Η κρίση, ο Σαλμάν Ρουσντί και το club 21 της Νέας Υόρκης


2186482492_caa2367e92

Steel Steve

Κάνω μεγάλες προσπάθειες να συνειδητοποιήσω το μέγεθος της παγκόσμιας κρίσης, να συμμεριστώ τον θυμό και την απογοήτευση εκατομμυρίων ανθρώπων που δεν έφταιξαν σε κάτι, απλώς η ροή της δικής τους ζωής κάποια στιγμή συνέπεσε με τη ροή του ποταμού. Δεν παίρνω όρκο ότι αντιλαμβάνομαι τις διαστάσεις της κρίσης και τις επιπτώσεις της. Προφανώς πρόκειται για τερατώδη μεγέθη. Ψυχροί αριθμοί παρελαύνουν μπροστά μου σε εφημερίδες και τηλεοπτικές οθόνες. Τόσες απολύσεις, τόσοι άνεργοι, τόσα χρήματα για την αναθέρμανση της οικονομίας εδώ, εκεί, παρακεί, τόσες οι πιθανότητες πτώχευσης ενός κράτους, αστήριχτες και επίφοβες προβλέψεις ανάκαμψης, on line σιωπή στο Νταβός, σιωπή στους κραταιούς ως χθες κύκλους των οικονομολόγων… και θορυβώδεις διαδηλώσεις.

Οι τηλεοράσεις ακινητοποιούνται στις διαδηλώσεις. Το θέαμα είναι όλα τα λεφτά. Διαμορφώνει κλίμα και συνειδήσεις. Έβλεπα προχθές τους Άγγλους απεργούς των βρετανικών διυλιστηρίων, βουτηγμένους στο χιόνι, με τις εργατικές στολές τους – δείγμα της εποχής της εκβιομηχάνισης. Ο ένας πίσω από τον άλλο, στριμώγνονταν στα κάγκελα και φώναζαν εναντίον της κυβέρνησης που ανέθεσε μέσω ξένων εταιρειών τις δουλειές τους σε Ιταλούς και Πορτογάλους εργάτες. Κρύος ιδρώτας για το έως χθες αυτονόητο, την επιτομή της ελεύθερης διακίνησης πολιτών της Ε.Ε. Η μυρουδιά της αντιπαλότητας, η βρώμα του ενδογενούς ρατσισμού. Και παρότι δεν ήταν ίδιο το αντικείμενο, οι λευκοσκότεινες τηλεοπτικές εικόνες μου θύμισαν το παλιό παραμύθι με τον Άρθουρ 3037875958_ca18e4e7c0Σκάργκιλ (τον ηγέτη των ανθρακωρύχων) και το σκληρό «μπρα ντε φερ» με τη Θάτσερ τη δεκαετία του ’80. Τώρα, δεν ξέρω πόσο γυμνασμένα είναι τα μπράτσα του Γκόρντον Μπράουν για να αντέξει ένα καινούργιο μπρα ντε φερ, γιατί οι απεργοί μου φάνηκαν αρκετά ψωμωμένοι.

Παρόμοιες εικόνες συναντάμε παντού στην Ευρώπη. Η βία ενυπάρχει στους κόλπους των κοινωνιών, όχι γιατί ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως βίαιος ή το αντίθετο, αλλά γιατί όταν μένεις χωρίς δουλειά χάνεις τον έλεγχο του εαυτού σου. Γίνεσαι Φερνάντο Πεσσόα τη στιγμή που λέει ότι «είναι μια τρομερή αίσθηση που προκαλεί υπέρμετρο φόβο. Τα φαινόμενα αυτά πυκνώνουν και φαίνονται να οριοθετούν τον δρόμο μου προς μια νέα διανοητική ζωή που είναι φυσικά η τρέλα!»

Κι εγώ, ένας ακόμη Ελληνας ανάμεσα στους τόσους, αγωνιώ. Κοιτάζω γύρω μου την υπερκινητικότητα των συμπατριωτών μου, τα ατέλειωτα μποτιλιαρίσματα οποιαδήποτε ώρα της μέρας και της νύχτας, παρακολουθώ τα μαγαζιά που λόγω εκπτώσεων ασφυκτιούν από πελάτες, κοιτάζω τα δεκάδες αυτοκίνητα σκαρφαλωμένα παράνομα στα πεζοδρόμια, έξω από επιπλάδικα, βλέπω τις καφετέριες να πολλαπλασιάζονται παρά την κρίση –τα ίδια φαινόμενα παρακμής– τα εστιατόρια και τα ταβερνεία να γεμίζουν, συζητώ με επιχειρηματίες και εργαζομένους, εκφράζουν τους ίδιους φόβους με μένα, αλλά ελπίζουν, ακούω τα επίσημα στοιχεία για την ανεργία και τα εκατομμύρια των φτωχών Ελλήνων –που όντως υπάρχουν– και προσπαθώ να κάνω χρήση της λογικής μου. Αμ δε! Στο πατάρι κατευθείαν, λοιπόν, κι ας αραχνιάσει λίγο, μήπως και μου φανεί αργότερα χρήσιμη, όταν όντως τα πράγματα θα έχουν σφίξει για τα καλά.

3041594660_ea31166496Εμείς οι Ελληνες, ζώντας μέσα σε βολικούς μύθους, ψευδαισθήσεις και χαλαρές συνειδήσεις έχουμε πάντα την αίσθηση ότι την εσχάτη των στιγμών κάτι θα αλλάξει και ως διά μαγείας θα σωθούμε. Έχουμε επίσης την αίσθηση ότι ως χώρα των Θεών του Ολύμπου και της Ορθοδοξίας διαθέτουμε προστάτες που δεν θα μας επιτρέψουν να κατρακυλήσουμε στην «Αβυσσο» του Φερνάντο Πεσσόα. Όμως στο διεθνές περιβάλλον, οι άνθρωποι ήδη αναζητούν τρόπους επιβίωσης και καταχρώνται της φαντασίας τους, με την ελπίδα ότι μέσα από μια επώδυνη κρίση κάτι καινούργιο μπορεί να προκύψει. Κάνουν, λοιπόν, θραύση στη Βρετανία οι οδηγοί… επιβίωσης, όπου ο αναγνώστης μπορεί να πληροφορηθεί μικρά τρικ για την αγορά προϊόντων διατροφής, για θέματα ένδυσης, αγοράς αυτοκινήτου ή και κατοικίας. Κυρίως όμως παρέχονται συμβουλές που αφορούν τη διατήρηση της ψυχραιμίας του θιγόμενου.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η κρίση έχει διαφορετικά ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά, ο αγώνας μέχρις εσχάτων είναι εμφανής παντού. Θεατρικοί επιχειρηματίες σκέπτονται σοβαρά το ενδεχόμενο να προβούν σε συγχωνεύσεις, πείθοντας παράλληλα μεγάλες προσωπικότητες του θεάτρου να συνεργαστούν μεταξύ τους πάνω στην ίδια σκηνή. Είναι πολλά επίσης τα ακριβά εστιατόρια της Νέας Υόρκης που ξεκίνησαν να διαφημίζουν οικονομικά γεύματα, ενώ τα τηλεοπτικά δίκτυα προτρέπουν διάσημους μάγειρες να παρασκευάσουν γεύματα με όσο το δυνατόν λιγότερα χρήματα. Με δέκα δολάρια, για παράδειγμα, μπορούμε να φάμε τα ελέη του Θεού ! Δεν είναι και λίγο.

Η ύφεση ανεβάζει την αδρεναλίνη, λένε. Θύμα της κρίσης είναι μεταξύ άλλων το διάσημο κλαμπ 21 της Νέας Υόρκης, όπου έχουν παιχτεί σπουδαίες κινηματογραφικές ταινίες και όπου για να πάει ο… κοινός θνητός είναι κομμάτι ζόρι. Ιδού όμως που οι ιδιοκτήτες του συμβιβάζονται και απομυθοποιούν το προϊόν τους: Γεύμα με τρία πιάτα στην τιμή των 35 δολαρίων (για κάντε το σε ευρώ), και δείπνο με 40 δολάρια, αρκεί να κλείσετε τραπέζι για τις 6.30 το απόγευμα, οπότε θα έχετε και δωρεάν πάρκινγκ. Οσοι κλείσετε τραπέζι διαδικτυακώς, θα απολαύσετε κι ένα κοκτέιλ δωρεάν. Για να δούμε όμως τι γίνεται με το κλαμπ του μυθικού πανεπιστημίου του Γέιλ. Η Μισέλ έχει τελειώσει το Γέιλ ή η Χίλαρι; Τα μπερδεύω. Το κλαμπ Mory, λοιπόν, το πιο μεγάλο πριβέ κλαμπ στον κόσμο, με ρίζες στον Εμφύλιο Πόλεμο και μέλη του προέδρους των ΗΠΑ είναι το τελευταίο θύμα της ύφεσης. Μια λίστα από σημαντικά ονόματα του κινηματογράφου, όπως ο ο Αλ Πατσίνο, ο Τομ Χανκς και η Τζόντι Φόστερ που κατά διαστήματα υπήρξαν χρηματοδότες δεν κατάφεραν να αποτρέψουν το κλείσιμό του, το οποίο μπορεί να είναι παροδικό, μπορεί και όχι.

3108863915_10d9cd9a4fΘύμα της κρίσης και ο Σαλμάν Ρουσντί. Ο επικηρυγμένος της Τεχεράνης, συγγραφέας των Σατανικών Στίχων βλέπει το εστιατόριό του στο Μανχάταν που μόλις προ διμήνου άνοιξε να περνάει σε… αφασία. Οι μάγειροι, οι οποίοι επιδίδονται σ’ ένα σπάνιο μείγμα ινδικών και λατινοαμερικανικών γεύσεων είναι απελπισμένοι. Γι’ αυτό και ο Ρουσντί σκέπτεται να προτείνει γεύματα έναντι 55 δολαρίων και παράλληλα να παραδίδει μαθήματα στους πελάτες του για το πώς γράφεται ένα βιβλίο. Ημαρτον Ρουσντί! Το χρήμα, αυτός ο απεχθής πράκτορας του ιδεαλισμού, στις διαταγές του Πραγματικού…. Ψυχραιμία, παρακαλώ.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 8-2-2009

ριτς

23 thoughts on “Η κρίση, ο Σαλμάν Ρουσντί και το club 21 της Νέας Υόρκης

  1. Ο Μπούς γλυκειά μου έχει τελειώσει το Γέϊλ…..

    Οσο για την ελεύθερη διακίνηση πολιτών στην Ευρώπη, γράψε ελεύθερη διακίνηση φτηνών εργατικών χεριών. Θυμήσου και την περιβόητη πρόταση ενός ταδε, να πληρώνονται οι ξένοι εργάτες με μισθούς αυτούς της πατρίδας τους, ευτυχώς δεν πέρασε μετα απο απανωτές διαδηλώσεις, αλλά επισήμως ή ημιεπισήμως τα ψίχουλα μαζεύουν, ενώ οι ντόπιοι εργάτες μαζεύουν την ανεργία την ημιαπασχόληση, τις τζάμπα υπερωρίες, τον πληθωρισμό που δεν γράφεται πουθενά, κλπ. κλπ. κλπ..
    Τώρα θα πληρώσουμε το λογαριασμό. Μακάρι δηλαδή να τον πληρώσουμε τώρα, πριν φτωχύνουμε για τα καλά, όχι εμείς οι άνθρωποι, ότι και να πάθουμε λίγο θα μας πέσει, αλλά το περιβάλλον είναι το μεγαλύτερο θύμα της «ελευθερης μετακίνησης προϊόντων».

    Εσύ που γράφεις τόσο ωραία, μπορείς να διανοηθείς τι θα πει κατάρρευση; Η Ντόρις Λέσινγκ έχει γράψει ένα μυθιστόρημα για το κόσμο μετά. Οχι πυρηνικό ολοκαύτωμα (αν και αυτο βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη των ΗΠΑ) απλώς μια …… οικονομική κατάρρευση.

    Οπου έχουν σβύσει όλα.
    Αυτοκίνητα, σχολεία, Δεη, Ευδαπ, τηλέφωνα,
    σούπερ μάρκετ, μμε και μμμ.
    Σπίτια χωρίς φως και θερμανση…….
    Κόλαση!

  2. ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΜΑΣ…

    ΠΑΝΤΩΣ ΕΝΑ ΔΕΙΠΝΟ ΜΕΤΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΡΟΥΣΝΤΙ ΘΑ ΤΟ ΗΘΕΛΑ!

  3. Λοιπόν μέσα στην ύφεση βγάινουν οι καλυτερες οι ιδέες και ο Ρασντί το έπιασε το νόημα ξεκίνησε κάτι πρωτοποριακό. Μήπως όλοι μας (όχι και όλοι δηλαδή οι μπλογκερς που διαβάζουν το blog σου για να μη υπάρχει συνωτισμός)να γίνουμε πιο εφευρετικοί γενικώs και ειδικώς γιατί τώρα γυρίζει ο τρόχος😉 μετά την ύφεση όλοι θα τρέξουν να φτιάξουν και να δείξουν . Nα μια ιδέα κυριακατική έριξα για τις εκάστοτε μελαγχολίες 😉

  4. Το σκηνικό με τον Ρασντί με σόκαρε…το φαντάζεσαι μεταξύ τυρίου και αχλαδίου ολίγη τεχνική συγγραφής;
    Mετά, το είδα ψύχραιμα και λίγο πιο ανοιχτόμυαλα και λέω, βρε λες;😉
    Και νάσου και η θεϊκή πενέλοπε, έδεσε το γλυκό!😉
    Για να το δούμε λίγο σοβαρά…
    αλλιώς, δεν μας βλέπω καλά!

  5. @Penelope dearest
    να ξεκινήσουμε λες λογοτεχνικές βραδιές σε στύλ Παρνασσός στην πλατεία Καρύτση ; Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίς Προτιμώ έναν Ιανό tea time .Λεφτά δεν ξέρω πού θα βρούμε, αλλά αυτό έχει καταντήσει μια λεπτομέρεια της ιστορίας….

  6. @ΑΤΗΙΝΑ
    γεια σου Αθηνουλα…. Ας κάνουμε και καμιά προσευχή, ποτέ δεν εβλαψε κανέναν, σε διαβεβαιώ…Κι εγώ, ετσι όπως έχει εξελιχθεί και ναχει κι εκεινη την Ινδή μαζί του.. Τί να πεις; Ανιση αυτή η ζωή γενικώς….

  7. @ange-ta….
    νομιζω ότι πολλοί περασαν από το Γεήλ, αλλά μικρή σημασία εχει… Θα έλεγα ότι τα πάντα ειναι στριμοκ…..λα και ειναι κρίμα γιατί πάντα κοντά στα ξερά καιγονται και τα χλωρά και φυσικά τώρα στην ύστατη ωρα δεν μπορεί να χωρίσει η ηρα από το στάρι… Το λέιτ που λενε…

  8. Ο Ρασντί εκανε αυτό, εσύ να σκεφτείς κάτι άλλο κάτι δικός σου που να σου ταιριάζει. O ανθρωπότητα θα έχει μηδενιστεί αν δεν είχε ανθρωπους δημιουργικούς και εφευρετικούς που πέρασανε ακόμα πιο δύσκολες καταστάσεις ούτε κάν αυτή την εμπειρία της ευμάρειας του 21 αιώνα 😉

  9. Penelope….
    .δηλαδή να βάλω το μυαλό μου να δουλέψει κι αλλο μου λες ; Ουφ…κάτι θα σκεφτώ, δεν μπορεί.Τί τόχω πια κι αυτό και κααααθεται!!

    Εχω ωραίον ποστ για τα γκλοντεν μποις και μετα αλλο ωραίο -συγκινητικό για την ιστορια της Κουνεβα που θα παιχτεί αποψε στο Σκαι…μακαρι να μπορουσες να τη δεις την εκπομπη μωρέ…
    φιλακια

  10. Οι νόμοι της «αγοράς» διαφέρουν απ’ τους νόμους της βιωσιμότητας και σε μερικές περιπτώσεις είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι. Το πληρώνουμε. Και η έκταση είναι πραγματικά ασύλληπτη, μιας και το ανθρώπινο μυαλό είναι πολύ δύσκολο να ξεπεράσει τη στεγανότητα του μικρόκοσμού του και να κατανοήσει και να αρχίσει να σκέφτεται με όρους μακρόκοσμου. Αυτός είναι και ο λόγος που οι έλληνες περιμένουν τον απομηχανής θεό. Μην νομίζεις, παντού ελπίζουν σε αυτόν, ανεξάρτητα απ’ το αν διδάχθηκαν «την ύπαρξή του». Απλά η Ελλάδα πάσχει απ’ αυτό που έπασχε πάντα. Της λείπει η οργάνωση.

  11. Ψυχραιμία. Έθεσες όλο το θέμα με μια λέξη στην κατακλείδα σου. Αυτό είναι που λείπει σε περιόδους κρίσης σαν και αυτή. Ο πανικός -που δεν είναι και ο καλύτερος σύμβολος- γιγαντώνει τα όποια λάθη, μεγιστοποιεί τις ζημίες και δημιουργεί ψυχολογικά τραύματα. Ψυχραιμία λοιπόν χρειάζεται, σύνεση και ενδεχομένως μερικές πρωτότυπες ιδέες που μπορούν να μας βγάλουν από το αδιέξοδο…

  12. Ανατριχίλα!

    Κι εμείς, δυό λαλούν και τρεις χορεύουν…

    ο γιωργάκης είπε, ο κωστάκης απάντησε…

    ο πάγκαλος προκάλεσε, ο σπηλιωτόπουλος παρακάλεσε…

    και στην κορφή κανέλλα

    παλιά μου τέχνη, κόσκινο!

  13. @Μαυρος Γάτος…
    ναι, η δική μας ζωή , στρωμένη με τριαντάφυλλα θα έλεγα..Τόχες ποτέ αυτό φανταστεί ;

    @Δ.Τζ
    Ψυχραιμία φιλε μου. Τί αλλο πιά;

  14. @ Darthiir the Abban
    εγω λεω να κανουμε και καμια προσευχή. Βοηθάει…Και καμια καμηλα να εξασφαλίσουμε. Επίσης εξαιρετική ιδεα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s