Αρχιτεκτονικές υπερβάσεις στο Μουσείο Μπενάκη


n1631528004_162845_4787304Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Οι εκδόσεις Ποταμός θα παρουσιάσουν το βιβλίο «ΠΟΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ Δ+Λ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ»,

μια σπάνια έκδοση η οποία φωτίζει τη διαδρομή και την φυσιογνωμία των διακεκριμένων αρχιτεκτόνων Δημήτρη Ποτηρόπουλου και Λιάνας Νέλλα-Ποτηροπούλου.

Ομιλητές στην εκδήλωση θα είναι: οι καθηγητές Αρχιτεκτονικής Δημήτρης Φιλιππίδης και Παναγιώτης Τουρνικιώτης,

και ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ρηγόπουλος.

Θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Σταύρος Θεοδωράκης. ΤΕΤΑΡΤΗ 1/4/09 ΩΡΑ 19.00 Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου

Είσοδος ελεύθερη

LIFO

Αρχιτεκτονικές χειρονομίες-

Η αφήγηση μιας αρχιτεκτονικής διαδρομής ευφάνταστης αλλά και βαθιά βιωματικής και με πλήρη συνείδηση του αστικού τοπίου περικλείεται στο εξαιρετικό λεύκωμα των εκδόσεων Ποταμός για τα τριάντα χρόνια του γραφείου Ποτηρόπουλος Δ+Λ.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ Ι. ΑΝΕΣΤΗ

Eνα από τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά γραφεία αιχμής της Ελλάδας, με διεθνή παρουσία και προφανή διάθεση να υπερπηδήσει τη στενοκέφαλη, τοπικιστική αντίληψη περί κτιρίου και κατασκευής, το γραφείο Ποτηρόπουλος Δ+Λ Αρχιτέκτονες συμπληρώνει φέτος τριάντα χρόνια παρουσίας. Η επέτειος αποτέλεσε την ιδανική αφορμή για τις εκδόσεις Ποταμός προκειμένου να εκδώσουν ένα λεύκωμα εξαιρετικής αισθητικής (από τα σήματα κατατεθέν του οίκου) που παρουσιάζει με πληρότητα τους σημαντικότερους σταθμούς αυτής της πορείας.

Είναι μεγάλη η χαρά όταν φτάνει στα χέρια μας ένα βιβλίο τέτοιας αρτιότητας και συνολικής σύλληψης και διαπιστώνουμε πως στηρίζεται εξολοκλήρου σε μια ελληνική προσπάθεια, χωρίς να μιμείται αμήχανα διεθνείς εκδοτικές προσπάθειες. Στο συγκεκριμένο λεύκωμα η διαδοχή των φωτογραφιών (ολοκληρωμένων κατασκευών ή μακετών) με τα μαύρα «σαλόνια» των κατόψεων τοπογραφικών ή άλλων σχεδίων δημιουργεί την αίσθηση πως μπαίνει κανείς στο μυαλό του αρχιτέκτονα. Διαρρηγνύοντας το εντυπωσιακό, συχνά θηριώδες κέλυφος, φτάνεις στις πτυχώσεις του εγκεφάλου (ναι, τα σχέδια) που αποκωδικοποιούν την σκέψη, τη σύλληψη, τον ιδιαίτερο δημιουργικό τρόπο του αρχιτέκτονα – στην περίπτωσή μας του Δημήτρη Ποτηρόπουλου και της Λιάννας Νέλλα Ποτηροπούλου. Αρκεί να δει κανείς τα σχέδια για το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης που έκαναν μαζί με τον David Libeskind (η μελέτη τους πήρε το δεύτερο βραβείο στο διεθνή διαγωνισμό για το μουσείο), να περάσει την εντυπωσιακή μπλε κτιριακή επιδερμίδα και να ανακαλύψει μια αρχιτεκτονική σύλληψη που διαπραγματεύεται τη διαρκή εκκρεμότητα ανάμεσα στο πλήρες και στο κενό, στο χρόνο που δεν υπάρχει και σε εκείνον που δεν έφτασε ακόμα.

Το έργο τους απλώνεται σε όλους σχεδόν τους τομείς της σύγχρονης αρχιτεκτονικής άσκησης – από τη μικρή κλίμακα της κατοικίας μέχρι τους μεγάλους διαγωνισμούς και τα δημόσια κτίρια, ενώ έχουν λάβει μέρος και σε δύο μπιενάλε νέων. Τα θέματα αρχιτεκτονικής έκφρασης και σύζευξης μέσα στο αστικό τοπίο τους απασχολούν σταθερά. Σημειώνει ο Δημήτρης Φιλιππίδης σε κείμενο του λευκώματος «… η παραγωγή του γραφείου Ποτηρόπουλος Δ+Λ εδραιώθηκε από νωρίς πάνω στην κονστρουκτιβιστική αντίληψη του αρχιτεκτονημένου χώρου, που προϋποθέτει επαρκή γνώση των επαναστατικών κινημάτων της τέχνης στις αρχές του 20ού αιώνα και προεκτείνει τις επιρροές ώστε να συμπεριλάβουν τις πιο πρόσφατες μορφοπλαστικές αναζητήσεις της γερμανικής αρχιτεκτονικής και της αμερικανικής εκδοχής της αποδόμησης, δυο ευδιάκριτα ρεύματα με ισχυρή παρουσία πριν από δυο δεκαετίες, κάτι που έως ένα σημείο οφείλεται στο γνωσιολογικό υπόβαθρο των δυο ιδρυτών του γραφείου». Χαρακτηριστικό παράδειγμα της αρχιτεκτονικής στόχευσης που έχουν είναι το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στη Σάμο (Α’ βραβείο 1990) που σχεδιάστηκε πάνω σε μια ενδιαφέρουσα αιχμή: είναι μια σύνθεση αντίστοιχη με τη φωτογραφική καταγραφή της κίνησης ανθρώπων και ζώων του Muybridge στα τέλη του 19ου αιώνα, που αργότερα κατέγραψε ο Duchamp στον πίνακά του «Γυμνό που κατέρχεται μια σκάλα αρ. 2».

Η ανάγνωση όχι μόνο των κειμένων αλλά πρωτίστως των φωτογραφιών και των σχεδίων είναι εύγλωττη για το μήνυμα που εγκιβωτίζουν οι Δ+Λ Ποτηρόπουλος στα έργα τους. Οι ίδιοι σημειώνουν στο λεύκωμα των εκδόσεων Ποταμός: «Το ρόλο της αρχιτεκτονικής στην πόλη τον αντιλαμβανόμαστε σαν ένα «κρίκο» που είναι ικανός να ενισχύσει τους αστικούς χώρους, συνδέοντάς τους μέσα από την ίδια τη χωρική τους δυναμική. Ώστε οι χώροι αυτοί -που κάποιες φορές είναι αποσπασματικοί, άμορφοι ή και εγκαταλελειμμένοι- να αποκτούν σύνδεση και ενδιαφέρον. Αυτή η διαδικασία είναι πολύ πιο σύνθετη αλλά και αληθινή από το να προσπαθήσει κανείς να επιβάλει ένα «προκατασκευασμένο» αστικό μοντέλο και κατόπιν να επιχειρήσει να διαπραγματευτεί την αρχιτεκτονική που του αντιστοιχεί». H επίσημη παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την 1η Απριλίου στις 19:00 στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς.

(Yλικό της Ελένης Καλογ ερίνη)

28 thoughts on “Αρχιτεκτονικές υπερβάσεις στο Μουσείο Μπενάκη

  1. Και το κτίριο στην κορυφή της ανάρτησης, ωραιότατο και πολύ μοντέρνο είναι…
    Καλημέρα Ρίτσα, καλή βδομάδα…

  2. Το δημαρχείο του Γέρακα είναι αυτό. Πολύ όμορφο. Οι Ποτηρόπουλοι είναι εξαιρετικοί αρχιτέκτονες, τα κτίριά τους πραγματικά κοσμήματα.

  3. δεν θα μπορώ να είμαι στην παρουσίαση, αλλά το βιβλίο θα το έχω στα υπόψην!
    @kitsosmitsos σε κάποια έργα τους οι εν λόγω αρχιτέκτονες έχουν αρκετή μπετονίλα… είναι της μόδας τελευταία ξέρεις…😉

  4. @philos – το εμφανές μπετόν είναι «μόδα» από το 1930 και τον Λε Κορμπυζιέ… και όταν χρησιμοποιείται σωστά και με αισθητική τα αποτελέσματα είναι εξαίρετα.

  5. Ως Γερακιώτης αναγνώρισα το Δημαρχείο και κανονικά δεν θα είχα καμία αντίρρηση, στην φωτογραφία άλλωστε μια χαρά φαίνεται.

    Ελα όμως που ένα κτίριο κρίνεται διαφορετικά ως αυτοτελής κατασκευή και διαφορετικά όταν είναι τοποθετημένο στο πραγματικό του περιβάλον.

    Και στην πραγματική ζωή, είναι τόσο εκτός κλίμακας, τόσο παράταιρο με τις μικρές γειτονικές κατοικίες (κτισμενες σε οικόπεδα των 200μ2) που αποκτά εντελώς Τσουσεσκική διάσταση…
    Κι αυτό είναι κάτι που δεν δείχνει η φωτογραφία.

    Η πραγματική πρόκληση για τον αρχιτέκτονα είναι να προτείνει αισθητική που να αρμόζει στο περιβάλον ή τουλάχιστον να «σμικραίνει» τον γιγαντισμό ενός μεγάλου κτιρίου για να έχει αρμονικό αποτέλεσμα. Μπορεί και να κάνω λάθος, μια βόλτα θα σας πείσει

  6. Παρεξήγησα τον τίτλο της ανάρτησης.
    Στην αρχιτεκτονική του συρμού «υπέρβαση» σημαίνει «αυθαιρεσία» εξ αιτίας υπέρβασης του Συντελεστή Δόμησης.
    Τι άλλο να προσθέσω;
    Στον Αρχιτεκτονικό σχεδιασμό δεν ισχύει η προσφορά και η ζήτηση αλλά ο Αποκλεισμός.
    Δεν ισχύει η μέθοδος «δοκιμή λάθος» όποως έκανε ο Εντισον με τη λάμπα πυρακτώσεως.
    Σαν υστερόγραφα τα λόγια του Τσόκλη διότι η Αρχιτεκτονική είναι τέχνη, «Οι πούστηδες οι άλλοι το καταλαβαίνουν-εννοεί το αριστούργημα-και το ορίζουν…. και ίσως πέσεις στη παγίδα-ως δημιουργός- να υπερασπιστείς τη γνώμη τους » .
    Αναφερόμενος στο ποδόσφαιρο είναι εξίσου εύλογο γιατί οι διαιτητές ευνοούν τον Ολυμπιακό, διότι ε΄χει τη καλύτερη ομάδα και πίσω του η κριτική των λαθών τους δεν επηρεάζει τη πραγματικότητα.
    Εν ολίγοις οι «Ποτηρόπουλοι δεν έχουν ανάγκη χειροκροτημάτων» αλλά όλοι οι άλλοι έχουμε ανάγκη να ξέρουμε τι φταίει για τον ‘αποκλεισμό’ που θυμίζει τριτοκοσμικές χώρες.
    Η αρχιτεκτονική είναι σαν τα κάρβουνα, αναμμένα καίνε, κρύα μαυρίζουν».

  7. Ανέστη, αν ο κάθε εμπνευσμένος αρχιτέκτονας προσάρμοζε την αρχιτεκτονική του στα σπιτάκια των οικοπέδων των 200 τετραγωνικών, καήκαμε…

  8. Nα πω κάτι που ίσως μας διαφεύγει: ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα μόλις τα τελευταία χρόνια έχουμε αποκτήσει εξωστρεφή συνείδηση γύρω από θέματα αρχιτεκτονικού προβληματισμού (για όσους ασχολούνται). Θεωρητικολογούμε, δυστυχώς. Επιμένουμε σε μία νεοπαραδοσιακή εσωστρέφεια δίχως αντίκρυσμα. Οκ… δεν ξέρω πως θα ήταν η Αθήνα, εάν είχε χαμηλά σπιτάκια ή εάν έλειπε η Disneyland της Κηφισίας …εάν τέλος πάντων ακολουθούσαμε πιστά το όραμα του Πικιώνη… Ξεχνάμε ότι η Αρχιτεκτονική είναι μια δημόσια τέχνη, η οποία χρειάζεται (και) έναν ικανό, διορατικό εργοδότη με επαρκή τεχνογνωσία σε όλα τα επίπεδα. Εμείς εδώ αναλώνομεν εαυτούς σε λάιφ στάιλ αναγνώσεις και όλα γίνονται με τη δικαιολογία «του κατεπείγοντος».. για ποιον εργοδότη μιλάμε;

  9. Strato δεν είπα αυτό ακριβώς, είπα οτι πρέπει να υπάρχει κλίμακα. Ο εμπνευσμένος αρχιτέκτονας οφείλει να το γνωρίζει αυτό.
    Δεν έχει καμία αξία το να φυτεύεις ένα «μακέτο» (που έλεγε και μια ψυχή) απο το ψυγείο σε ένα περιβάλλον ξένο ή απλά διαφορετικό χωρίς να προσαρμόζεσαι είναι λάθος.
    Το μεγαλιθικό δημαρχείο ασφυκτιά ανάμεσα στις μικρές κατασκευές, έπρεπε να είναι πιο αέρινο και να φαντάζει λιγότερο ογκώδες.
    Αυτό λέω.

  10. Ερχομαι Αθήνα ανήμερα της παρουσίασης. Η αρχιτεκτονική με ενδιέφερε πάντα (χμ, καμιά φορά κι οι αρχιτέκονες. ε πουρκουα πα; ). Συνεπώς θα φορέσω την τραγιάσκα μου (είμαι κι απο χωριο, τι να κάνουμε;) και θα πάω! Με δελέασες, ρίτσα.

    Υ.Γ. Επειδή την τραγιάσκα την φορώ πάντα χαμηλά ως τα αυτιά, παίζει να θεωρηθεί κουκούλα… Δυο σε ένα λοιπόν… Πα μαλ, πα μαλ…

  11. Η Αρχιτεκτονική είναι η διαστροφή, το παιχνίδι της φαντασίας των Μηχανικών. Ο συγκεκριμένος Αρχιτέκτονας και το γραφείο του έχει πολλά προσφέρει και αναμφίβολα το βιβλίο του έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Φιλια και καλημέρα ριτσάκι

  12. καταλαβαίνετε ότι δεν μπορώ να απαντήσω στα σχόλια σας, ούτε καν στον θεοπάλαβο τον Συκοφάγο, γιατί δεν εχω τις αναλογες γνώσεις, αν και λατρεύω την αρχιτεκτονική και τους αρχιτέκτονες….. Η Ελένη Καλογερίνη ωστόσο με καλύπτει πλήρως και ο φίλος μου ο Στρατος φυσικά. Ο GB θέλει δουλειά για να τον καταλάβω, αλλά δεν πειράζει, σημερα ειμαι λίγο αρρωστούλα, οπότε….

  13. Από τη στιγμή που αποφασίζει κανείς να γίνει αρχιτέκτονας, αυτόματα εκτίθεται σε δημόσια κριτική. Γεγονός, κατά την άποψή μου, πολύ σωστό. Μακάρι να ίσχυε γενικότερα αυτό, η κοινωνία μας θα ήταν πιο προστατευμένη.

    Από εκεί και πέρα, όλες οι απόψεις πρέπει είναι απόλυτα σεβαστές, γιατί έτσι διασφαλίζεται ο δημοκρατικός διάλογος.

    Πρέπει να πώ ότι χαίρομαι ιδιαίτερα που γίνονται συζητήσεις για την αρχιτεκτονική! Το έχει ανάγκη η χώρα μας, όπως επίσης οτιδήποτε σχετίζεται με τις τέχνες και τον πολιτισμό γενικότερα αλλά και με την παιδεία.

  14. Το Νατασσάκιον λες
    να εχάθει
    στης θάλασσας τα βάθη;
    Ανοιξη μυρίζει
    όλο κάπου
    κει θα τριγυρίζει.
    Κάπου θα’ναι μοναχή της
    σαν να ακούω τη φωνή της
    να μας λέει εχε γειά
    δεν με βλέπετε παιδιά;😆
    θα το ψάξω το κορίτσι

  15. Καλησπέρα Ρίτσα. Ο τίτλος είναι ‘Starry, Starry Night’, ακούγεται σε εκτέλεση του julio inglesias. Στο στέλνω σε λίγο στο email σου, καλό σου βράδυ.

  16. Καλησπέρα κι από μένα. Θα συμφωνήσω απολύτως με τον Δ. Ποτηρόπουλο. Είναι πάρα πολύ όμορφο που το θέμα της συζήτησής σας αφορά την αρχιτεκτονική και τους αρχιτέκτονες. Και πράγματι ένα δημόσιο έργο υπόκειται σε δημόσια κριτική.
    Στη βάση της σκέψης του ο Ανέστης έχει δίκαιο μονο που είναι δύσκολο να ορίσεις έναν γενικό κανόνα γι αυτό. Θυμηθείτε τις αντιδράσεις που προκάλεσε ο πύργος του Άιφελ και τους αφορισμούς από επιφανείς λόγιους της εποχής όπως ο Μαρλό.
    Μιας και το θέμα σας είναι η αρχιτεκτονική, παίρνω το θάρρος να προτείνω ένα βιβλίο που μόλις εκδόθηκε από τις εκδόσεις Μελάνι, του οποίου ο πρωταγωνιστής είναι ένας αρχιτέκτονας που αναλαμβάνει να χτίσει ένα μεγαλεπήβολο έργο. Λέγεται «Η πόλη του αναστέλλοντος ήλιου» και πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ: http://www.melanibooks.gr/showproduct.asp?catid=467.
    Λίαν συντόμως θα αποκαλύψω ποια είναι η σχέση μου με τον συγγραφέα…

  17. ρίτσα συγχαρητήρια για την επιλογή του θέματος!
    δηλώνω ότι μου ήταν αδύνατον να πάω, λόγω σεραφειμάκου και σπιτιού.
    συγχαρητήρια για την πληροφόρηση και την ανάρτηση, που προκάλεσε ένα τόσο γόνιμο διάλογο…
    ευχαριστώ!

  18. @abttha εγω ευχαριστώ πολύ. Ηταν μια θαυμάσια βραδιά με θαυμασιους ομιλητές, όπως ο Φιλιππίδης και ο Τουρνικιώτης, ρητορες καθηγητές του Πολυτεχνείου, και το ζευγος Ποτηροπούλου, σεμνοί και αγαπημένοι. Εντυπωσιακό σε μια κατάμεστη αίθουσα στο Μουσειο Μπενάκη στην Πειραιώς….

  19. @@Παραξένος Ελκυστής…..
    ευχαριστούμε για την υπόδειξη. Θα φροντίσουμε να ενημερωθούμε καλύτερα… Λατρεύω την αρχιτεκτονική..Αν δεν ήμουν εν αρχή δικηγόρος και στη συνεχεια από ανάγκη δημοσιογράφος θαθελα ναμουν αρχιτέκτων, όχι μηχανικός… Η ιδέα , η σύλληψη της ιδέας με θέλγει τρομερά….

  20. @ roadartist
    ευχαριστώ, το βρηκα και αν δεν κανω λαθος το ανεβασα στο facebook με αναφορά στο μπλογικο σου ονομα…φιλια

  21. Ο Παράξενος Ελκυστής με κάλυψε απόλυτα – φανταστείτε να μη γινόταν ο Πύργος του Άιφελ λόγω διαφοράς κλίμακας με τα γύρω κτίρια…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s