Η άλλη, παράλληλη Ελλάδα


Βρήκα το κείμενο της φίλης μου Τασούλας Καραϊσκάκη ιδιαίτερα ενδιαφέρον, με την έννοια ότι με εκπροσωπεί. Πιστεύω κι εγώ στην ύπαρξη μιας άλλης Ελλάδας, την οποία θάβουμε εν ψυχρώ, προβάλλοντας μόνον τις ασχήμιες της. Κι αυτό είναι άδικο. Θάθελα κι εγώ να αισθάνομαι ότι ανήκω σ’ αυτή την άλλη παράλληλη Ελλάδα.Τασούλα, ευχαριστώ.

Η άλλη παράλληλη Ελλάδα

Tης Τασούλας Καραϊσκάκη

photo-4

Δίπλα στην Ελλάδα του εαυτουλισμού, της ασυνειδησίας, δίπλα στην Ελλάδα των ασύδοτων κερδοσκόπων και του οκνού τηλεορασόπληκτου πλήθους, ζει μια άλλη, καλή Ελλάδα. Η Ελλάδα της βοήθειας, της σύνεσης, της αφοσίωσης, της εγρήγορσης, της μάχης. Είναι η Ελλάδα των γειτόνων της Κωνσταντίνας Κούνεβα που έσπευσαν, μέσα στη νύχτα, με ένα λάστιχο ποτίσματος να «ξεκολλήσουν» από πάνω της το φονικό βιτριόλι – χωρίς αυτούς ίσως να ’χε πεθάνει.

Η Ελλάδα της Χριστίνας, που έμαθε, συγκλονίστηκε, έτρεξε, ανήμερα Χριστουγέννων, στο προσκέφαλο της άγνωστης γυναίκας, ατρόμητη μπροστά στην τόση φρίκη, στον τόσο πόνο. Και ύστερα στο σπίτι της μάνας, να αφουγκραστεί το βουβό ουρλιαχτό, να εμποδίσει -με τη στιβαρή ανθρώπινη παρουσία- την κατάρρευση. Να χτυπήσει για λογαριασμό της νοσηλευόμενης ξένης μεγάλες και μικρές «πόρτες», ώστε να χαρίσει -μάλλον τα κατάφερε- στην πληγωμένη οικογένεια μια νέα, εξασφαλισμένη ζωή.

n105308385382_517Της Τίνας, που αναπνέει για να προσφέρει φάρμακα σε αρρώστους, στήριξη σε απόκληρους, που μαθαίνει ελληνικά σε Αφγανούς πρόσφυγες στον Αγιο Παντελεήμονα, κόντρα στο κύμα του ρατσισμού και της οργής. Των Παριανών που, εκείνο το δραματικό βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου 2000, χύθηκαν αδείλιαστα, ξανά και ξανά, μέσα στα σκοτεινά νερά να περιμαζέψουν τους ναυαγούς του Σαμίνα, άνοιξαν σπίτια, έσπευσαν με τα είδη της ανάγκης – ώς το πρωί όλο το νησί ένα πονεμένο μελίσσι. «Χωρίς αυτούς δεν θα ζούσαμε» ορκίζονται τρεις Γερμανοί.

photo-3Του Κυριάκου, που έπειτα από 30 ώρες νοσοκομείου δεν ξεσπάει πάνω στο επόμενο «νούμερο» των επειγόντων, αλλά σώζει, παρηγορεί. Του δασκάλου στο Λέχοβο Κοζάνης, που μετέτρεψε την ακριτική σχολική αίθουσα σε ψηφιακό παράδεισο και συνέδεσε τους μαθητές με την τεχνολογική επιτάχυνση. Της Μαρίας, που περιμαζεύει κάθε πλαστικό κομματάκι, εξοικονομεί και την τελευταία σταγόνα νερού, κόντρα στον πλανητικό στρουθοκαμηλισμό της καταστροφής. Του Διονύση, που υποδεικνύει, δίχως ίχνος αυτοπροβολής, με ακριβή επιστημονικά σχέδια, πώς να εξασφαλίσουμε την επιβίωση του είδους σε μια γη κορεσμένη. Του Κωνσταντίνου, που αφυπνίζει ό,τι κοιμάται στο βάθος κάθε ανθρώπου, αλήθειες κρυμμένες από το σύγχρονο «πνεύμα», ιδέες που έχουν πεισματικά λησμονηθεί.

photo-2Είναι η Ελλάδα όλων όσοι (και υπάρχουν πολλοί) μάχονται την κυριαρχία του εύκολου, δεν βλέπουν την αλληλεγγύη σαν κατεργαριά, δίνουν με τη ζωή τους μαθήματα συμφιλίωσης, εξαγνίζουν τις θανατηφόρες ψυχικές εντάσεις, εκδηλώνουν -με λόγια, βλέμματα, χειρονομίες, πράξεις- σταθερή αγάπη για πραγματικότητες ταπεινές, διατηρούν ελπίδες που διέλυσε η ιστορία, υψώνουν την ανθρώπινη φωνή, φωνή αρχαία, του οράματος και του πάθους… Είναι μια καλή Ελλάδα, θαμμένη κάτω από στρώματα αδιαφορίας και κυνισμού, κατακερματισμένη. Ετσι όλα, τα κακά νέα, οι κραυγαλέες ανισότητες, η σήψη, βιώνονται ατομικά και προκαλούν περισσότερη οδύνη. Και απαισιοδοξία. Μόνοι… Στο βάθος δεν είμαστε. Δεν κρύβουμε όλοι μέσα μας ένα ξεχασμένο της κομμάτι;

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής, 25-1-2009

ριτς
κείphoto-5

φωτογραφίες των Αχχιλέα Ζαβαλλή και Τάσου Πουλιάση

Advertisements

34 thoughts on “Η άλλη, παράλληλη Ελλάδα

  1. Φοβάμαι ότι οι άνθρωποι αυτοί που περιγράφονται στο ποστ αποτελούν απλώς μια ελίτ ευαισθησίας, καλλιέργειας, διαφορετικότητας στη σύγχρονη Ελλάδα. Χωρίς αυτό βεβαίως να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ή ότι δεν τους βλέπουμε και καθημερινά αν ‘κόβει’ το μάτι μας. Αλλά οι άλλοι, που πετάνε τα περιτυλίγματα των πακέτων των τσιγάρων τους κάτω, που σε σπρώχνουν βίαια για να μπουν πρώτοι στο τραμ, που στο τιμόνι σε προσπερνάνε από δεξιά στρίβοντας αριστερά, που που που…. νομίζω ότι πρωταγωνιστούν στην καθημερινότητά μας. Διότι τραβάνε περισσότερο την προσοχή.

  2. @@Gerasimos
    το απρεπες, το άσχημο, το προσβλητικό, το αγενές είναι αυτά που προβάλλονται από τα μέσα και που γίνονται αντικείμενο προσοχής από τους…άλλους. Εξ ου και στο επίκεντρο. Ομως πάντα καιροφυλακτεί ο κίνδυνος της γενίκευσης, ειδικά εν Ελλάδι όπου έχουμε μια τάση να λέμε επιπόλαια : η ελληνική κοινωνία……. βγάζοντας την σκάρτη από την κορφή ως τα νύχια…Δε νομίζω ότι είναι έτσι. Νομίζω ότι υπάρχει μια γενικότερη αφαιρετική τάση στον Ελληνα, αλλά από την άλλη υπάρχει και ο φιλότιμος άνθρωπος, ο εργατικός, ο επαγγελματίας, ο ευαίσθητος ( θετικά ευαίσθητος ) και γενικότερα ο άνθρωπος που πασχίζει για να ζήσει σ ένα καλύτερο περιβάλλον.

  3. «το απρεπες, το άσχημο, το προσβλητικό, το αγενές είναι αυτά που προβάλλονται από τα μέσα και που γίνονται αντικείμενο προσοχής από τους…άλλους»
    γιατι το ζητουμενο ειναι ο αισθησιασμος και τα νουμερα της τηλεθεασης.
    Ομως η φωτια υπαρχει και σιγοκαιει, μια μικρη φωτιτσα μεσα μας, και μπορει να δυναμωσει κιολας. Με ενα φυσηγμα.
    Καλημερα Ριτσα.

  4. Πολύ ωραίο το κείμενο της φίλης σου Ρίτσα. Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι δεν είναι λίγοι οι συμπολίτες μας που ευαισθητοποιούνται μπροστά στον πόνο, την ανέχεια, την αδικία και αποδεικνύουν έμπρακτα και καθημερινά το ενδιαφέρον τους για τους άλλους. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν προβάλλονται από τα ΜΜΕ, (κι ότι αδιαφορούν για την αυτοπροβολή τους) δεν σημαίνει, όπως γράφεις κι εσύ, ότι δεν υπάρχουν. Αν ανοίξουμε τα μάτια μας θα παρατηρήσουμε στο περιβάλλον μας δεκάδες περιπτώσεις ανθρώπων που νοιάζονται και που προσφέρουν. Από το δικό μου περιβάλλον μπορώ εύκολα να σκεφτώ γιατρούς και ψυχολόγους που προσφέρουν εθελοντικά, ή για ένα κομμάτι ψωμί, το χρόνο και τις γνώσεις τους από αγάπη για τους ανθρώπους και ηθική υποχρέωση, όπως αυτή την εννοούν και την αισθάνονται. Σε μία χώρα που το κράτος προσφέρει τόσο λίγα, ο ρόλος της κοινωνικής αλληλεγγύης είναι καθοριστικός.

  5. Σ’ ευχαριστώ Ρίτσα , που δεν με ξέχασες . Σ’ ευχαριστώ που με κατέταξες στους πολίτες της «άλλης Ελλάδας» . Σ’ ευχαριστώ που δεν με «έφτυσες» ή δεν με έβρισες επειδή κάποιοι συντεχνίτες μου δεν είναι σωστοί .
    Σ’ ευχαριστώ Ρίτσα , που ασχολείσαι με κάτι καλό , ενώ θα μπορούσες (και θα είχες και όλα τα δίκια με το μέρος σου) απλά να γκρινιάζεις και να αναθεματίζεις .
    Ο «Κυριάκος» .

  6. …διότι το άσχημο πουλάει…

    Το ωραίο είναι, απλώς, ωραίο και δεν κάνει «φασαρία»…

    Μήπως, όμως, φταίμε κι εμείς;

    Μήπως πρέπει, επιτέλους, να πάρουμε πρωτοβουλίες;

    …διότι, ΝΑΙ, υπάρχει και η άλλη Ελλάδα και που γι αυτήν θα έπρεπε να είμαστε υπερήφανοι…

    Αλλά…

    Κώστας
    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

  7. τι να σου πω βρε Ριτσα .. Μπραβο και πάλι μπραβο ..Και στην Φίλη σου που το εγραψε ..Μετά απο μια γερή δοση πικριας , και οργής και απογοητευσης και απελπισιας χρειαζομαστε τετοια κειμενα ..
    Φυσικά θα κανω συνδεσμο με την σπηλια μου ( νομίζω οτι μου δινεις την αδεια )

  8. Εννοείτε «την Ελλάδα τη δεύτερη του επάνω κόσμου», που λέει και ο Ελύτης;

    Εεε, σε τούτη τη μικρή / παμμέγιστη πατρίδα ελπίζουμε όλοι και γι’ αυτήν εργαζόμαστε, όσο μπορεί ο καθείς μας!…

  9. @Π.Κ
    πράγματι, ο καθένας ό,τι μπορεί και όσο μπορεί.

    @Νοσφεράτος…. να το πάρεις φίλε μου, κανένα πρόβλημα, χαρά μας…

    @vloutis
    Πόσο δίκιο έχεις! Το βρώμικο, το πονηρό, το βγελυρό πουλάνε…τα άλλα ειναι…φυσιολογικά και…χαζά

  10. @ Silia
    Πώς θα μπορούσα να σε ξεχάσω ; Είναι φορές που η μνήμη λειτουργεί επιλεκτικά, αλλά να που φτάνει η στιγμή..

    @ Thalassini,
    ίσως τελικά είναι στο χέρι μας να συναντηθούμε…μικρο μου

    @Eva Stamou
    η έννοια της αλληλεγγύης μου λείπει πολύ. Αν βρεθεί απέναντι μου νομίζω ότι θα τη γραπώσω για να μη μου φύγει….

  11. Υπάρχει αυτή η «άλλη» Ελλάδα, είναι παντού γύρω μας. Ευτυχώς. Γιατί εθελοντικά και με φιλότιμο συμπληρώνει τα άπειρα κενά του ελληνικού κράτους. Και το κάνει αθόρυβα, χωρίς φαμφάρες -η καλοσύνη ήταν πάντα αθόρυβη…

    Πολύ όμορφο κείμενο, Ρίτσα μας
    και καλό είναι να την βλέπουμε πιο συχνά αυτή την άλλη!
    🙂

    Καλή βδομάδα

  12. Τελικά Ρίτσα μου πότε θα φυσίξει αυτό το παράδοξο πια αεράκι ανθρωπιάς και συνεννόησης; Κουραστήκαμε τα τελευταία…αρκετά χρόνια… να περνάμε στον ντούκου τις συναντήσεις, την επικοινωνία, την υπέρβαση, το διαφορετικό αλλά και το ισχύον μιας ζωής με αξιοπρέπεια (δεν εννοώ τη τυπική) και όνειρο…τόσο για εμάς όσο και για τα παιδιά μας. δεν ξέρω πώς θα γυρίσει αυτό το ξόδεμα αλλά ελπίζω οτι πάντα θα υπάρχει κάτι να μας συγκινεί στο γράψιμο, στο μήνυμα, στο διάβασμα και, κυρίως, στο χάζεμα ανάμεσα σε ανθρώπους…:)
    Καλό βράδυ Ριτσάκι…!!

  13. Το κείμενο είναι πολύ ωραίο. Αλλά ισχύει επίσης ότι τα τελευταία χρόνια η χώρα βγάζει μέσα-έξω τον χειρότερο εαυτό της, αρχίζοντας από τα σκάνδαλα, κάνοντας στάση στις πυρκαγιές που πολύ φοβάμαι ξεχάστηκαν από την ευρεία κοινή γνώμη, και φτάνοντας στην ανάδυση, πρόσφατα, του παρακράτους και γενικότερα δυνάμεων και νοοτροπιών προγενέστερων της Μεταπολίτευσης (αλήθεια ποιά είναι τα όρια αυτής της περιόδου τελικά;).

    Αυτοί οι άνθρωποι είναι πραγματικά ελάχιστοι και, το κυριότερο, δεν επιδιώκουν οι ίδιοι τηνπροβολή της προσφοράς τους. Οπότε μένει η αθάνατη νεοελληνική καφρίλα σε κάθε επίπεδο της ζωής, από τον δρόμο έως την δημόσια υπηρεσία και, φυσικά, την πολιτική.

    Το θέμα είναι ότι όποιος θέλει να προσφέρει ουσιαστικά εδώ, θα υποστεί πόλεμο από διάφορα παγιωμένα συμφέροντα, δομές που έχουν γίνει καθεστώς, δεν μπορούν να ξεριζωθούν εύκολα και δεν διστάζουν να δράσουν τραμπούκικα-μαφιόζικα. Ένα παράδειγμα από τα πολλά είναι και η Κούνεβα.

    Μόνο η επικοινωνία και η αλληλεγγύη μεταξύ αυτών των ανθρώπων μπορεί να οδηγήσει κάπου.

    Θα ήθελα όμως πάρα πολύ να δω έναν έστω από τους πολλούς μεγάλους επιστήμονες που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα και διαπρέπουν σε Ευρώπη και Αμερική, να αρνείται τις σχετικές τιμές που αποδίδει έπειτα το ελληνικό κράτος και να καταγγέλλει όλο αυτό το σύστημα που έχει οδηγήσει την χώρα στο να αυτοκτονεί καθημερινά. Συζήτηση για την παιδεία είπατε; Από μηδενική βάση; Ποιόν ωφελεί τελικά να δημιουργηθεί επιτέλους ένα σοβαρό εκπαιδευτικό σύστημα; Όχι αυτούς που συζητάνε τώρα για αυτό πάντως…

    Και επειδή μακρηγόρησα και είναι και αργά πλέον, παραθέτω τους στίχους από ένα αναλόγων σκέψεων τραγούδι της γαλλίδας χιπ-χοπ τραγουδίστριας Diam’s, το οποίο περιέχεται και στον τελευταίο δίσκο του εξαιρετικού Yann Tiersen:

    Ma France à moi

    Ma France à moi elle parle fort, elle vit à bout de rêves,
    Elle vit en groupe, parle de bled et déteste les règles,
    Elle sèche les cours, le plus souvent pour ne rien foutre,
    Elle joue au foot sous le soleil souvent du Coca dans la gourde,
    C’est le hip-hop qui la fait danser sur les pistes,
    Parfois elle kiffe un peu d’rock, ouais, si la mélodie est triste,
    Elle fume des clopes et un peu d’shit, mais jamais de drogues dures,
    Héroïne, cocaïne et crack égal ordures,
    Souvent en guerre contre les administrations,
    Leur BEP mécanique ne permettront pas d’être patron,
    Alors elle se démène et vend de la merde à des bourges,
    Mais la merde sa ramène à la mère un peu de bouffe, ouais.
    Parce que la famille c’est l’amour et que l’amour se fait rare
    Elle se bat tant bien que mal pour les mettre à l’écart,
    Elle a des valeurs, des principes et des codes,
    Elle se couche à l’heure du coq, car elle passe toutes ses nuits au phone.
    Elle parait faignante mais dans le fond, elle perd pas d’ temps,
    Certains la craignent car les médias s’acharnent à faire d’elle un cancre,
    Et si ma France à moi se valorise c’est bien sûr pour mieux régner,
    Elle s’intériorise et s’interdit se saigner. Non…

    {Refrain: x2}
    C’est pas ma France à moi cette France profonde
    Celle qui nous fout la honte et aimerait que l’on plonge
    Ma France à moi ne vit pas dans l’ mensonge
    Avec le coeur et la rage, à la lumière, pas dans l’ombre

    Ma France à moi elle parle en SMS, travaille par MSN,
    Se réconcilie en mail et se rencontre en MMS,
    Elle se déplace en skate, en scoot ou en bolide,
    Basile Boli est un mythe et Zinedine son synonyme.
    Elle, y faut pas croire qu’on la déteste mais elle nous ment,
    Car nos parents travaillent depuis 20 ans pour le même montant,
    Elle nous a donné des ailes mais le ciel est V.I.P.,
    Peu importe ce qu’ils disent elle sait gérer une entreprise.
    Elle vit à l’heure Américaine, KFC, MTV Base
    Foot Locker, Mac Do et 50 Cent.
    Elle, c’est des p’tits mecs qui jouent au basket à pas d’heure,
    Qui rêve d’être Tony Parker sur le parquet des Spurs,
    Elle, c’est des p’tites femmes qui se débrouillent entre l’amour,
    les cours et les embrouilles,
    Qui écoutent du Raï, Rnb et du Zouk.
    Ma France à moi se mélange, ouais, c’est un arc en ciel,
    Elle te dérange, je le sais, car elle ne te veut pas pour modèle.

    {au Refrain, x2}

    Ma France à moi elle a des halls et des chambres où elle s’enferme,
    Elle est drôle et Jamel Debbouze pourrait être son frère,
    Elle repeint les mures et les trains parce qu’ils sont ternes
    Elle se plait à foutre la merde car on la pousse à ne rien faire.
    Elle a besoin de sport et de danse pour évacuer,
    Elle va au bout de ses folies au risque de se tuer,
    Mais ma France à moi elle vit, au moins elle l’ouvre, au moins elle rie,
    Et refuse de se soumettre à cette France qui voudrait qu’on bouge.
    Ma France à moi, c’est pas la leur, celle qui vote extrême,
    Celle qui bannit les jeunes, anti-rap sur la FM,
    Celle qui s’ croit au Texas, celle qui à peur de nos bandes,
    Celle qui vénère Sarko, intolérante et gênante.
    Celle qui regarde Julie Lescaut et regrette le temps des Choristes,
    Qui laisse crever les pauvres, et met ses propres parents à l’hospice,
    Non, ma France à moi c’est pas la leur qui fête le Beaujolais,
    Et qui prétend s’être fait baiser par l’arrivée des immigrés,
    Celle qui pue le racisme mais qui fait semblant d’être ouverte,
    Cette France hypocrite qui est peut être sous ma fenêtre,
    Celle qui pense qui pense que la police a toujours bien fait son travail,
    Celle qui se gratte les couilles à table en regardant Laurent Gerra,
    Non, c’est pas ma France à moi, cette France profonde…
    Alors peut être qu’on dérange mais nos valeurs vaincront…
    Et si on est des citoyens, alors aux armes la jeunesse,
    Ma France à moi leur tiendra tête, jusqu’à ce qu’ils nous respectent.

  14. Παίδες, καλημέρα..Είμαι πλέον Χίλαρι στη θεση της Χιλαρι…Μόλις επληροφορήθην ότι ανέλαβα το υπουργείο Εξωτερικών της κυβέρνησης των …μπλόγκερ…οπότε καταλαβαίνετε θα έχω δουλειές με φούντες.

    @ Sotiris Koukios…
    μιλ μερσί μον αμι

    @ efthymos
    Non, ma France à moi c’est pas la leur qui fête le Beaujolais,
    Καλέ μου ποιητά, τί όμορφο ποιημα είναι αυτό. Τί στίχος θαυμαστός !

    @tractatus
    ελενακι μου μπορει και να φυσάει, αλλά δεν φτάνει σε όλους.. ας μην μας πιάνει απελπισία…ειπαμε, στα στραβά προβάλλονται…

    @@ νατασΑκι,
    εχεις απόλυτο δίκιο και συμπαρατάσσομαι μαζί σου

    @ Coco
    αχ βρε Κοκό, εσύ ξέρεις καλύτερα πώς είναι μερικές φορές τα πράγματα

  15. Κατ’αρχήν τα θερμά μας συγχαρητήρια που αναλάβατε ΥΠΕΞ. Ευχόμεθα πρωτοβουλίες στην επικράτηση της ειρήνης μέσα από την καλή μουσική στον κόσμο.

    To άσμα ενδεχομένως να μην είναι και απολύτως επιτυχημένο στιχουργικά (εγώ νομίζω το αντίθετο), αλλά η ουσία είναι ότι τα λέει χύμα. Η γαλλική χιπχοπ σκηνή είναι η 2η μεγαλύτερη στον κόσμο μετά την αμερικάνικη, οι συνθήκες στη Γαλλία (γκέτο στα προάστεια) είναι άλλωστε παρόμοιες.

    Και η ουσία, κατ’εμέ, βρίσκεται εκατέρωθεν του Μποζολέ, διατυπωμένη χωρίς την παραμικρή πολιτική ορθότητα, σε ολόκληρη την τελευταία στροφή.

  16. @efthymos πρωτίστως να ευχαριστήσω και να σας διαβεβαιωσω ότι δεν πρόκειται να κουνήσω το δακτυλάκι μου, δεδομένου ότι μου αρέσει η γαλλική λογική του μην κινείς τίποτα…

    Οσον αφορά τη γαλλική κοινωνία, η αλήθεια είναι ότι μέσα στα χρόνια έχει διαφοροποιηθεί και η απόσταση ανάμεσα στις διαφορετικές οικονομικές τάξεις είναι πλέον τεράστια. Το ίδιο και η νοοτροπία. Ο γαλλικός σνομπισμός έχει επιστρέψει , γι αυτό και δεν μπορεί να αντέξει τον πολιτικό ανταγωνισμό το σοσιαλιστικό κόμμα.
    Για την χιπχοπ δεν το ήξερα.Ευχαριστώ για την πληροφορία….

  17. Όλοι ξέρουμε κάποιο Κυριάκο, κάποιο Διονύση, κάποια Τίνα, κάποια Μαρία. Αλλά είναι οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα …
    Πολύ ωραίο το κείμενο της φίλης και συναδέλφου σου.

  18. Νομίζω το ανέφεραν και άλλοι παραπάνω: το θέμα δεν είναι ότι άνθρωποι σαν και τους αναφερόμενους και πράξεις/δραστηριότητες σαν τις δικές τους αποτελούν τη γλίσχρα μειονότητα. Αυτό είναι διαχρονικό και αυτονόητο (αν και ποσοτικά αλλάζει από εποχές _ιστορικές_ σε εποχές). Είναι που «δεν πουλάνε», καθώς και «την πιάτσα χαλάνε», και εμπόδιο στην εξαγορά των ενοχών μας μπαίνουν, μειώνοντας τον ανέξοδο δημόσιο βερμπαλιστικό θρήνο για τα κακώς κείμενα για τα οποία πάντα φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από τους αθώους εν συγχύσει εαυτούς μας.

    Καλή σου εβδομάδα, θα τα πούμε.

  19. @@Allu Fun Marx ,
    γειά σου στρατηγέ μου…. Αυτα τα ονόματα που ανέφερες, βαλτα στη νιοστή για να συνεννοηθούμε…..

    @@ justme ,
    ισχυρή μειονότητα, θα το έλεγα εγώ που μου αρέσει πότε πότε να αισιοδοξώ..
    θα τα πούμε. Επισης καλή εδβομάδα

  20. Πράγματι εξαιρετικό το κείμενο.

    Δε θα πω πως αυτή η «άλλη Ελλάδα» δεν υπάρχει. Κάθε άλλο. Όμως διαπιστώνω πως ολοένα συρρικνώνεται.

    Το θέμα νομίζω πως δεν είναι απλώς πως δεν προβάλλεται. Το θέμα είναι πως προβάλλεται –και μάλιστα καταιγιστικά– η Ελλάδα της καφρίλας, του κυνισμού, του δεβαριεστισμού, του ωχαδερφισμού, του εγωκεντρισμού και τόσων άλλων -ισμών. Σε επικίνδυνο βαθμό. Επειδή η τόση προβολή μάς εξοικειώνει με το παράλογο, το απάνθρωπο, το κυνικό, το τερατώδες, το χυδαίο. Και πια φτάνουμε σ’ ένα σημείο που το συνηθίζουμε, αμβλύνεται η ικανότητα αντίδρασής μας και κάποτε καταντούμε ούτε καν να το αναγνωρίζουμε, να μη μας κάνει καμία αίσθηση.

    Γι’ αυτό και η Μαρία, ο Διονύσης, ο Κυριάκος και η Τίνα είναι μειοψηφία. Φυσικά ισχυρή, αφού επιμένει, ακλόνητη, να «φυλάγει Θερμοπύλες».

    Κι ίσως όλοι εμείς οι αισιόδοξοι πως δεν μπορεί, θα βγει κάποτε η «άλλη Ελλάδα» από την αφάνεια, να μην μπορούμε να κάνουμε άλλο από το να αισιοδοξούμε. Διαφορετικά, τι νόημα θα είχαν οι δικές μας μικρές ή μεγάλες προσπάθειες, οι δικές μας μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις;

  21. Θέλω να πιστεύω πως φωνασκίες, κουτοπόνηρες συμπεριφορές και η παντελής έλλειψη μέτρου απλώς αποτελούν την μία όψη του νομίσματος η οποία και χαίρει μεγαλύτερης προβολής καθότι «πουλάει»…..

  22. Αν δεχτούμε ότι όλη η καφρίλα είναι η όψη εκείνη της Ελλάδος που πουλάει, τότε:

    1) Τι είναι όλο αυτό στις δημόσιες υπηρεσίες; Προφανώς η συνέπεια του ονείρου της μονιμοποίησης. Τη θεσούλα μου και τίποτε άλλο (σαν τον Ντέμη Ρούσο με τη μπριζόλα του επί Χούντας).
    2) Τι είναι όλο αυτό με την αστυνομία (ιδίως τώρα, αλλά και πριν); Τελικά υπήρξε η Μεταπολίτευση; Ή είναι μια παραίσθηση ότι το εμφυλιακό και μετεμφυλιακό κλίμα ανήκει πια στο μακρινό παρελθόν;
    3) Τι είναι όλο αυτό στα πανεπιστήμια: από γραμματείες έως καθηγητές (με την απαραίτητη στάση στις νεολαίες, που τα 2 κόμματα θεωρούν και πολιτικά σχολεία τρομάρα τους); Είναι τυχαίο ότι όλα (ή τουλάχιστον τα περισσότερα) μυαλά φεύγουν έξω;
    Τα ερωτήματα θα συμπλήρωναν έναν ολόκληρο κατάλογο…

    Όπως και να το κάνουμε όλοι αυτοί είναι/είμαστε δυστυχώς μια θλιβερή μειοψηφία, η κάποιες – ελάχιστες – φορές ενθαρρύνεται από την εκάστοτε ηγεσία, άλλοτε διώκεται και ξηλώνεται.

    Οι Μαυρομιχαλαίοι γιατί έχω την εντύπωση ότι μας κυβερνάνε ακόμη, αλλά σε μιλένιουμ έκδοση;

  23. @Νερενια…
    χαιρομαι που αναφέρεσαι στην προσπάθεια και δεν εμφανίζεσαι ηττοπαθής , όπως πολλοί από μας. Λίγη αισιοδοξία και λιγός σεβασμός στις δυνάμεις πιστεύω ότι θα βοηθήσει…καλημερα σου

    @ethan
    πουλάει, πουλάει και μας…αρέσει( Μεταξύ μας δηλαδή)

    @efthymos
    μου αρέσουν οι Μαυρομιχαλαίοι και οι Μαυροκορδάτοι και όλοι αυτοί που με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους σημάδεψαν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Εβαλαν τη μαγιά που λένε και ξέρεις, είναι σαν το νονό που βάζει λάδι στο μωράκι…. χαιρετώ….

  24. Όταν όμως πάτε να αποκαλύψετε κάτι χοντρό όπως φερ’ειπείν τα νταμάρια του Μαρκοπούλου (η εφημερίδα σας), οι Μαυρομιχαλίδες και το λοιπό σκυλολόι θα φροντίσουν να φύγετε από τον μάταιο αυτό κόσμο, αφού προηγουμένως σας απειλούν πάντα με «διακριτικό» και πάνω από όλα πολιτισμένο τρόπο.

    Το κάνουν ήδη με τους ντόπιους, όπως και με κάποιους υπεύθυνους υπαλλήλους των κρατικών υπηρεσιών (η μειοψηφία που λέγαμε).

    Να το χαιρόμαστε λοιπόν. Βάλτε λαδάκι και κάφτε το μωράκι.

    Και εδώ τελειώνει θαρρώ η συγκεκριμένη κουβέντα.

    Υ.Γ. Το ύφος δηλοί ότι όσο τα ανεχόμαστε αυτά, κάποτε θα μας πνίξουν. Το κάνουν ήδη δηλαδή.

  25. @@ Efthymos
    Αγαπητέ μου, δεν έχω κανένα ύφος, ειλικρινά. Προσπάθησα να διασκεδάσω λίγο με αυτό που έγραψες για τους Μαυρομιχαλαίους. Δεν νομίζω ότι υπονοώ κάτι άλλο και δεν θα μπορούσα άλλωστε λόγω της δικής μου παιδείας.
    Δεν ξέρω πολλά για τα νταμάρια, ξέρω όμως ότι κάτι γίνεται και τους πολεμάμε. Ως πότε και με ποιό αποτέλεσμα, τί να πω; Εγώ ασχολούμαι , συνήθως, με τα διεθνή.

    ΥΓ. αυτά είναι τα προβλήματα της ελλειπούς και αποσπασματικής επικοινωνίας.
    ριτς

  26. Νο όφενς λοιπόν 🙂

    Απλώς έφερα ένα παράδειγμα που έχω την τύχη να το ξέρω τρόπον τινά από μέσα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s