Το δικό μου αφιέρωμα στο Γιάννη Ρίτσο.

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ.

Το εργο ειχε τιμηθει το 1956 με το πρωτο κρατικό βραβείο ποίησης.

Ακούγεται το Moonlight shadow του Μπετόβεν.

Ανοιξιάτικο βράδυ. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, μιλάει σ’ έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει φως. Απ’ τα δύο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα να πω ότι η Γυναίκα με τα Μαύρα έχει εκδώσει δύο-τρεις ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής.

Λοιπόν, η Γυναίκα με τα Μαύρα μιλάει στον Νέο: Άφησέ με να έρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι, – δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις. Άφησέ με να έρθω μαζί σου. Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι, αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες, ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια δε θέλω να τ ακούσω. Σώπα. Άφησε με να έρθω μαζί σου λίγο πιο κάτου, ως την μάντρα του τουβλάδικου, ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο, τόσο αδιάφορη κι άυλη τόσο θετική σαν μεταφυσική που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κι η φθορά του.

Άφησε με να έρθω μαζί σου..… Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα, κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε, γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω τον θόρυβο του φουστανιού μου σαν τον θόρυβο δύο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν, κι όταν κλείνεσαι μέσα σ αυτόν τον ήχο του πετάγματος νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου, κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα, μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους, δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις κι ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου, (δεν είναι τούτο η λύπη μου η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κι η καρδιά μου).

Άφησε με να έρθω μαζί σου Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.

Άφησε με να έρθω μαζί σου…. Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει θέλω να πω έχει παλιώσει πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε, τα κάδρα ρίχνονται σα να βουτάνε στο κενό, οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου απ’ την κρεμάστρα στο σκοτεινό διάδρομο όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής απ’ τα γόνατά της ή όπως πέφτει μιά λουρίδα φεγγάρι στην παλιά, ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα.

Κάποτε υπήρξε νέα κι αυτή, – όχι η φωτογραφία που κοιτάς με τόση δυσπιστία λέω για την πολυθρόνα, πολύ αναπαυτική, μπορούσες ώρες ολόκληρες να κάθεσαι και με κλεισμένα μάτια να ονειρεύεσαι ό,τι τύχει – μιάν αμμουδιά στρωτή, νοτισμένη, στιλβωμένη από φεγγάρι, πιο στιλβωμένη απ’ τα παλιά λουστρίνια μου που κάθε μήνα τα δίνω στο στιλβωτήριο της γωνίας, ή ένα πανί ψαρόβαρκας που χάνεται στο βάθος λικνισμένο απ’ την ίδια του ανάσα, τριγωνικό πανί σα μαντίλι διπλωμένο λοξά μόνο στα δύο σα να μην είχε τίποτα να κλείσει ή να κρατήσει ή ν’ ανεμίσει διάπλατο σε αποχαιρετισμό.

Πάντα μου είχα μανία με τα μαντίλια, όχι για να κρατήσω τίποτα δεμένο, τίποτα σπόρους λουλουδιών ή χαμομήλι μαζεμένο στους αγρούς με το λιόγερμα ή να το δέσω τέσσερις κόμπους σαν το αντικρινό γιαπί ή να σκουπίζω τα μάτια μου, – διατήρησα καλή την όρασή μου, ποτέ μου δεν φόρεσα γυαλιά. Μιά απλή ιδιοτροπία τα μαντίλια….

Τώρα τα διπλώνω στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι ν’ απασχολώ τα δάχτυλά μου. Και τώρα θυμήθηκα πως έτσι μετρούσα τη μουσική σαν πήγαινα στο Ωδείο με μπλε ποδιά κι άσπρο γιακά, με δύο ξανθές πλεξούδες – 8, 16, 32, 64, – κρατημένη απ’ το χέρι μιας μικρής φίλης μου ροδακινιάς όλο φως και ροζ λουλούδια, (συγχώρεσέ μου αυτά τα λόγια κακή συνήθεια) 32, 64, – κι οι δικοί μου στήριζαν μεγάλες ελπίδες στο μουσικό μου τάλαντο. Λοιπόν, σου λεγα για την πολυθρόνα ξεκοιλιασμένη φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο, μα που καιρός και λεφτά και διάθεση τι να πρωτοδιορθώσεις; – έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, – φοβήθηκα τ’ άσπρο σεντόνι σε τέτοιο φεγγαρόφωτο. Εδώ κάθισαν άνθρωποι που ονειρεύτηκαν μεγάλα όνειρα, όπως κι εσύ κι όπως κι εγώ άλλωστε, και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ’ το χώμα δίχως να ενοχλούνται απ’ τη βροχή ή το φεγγάρι. Άφησε με να έρθω μαζί σου…

Advertisements

Περί «γενοκτονίας»

ceb3ceb5cebdcebfcebacf84cebfcebdceb9ceb1Η λέξη «γενοκτονία»

Tου Aντώνη Kαρκαγιάννη

Ο Αμερικανός πρόεδρος, ο Μπαράκ Ομπάμα, πιθανόν να έκανε ένα λάθος όταν υποσχέθηκε (αν το υποσχέθηκε) ότι θα αναγνωρίσει ως γενοκτονία τη σφαγή περίπου 1,5 εκατομμυρίων Αρμενίων από τους Τούρκους. Το θετικό για τον ίδιο είναι ότι δεν επανέλαβε το σφάλμα κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Τουρκία. Είπε βέβαια, ενώπιον της τουρκικής Εθνοσυνελεύσεως, διάφορα φοβερά για τη βάρβαρη συμπεριφορά της σουλτανικής Τουρκίας εναντίον των Αρμενίων, αλλά επιμελώς απέφυγε να προφέρει τη λέξη «γενοκτονία».

Ετσι και οι Τούρκοι επίσημοι έμειναν ικανοποιημένοι (στο κάτω κάτω και οι ΗΠΑ έχουν δώσει δείγμα βάρβαρης συμπεριφοράς εναντίον λαών) και ο Αμερικανός πρόεδρος δεν διατάραξε τις σχέσεις με την Τουρκία, στις οποίες δίνει ιδιαίτερη σημασία.

ceb3ceb5cebdcebfcebacf84cebfcebdceb9ceb1-3Αυτή η μέριμνα φαίνεται ότι οδήγησε τον Μπαράκ Ομπάμα στην ελαφρά, αλλά και πολύ ουσιαστική, αναδίπλωση σε σχέση με τα όσα έλεγε κατά την προεκλογική περίοδο. Δεν πιστεύω ότι μελέτησε εμβριθέστερα τα ιστορικά γεγονότα του 1915, όπου καταγράφεται η σφαγή των Αρμενίων, ούτε ότι εμβάθυνε στην έννοια και στο περιεχόμενο της λέξης «γενοκτονία» και αποφάσισε να μην την προφέρει, γιατί η έννοιά της δεν αντιστοιχεί με τα γεγονότα. Λόγοι σύγχρονης πολιτικής σκοπιμότητας τον ανάγκασαν να το κάνει. Ποια διαφορά υπάρχει ανάμεσα στη σφαγή των Αρμενίων και στη γενοκτονία; Από σφαγές είναι γεμάτη η Ιστορία.

Η σφαγή είναι μέσο πολιτικό, με το οποίο η εξουσία προσπαθεί να αποσπάσει πολιτικά και υλικά αγαθά και κυρίως να επιβεβαιώσει την ισχύ και την κυριαρχία της. Οι σφαγές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν σύνηθες φαινόμενο και είχαν ακριβώς αυτή την έννοια, της πολιτικής πράξης. Οι Αρμένιοι στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προς τιμήν τους, ανέπτυξαν ποικιλόμορφη πολιτική δράση, επιδιώκοντας την εθνική τους συγκρότηση και ανεξαρτησία. Μοιραία ήρθαν σε σύγκρουση με την Αυτοκρατορία η οποία απάντησε «με τη λογική της υπέρτερης δύναμης», σφάζοντας 1,5 εκατομμύρια ανθρώπους άμαχους και αθώους στην πλειονότητα.

Η σφαγή ήταν η άμεση απάντηση σε έναν υπόδουλο λαό που διεκδικούσε, ως λαός, τα πολιτικά του δικαιώματα.

Η λέξη «γενοκτονία» επελέγη για να χαρακτηρίσει την εξόντωση των Εβραίων από τους χιτλερικούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Φαινόμενο ρατσιστικό, σχεδόν μοναδικό στην Ιστορία, με βαθιές ρίζες στον Μεσαίωνα, αλλά και στον ευρωπαϊκό 19ο αιώνα.

Η γενοκτονία δεν έχει σχέση με τα πολιτικά δικαιώματα (με τα οποία δεν ασχολείται καν) αλλά με τα δικαιώματα του ανθρώπου, αυτά που πηγάζουν από την ανθρώπινη υπόσταση, ανεξάρτητα από τη θρησκεία, την εθνότητα, την τάξη, τη φυλή, το χρώμα ή οποιαδήποτε άλλη συλλογικότητα.

Είναι δικαιώματα που αφορούν τον άνθρωπο ως άτομο και το προστατεύουν ακριβώς από τις πολιτικές συλλογικότητες όπως είναι το έθνος, η φυλή, η τάξη, η πλειοψηφία ή η μειοψηφία. Ενας μόνο άνθρωπος, μία μόνο κοινωνική μονάδα έχει δικαίωμα να τα διεκδικήσει εναντίον οποιασδήποτε πλειοψηφίας, φυλετικής, εθνικής, θρησκευτικής κ.λπ. Είναι η πιο μεγάλη και πιο οικουμενική κατάκτηση της Γαλλικής Επανάστασης και του Διαφωτισμού. Είναι απλώς ειρωνεία ή τραγική αντιφατικότητα ότι η αρχή των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σύντομα ήρθε σε σύγκρουση με μια άλλη αρχή της ίδιας Επανάστασης, την αρχή του συμπαγούς και ισχυρού εθνικού κράτους;

Το χιτλερικό Γ΄ Ράιχ ήταν η κορύφωση του ευρωπαϊκού εθνικού και φυλετικού κράτους. Συνέλαβε και οργάνωσε αυτήν την τερατώδη επιχείρηση εξόντωσης των Εβραίων της Ευρώπης μόνο και μόνο επειδή είναι Εβραίοι και ως Εβραίοι δεν έχουν το δικαίωμα να είναι άνθρωποι. Το φαινόμενο είναι μοναδικό και η λέξη «γενοκτονία» ταιριάζει μόνο σ’ αυτό.

—————

Οι πολιτικές χρήσεις της Ιστορίας

Της Εφης Γαζή

Σε ένα πρόσφατο άρθρο του («Los Angeles Times», 19/10), ο ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον Ας (Timothy Garton Ash) καυτηριάζει τη νομοθετική ρύθμιση του Γαλλικού Κοινοβουλίου για τη γενοκτονία των Αρμενίων επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων, ότι οι Γάλλοι διεκδικούν τον ρόλο του «εισαγγελέα της Ιστορίας των άλλων» και ότι αυτή η πρωτοβουλία θα ήταν ενδεχομένως περισσότερο κατανοητή αν επρόκειτο για ένα γεγονός του παρελθόντος που αφορά άμεσα τη γαλλική κοινωνία, όπως για παράδειγμα το καθεστώς του Βισύ.

Αυτή η άποψη είναι προβληματική στον βαθμό που εμπεριέχει έμμεσα ή άμεσα την παραδοχή ότι η Ιστορία συγκροτείται στη βάση «δικαιωμάτων ιδιοκτησίας» και ότι το παρελθόν «ανήκει» είτε σε συγκεκριμένα άτομα είτε σε σύνολα, όπως για παράδειγμα τα έθνη, οι φυλές, τα φύλα ή οποιαδήποτε άλλη συλλογική κατηγορία. Τα φαινόμενα και τα γεγονότα του παρελθόντος, ιδιαίτερα εκείνα που η συλλογική μνήμη και η ιστορική και πολιτική κουλτούρα αναγνωρίζουν ως ιδιαίτερα σημαντικά, είτε έχουν θετικό είτε έχουν αρνητικό πρόσημο, αποκτούν σημασία όταν αναγνωρίζεται παράλληλα η καθολική τους εμβέλεια. Υπ’ αυτή την έννοια, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία να αποδοθούν τίτλοι ιδιοκτησίας στην Αναγέννηση, στην αποικιοκρατία ή στο Ολοκαύτωμα, αλλά να κατανοηθεί η συγχρονία τους, οι επιπτώσεις τους καθώς και το ειδικό βάρος τους στις κοινωνίες μας.

Πέραν αυτής της επισήμανσης όμως οι ενστάσεις του συγκεκριμένου ιστορικού για τη «νομοθετική ρύθμιση της Ιστορίας» συναντήθηκαν με τα σοβαρότατα επιχειρήματα και πολλών άλλων ιστορικών, πνευματικών ανθρώπων και πολιτών τόσο στη Γαλλία όσο και εκτός αυτής. Αυτά τα επιχειρήματα έχουν ιδιαίτερη σημασία για δύο αλληλένδετους λόγους, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά τον χαρακτήρα της ιστορικής γνώσης και ο δεύτερος τις πολιτικές χρήσεις της Ιστορίας.

Κοινός παρονομαστής των προβληματισμών που αναπτύσσονται είναι ότι τα γεγονότα της Ιστορίας και η ιστορική αλήθεια δεν εδραιώνονται μέσα από διαδικασίες ποινικοποίησης. Αντίθετα, εννοιολογούνται μέσα από τις συζητήσεις αλλά και τις αντιπαραθέσεις που τα περιβάλλουν τόσο στο πλαίσιο της επιστημονικής ιστορικής έρευνας όσο και στο πλαίσιο της συλλογικής μνήμης. Καμιά ιστορική αλήθεια αλλά και κανένας ανθρώπινος πόνος, ούτε αυτός των Αρμενίων, δεν κατοχυρώθηκε ποτέ με νομοθετική ρύθμιση. Οι απόψεις του Ντέιβιντ Ιρβινγκ (David Irving) για το Ολοκαύτωμα θεωρούνται από πολλούς από μας αστήρικτες και απαράδεκτες. Ωστόσο η φυλάκισή του στην Αυστρία δεν συνέβαλε ούτε στην καλύτερη κατανόηση του γεγονότος ούτε στην ευρύτερη αναγνώριση του απεχθούς χαρακτήρα του. Αντίθετα, η ποινικοποίηση του «αρνητισμού» για το Ολοκαύτωμα έχει διαμορφώσει τις συνθήκες για την υπερπροβολή αυτών των απόψεων και σε ορισμένες περιπτώσεις, για τη θυματοποίηση των εκφραστών τους.

Τα επιχειρήματα που ακούστηκαν σχετικά με τις πολιτικές χρήσεις της Ιστορίας είναι επίσης ανάλογης βαρύτητας. Μπορούμε άραγε να φανταστούμε έναν κόσμο όπου οι αντιλήψεις για επίδικα ζητήματα της Ιστορίας θα ρυθμίζονται κανονιστικά και προκαταβολικά από κοινοβούλια και δικαστήρια; Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι το γαλλικό διάβημα βασίζεται αποκλειστικά σε καλές προθέσεις, τι μπορεί να σημαίνει η εδραίωση και η διάδοση αυτής ή μιας ανάλογης πρακτικής; Μπορεί το τουρκικό κοινοβούλιο να σπεύσει να καταδικάσει την πολιτική των ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων στο Ανατολικό Ζήτημα κατά τον 19ο αιώνα και να ποινικοποιήσει ενδεχομένως την ύπαρξη μιας άλλης άποψης; Είναι αποδεκτή η προώθηση μιας νομοθετικής ρύθμισης από το γερμανικό κοινοβούλιο για τον χαρακτήρα και τις επιπτώσεις της αγγλικής αποικιοκρατίας; Μπορεί η ισπανική Βουλή να καταδικάσει τη γαλλική πολιτική στην Αλγερία και ενδεχομένως η γαλλική Βουλή να νομοθετήσει για την ισπανική Ιερά Εξέταση ή για τις σφαγές των ιθαγενών της Αμερικής; Η Ιστορία είναι αναμφίβολα συνδεδεμένη με την πολιτική. Η αναγνώριση όμως αυτής της σύνδεσης καθιστά ιδιαίτερα αναγκαία την απελευθέρωση της μελέτης και της σημασιοδότησης του παρελθόντος από τον σφιχτό και ανελαστικό εναγκαλισμό του νομοθετικού ελέγχου.

Οι διωγμοί και οι σφαγές των Αρμενίων αποτελούν μια ιδιαίτερα επώδυνη πτυχή της Ιστορίας του εικοστού αιώνα. Δεν έχουν ενταχθεί στις επίσημες ιστορίες και δεν έχουν συζητηθεί κριτικά κυρίως στις κοινωνίες που φέρουν τη βαριά κληρονομιά τους. Η γνώση γι’ αυτά τα τρομακτικά γεγονότα όμως δεν θα προωθηθεί ούτε μέσα από την ενεργοποίηση μηχανισμών επιτήρησης και τιμωρίας αλλά ούτε και μέσα από την εργαλειοποίησή τους στις μεταβαλλόμενες πολιτικές σκοπιμότητες του παρόντος. Οι νομοθετικές ρυθμίσεις αλλά και κάθε κανονιστικός λόγος για τον χαρακτήρα και το νόημα της Ιστορίας, στην καλύτερη περίπτωση, λειτουργούν λογοκριτικά. Στη χειρότερη, οπλίζουν τον φανατισμό και εδραιώνουν την πόλωση.

Η κυρία Εφη Γαζή είναι επίκουρη καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

ΒΗΜΑ 5 νοεμβρίου 2006

—-

Ως γενοκτονία ορίζεται η ηθελημένη και συστηματική εξόντωση μιας συγκεκριμένης ανθρώπινης ομάδας, η οποία ορίζεται με βάση την εθνικότητα ή την ιθαγένεια, τη θρησκεία ή τη φυλή της. Από όσους αναζητούν το φαινόμενο στους παλαιότερους χρόνους, ως πρώτη «σύγχρονου τύπου» γενοκτονία θεωρείται η σφαγή των πιστών της αίρεσης των Καθαρών -δυτικού αντίστοιχου των Βογομήλων- το 13ο αιώνα, κατά την Μικρή Σταυροφορία.

Ωστόσο, για την πλειονότητα των ιστορικών, οι γενοκτονίες είναι μάλλον φαινόμενο του 20ου αιώνα και ο όρος χρονικά χρησιμοποιείται κατ’ αρχήν για τη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Οθωμανούς.

Παρ’ ότι η ίδια η λέξη, «γενοκτονία», φέρνει στο νου τον άμεσο θάνατο, τις μαζικές εκτελέσεις και δολοφονίες, στο νομικό της ορισμό υπάρχουν και άλλες παράμετροι. Γενοκτονία θεωρείται και η πρόκληση μονίμων βλαβών σε μέλη της υπό διωγμόν ομάδας, η επιβολή συνθηκών διαβίωσης που θα οδηγήσει στη σωματική εξόντωση ή άλλων συνθηκών που θα οδηγήσουν στη μαζική οικονομική εξόντωση, τη λήψη μέτρων που εμποδίζουν την αναπαραγωγή της συγκεκριμένης ομάδας ή την αρπαγή των παιδιών και την ένταξή τους σε άλλη ομάδα κ.ά.

Η ευρύτητα του ορισμού σημαίνει ότι, από το «Μονοπάτι των Δακρύων» των Ινδιάνων Τσερόκι, τους οποίους η αμερικανική κυβέρνηση έστειλε σε βέβαιο θάνατο το 1838, ώστε να προσεταιριστεί τη γη τους, ως την αρπαγή των παιδιών των ιθαγενών της Αυστραλίας από την κυβέρνηση της χώρας, είναι πάρα πολλές οι ενέργειες που μπορούν να ενταχθούν στη έννοια της γενοκτονίας.

Η Συνθήκη για την Πρόληψη και Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας ποτέ δεν εφαρμόστηκε πλήρως και χωρίς εξαιρέσεις. Όπως έχει αποδειχθεί και από την αντιμετώπιση της Αρμενικής Γενοκτονίας από πλείστα όσα κράτη, οι πολιτικές σχέσεις και οι διεθνείς ισορροπίες πολλές φορές έχουν εμποδίσει την εφαρμογή της Συνθήκης.

Αλλα λόγια…ν’αγαπιόμαστε: Μοναχία στο Ελ Πάσο

Spanish Royal family with Pres. Sarkozy and wife Carla Bruni

Λετίθια Ορτιθ (σύζυγος του διαδόχου του ισπανικού θρόνου) και Κάρλα Μπρούνι

Είναι από τις λίγες φορές που η επίσημη επίσκεψη αρχηγού κράτους παίρνει τα χαρακτηριστικά μιας «μονομαχίας κομψότητας και λάμψης». Αλλά μάλλον είναι φυσιολογικό όταν o «τυφώνας Κάρλα», όπως έγραψε η «Εl Ρais», συναντάται στη Μαδρίτη με τη σύζυγο του διαδόχου Λετίθια Ορτίθ.

Στις δυο ημέρες που βρέθηκαν στην Ισπανία ο Νικολά Σαρκοζί και η Κάρλα Μπρούνι, τα ισπανικά μέσα ενημέρωσης είχαν ελάχιστη διάθεση να ασχοληθούν με τα πολιτικά αποτελέσματα της επίσκεψης. Αντιθέτως οι πάντες είχαν προετοιμαστεί για τη «μονομαχία» ανάμεσα στην πρώτη κυρία της Γαλλίας και τη σύζυγο του διαδόχου του ισπανικού θρόνου, Λετίθια Ορτίθ, με το τηλεοπτικό δίκτυο Αntenna3 να δίνει τον τόνο: «Επίσημη επίσκεψη του ζεύγους Μπρούνι». Η εφημερίδα «Εl Μundo» φρόντισε να ενημερώσει τους αναγνώστες της για τις διαστάσεις των δυο μονομάχων: 90-65-89 με ύψος 1,78 η Κάρλα, 87-59-86 με ύψος 1,76 η Λετίθια. Και αφού μπήκαν στο μικροσκόπιο ρούχα, τρόποι, στυλ και χτένισμα, η μονομαχία κρίθηκε ισόπαλη.contentsegment_11050935w232_h250_r0_p0_s1_v1jpg

Διαρκής πασαρέλα
Οι Ισπανοί δημοσιογράφοι, πάντως, δεν υποδέχθηκαν την Κάρλα Μπρούνι με τον ίδιο θαυμασμό που της είχαν επιφυλάξει οι Βρετανοί συνάδελφοί τους, όταν το προεδρικό ζεύγος της Γαλλίας είχε επισκεφθεί το Λονδίνο. «Η Κάρλα Μπρούνι ζει σε μια διαρκή πασαρέλα μέχρι να κατακτήσει τον κόσμο με το κομψό, αλλά ελάχιστα φυσικό στυλ της», σχολίασε καυστικά η «Εl Ρais». Από την προσοχή του συντάκτη της εφημερίδας δεν διέφυγε το γεγονός ότι η πρώτη κυρία της Γαλλίας φόρεσε για πρώτη φορά τακούνια προκειμένου να σταθεί κυριολεκτικά στο ύψος της υψηλόσωμης βασιλικής οικογένειας της Ισπανίας.

Ενδεχομένως, η όχι και τόσο θερμή υποδοχή των Ισπανών στην πρώτη κυρία της Γαλλίας να οφείλεται σε μια υπόκλιση που δεν έγινε ποτέ, όπως λέγεται ότι θα ήθελε το βασιλικό πρωτόκολλο: αντίθετα με την κομψή και γεμάτη σεβασμό υπόκλιση στην Ελισάβετ της Αγγλίας, η Κάρλα Μπρούνι προτίμησε να αγκαλιάσει και να φιλήσει σταυρωτά τη βασίλισσα της Ισπανίας Σοφία. Κύκλοι της βασιλικής οικογένειας διαβεβαίωναν ότι στη δική τους περίπτωση το πρωτόκολλο δεν είναι τόσο αυστηρό και επομένως το πρώην τοπ μόντελ δεν παραβίασε κανέναν κανόνα. Αφού λύθηκε και αυτό το ζήτημα, τα φώτα έπεσαν στη συνάντηση με τη σύζυγο του Ισπανού πρωθυπουργού. Τραγουδίστρια της όπερας και χαμηλών τόνων, η Σονσόλες Εσπινόζα υποδέχθηκε την Κάρλα Μπρούνι φορώντας σακάκι και μαύρο παντελόνι. Και σαν να είχαν συνεννοηθεί, το ίδιο ντύσιμο προτίμησε και η Κάρλα.

«Ο Θαπατέρο δεν είναι και πολύ έξυπνος»

Ο «ΤΥΦΩΝΑΣ ΚΑΡΛΑ»άφησε σε δεύτερη μοίρα την επίσκεψη Σαρκοζί στη Μαδρίτη, η οποία ωστόσο είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον μετά τη δήλωση που φέρεται να έκανε ο Γάλλος πρόεδρος, ότι ο Χοσέ Λουίς Θαπατέρο «δεν είναι και πολύ έξυπνος».( Stupid, τον χαρακτήρισε). Με συνεντεύξεις που παραχώρησαν οι δυο ηγέτες τις παραμονές της επίσκεψης, επιχείρησαν να διώξουν κάθε σκιά εν όψει της συνάντησής τους. «Έχω μια πολύ καλή σχέση με τον Νικολά Σαρκοζί και ξέρω ότι όλα τα σχόλια που κάνει για μένα είναι θετικά», είχε δηλώσει στη «Μonde» ο Θαπατέρο, ενώ μιλώντας στην «Εl Ρais» ο Γάλλος πρόεδρος χαρακτήρισε «παράλογες φήμες» τη δήλωσή του για την ευφυΐα του Ισπανού πρωθυπουργού. Ο Σαρκοζί, πάντως, έσπευσε να αποκαταστήσει και στην πράξη τις καλές σχέσεις του Παρισιού με τη Μαδρίτη. Αφού προσέφερε πλήρη υποστήριξη στον αγώνα της Μαδρίτης κατά της τρομοκρατικής οργάνωσης ΕΤΑ, δήλωσε ότι η Ισπανία αξίζει μια μόνιμη θέση στην «Ομάδα των 20».

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ

ΥΓ..Είναι λογικό να επιχειρεί ο Τύπος να αποπροσανατολίσει τον κόσμο της Ισπανίας, τη χώρα που πλήττεται αρκετά από την κρίση, καθώς η ανεργία έφτασε στο 17.5%, πλησιάζοντας παλιά…αγαπημένα νούμερα!

Οι σύγχρονοι Αθλιοι της Αθήνας : Οδός Μενάνδρου, down town!

Το βρήκα συγκλονιστικό. Φιλοξενείται στο Κουρδιστό Πορτοκάλι.Νομίζω ότι όλοι πρέπει να το δούμε και ν’ ανοίξουμε διάπλατα τα μάτια μας, όχι από απορία, αλλά από αηδία και φόβο για όσα κρύβονται στο μαλακό υπογάστριο της πρωτεύουσας. Και να σκεφτούμε παράλληλα, πώς και γιατί με τη δική μας αδιαφορία και ανοχή, απλώνονται δίπλα μας – στην πόλη για την οποία τόσα και τόσα έχουν ειπωθεί – νήματα άθλιας ζωής …. Ριτς

ΥΓ. Παρατήρησα ότι στις φωτο υπάρχει η ένδειξη copyright. Δεν ξέρω αν κάνω καλά που τις χρησιμοποιώ, αλλά είναι αναπόσπαστο κομμάτι της αλήθειας. Γι αυτό και ζητώ συγγνώμη από τον /την φωτογράφο.

Ανθρωποι και ποντίκια

kourdistoportokali-1


Απο την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ

Στην οδό Μενάδρου 77, βρίσκεται η διαβόητη πολυκατοικία, που σύμφωνα με την έκθεση της Διεύθυνσης Υγειονομικού Ελέγχου της Νομαρχίας Αθηνών «τα υγρά στραγγίσματα απορριμμάτων δημιουργούν ιδανικές συνθήκες ανάπτυξης- προσέλκυσης εντόμων και τρωκτικών. Ήδη ικανός αριθμός ποντικών διαβιεί στο υπόγειο και ακάλυπτο της προαναφερόμενης πολυκατοικίας, λόγω διαρροής λυμάτων από μακρού χρονικού διαστήματος, από την καταστροφή- θραύση αγωγών αποχετευτικού δικτύου της».

Βάσει αυτής της εκθέσεως, ο Δήμος Αθηνών, προ 2 εβδομάδων, παρουσία τηλεοπτικών συνεργείων (φυσικά) , εξήγγειλε διθυραμβικά την εκστρατεία απολύμανσης της περιοχής και κυρίως της περί ης ο λόγος πολυκατοικίας. _koyrdisto-portokali-2

Δύο βδομάδες αργότερα, επισκεφτήκαμε τη διαβόητη πολυκατοικία.

Η κατάσταση που αντικρίσαμε ήταν η εξής:

Ο Δήμος Αθηνών πράγματι επισκεύασε τον αγωγό αποχέτευσης στο υπόγειο και στη συνέχεια απλώς αποχώρησε φροντίζοντας βέβαια να κλειδώσει το υπόγειο, εκτιμώντας πιθανώς πως με το τρόπο αυτό τα ποντίκια δεν θα μπορέσουν να εξέλθουν αυτού! _koyrdistoportokali-3

Το συνεργείο του Δήμου Αθηνών, προφανώς με εντολή του Δήμου, όχι μόνο δεν μάζεψε τα σκουπίδια, όπως μπορείτε να δείτε στην φωτογραφία η οποία καταγράφει εύληπτα την κατάσταση στον ακάλυπτο που επικοινωνεί με το υπόγειο, αλλά δεν μπήκε καν στο κόπο να απολυμάνει τους ορόφους και τα διαμερίσματα. Όπως αντιλαμβάνεστε, τα διάφορα έντομα και τρωκτικά αφού εκδιώχθηκαν από το υπόγειο, αναζήτησαν ασφαλές καταφύγιο μέσα στα διαμερίσματα, με αποτέλεσμα η κατάσταση να χειροτερέψει. Για πρώτη φορά η βασική λέξη που άκουσα από μετανάστες δεν ήταν η λέξη «χαρτιά» αλλά η λέξη «φαγούρα». koyrdisto-portokali-4

Και όχι μόνο αυτό, αλλά επιπροσθέτως, ο Δήμος Αθηνών δεν έκρινε καν σκόπιμο να επισκεφτεί τα διαμερίσματα και να δει και άρα να βελτιώσει την κατάσταση στην οποία διαβιούν οι άνθρωποι αυτοί. koyrdisto-portolali-5

Εμείς, εν αντιθέσει με το Δήμο Αθηνών, αναζητήσαμε τους ανθρώπους που διαμένουν στην διαβόητη πολυκατοικία, μιλήσαμε μαζί τους, μπήκαμε στα σπίτια τους και καταγράψαμε την πραγματικότητά τους. Η συζήτηση έγινε με τη βοήθεια ενός καλό μου φίλου Πακιστανού, του δημοσιογράφου Μπαντάρ. koyrdisto-portokali-6

Στον πρώτο όροφο μας δέχθηκαν στο «σπίτι» τους μια παρέα Αφγανών. Το σπίτι ήταν φρεσκοβαμμένο αλλά όπως μας εξήγησαν το έβαψαν μόνοι τους. Μικρά κατσαριδάκια συχνά διέκοπταν την, κατά τα αλλά, ευγενική συζήτησή μας. kourdisto-portokali-7

Στο σπίτι αυτό πληρώνουν ενοίκιο 300 ευρώ. Διαμένουν 5 Αφγανοί αιτούντες άσυλο, όλοι με ροζ κάρτα, η κάρτα που πιστοποιεί πως έχουν αιτηθεί ασύλου. Στο προθάλαμο (χολ) που ενώνει την εξώπορτα με το ένα από τα δύο δωμάτια, οι ένοικοι έχουν τοποθετήσει πλάκες από ξύλα, κάτι σαν μικρή γέφυρα, καθώς κάτωθεν αυτής η διαρροή νερού συνεχίζεται. Η μικροσκοπική κουζίνα είναι ετοιμόρροπη από την υγρασία, και, όπως μας είπαν, καθημερινά επικονωνούν με τον ιδιοκτήτη ζητώντας επι ματαίω να την επισκευάσει. Κατά τα άλλα, όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες, έχουν καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε ο χώρος αυτός να είναι ει δυνατόν φιλόξενος.

koyrdisto-portokali-8

Ευκαιρίας δοθείσης συζητήσαμε για τα επεισόδια της προηγούμενης εβδομάδας μεταξύ μαροκινών, αφγανών και πακιστανών. Όπως μας είπαν, ο συγκρούσεις δεν είχαν σχέση με τα ναρκωτικά αλλά με τη συνήθεια της μια ομάδας να ληστεύει μαγαζιά της άλλης ομάδας. Η ομάδα- θύμα είχε επανειλημμένως ζητήσει τη βοήθεια της αστυνομίας, αλλά ουδέποτε η αστυνομία επενέβ.η Έτσι κάποιοι αποφάσισαν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους. Η βία οδηγεί στη βία… _koyrdisto-portokali-9

Τους ευχαριστήσαμε για τη φιλοξενία και φύγαμε.koyrdisto-protokali-10Το επόμενο σπίτι, ήταν των Ρουμάνων Ρομά. Δεν θέλησαν να μας μιλήσουν. Τοιουτοτρόπως έπραξε και η οικογένεια των γεωργιανών, οι οποίοι μάλιστα ετοιμάζονταν να αποχωρήσουν από το διαμέρισμα τους κρατώντας σύνεργα ψαρέματος! Τους ρώτησα και δεν το αρνήθηκαν… πράγματι, πήγαιναν για ψάρεμα!

kouyrdisto-protokali-11

Τα επόμενα σπίτια ήταν επίσης στην ίδια κατάσταση με μικρές αποκλίσεις προς το χειρότερο. Οι ένοικοι… αφγανοί, τούρκοι, ρομά, γεωργιανοί, πακιστανοί. Το ασανσέρ της πολυκατοικίας ήταν φυσικά χαλασμένο και μπαζωμένο σκουπίδια, σε όλους τους ορόφους. Η μυρωδιά της μούχλας ξεπερνούσε κάθε προσδοκία ενώ τα περίφημα τρωκτικά ανενόχλητα μας παρατηρούσαν. koyrdisto-portokali-12

Στον έβδομο όροφο, μας περίμενε η μεγαλύτερη έκπληξη. Στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο αυτοσχέδια γιαπιά με τσίγκινες στέγες, στην ταράτσα της πολυκατοικίας . Το ενοίκιο; 500 ευρω έκαστο! Οι φωτογραφίες περιγράφουν καλύτερα την κατάσταση.

koyrdito-portokali-13 Στο χώρο αυτό διαμένουν αφγανοί, κάτοχοι ροζ κάρτας. Οι περισσότεροι ήταν γεμάτοι με εξανθήματα από την υγρασία, τη βρωμιά και τα οικιακά τρωκτικά/έντομα. koyrsitio-portokali-14

koyrdisto-protokali-15koyrdisto-portokali-16

koyrdisto-portokali-17Ένας από τους φίλους με ρώτησε για ποιο λόγο η αστυνομία τον διώχνει βίαια όποτε πηγαίνει, ως οφείλει, στην Πέτρου Ράλλη στην Υποδιεύθυνση Ασύλου για να ζητήσει να αναγραφεί στην ροζ κάρτα η διεύθυνση του σπιτιού στο οποίο διαμένει. Σημειώνουμε ότι εάν δεν αναγραφεί η διεύθυνση σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ο ενδιαφερόμενος θα χάσει τη ροζ κάρτα, και άρα η αίτηση ασύλου που έχει υποβάλλει θα ακυρωθεί. Η αναγραφή της διεύθυνσης στη ροζ κάρτα είναι υποχρέωση του αιτούντα και οι αρχές δεν έχουν απολύτως κανένα δικαίωμα να προβάλλουν οιαδήποτε αντίρρηση. Μου ζήτησε βοήθεια… την υποσχέθηκα… αλλά, η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να βοηθήσω. koyrristo-protokali-18

Κάπου εδώ αποχωρήσαμε από την περίφημη πολυκατοικία. Τα συναισθήματα ήταν ποικίλα με εντονότερο όλων την οργή. Οργή προς το Δήμο Αθηνών και τις πολιτικές αυτές που είναι μόνο σε επίπεδο διακήρυξης. Δίχως ντροπή, δίχως αιδώ, δίχως κανένα αίσθημα ευθύνης έστω απέναντι στους ψηφοφόρους τους. Η Μενάνδρου 77 είναι επίσης Ελλάδα, ξέρετε κ. Δήμαρχε.

Οργή και προς το κράτος μας, που κλείνει το μάτι προς τους ιδιοκτήτες επιτρέποντάς τους να κερδοσκοπούν εις βάρος των ανθρώπων που πασχίζουν να διεκδικήσουν το υποτιθέμενα αναφαίρετο δικαίωμα στη ζωή, που αναγκάζει τους ανθρώπους αυτούς να μένουν μέσα σε σκουπίδια, όταν πολύ απλά θα μπορούσαμε να τους φιλοξενούμε σε κέντρα υποδοχής στα οποία θα είχαν και τη δυνατότητα να μάθουν την ελληνική γλώσσα καθώς και κάποια δεξιότητα, απαραίτητη τόσο για τη δική τους επιβίωση ώστε και την ομαλή λειτουργία της χώρας μας, έως ότου να βγει η απόφαση σχετικά με την απόδοση ασύλου βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά. Σημειώνουμε πως εάν οι άνθρωποι αυτοί έχουν πραγματική ανάγκη για άσυλο ή για ανθρωπιστικό καθεστώς και το λάβουν, είτε θα μείνουν στη χώρα μας ως ενταγμένα μέλη αυτής έως ότου να μπορέσουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, είτε, το οποίο είναι και το πιο πιθανό, θα αναχωρήσουν για άλλες χώρες όπου βρίσκονται συγγενείς και φίλοι. Στην περίπτωση δε που απορριφθεί το αίτημα γιατί πράγματι δεν θα συντρέχει κανένας κίνδυνος στη χώρα καταγωγής τους, θα μπορέσουμε να τους βοηθήσουμε να επιστρέψουν στη χώρα τους. Πράγμα που αυτή τη στιγμή δεν κάνουμε διότι παρόλο που η απόφαση είναι απορριπτική, στην πραγματικότητα δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι δεν κινδυνεύει η ζωή τους. Τις προάλλες κατά την παρουσίαση της πρότασης για την αλλαγή του Κώδικα Ιθαγενείας, από την Ελληνική Ένωση για τα δικαιώματα του ανθρώπου, ο Υπουργός Εσωτερικών, τόνισε πως η Ελλάδα υπήρξε χώρα αποστολής μεταναστών, πως η Ελλάδα κατόρθωσε να «μπολιάσει τον κόσμο με πολιτισμό, ιστορία και ανθρώπους» και ακριβώς για το λόγο αυτό η Ελλάδα δεν έχει «δικαίωμα να αποκτά φοβικά σύνδρομα απέναντι στον ξένο». Πολύ σημαντικά λόγια, αλλά τι γίνεται στην πράξη; Δεν μπορούμε να καταλάβουμε οτι η πολιτική που εφαρμόζει το κράτος μας βαίνει κυρίως εις βάρος της ίδιας της χώρας μας; *** Καθώς τελευταία σημειώνεται μια μεγάλη αναστάτωση σχετικά με την πολυπληθή έλευση των Αφγανών στη χώρα μας, έκρινα πως θα σας ενδιέφερε μια συζήτηση με κάποιον Αφγανό.

koyrdisto-protokali-19

Μια συζήτηση με το Μπασίρ Ο Μπασίρ είναι μόλις 19 χρονών και ήρθε στην Ελλάδα πριν 15 ημέρες και έχει λευκή κάρτα- η κάρτα που πιστοποιεί απλώς την είσοδο του στην Ελλάδα. Στη χώρα του δούλευε ως δημοσιογράφος και καθηγητής Αγγλικών

Α: Γιατί τόσοι πολλοί Αφγανοί έρχονται τελευταία στην Ελλάδα;

Μπασίρ: Η οικονομία του Αφγανιστάν είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Κάθε μέρα όλο και περισσότεροι άνθρωποι μένουν άνεργοι. Πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα να ξεσπάνε συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση γίνεται όλο και πιο αδύναμη να αντιμετωπίσει τους Ταλιμπάν. Ο κόσμος φοβάται, η κυβέρνηση δεν μπορεί να τους προστατεύσει ούτε από τη φτώχεια ούτε από τους Ταλιμπάν.

Α: Ποια είναι η κατάσταση μεταξύ Ταλιμπαν και Αφγανικής κυβέρνησης;

Μπασίρ: Η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει δεσμούς με τη Δύση. Οι Ταλιμπάν δεν το θέλουν αυτό. Όπως και δεν θέλουν τα αμερικανικά στρατεύματα. Οι συγκρούσεις μεταξύ Ταλιμπάν και κυβέρνησης είναι καθημερινές και πολύ επικίνδυνες για τους πολίτες.

Α: Πες μου για σένα, γιατί έφυγες από το Αφγανιστάν;

Μπασίρ: Δούλευα σε ένα τοπικό κανάλι της περιοχής μου και δίδασκα αγγλικά σε παιδιά σε ένα μικρό φροντιστήριο γλωσσών. Οι Ταλιμπάν δεν θέλουν να μαθαίνουμε και να μιλάμε αγγλικά, επομένως συνεχώς μου ζήταγαν να σταματήσω να διδάσκω και να κλείσω το φροντιστήριο. Τους έλεγα πως έχω υποχρέωση να βοηθήσω τη χώρα μου. Προσπαθούσα και μέσα από την ιδιότητα μου ως δημοσιογράφος να διασφαλίσω το δικαίωμα των συνανθρώπων μου στο να μάθουν μια ξένη γλώσσα. Στο τέλος το μήνυμα που έστειλαν ήταν σαφές. Αν δεν σταματήσω θα με σκοτώσουν. Έτσι αποφάσισα να φύγω από τη χώρα και να αναζητήσω μια ευρωπαϊκή χώρα για να μείνω και να σπουδάσω ώστε να μπορέσω να βοηθήσω τη χώρα μου και τους ανθρώπους μου. Μπήκα κρυφά σε μια νταλίκα που επιβιβάζονταν σε ένα πλοίο. Ήταν επικίνδυνο αλλά δεν είχα άλλη επιλογή. Κάπως έτσι βρέθηκα στην Ελλάδα.

Α: Τι σκοπεύεις να κάνεις;

Μπασίρ: Δεν ξέρω. Θέλω να φύγω από την Ελλάδα. Ζω σε ένα δωμάτιο σε άθλιες συνθήκες με άλλους 40 Αφγανούς. Θέλω να πάω κάπου που να μπορώ να σπουδάσω και να βοηθήσω την οικογένεια μου. Ξέρετε, η μάνα μου και τα αδέλφια μου είναι μόνοι τους εκεί. Τον πατέρα μου τον δολοφόνησε πριν λίγα χρόνια ο ξάδελφος μου. Ο πατέρας μου ήταν δήμαρχος στο χωρίο που μέναμε και δεν άρεσε στους Ταλιμπάν τα όσα έκανε για να βοηθήσει τους κατοίκους του χωριού. Δεν ξέρω τι να κάνω. Μου λένε πως δεν μπορώ να φύγω τώρα από την Ελλάδα γιατί έχουν τα δακτυλικά αποτυπώματά μου. Θέλω να γίνω δημοσιογράφος και να υπερασπίζομαι το δικαίωμα των ανθρώπων σε μια καλύτερη ζωή.

Α: Πες μου σε παρακαλώ, η κατάσταση με τους Ταλιμπάν ήταν χειρότερη ή καλύτερη μετά την επέμβαση της Αμερικής, το 2002;

Μπασίρ: Τα πρώτα χρόνια μετά την επέμβαση, η κατάσταση ήταν πολύ καλύτερη. Τα τελευταία χρόνια όμως είναι πολύ χειρότερη. Έχουν πολύ δύναμη. Σκοτώνουν ανθρώπους μέσα στα σπίτια τους. Σκοτώνουν όποιον δεν συνεργάζεται ή δουλεύει για την κυβέρνηση. Σκοτώνουν όποιον δεν είναι καλός μουσουλμάνος, αλλά με την έννοια που έχουν δώσει αυτοί στο Ισλάμ. Εγώ είμαι καλός μουσουλμάνος, αλλά δεν θα γίνω σας αυτούς.

Α: Υπάρχουν φήμες και όχι μόνο, ότι οι Αφγανοί είναι εμπλεκόμενοι στη διακίνηση ναρκωτικών, και αυτό ξέρεις μας δημιουργεί πολλά προβλήματα. Τι ξέρεις για αυτό.

Μπασίρ: Ναι το ξέρω. Δεν είναι όλοι έτσι. Υπάρχουν δίκτυα. Αυτοί που το κάνουν δεν είναι πρόσφυγες, δεν κινδυνεύει η ζωή τους.

Α: Σε ευχαριστώ πολύ, πρόσεχε τον εαυτό σου.

*** Καθώς φεύγαμε από την περιοχή, σταμάτησα στο ζαχαροπλαστείο ενός φίλου μου Πακιστανού για να πάρω λίγα γλυκά, Πακιστανικά. Το μάτι μου έπεσε σε μια εφημερίδα Πακιστανική που μεταξύ άλλων είχε καταχώρηση διαφήμισης του διπλανού φωτογραφίου (πακιστανικό). Το διαφημιστικό μήνυμα έλεγε: We can make your dreams… photo.

_koyridto-protokali-20

Α, ναι, μέχρι η χώρα μας να αποφασίσει να εκχωρήσει στους ανθρώπους αυτούς τα νόμιμα δικαιώματα τους, με βασικότερο όλων, το δικαίωμα στη ζωή, … οι άνθρωποι αυτοί έχουν βρει ένα πρόσκαιρο τρόπο για να κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα… ποζάροντας απλώς στο διπλανό φωτογραφείο. Τα λοιπά θα τα αναλάβει το fotoshop! *** ΥΣ- 1. Όσον αφορά την περίφημη πρόταση του κ. Πάγκαλου (βλέπε εδώ ), θα υπερθεματίσω προτείνοντας όχι μόνο την συμβολική απέλαση, αλλά, γιατί όχι, και τον συμβολικό τουφεκισμό! ΥΣ- 2. Για γιά να τελειώνουμε με αυτές τις α-νόητες δημοσκοπήσεις, όπως λέει και ο καθηγητής Β. Καρύδης, όταν κάποιος τοποθετείται στην ερώτηση » είστε υπέρ ή κατά της μετανάστευσης» είναι σαν να τοποθετείται στην ερώτηση «είστε υπέρ ή κατά των καταιγίδων»! Είτε μας αρέσει είτε όχι η μετανάστευση υπάρχει και θα υπάρχει. Το ζήτημα είναι όχι να την σταματήσουμε- διοτί αυτό πολύ απλά δεν μπορεί να συμβεί- αλλά πως θα λειτουργήσει θετικά υπέρ όλων μας.

ΥΓ Ευχαριστώ θερμά το «Κουρδιστό Πορτοκάλι » κι ένα μεγάλο μπράβο στην Αφροδίτη για το θαρραλέο και κραυγαλέο ρεπορτάζ της.

ριτς

Τα θαύματα της Ζωής…εν όψει

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

“Η ματαιότητα είναι η κατάρα των επιτυχημένων συγγραφέων, αλλά Τα θαύματα της ζωής είναι ένα βιβλίο χωρίς ίχνος διάθεσης για επίδειξη –χωρίς αναφορές σε ηχηρά ονόματα, χωρίς περιεχόμενα και σχεδόν καθόλου φωτογραφικά στιγμιότυπα.Το σύντομο, ταπεινό και σε πολλά σημεία κυριολεκτικά συγκλονιστικό βιβλίο καταφέρνει να εστιάσει τελικά σε ένα και μόνο πράγμα: την εξαιρετική δουλειά που απορρέει από έναν αξιομνημόνευτο ανθρώπινο βίο.”

Με αυτά τα λόγια και, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως «Τα θαύματα της ζωής» μπορεί να είναι και το τελευταίο βιβλίο του James Graham Ballard, η εφημερίδα Guardian περιέγραφε το Φεβρουάριο το βιβλίο του γνωστού μυθιστοριογράφου που έχει πολλές φορές προκαλέσει αίσθηση με το γράψιμό του. Τα λόγια αυτά τελικά επιβεβαιώθηκαν, καθώς «Τα θαύματα της ζωής» αποτελούν όντως το τελευταίο βιβλίο του J.G. Ballard, το οποίο δεν είναι άλλο, παρά η αυτοβιογραφία του. Ο J.G. Ballard, “ένας γίγαντας στην παγκόσμια συγγραφική σκηνή για περισσότερο από 50 χρόνια”, απεβίωσε στις 19 Απριλίου 2009 σε ηλικία 78 ετών, μετά από μία μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο.

Στη διάρκεια της ζωής του, έγραψε πολλά μυθιστορήματα, μεταξύ των οποίων τα Άνθρωποι του Μιλένιουμ, Έκθεση ωμοτήτων, Εκτός ελέγχου, Η πλημμύρα, καθώς επίσης και πολλές συλλογές διηγημάτων. Η επιρροή του, ωστόσο, είναι ουσιαστικά πολλαπλάσια του έργου του, καθώς εξαπλώθηκε όχι μόνο στον κόσμο της λογοτεχνίας, αλλά και σε αυτούς του κινηματογράφου, της μουσικής, της αρχιτεκτονικής, των εικαστικών τεχνών και της τηλεόρασης.

Το τελευταίο του βιβλίο, «Τα θαύματα της ζωής», θα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις ΟΞΥ, μέσα στον Ιούνιο του 2009. Πληροφορίες: Σοφία Τσιβιτζή – Υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων, Τηλ.: 210-5226609 – e-mail: pr@oxy.gr

Ρητορεία και δεινή γραφή

Προσωπα

Tης Pιτσας Mασουρα

thalisΟ διανοητής Λεβ Σεστόφ (1866-1938) συχνά αναφερόταν στους δειλούς ανθρώπους που όμως έχουν ταλέντο στο γράψιμο. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι, έλεγε, δρουν με βραδύτητα. Ποτέ δεν είναι αργά για να σκεφτούν. Μπροστά στους άλλους νιώθουν φοβισμένοι, όταν όμως βρεθούν μόνοι με τον εαυτό τους γίνονται τολμηροί. Είναι κάκιστοι ρήτορες, αλλά γίνονται θαυμάσιοι συγγραφείς. Η ζωή των περισσοτέρων είναι φτωχή και μίζερη. Οταν είναι άσημοι, κανείς δεν τους προσέχει, κι όταν έρθει η δόξα, δεν την έχουν ανάγκη, γιατί έχουν ξεφύγει από τα ανθρώπινα όρια. Προφανώς, ο Σεστόφ (ιδιάζουσα περίπτωση μαρξιστή φιλοσόφου με έντονα θρησκευτικά πάθη) δεν αναφερόταν σε πολιτικούς, τους οποίους, άλλωστε, δεν συμπαθούσε. Τον ένοιαζαν οι σεμνοί διανοούμενοι που εκείνες τις εποχές δύσκολα αποκτούσαν πρόσβαση στα υποτυπώδη μέσα προβολής και που στο κάτω κάτω δεν είχαν ευρύ κύκλο αναγνωστικού κοινού.

Ομως η Ιστορία βρίθει πολιτικών ανδρών που διακρίθηκαν για τη δεινή γραφή και τη ρητορική τους δύναμη και που επηρέασαν με τον τρόπο σκέψης τους γενιές και γενιές ανθρώπων. Από την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας θα στεκόμουν δίχως άλλο στον φιλόσοφο και πολιτικό Κωνσταντίνο Τσάτσο («Η τριλογία της ψυχής μου») και τον πολυγραφότατο Παναγιώτη Κανελλόπουλο (ξαναδιάβαζα πρόσφατα το «Ημερολόγιο Κατοχής»). Ακόμη και στις μέρες μας έχουμε πολιτικούς με καλή πένα, αλλά θα αποφύγω τις αναφορές, πρώτον για να μην παρεξηγηθώ και δεύτερον γιατί τελευταία όλοι γράφουμε κι αν δεν γράφουμε, θα θέλαμε πολύ να γράψουμε, ικανοποιώντας το αχόρταγο εγώ μας. Ετσι είναι κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δαχτυλάκι μας.

Από τον διεθνή χώρο, όμως, όπου η δημοσιογραφική ασυλία είναι λίγο μεγαλύτερη, θα ’θελα, έστω και επιγραμματικά, να αναφερθώ σε σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες που κατάφεραν να διακριθούν και ως συγγραφείς. Ο Βενιαμίν Ντισραέλι είναι ένας από αυτούς. Πριν διατέλεσει δύο φορές πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας υπήρξε επιτυχημένος μυθιστοριαγράφος. Το έργο του Sybil (1845), όπου ο Ντισραέλι περιγράφει την ερωτική σχέση ανάμεσα στην κόρη ενός εργάτη – ακτιβιστή κι ενός αριστοκράτη ήρωα άφησε εποχή κι έκανε εκατοντάδες αναγνώστες να ταυτιστούν μ’ ένα κλασικό ερωτικό μοντέλο (Η απαγορευμένη σχέση πλούσιου και φτωχού) που εμείς σήμερα απολαμβάνουμε στις παλιές μαυρόασπρες ελληνικές ταινίες. Ενας άλλος είναι ο Ουίστον Τζόρτσιλ (The Age of Revolution, 1957), ή ο Τσέχος Βάτσλαβ Χάβελ, αλλά και ο Τζίμι Κάρτερ (An Hour before Daylight, 2001), τον οποίον κάποιοι συγκρίνουν ως προς τη συγγραφική του αρτιότητα με τον Μπαράκ Ομπάμα. Ξεχωριστός συγγραφέας και ρήτορας έχει χαρακτηριστεί ο 16ος πρόεδρος των ΗΠΑ. Ο Αβραάμ Λίνκολν, ο οποίος την Πρωτοχρονιά του 1863 υπέγραψε το Διάταγμα για τη χειραφέτηση των μαύρων και ο Μπαράκ Ομπάμα προχθές ορκίστηκε στη δική του βίβλο διακρίθηκε για το συγγραφικό του ταλέντο και τα διαγγέλματά του θεωρούνται πρότυπα ύφους. Είναι γνωστό ότι οι πολιτικοί έχουν τους «δικούς» τους γραφιάδες, που γράφουν τις ομιλίες τους.

Η ομιλία ορκωμοσίας του Ομπάμα, αναφέρεται στην «Ουάσιγκτον Ποστ», έχει γραφτεί από τον 27χρονο Jon Favreau, μέλος του επιτελείου του προέδρου. Εκείνος που λάτρευε τους γραφιάδες ήταν ο Τζορτζ Ουάσιγκτον, καθώς ο ίδιος δυσανασχετούσε κάθε φορά που έπρεπε να γράψει κάτι. (Φαντάζεστε μια νουβέλα γραμμένη από τον Τζορτζ Ουάσιγκτον, αναρωτιόταν προχθές ο αρθρογράφος της «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ», Τζόναθαν Ράμπαν). Ο Λίνκολν, όμως, έγραφε τις ομιλίες του χωρίς τη βοήθεια των ειδικών. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ομιλίες του ήταν αυτή για τη δουλεία στη Βαλτιμόρη, το 1864: «Ο βοσκός τραβάει τον λύκο από τον λαιμό του πρόβατου, κάτι για το οποίο το πρόβατο τον ευχαριστεί, αποκαλώντας τον ελευθερωτή, ενώ ο λύκος τον επικρίνει, αποκαλώντας καταστροφέα της ελευθερίας, δεδομένου ότι το πρόβατο είναι μαύρο. Προφανώς, ο λύκος και το πρόβατο δεν συμφωνούν ως προς τον καθορισμό της έννοιας της ελευθερίας. Και προφανώς η ίδια διαφωνία υπάρχει ανάμεσά μας σήμερα, ακόμη και στον Βορρά, παρότι όλοι διατείνονται ότι αγαπούν την ελευθερία. Ως εκ τούτου παρακολουθούμε τη διαδικασία μέσα από την οποία χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά αποτινάσσουν τον ζυγό της δουλείας, είτε χαιρετίζοντάς την ως πράξη πρόοδου προς την ελευθερία είτε καταδικάζοντάς την ως καταστροφή της ελευθερίας όλων»… Ο πρόεδρος Λίνκολν είναι μακράν πρωτοπόρος ως προς τον τρόπο γραφής.

Σημαντικός όμως θεωρείται και ο Τεοντόρ Ρούσβελτ. Από τα χρόνια του Χάρβαρντ (όταν ξεκίνησε το «The Naval War of 1812») ώς τα γεράματά του έγραφε με πάθος θέματα που ξεκινούσαν από την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και έφταναν ώς τη σπουδαιότητα ενός εθνικού πάρκου. Συνολικά έγραψε 18 βιβλία, με σπουδαιότερο το «The Winning of the West» και πέρασε στην ιστορία ως αδηφάγος της λογοτεχνίας, με ιδιαίτερη αδυναμία στον δικό μας Αριστοφάνη! Στον αντίποδα του Τεοντόρ Ρούσβελτ θα πρέπει να τοποθετηθεί ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ, ο οποίος με το που παντρεύτηκε, άρχισε να γράφει κάτι για έναν εκατομμυριούχο από το Σικάγο, αλλά εγκατέλειψε την προσπάθεια πριν καν φτάσει στη σελίδα 2! Με βραβείο Πούλιτζερ τιμήθηκε ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι για το βιβλίο του «Profiles in Courage», αν και πολλά έχουν λεχθεί επ’ αυτού, ενώ βιβλίο έγραψε και ο Νίξον, επίσης με πολλά ερωτήματα. Να μην ξεχάσω και τον Μπιλ Κλίντον με την αυτοβιογραφία του.

Ωστόσο, σήμερα πια όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στα βιβλία του Μπαράκ Ομπάμα. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει αυτό που αναφέρεται στον πατέρα του, («Dreams of my father», το έγραψε στα 34 του χρόνια) όπου ξεχειλίζει ένας ακούσιος ή εκούσιος συναισθηματισμός του παιδιού προς τον πατέρα γύρω από το πρόσωπο του οποίου πλάθει τον αγαπημένο μύθο, το δεκανίκι του. Το μεγάλο ατού του Ομπάμα είναι η ρητορική του τέχνη, η οποία φαίνεται ότι διεισδύει στην καρδιά της πολιτικής εκφραστικότητάς του. Θυμίζει Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ενας Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής τον αποκαλεί «άνθρωπο των λέξεων» και το περιοδικό «Νιου Γιόρκερ», «ελίτ που παίζει με τις λέξεις». Ο ίδιος θέλει να ταυτιστεί με τον Αβράαμ Λίνκολν, γι’ αυτό και επαναλαμβάνει συχνά στις δικές του λέξεις. Αλλά τελικά μόνον ο χρόνος θα ξεσκεπάσει τις αντοχές του Ομπάμα και την τυχόν ομοιότητά του με τους μεγάλους προέδρους των ΗΠΑ. Ωστόσο, ένα μεγάλο κομμάτι της δόξας το ’χει εξασφαλίσει. Ναι, το ’χει, ανεξάρτητα αν θα συνεχίσει να βασίζεται στη ρητορεία, κάτι που πολλές φορές ενέχει τον κίνδυνο της δημαγωγίας

Βερολίνο : Ξαναζωντανεύουμε τα γκράφιτις του Τείχους

8b61d99892

Όταν ρωτούν τον Γάλλο ζωγράφο Thierry Noir(φωτο) γιατί συμμετέχει στην εικαστική…παλινόρθωση του Τείχους, εκείνος επιμένει ότι το Τείχος δεν θα αποτελέσει ποτέ κομμάτι του όμορφου κόσμου και ούτε θάπρεπε άλλωστε. Όμως δηλώνει φοβερά ενοχλημένος από τον κυνισμό των εμπόρων-εκμεταλλευτών της Ιστορίας.¨Βρήκα ένα κομμάτι του Τείχους στις ανδρικές τουαλέτες κάποιου καζίνο στο Λας Βέγκας, Ελεος!», λέει για να καταλήξει : «Το Τείχος είναι έργο τέχνης και ιστορικό μνημείο». Γι αυτό και πολλοί από τους ζωγράφους που το 1984 βοήθησαν στην απάλειψη του γκρίζου, επιστρέφουν σήμερα στο Βερολίνο για να διανθίσουν τα απομεινάρια του Τείχους με χρώματα, υπενθυμίζοντας ότι ακόμη κι ένα μισητό κτίσμα οφείλει να εκπέμπει βαθιά μηνύματα στις νέες γενιές. Για να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη.BERLIN WALL 1989
Έμοιαζε με προσκύνημα στην ελευθερία και στη δημοκρατία. Οι χιλιάδες νέοι άνθρωποι, σκαρφαλωμένοι στην Πύλη του Βραδεμβούργου και στο Τείχος του Αίσχους γίνονταν πρωταγωνιστές του σημαντικότερου κεφαλαίου του τέλους του 20ου αιώνα, παρακολουθώντας με τη γνωστή πλην αφοπλιστική νεανική αισιοδοξία την κατάρρευση του αναιμικού και αποστεωμένου καθεστώτος της τότε Ανατολικής Γερμανίας. Εκ των υστέρων ο κόσμος πληροφορήθηκε ότι ο υπαρκτός σοσιαλισμός ήδη βρισκόταν σε σήψη και ότι το 1989 ο Χόνεκερ σκεφτόταν σοβαρά να ξεπουλήσει το Τείχος – παρότι έλεγε ότι και μετά από 100 χρόνια θα παραμένει στη θέση του. Ήταν η εποχή που ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ είχε εξαγγείλει τη λήξη του «δόγματος Μπρέζνιεφ» κι όταν στις 8 του Οκτώβρη του 1989 επισκέφθηκε το Ανατολικό Βερολίνο δεν υπήρξε φιλικός προς τον Χόνεκερ. Η αντίστροφη μέτρηση για την κατάρρευση του μισητού διχαστικού συμβόλου , που ξεκίνησε να κτίζεται το 1961, άρχιζε.

Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 80, οι άνθρωποι έγραφαν πάνω στο Τείχος πολιτικά συνθήματα και το διακοσμούσαν με γκράφιτι. Στις ιστορικές τοποθεσίες Potsdamerplatz , Checkpoint Charlie και Kreuzberg, τα γκράφιτι μετέτρεψαν το τείχος σε τουριστική ατραξιόν. Και τον Απρίλιο του 1984, ο Γάλλος Thierry Noir μαζί με τον συνεργάτη του Christophe Bouchet κάλυψαν το γκρίζο του τσιμέντου με φωτεινά χρώματα και σχήματα, αλλά και με μια μελαγχολική ποίηση, όπως έχει γραφτεί.Οι δύο νέοι έφτασαν στο Βερολίνο το 1982, γοητευμένοι από τον Ντέιβιντ Μπάουι και τον Ιγκι Ποπ, που επίσης ζούσαν στο δυτικό τμήμα της πόλης. Οι δύο ζωγράφοι κατοικούσαν κοντά στο τείχος και αναζητούσαν ένα τρόπο να το κάνουν λιγότερο πληκτικό, όχι όμως να το εξωραϊσουν. Αλλά οποιαδήποτε παρέμβαση ήταν απαγορευμένη, γι αυτό και οι ζωγράφοι κινούνταν αστραπιαία, ζωγραφίζοντας μόνο με το ένα μάτι, γιατί με το άλλο παρακολουθούσαν τους στρατιώτες. Μαζί τους δούλευαν κι άλλοι νέοι ζωγράφοι, οι οποίοι τελικά βοήθησαν ώστε αυτό το κομμάτι του Βερολίνου να αποκτήσει γοητεία, χαρακτήρα και πολιτικό νόημα. Μετά το 1987, 15χρονα παιδιά, με τη βοήθεια σπρέι μετέτρεψαν το Τείχος σε ζούγκλα των γκράφιτι. Η δουλειά των Γάλλων ζωγράφων έγινε η κανονικότητα ως τη μέρα που το Τείχος γκρεμίστηκε.
26_berlin_wallΣήμερα και εν όψει των εκδηλώσεων του Νοεμβρίου για την πτώση του Τείχους που ετοιμάζει ο δήμαρχος του Βερολίνου Κλάους Βοβερέιτ- πέρασαν 20 χρόνια, ο Thierry Noir επιστρέφει για να αποκαταστήσει τη δουλειά εκείνης της δεκαετίας και μαζί τη δουλειά 120 άλλων ζωγράφων στα υπολείμματα του τείχους, κάπου 1300 μέτρα. Κι έχει σημασία να υπενθυμίσουμε ότι το έργο του Noir έχει αποτυπωθεί στην ταινία του Βιμ Βέντερς το `1987 με τον τίτλο Wings of desire και αργότερα οι διάσημοι U2 του ζήτησαν να ζωγραφίσει έξι ανατολικογερμανικά αυτοκίνητα Trabant για τις ανάγκες του άλμπουμ τους Achtung Baby, το 1991.

75096cf85fΤο Βερολίνο λειτουργούσε πάντα ως μαγνήτης για τους αρτίστες, όχι μόνον της Γερμανίας, αλλά και του κόσμου. Μετά την πτώση του τείχους, αυτή η τάση αυξήθηκε, καθώς συνδυάστηκε με τις χαμηλές τιμές στα ενοίκια των σπιτιών, αλλά και με μια άλλου είδους ελευθερία σκέψης και κίνησης. Η γερμανική πρωτεύουσα εξελίχθηκε σε καταφύγιο εξόριστων μουσικών, επίδοξων συγγραφέων και κινηματογραφιστών χαμηλού προϋπολογισμού. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία Γερμανοί θάθελαν να ξεχάσουν εκείνη την εποχή, ενώ οι νέοι θεωρούν ότι δεν τους αφορά. Χρειάστηκε να περάσει μια ολόκληρη δεκαετία πριν υπάρξουν οι πρώτοι συμπαθούντες, ένα κοινό που αφομοίωσε σημαντικές και αποκαλυπτικές ταινίες, όπως το «Αντίο Λένιν» και το «Οι ζωές των Άλλων».

Ριτς

δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 26-4-2009

Αρέσει σε %d bloggers: