Περί ευτυχίας, σε καιρούς που ακόμη δεν ήταν ταμπού


Αυτό το κείμενο γράφτηκε στην «Κ» κάποια Κυριακή του 2001. Το βρήκα τυχαία στο αρχείο μου. Και αναρωτιέμαι πόσα άλλαξαν και προς ποια κατεύθυνση όλα αυτά τα χρόνια ;

art-in-london-11Annette Messager

ΠΡΟΣΩΠΑ

Της Ριτσας Μασουρα

Πώς έγινε και ξέπεσε τόσο η ευτυχία; Πώς και μπλέχτηκε στο δίχτυ της παγκοσμιοποίησης και πώς αίφνης έγινε συστατικό στοιχείο της διένεξης ανάμεσα στους οπαδούς και τους πολεμίους της; Στα χρόνια των ποιητών, η ευτυχία έμοιαζε ζυμωμένη με τις επιδόσεις της ψυχής. Ηταν απόρροια μιας εσωτερικής διεργασίας που είχε να κάνει με την «ιδιωτική» ταξινόμηση και ιεράρχηση των συναισθημάτων του ανθρώπου. Τις περισσότερες φορές δε, εναλλασσόταν με ρυθμούς σάμπας με τη δυστυχία, όπως ακριβώς ο πόνος διαδεχόταν τη χαρά και ούτω καθεξής. «Στα χρόνια της χολέρας», η ευτυχία έμοιαζε να ανήκει αποκλειστικά στον έρωτα, στην ποιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων, στη φιλία, όπως τη φαντάστηκε ο Kικέρων («αφού αξιωθήκαμε να γνωρίσουμε τη φιλία, οφείλουμε να δώσουμε και στους άλλους αυτήν τη μοναδική εμπειρία») και απεχθανόταν μετά βγελυγμίας οποιαδήποτε εμπλοκή της με τον υλισμό. Στα χρόνια της ταχύτητας, του ωφελιμισμού, του άκρατου ατομικού συμφέροντος και του συναισθηματικού τίποτα – ακριβώς στο σημείο όπου ο άνθρωπος θεωρεί πως φωλιάζει η ψυχή του- στα χρόνια της καταχρηστικής χρήσης του μυαλού και μόνο, δηλαδή στα χρόνια τα δικά μας, η άμοιρη ευτυχία συνδέεται αποκλειστικά και μόνο με την ύλη ή έτσι τουλάχιστον τη θέλουν οι πολλοί. Η βελτίωση, λοιπόν, της οικονομικής κατάστασης μιας οικογένειας, η εισδοχή στον κόσμο του πλούτου -νόμιμου και μη- και η απόκτηση ολοένα και περισσότερων αγαθών που καμιά σχέση δεν έχουν με τα αγαθά τα οποία ώφειλε να «φέρει» ο πολίτης της αρχαίας πολιτείας, προκειμένου να αποτελεί διά βίου ευυπόληπτο μέλος της, συναρτώνται με την ευτυχία των ημερών μας. Υπάρχει όμως πράγματι τέτοια στρέβλωση των εννοιών; Τελικά έχουμε παραδοθεί άνευ όρων στους ταγούς που διαχειρίζονται τους αριθμούς και τα οικονομικά μεγέθη;

Την περασμένη εβδομάδα, δύο τρία άρθρα σε ξένα περιοδικά και εφημερίδες με έκαναν να σκεφθώ για πολλοστή φορά πως πουθενά, ποτέ και σε τίποτα δεν θα κυριαρχήσουν οι αποχρώσεις που μαύρου και του λευκού. Γιατί, η ζωή, άρα και το σύνολο των στοιχείων που τη συνθέτουν, είναι γεμάτη αποχρώσεις που αγγίζουν όλο το φάσμα των χρωμάτων, μια υπερσμίκρυνση ή μια υπερμεγέθυνση του ουράνιου τόξου δηλαδή.art-london-2

Anufriev, Alexander

Στους Financial Times του περασμένου Σαββατοκύριακου, ο δημοσιογράφος Ρίτσαρντ Τόμκινς αναρωτήθηκε ποιος κρατάει το κλειδί της ευτυχίας του ανθρώπου. Μήπως οι οικονομολόγοι; Μήπως οι πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης; Λέει, λοιπόν, ο Τόμκινς: «Από τη μια πλευρά, έχουμε τους οικονομολόγους που επιμένουν ότι οι ανοικτές αγορές είναι καλές για όλο τον κόσμο. Ναι μεν συμβάλλουν στο να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι, αλλά παράλληλα βελτιώνουν και το στάτους των φτωχών, ανεβάζοντας το βιοτικό τους επίπεδο.

Στον αντίποδα αυτής της άποψης, συνωστίζονται τα εκατομμύρια των «αντιφρονούντων» που, παρά τη σύγχυση ιδεών στην οποία έχουν περιέλθει, είναι βέβαιοι πως η παγκοσμιοποίηση βλάπτει σοβαρά την ποιοτική εκδοχή του ανθρώπου, φυσικά δε και την τσέπη του». Στην πραγματικότητα, συνεχίζει ο Τόμκινς, η οικονομική ανάπτυξη είναι ένας τρόπος αναζήτησης της ευτυχίας. Αλλά στην ουσία είναι λειψός, με την έννοια ότι αδυνατεί να συμβάλει στην ανεύρεση άλλων παραγόντων που πιθανώς συνθέτουν την ευτυχία, όπως είναι η οικογένεια, η φιλία, η κοινότητα και η παράδοση.

Τελευταία έρευνα στις ΗΠΑ έδειξε πως το ακαθάριστο εθνικό προϊόν δεν αποτελεί αξιόπιστο δείκτη μέτρησης της ευτυχίας του ανθρώπου. Kαι εκατομμύρια Αμερικανών δηλώνουν σήμερα πολύ λιγότερο ευτυχείς απ’ ό,τι πριν από 30 χρόνια, παρ’ ότι τα εισοδήματά τους έχουν αυξηθεί εντυπωσιακά. Το ίδιο συμβαίνει κι ανάμεσά μας. Οσο ψηλότερα κοινωνικά τοποθετούμεθα, όσο αυξάνονται τα εισοδήματά μας, τόσο απογυμνωνόμαστε από αξίες και συναισθήματα που σε καιρούς χαλεπούς μας βοήθησαν να αντιπαρέλθουμε απίστευτα σκληρές αντιξοότητες. «Kι όμως», λέει η τραγουδίστρια Μπριζίτ Φοντέν, σε εξομολόγησή της στο γαλλικό περιοδικό Express. «Ολος αυτός ο ορυμαγδός των οικονομικών μεγεθών μπορεί να καταπολεμηθεί με την ευτυχία που φέρνει η αγάπη, αυτή που στη σκέψη της και μόνο με κάνει να αγαπώ την ίδια τη ζωή και με βοηθάει να θέλω να ζήσω».

Kι αν ξαφνικά μιλούσαμε για αγάπη, γράφει ο δημοσιογράφος του Express (9.8.01), ξαφνιάζοντάς μας ευχάριστα και αποδεικνύοντάς μας πως ακόμη και σήμερα, η γήινη εκδοχή του ανθρώπου έχει ανάγκη από μυθικούς έρωτες, από τη γλώσσα των ποιητών, από την έννοια της θυσίας. Ακόμη και σήμερα που κατά τον Octavio Paz ο ερωτισμός έχει εξελιχθεί σε στοιχείο της δημοσιότητας και του μάρκετινγκ, οι νέοι και οι μεγαλύτεροι (γιατί όχι;) θεωρούν την αγάπη ως το καθοριστικό στοιχείο της ζωής τους, ως την οδό που, παρά την πληθώρα των πεζών και των αυτοκινήτων, μπορεί να σηκώσει το βάρος μιας υποκειμενικής ευτυχίας. Kι ας έχουμε συγγραφείς και διανοούμενους, σαν τον Πασκάλ Μπρυκνέρ που επιμένουν πως αν υπάρχει σήμερα ένας ρομαντισμός, αυτός έχει να κάνει με το λίμπιντο κι όχι με το συναίσθημα. Η εποχή του Τριστάνου και της Ιζόλδης έχει παρέλθει, είναι αλήθεια. Kι έτσι όπως κυλάει η ζωή μας στο κατόπι της αβεβαιότητας, είναι αν μη τι άλλο παρακινδυνευμένο να συζητάμε για πράγματα που οι αρχαίοι τα ‘χαν λύσει.cebbcebfcebdceb4cebfcebd-ceb1cf81cf84-3

Anufriev, Alexander

Αλλά σε οποιαδήποτε πλευρά κι αν έχετε τοποθετήσει τον εαυτό σας, αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε με τις θέσεις των ξένων αρθρογράφων ή και μαζί μας, αν νιώθετε ότι μπορείτε να ζείτε μόνο με τη δύναμη του μυαλού σας, αφήνοντας τον καθρέφτη της ψυχής σας χωρίς το είδωλό του, δεχθείτε τουλάχιστον τα αποτελέσματα μιας γαλλικής έρευνας που έκανε ο δημιοσιογράφος και συγγραφέας Γουόλτερ Λεβίνο, σύμφωνα με την οποία το 80% των ερωτηθέντων, δήλωσαν ότι θα ήθελαν να πεθάνουν κάνοντας έρωτα!

Σίγουρα τούτες τις μέρες προετοιμάζεστε για τις μεγάλες μάχες του χειμώνα, έχοντας απολαύσει, ίσως, τη μαγεία της καλοκαιρινής ανάπαυλας. Οπως όμως μέσα σ’ αυτήν την προετοιμασία, θα βομβαρδίζεστε είτε από το τηλεοπτικό τίποτα, είτε από την πληκτική παρουσία αυτών που εκπροσωπούν την παγκοσμιοποίηση (πολιτικών και μη), σκεφθείτε τον Αυγουστίνο, τη στιγμή που λέει: Δεν μ’ ένοιαζε άλλο τίποτα από το να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Kι ίσως, έτσι μέσα απ’ το τίποτα, πέσετε σε πεδία εύθραυστων συναισθημάτων, εκεί όπου κανένα οικονομικό μέγεθος, κανένα ακαθάριστο εθνικό προϊόν, κανένα υλιστικό προϊόν δεν θα μπορούσε να ευδοκιμήσει, γιατί, όπως λέει ο Νικόλας Σεβαστάκης στην «Αλχημεία της Ευτυχίας», μόνον η αγάπη (με όλες τις πιθανές και απίθανες ερμηνείες της) αποτελεί το μεγάλο άνοιγμα που κάνει βιώσιμη την τετριμμένη καθημερινότητα.

24 thoughts on “Περί ευτυχίας, σε καιρούς που ακόμη δεν ήταν ταμπού

  1. Ριτσάκι μου γλυκό τί… ευτυχία αυτό το κείμενο? Σε είδες καλέ στην εφημερίδα σήμερα?
    Φιλί Κυριακάτικο, καλό!

  2. @alef….οχι, με έβαλες μικρό μου ; Αχ, σε ευχαριστώ, θα το αναρτήσω στο φεισμπουκ.. Ημουν ζαλιζόμενη και σχεδόν εγκυος από την πολλη τη ζάλη..οπότε πού μυαλό . Ειχα αράξει στην ευτυχία του 2001…τετοια γραφαμε τότε αλεφάκι μου, όχι αηδιες σημερινές…

  3. εγω παλι τη δικη μου οπτικη τεχνοκρατικη σκοπιά…. μερικα σημεια απο το κειμενο σου μου θυμισαν προβληματισμούς του Τζερεμι Ριφκιν, στο βιβλίο του «Ευρωπαϊκό όνειρο» (2004, Λιβανης).
    Ολες οι κριτικές που βρήκα είναι απο αμερικάνους, και τον θάβουν, υπερασπιζόμενοι προφανώς τον υλισμό και την παραγωγικότητα.
    Βρηκα ομως κι αυτο το βιντεο, οπου ο ιδιος μιλαει για τον εαυτό του και το βιβλίο του. Στην αρχή τον παρουσιάζουν οι γαλλοι οικοδεσπότες, μετα αρχίζει η ομιλια…
    Παρουσιαζει μια ενδιαφερουσα αποψη της ευτυχίας, και το πως την εννοουν στις δυο πλευρές τους ατλαντικού…
    The European Dream: 15 February 2005 in the European Parliament

  4. Ναι, εχω αρθρογραφήσει πάνω σ αυτό το βιβλίο που τότε τόχα βρει λίγο ουτοπικό. Θα πρέπει να το ξαναδιαβάσω με τη σημερινή πιο ορθολογική ματιά. Δεν ταχω καταφέρει να αποκτήσω τεχνοκρατική ματιά. Με πονάει, ξέρεις…..
    Θα το δώ το υπογραμμισμένο.
    Πέρασα από εσε και αφησα ενα μεγαλο μηνυμα, αλλά για καποιο λόγο σβήστηκε και δεν το ξανάγραψα γιατί κατι λάθος πατούσα …
    σε φιλώ..

  5. Ακούω Ρίφκιν μαζί με τον Κον Μπεντίτ και τη Μαρτιν Ομπρί και τον Λαμί και δεν ξερω ποιους άλλους και εχω νοσταλγία μεγάλη, ρε γαμώτο…

  6. τι να την κανεις την τεχνοκρατική? Εδω διαβαζω για τον Μπεκετ και ειμαι στουρναρι καλα καλα… αδυνατον να τα απορροφησω, και τσαντιζομαι. Τα αλλα ειναι κουκια μετρημενα…
    …παντως συμφωνω απολυτως με τα περι ευτυχιας, οπως και με τις διαφορες στις παραμετρους μας απο τοτε… τωρα κοντευουμε να γινουμε 60’ς, αλλα χωρις την αθωοτητα…

    Παλι κοινωνια της αναγκης, και να παλευουμε για το κρατος δικαιου – ποιο κοινωνικο και προνοιας, πολυτελειες….

  7. @@elate….
    δωσμου Μπεκετ και τα υποδέλοιπα και παρε μου την ψυχή,αλλά μου αρέσουν και τα…ψυχρά πραγματα . Χο, χο, χο…νατασσΑκιον , ακούς ;

  8. Εκπληκτικό κείμενο Ρίτσα μου… Ξέρεις, η ευτυχία δεν είναι μια κατάσταση που υπάρχει η δεν υπάρχει. Στην ουσία πρόκειται για ένα εύρος «ευεξίας», το λεγόμενο well being, το να είμαστε καλά δηλαδή… Mόνο όταν είσαι ικανοποιημένος και η ζωή σου έχει νόημα, όταν νοιώθεις αυτήν την αίσθηση του «άξιον εστί».. και είναι αυτή η αίσθηση που γεννά την ευτυχία. Αλλά αυτό είναι μια υπόθεση μακρινή σήμερα… το «άξιον εστί» εννοώ… Στο βαθμό που οι ανάγκες και οι επιθυμίες μας καθορίζονται από την αγορά, οι περισσότεροι νοιώθουν -νοιώθουμε ευτυχείς όταν ικανοποιείται η αγοραστική συνείδηση. Απο εκεί και πέρα, θα μιλήσουμε για διεύρυνση του εγκεφάλου, για συναισθηματική μνήμη, για το αρχαϊκό συναίσθημα που αποθηκεύεται μέσα μας, για την αίσθηση του συναισθήματος (καθότι τα συναισθήματα είναι μικρά σε διάρκεια π.χ. η αγάπη δεν είναι αφηρημένο συναίσθημα στο χώρο και στο χρόνο) κλπ κλπ. Και βέβαια για το υπέρτατο όλων, το συναίσθημα του πόνου. Γιατί η ευτυχία είναι αποτέλεσμα μιας επίπονης διαδικασίας τελικά. Μπορούμε ωστόσο να είμαστε καλά ακόμα και όταν δεν είμαστε απόλυτα ευτυχείς…

  9. ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★
    ΕΠΕΙΓΟΝ – ΕΠΕΙΓΟΝ – ΕΠΕΙΓΟΝ

    ΜΙΑ ΑΘΩΑ ΨΥΧΗ ΕΚΠΕΜΠΕΙ SOS ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ. Η ΜΑΡΙΑ (http://mariatweety.blogspot.com) ΔΙΝΕΙ ΜΙΑ ΑΝΙΣΗ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΡΑΤΟ ΝΟΣΟ ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΜΕΣΑ ΤΗΝ ♥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΣΤΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΜΑΣ. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΡΑΕΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ. ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΙΓΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ. ΕΞΑΛΛΟΥ, ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΕΜΠΡΑΚΤΑ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ, ΕΧΟΝΤΑΣ ΔΩΣΕΙ ΑΛΗΘΙΝΟ ΝΟΗΜΑ ΣΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ ΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ ΜΑΣ ΨΥΧΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΑΣ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΣ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΑΣ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΑΛΕΠΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΜΕ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΓΑΠΗΣ!

    ΣΠΕΥΣΑΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ

    ★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

  10. Να, κι ένα θέμα που παρεμβάλεται ως σφήνα στα περί ευτυχίας. Λετε ναγινε τυχαία η επιλογή του μπλόγκ μου ; Εγώ πάντως μπήκα στο σάιτ της κοπέλας και της ευχήθηκα από τα βάθη της καρδιάς μου καλή επιτυχία στη χημειοθεραπεία. Αν θέλετε, να το κάνετε και εσείς…

  11. Eleni Kologerini
    Ωραιότατη η ανάλυσή σου και διδακτική, ειδικά στο σημείο που επισημαίνεις το πόσο σημαντικό είναι να νοιώθουμε καλά. Κάτι που δεν ξέρω αν έχει σχέση με το χρήμα ή με την ελευθερία του ατόμου και του συνόλου ή με την ποιότητα της ζωής του καθενός ατομικά, αλλά πάντα ζώντας μέσα σ ένα σύνολο ατόμων που επίσης απολαμβάνουν εξίσου ή περίπου την ίδια ποιότητα ζωής…Ουτοπικό και αυτό. Το ξέρω. Γιατί θα βγει ο Αλλουφάνιος και το ΝατασσΑκιον λέγοντας μου, καλά βρε ζούδι, τους φτωχούς του κόσμου δεν τους σκέφτεσαι ; Τους μαύρους ; Τους μετανάστες της Ομόνοιας ;
    Ναι, μωρέ, όλους τους σκέφτομαι, αλλά δεν μπορώ παρά να τους σκέφτομαι. Και οφείλω να ομολογήσω ότι η σκέψη τους δεν μου επιτρέπει να αισθάνομαι πολύ καλά, ακόμη κι όταν ειμαι στα καλυτερότερα μου….. Αλλά αυτές οι ενοχές είναι καθαρά χριστιανικές, έτσι ;

  12. Γιατί κανείς δεν με είπε τιποτις για τις ωραίες φωτο μου ; Δεν είστε παρατηρητικοί και δεν είστε ευαίσθητοι. Χο, χο, χο…

  13. Τι ωραίες φωτό μμμ!🙂
    Μου αρέσουν αυτά τα παλιά σου κείμενα ριτσάκι μου αν και ξέρω ότι είναι δύσκολο να σε δεχτούν πάντα στο ίδιο μήκος κύματος. Ειδικά όταν είσαι ευαίσθητος άνθρωπος και γράφεις ανάλογα. Προσπάθησε να κρατήσεις έτσι όσο μπορείς. Φιλιά πολλά και καλημέρα !

  14. Η αγάπη έχει συγκεκριμένη εξειδίκευση ανάλογα που απευθύνεται, η αγάπη έχει και απόρριψη και βία άν τον αγαπάς και πρέπει, γιατί είναι ανταποδοτική. Επιστρώσεις φιλοκαλίας στην ελευθερη αγορά υπάρχουν πολλές, ερμηνέιες για να δικαιολογήσουν την κλεψιά, τον ατομικισμό ,τον θρίαμβο του εγώ στα ρηχά νερά της παγκοσμιοποίησης που σε κάνουν απλά να μην ξέρεις τι πληρώνεις στο πολυκατάστημα και στο βενζινάδικο. Ρίτσα όταν διαβάζω κειμενά σου είναι σαν νάχω αγκαλιά μια μεγάλη βιβλιοθήκη όμορφα φωτισμένη! 😆

  15. Παν μέτρο άριστο έλεγαν…
    (Εμείς πάλι δεν ακούγαμε…)
    Ισορροπία…
    Δύσκολη έννοια.
    Πιστεύω ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της ευτυχίας σήμερα είναι μέσα μας…

  16. @@vasili mou θα παραμείνω ευαίσθητη, ανεξάρτητα από τις απόψεις πολλών συγχρόνων μου. Απλώς προσαρμόζομαι αναλόγως, γιατί οι ανάγκες το απαιτούν. Να θυμασαι όμως ότι υπάρχουν πάντα διάφοροι τρόποι έκφρασης και μέσα έκφρασης… σε φιλω και σε ευχαριστώ που προσεξες τις φωτο μου. Ειχα εναν καημό.
    Εχω κι εναν ακόμη: Το αθλιο ΝατασσΑκιον ειπε ότι θα περνούσε από χθες από δω για να σχολιάσει περι χαμένης ευτυχίας και οικονομίας, αλλά φαίνεται οτι ο χρόνος για το μικρό αυτό παιδί εχει άλλες διαστάσεις!! Χοχ, χοχ….

  17. Dionysos
    Φίλε μου καλέ, να σε ευχαριστήσω για τα ενθαρρυντικά σου λόγια. Τέτοια κειμενα, ίσως τόχεις καταλάβει, δύσκολα θα ξαναβρείς εδώ. Γι αυτό και βγάζω από το ντουλάπι τους παλιούς καλούς σκελετούς. Ο νοών νοείτο.
    Οσο για την αγάπη είναι αλλο πράγμα από τις στιγμές ευτυχίας. Εκείνο που κυρίως ήθελα τότε να επισημάνω – σκέψου 2001 – είναι ότι δεν συνάδει απαραίτητα η ευτυχία με το χρήμα. Είναι διαφορετικά πράγματα και δεν μπορούμε να αποκτήσουμε πρωτα το χρήμα για να ειμαστε μετά ευτυχισμένοι : δηλαδή το αμερικανικό όνειρο ως προσφατα τουλάχιστον.
    σε χαιρετώ και καλο Πάσχα

  18. Darthiir the Abban
    το να μην ακούμε , είναι κι αυτό μέρος του παιγνιδιού. Τί νόημα θα είχε η ζωή μας αν ολα ήταν υπό ελεγχο και σε στάση υπακοής και προσοχής ; Τοχεις σκεφτεί αυτό ;
    φιλια πολλά
    ριτς ανακράζουσα

  19. δύσκολα μας βάζεις…σίγουρα η ευτυχία δεν έχει να κάνει με την κατανάλωση, ρίτσα μου και γι’ αυτό και είναι και δύσκολη. σίγουρα δεν αρκεί να κοιτάξουμε τα χειρότερα και να διαπιστώσουμε πόσο «καλά» είμαστε εμείς! εγώ πιστεύω πως θέλει διαρκή διάλογο με το μέσα μας, μήπως και την αξιωθούμε, έστω και σε σταγόνες. 🙂

  20. @@anepidoti….. Ο διαρκής διάλογος είναι μεγάλη κουβέντα κι ετσι ξεσαλεμένοι πουμαστε ολοι μας, πώς θα τον κάνουμε ; Με ποιον δηλαδή ;

  21. με τον εαυτό μας και με…ειδικούς!;-)
    χιχιχιχι
    αφού είμαστε στην γυάλα, άντε και με κανένα χρυσόψαρο!
    δδύσκολοι καιροί, ριτσάκι μου!δεν δεν ενδείκνυνται για..πριγκίπισες κι εμείς έχουμε καλομάθει!
    (α, ξέχασα παιδί μου, οι πίνακες…δεν έχω λόγια!)
    και βέβαια το κείμενό σου είναι γλυκουπεροχοευαισθητοριτσας!!!!)
    φιλί!
    και γι’ αυτό είμαστε κι εδώ…όλο και κάποιες υπέροχες γνωρίζεις!;-)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s