω και de facto του κράτους του Ισραήλ).
    Την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ την ξεκίνησε απόφαση της διεθνούς κοινότητας. τώρα αυτή έχει την υποχρέωση, τώρα που το δημιούργημα της υπερβαίνει κάθε όριο, να βάλει τάξη. Δεν μπορεί αλλού να επεμβαίνει…
    Χάνει κάθε ηθική νομιμοποίηση των προηγούμενων ενεργειών της.

  21. Tο διεθνές δίκαιο το έχουν γραμμένο μη σου πω που…

    Οι μεγάλοι οργανισμοί, μόνο μεγάλοι δεν είναι…
    «…όταν ο άμαχος πληθυσμός της Γάζας ασφυκτιά, παίζει κρυφτό με το θάνατο, του ξεφεύγει, προχωράει για λίγο, εγκλωβίζεται στη συνέχεια…».

    Και νάταν ΜΟΝΟ η Γάζα…

    «…το δίκαιο δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο για να οργανώνει και να εγγυάται τη «συνύπαρξη των ελευθεριών»»…

    Για ποιό δίκαιο μιλάμε πια , όταν σκλαβώνονται ψυχές, σκοτώνονται αθώοι… στην ώρα της «συνύπαρξης των ελευθεριών» του δικαίου;

    Ποια πολιτική στρατηγική μπορεί να ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ αυτό το μακελιό;

    Που μετράμε κάθε μέρα πτώματα αθώων που ήρθαν στον κόσμο για να «μαρτυρήσουν»…

    Τί ζωή κι αυτή…

    Κώστας
    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

  22. Απαντώ με το απόσπασμα της φίλης μου Tractatus που πήρε από τον Ελευθεροτυπία:

    “Οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν πορείες και να φωνάζουν σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά οι σκοτωμοί θα συνεχιστούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η εικόνα που ζωγραφίζεται μέρα με τη μέρα στη Γάζα είναι ουσιαστικά μια ικεσία για ανανέωση της δέσμευσης στο διεθνές δίκαιο και στη εξουσία του Χάρτη του ΟΗΕ, ξεκινώντας απο τις ΗΠΑ, ιδίως με τη νέα ηγεσία που έχει υποσχεθεί στους πολίτες αλλαγή, συμπεριλαμβανομένης μιας λιγότερο μιλιταριστικής προσέγγισης στη διπλωματία”.

    Ρίτσαρντ Φολκ….Απελάθηκε πρόσφατα από το Ισραήλ

  23. Το Διεθνές Δίκαιο αποτελεί πραγματικά μια δικλείδα ασφαλείας για να αποφεύγουμε τα χειρότερα, π.χ. σε περιπτώσεις πολέμων. Μόνο που -δυστυχώς- όταν έρχεται η ώρα εκείνη, το Διεθνές Δίκαιο δεν εφαρμόζεται γιατί τότε ισχύει το δίκιο του ισχυρού.

    Είναι κάτι περισότερο από λυπηρό, όπως και οι εικόνες με τα αθώα (δεν είναι όλοι μαχητές της Χαμάς) θύματα από τη Γάζα. Η παράνοια του πολέμου, δυστυχώς…

  24. @Δ. Τζ
    Σήμερα, όλα τα διεθνή μέσα αναφέρονται στην κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, Και το ευρωκοινοβούλιο. Το θέμα είναι ότι καλές οι καταδίκες, αλλά από κει και πέρα αυτή η απραξία..ανεξήγητη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s