Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί


john-donne«Κανένας δεν είναι νησί»

Tης Pιτσας Mασουρα

Kανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, πλήρες και αύταρκες. Κάθε άνθρωπος είναι τμήμα της ηπείρου, κομμάτι της στεριάς. Αν ένας σβώλος χώμα παρασυρθεί από τη θάλασσα η Ευρώπη μικραίνει, σαν να ’χε καταβυθιστεί ένα ακρωτήρι, σαν να χανόταν το αρχοντικό των φίλων σου ή το δικό σου (Δοκίμια ΙΙΙ, 2001).

Αυτά τα λόγια του Αγγλου ποιητή και ιερωμένου Τζον Νταν (1572–1631) που ενέπνευσαν κάποια στιγμή τον Χέμινγουεϊ και αναδεικνύουν την ανάγκη για αλληλεγγύη ανθρώπων και κρατών, έγιναν έναυσμα για σειρά σκέψεων, με αφορμή τη φορτισμένη σύνοδο του G20 που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στο Λονδίνο.article-demonstrarions-london

Στη βρετανική πρωτεύουσα έχουν φιλοξενηθεί κατά καιρούς σημαντικές διασκέψεις τεράστιας ιστορικής και πολιτικής βαρύτητας, όπως αυτή του 1830–31, όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις συζήτησαν το μέλλον της Ελλάδος. Εξίσου σημαντική, αν και από τις πλέον αποτυχημένες συνόδους, ήταν αυτή του 1933, εν μέσω της Μεγάλης Υφεσης. Εκείνη η διάσκεψη, όπως κι αυτή που πραγματοποιείται σήμερα, στόχευε στην επούλωση των τραυμάτων της τότε οικονομικής κρίσης μέσα από τη σύναψη οικονομικών συμφωνιών.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ, έχοντας εκλεγεί προ τριμήνου, έδινε την εικόνα δυναμικού ηγέτη που θα μπορούσε να συμβάλει στην αναθέρμανση της παγκόσμιας οικονομίας. Ελπίδα που αιωρείτο με ασάφεια στην ατμόσφαιρα.

franklinΟ Ρούσβελτ δεν παρέστη στη σύνοδο και ο υπουργός Κόρντελ Χουλ, ο οποίος τον εκπροσώπησε, ομολόγησε ότι μεταβαίνει στο Λονδίνο με άδεια χέρια. Εκείνο τον Ιούνιο του 1933, η ανεργία στις ΗΠΑ είχε χτυπήσει κόκκινο και ο Ρούσβελτ δεν κατάφερε να υπερβεί την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του απομονωτισμού της αμερικανικής κοινωνίας, αδυνατώντας έτσι να ανατρέψει το νόμο Smoot–Hawley του 1930, μέσω του οποίου είχε επιβληθεί αύξηση των δασμών σε 20.000 εισαγόμενα προϊόντα.

Η εκδικητική σπίθα ήδη είχε ανάψει, η σύνοδος του Λονδίνου τινάχτηκε στον αέρα και τα αντίποινα του υπόλοιπου κόσμου καθόρισαν με το χειρότερο τρόπο το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας.

Κάποιος θα μπορούσε εύκολα να υποθέσει ότι η αποτυχία της συνόδου οφειλόταν στην γκρίζα ευρωπαϊκή εικόνα – ο Χίτλερ μόλις είχε εκλεγεί, η Γαλλία αναρωτιόταν τι μέλλει γενέσθαι και ο Μουσολίνι γκρέμιζε τα παλιά πολιτικά οχυρά. Ομως οι ευθύνες καταλογίστηκαν στις ΗΠΑ. Η απουσία κοινού στόχου και συναίνεσης σε συνδυασμό με το δόγμα του προστατευτισμού ύψωσαν τείχη ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Αποτέλεσμα; Η ύφεση βάθυνε πολύ περισσότερο και σε λίγα χρόνια ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Σήμερα όλοι εύχονται να μην επαναληφθούν εκείνα τα λάθη και να παρθούν ουσιαστικά μέτρα αναθέρμανσης της οικονομίας – ενδεχομένως, ένα νέο Bretton Woods και θέσπιση αυστηρών ρυθμίσεων στον τραπεζικό τομέα.

31obamas-londonΘα υπάρξει, όμως, συναίνεση μεταξύ των «20»; Ο Σαρκοζί φωνασκεί, η Μέρκελ δηλώνει ότι τίποτα δεν τελειώνει στο Λονδίνο, ο Ομπάμα ψηλαφίζει την Ευρώπη, συμβουλεύοντάς την να αποβάλει το φόβο και ο Μπράουν ονειρεύεται ανύπαρκτους κότινους. Ισως κάποιος θα πρέπει να τους θυμίσει τα λόγια του Αγγλου ποιητή και την ηθική αρχή ότι «κανένας δεν είναι νησί» …merkelinvitesg20londonsummitpreparationchu3j3hj7a1l

14 thoughts on “Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί

  1. Ρίτσάκι ποιητικό και υπέροχο,
    Πώς κατορθώνεις να εμβάλλεις τέτοιους τόνους σε ένα κείμενο που θα μποσούσε να είναι απόλυτα πεζό! Με αγωνία παρακολουθώ τα διαδραματιζόμενα, καθώς η διεθνής παρέα παράγει ιστορία εν τη γενέσει της. Ολα παίζονται!
    Φιλί μακρινό με σύννεφο

  2. @justinaki
    κεκτημένη νεανική ταχυτητα, το λέω εγώ Ιουστίνη μου.
    Εμαθα ότι ήσουν Ελλάδα. Οταν ξανάρθεις να τα πούμε με το Ελενάκι παρέα…φιλια

  3. Αν επιχειρήσει κανείς να πλέξει τις φωτογραφίες της ανάρτησης, τότε
    αν συμφωνεί με τον Τζον Νταν δε συμφωνεί με τη Μέρκελ, η οποία αποφεύγουσα τους διαμαρτυρόμενους διαδηλωτές στη χώρα της, θέλει έλεγχο της Οικονομίας και της Μετανάστευσης ήτοι μέτρα μερκανταλιστικά και Προστατευτισμού.
    Αν πάλι συμφωνεί με τον Ρούσβελτ, που δεν πήγε στο Λονδίνο, δεν συμφωνεί με τον Ομπάμα που πήγε.
    Πάντως συμφωνώ με τον ευρυματικό τίτλο σου

  4. @ Coco
    Κοκό μου εσύ να φροντίσεις για μας.Σύντομα οπως παμε θα μας αναλάβεις πακέτο όλες…φιλια, την αγάπη μου…. ο καφές με ρεβυθια δεν ειναι κακός, τον ειχα δοκιμάσει τοτε πουχα παθιαστεί με την υγιεινή διατροφή….

  5. Καλησπέρα!
    Με λίγα λόγια έδειξες γλαφυρά πλην σαφέστατα το αδιέξοδο.
    Για τα νεώτερα έχω να σχολιάσω πως η σημερινή ανάθεση βαρύτερου διαχειριστικού ρόλου στο IMF θα βαθύνει κι άλλο το χάσμα λαών και κυβερνήσεων, ενώ το μόνο θετικό που βρήκα από τη σύνοδο των 20 ήταν ο προβληματισμός τους για τους φορολογικούς παραδείσους. Αν είναι ειλικρινείς και όχι υποκριτές τότε όσους από τους παραδείσους αυτούς δεν συμμορφωθούν, θα πρέπει να τους αντιμετωπίσουν όπως τον Μιλόσεβιτς το 1999 ή τον Σαντάμ Χουσέιν το 2003. Δύσκολο, δε νομίζεις;
    Η 1η φωτό τα λέει όλα: «Ο καπιταλισμός δεν τραβάει» (ιδιωτικός ή κρατικός)…

  6. Νομίζω ότι οι τελευταίες πολιτικές αποφάσεις της Ευρώπης προσπαθούν να διαψεύσουν ακριβώς αυτή τη ρήση. Τόσο όσον αφορά τους ανθρώπους όσο και τις χώρες… Αυτή η Ευρώπη (που σίγουρα δεν είναι η Ευρώπη των πολιτών) αποτελείται από χώρες νησιά, από πολιτικούς αρχηγούς νησιά και στην τελική από πολίτες νησιά

  7. το βρηκα στο μπλογκ Stavrovelonia αναρτημένο και ευχαριστώ ιδιαιτέρως.Παραθετω και τα σχολια που το συνόδευσαν.

    … κάνει κύκλους η Ιστορία; …

    Ρίτσα Μασούρα

    ***

    *
    «Κανένας δεν είναι νησί»
    .
    *
    Kανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, πλήρες και αύταρκες. Κάθε άνθρωπος είναι τμήμα της ηπείρου, κομμάτι της στεριάς. Αν ένας σβώλος χώμα παρασυρθεί από τη θάλασσα η Ευρώπη μικραίνει, σαν να ‘χε καταβυθιστεί ένα ακρωτήρι, σαν να χανόταν το αρχικό των φίλων σου ή το δικό σου (Δοκίμια ΙΙΙ, 2001).
    *

    Αυτά τα λόγια του Αγγλου ποιητή και ιερωμένου Τζον Νταν (1572-1631) που ενέπνευσαν κάποια στιγμή τον Χέμινγουεϊ και αναδεικνύουν την ανάγκη για αλληλεγγύη ανθρώπων και κρατών, έγιναν έναυσμα για σειρά σκέψεων, με αφορμή τη φορτισμένη σύνοδο του G20 που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στο Λονδίνο.

    Στη βρετανική πρωτεύουσα έχουν φιλοξενηθεί κατά καιρούς σημαντικές διασκέψεις τεράστιας ιστορικής και πολιτικής βαρύτητας, όπως αυτή του 1830-31, όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις συζήτησαν το μέλλον της Ελλάδος. Εξίσου σημαντική, αν και από τις πλέον αποτυχημένες συνόδους, ήταν αυτή του 1933, εν μέσω της Μεγάλης Υφεσης. Εκείνη η διάσκεψη, όπως κι αυτή που πραγματοποιείται σήμερα, στόχευε στην επούλωση των τραυμάτων της τότε οικονομικής κρίσης μέσα από τη σύναψη οικονομικών συμφωνιών.

    Ο Αμερικανός πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ, έχοντας εκλεγεί προ τριμήνου, έδινε την εικόνα δυναμικού ηγέτη που θα μπορούσε να συμβάλει στην αναθέρμανση της παγκόσμιας οικονομίας. Ελπίδα που αιωρείτο με ασάφεια στην ατμόσφαιρα.

    Ο Ρούσβελτ δεν παρέστη στη σύνοδο και ο υπουργός Κόρντελ Χουλ, ο οποίος τον εκπροσώπησε, ομολόγησε ότι μεταβαίνει στο Λονδίνο με άδεια χέρια. Εκείνο τον Ιούνιο του 1933, η ανεργία στις ΗΠΑ είχε χτυπήσει κόκκινο και ο Ρούσβελτ δεν κατάφερε να υπερβεί την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του απομονωτισμού της αμερικανικής κοινωνίας, αποφεύγοντας έτσι να ανατρέψει το νόμο Smoot-Hawley του 1930, μέσω του οποίου είχε επιβληθεί αύξηση των δασμών σε 20.000 εισαγόμενα προϊόντα.

    Η εκδικητική σπίθα ήδη είχε ανάψει, η σύνοδος του Λονδίνου τινάχτηκε στον αέρα και τα αντίποινα του υπόλοιπου κόσμου καθόρισαν με το χειρότερο τρόπο το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας.

    Κάποιος θα μπορούσε εύκολα να υποθέσει ότι η αποτυχία της συνόδου οφειλόταν στην γκρίζα ευρωπαϊκή εικόνα – ο Χίτλερ μόλις είχε εκλεγεί, η Γαλλία αναρωτιόταν τι μέλλει γενέσθαι και ο Μουσολίνι γκρέμιζε τα παλιά πολιτικά οχυρά. Ομως οι ευθύνες καταλογίστηκαν στις ΗΠΑ. Η απουσία κοινού στόχου και συναίνεσης σε συνδυασμό με το δόγμα του προστατευτισμού ύψωσαν τείχη ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Αποτέλεσμα; Η ύφεση βάθυνε πολύ περισσότερο και σε λίγα χρόνια ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Σήμερα όλοι εύχονται να μην επαναληφθούν εκείνα τα λάθη και να παρθούν ουσιαστικά μέτρα αναθέρμανσης της οικονομίας – ενδεχομένως, ένα νέο Bretton Woods και θέσπιση αυστηρών ρυθμίσεων στον τραπεζικό τομέα.

    Θα υπάρξει, όμως, συναίνεση μεταξύ των «20»; Ο Σαρκοζί φωνασκεί, η Μέρκελ δηλώνει ότι τίποτα δεν τελειώνει στο Λονδίνο, ο Ομπάμα ψηλαφίζει την Ευρώπη, συμβουλεύοντάς την να αποβάλει το φόβο και ο Μπράουν ονειρεύεται ανύπαρκτους κότινους. Ισως κάποιος θα πρέπει να τους θυμίσει τα λόγια του Αγγλου ποιητή και την ηθική αρχή ότι «κανένας δεν είναι νησί» …

    Σημ.: η εικονογράφηση του κειμένου έγινε με ευθύνη της Stavrovelonias

    Από stavrosx1 στις Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009 @ Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009 8:06 μμ | Permalink
    Tags: καπιταλισμός , φωτογραφίες , ιστορικά , πόλεμος , ιστορία , πολιτική , οικονομία

    mitsi_happy

    Καλησπέρααααα

    Από Μίτση Πικραμένου | Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009 8:52 μμ

    PANOPTIS

    Στα «πανω » της η αλληλεγγυη ως ανθρωπινη λειτουργια, Σταυρο . Απο πιστη σ’ αυτη, απο αναγκη, για το θεαθηναι; Μενει να αποδειχτει… Παντως ειναι πολυ ωραιο και να κουβεντιαζεται ακομη … Καλο απογευμα ! Ορεστης

    Από ORESTIS K. | Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009 9:19 μμ

    stavrosx1

    … γεια σου Μίτση εσπερινή …
    … αρχόντισσα της συγγραφής …
    … έρρωσο …

    Από Σταύρος Χ | Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009 0:29 πμ

    stavrosx1

    … μην ενθουσιάζεσαι …
    … έναν παπά ξέθαψαν, που κάτι είπε …
    … άλλες είναι οι προτεραιότητες …
    … να στηρίξουν τον καπιταλισμό π.χ. …
    … έρρωσο …

    Από Σταύρος Χ | Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009 0:31 πμ

    avatar

    αυτό το «no man is an island» καταπληκτικό!

    Από kokalina | Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009 1:12 πμ

    stavrosx1

    … έχεις δίκιο kokalina …
    … είναι πράγματι μια «θρησκευτική» ματιά στην έννοια της αλληλεγγύης …
    … έρρωσο …

    Από Σταύρος Χ | Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009 1:25 πμ

    kartson

    Κι όπως έγραψε και ο Χέμινγουεϊ :
    Μην ρωτάς, για ποιόν χτυπάει η καμπάνα!
    Καλό μας ξημέρωμα🙂

    Από Pan kARTson | Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009 5:01 πμ

    lalio20

    Έχω την γνώμη ότι ο ιερωμένος μιλάει για το αυτονόητο, σιγουρα ο άνθρωπος δεν είναι ότι εμείς βαφτίζουμε, μπορεί να μοιάζει ή και να θέλει να μοιάσει, η Ιστορία όμως δεν κάνει κύκλους ίσως να βολεύει μερικούς [συντήρηση] η Ιστορία είναι σαν το σπείρωμα βίδας, φαίνεται κύκλος, όμως πάντα ανεβαίνει, βασανιστικά αργά ίσως, όμως προχωρεί. Και Σταύρο, στο σκάκι κερδίζει αυτός που αναγκάζει τον αντίπαλο να κάνει λάθος.

    Από υιος+ασωτος | Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009 7:06 πμ

    stavrosx1

    … καλημέρα Παναγιώτη …
    … εγώ ακούω πολλές καμπάνες και καθημερινά …
    … έχω κάτι;
    … έρρωσο …

    Από Σταύρος Χ | Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009 8:21 πμ

    stavrosx1

    … να δεχθώ την θεωρία του σκακιστικού λάθους «Ασωτε» …
    … αλλά πώς γίνεται το λάθος να το κάνει μόνον η μία πλευρά;
    … κι εδώ εδράζεται η θεωρία της επανάληψης της Ιστορίας …
    … έρρωσο …

    Από Σταύρος Χ | Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009 8:23 πμ

    avatar

    @ Pan kARTson
    λυπάμαι που γίνομαι πνεύμα αντιλογίας, αλλά στο σκάκι δεν ισχύει γενικά ο κανόνας του λάθους.
    ίσως να ισχύει για τους ερασιτέχνες, αλλά για το μέσο και υψηλό επίπεδο παιχτών το λάθος δεν είναι εύκολο. εκεί κερδίζει αυτός που γνωρίζει καλύτερα τη θεωρία, έχει κάνει καλή προπόνηση, έχει καλούς συνεργάτες αναλυτές και καλύτερη φυσική κατάσταση.
    αυτό που αναφέρεις θυμίζει περισσότερο τη θεωρία των παιγνίων του Νας, ειδομένη από την ανάποδη.

    Από kokalina | Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009 3:37 μμ

    RSS Feed για αυτό το θέμα
    Το σχόλιο σας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s