Συγχαρητήρια Κατερίνα!


eurir_sat_200904242100 Μια Ελληνίδα, η Κατερίνα Βουτσινά κέρδισε το ευρωπαϊκό βραβείο για νέους δημοσιογράφους. Το βρήκα στο  facebook  και σπεύδω να το παρουσιάσω γιατί αξίζει να βοηθάμε και να ενισχύουμε τα νέα παιδιά… Συγχαρητήρια Κατερίνα!

European Young Journalist Award Winning Articles

>> Greece

Award Winners trips and conference Greece Katerina Voutsina –

Eur…όπα!

They came to Athens in search of a home. 27 European citizens, all residents of Athens, speak about their own Europe. If you open a calendar on the date 9th of May, you may notice the note behind the date “Day of Europe”. But what has changed from the 9th of May 1950? We were looking of an answer and found 27 different people to answer it. They hardly remember the date, but all of them could tell that they “feel like home” anywhere around Europe. […] Within the article I brought about their thoughts. What they didn’t have the time to say remains as an idea. United Europe was an idea. Nowadays, European Union remains like this: an idea. It doesn’t have to be boarders and institutions. Above all, Europe it is us, its citizens.

Είναι Ευρωπαίοι πολίτες, που ήρθαν στην Αθήνα για να μείνουν. Από την Φιλανδία μέχρι την Κύπρο και από τις ιδρυτικές δυνάμεις της Ε.Ε., Γερμανία και Γαλλία, μέχρι τις «νεοφώτιστες» Ρουμανία και Βουλγαρία, οι δικοί μας, αθηναίοι «27» μιλούν για την…δική τους Ευρώπη, έτσι όπως θα έπρεπε να είναι. Αν ανοίξετε ένα ημερολόγιο στην 9η Μαΐου, πιθανόν να διαβάσετε δίπλα στην ημερομηνία: «Ημέρα της Ευρώπης». Τι άλλαξε, όμως, από την 9η Μαΐου του 1950, όταν γεννιόταν η ενωμένη Ευρώπη των ιδεών, όπως την οραματίστηκε ο γάλλος υπουργός εξωτερικών, Ρόμπερτ Σούμαν; Αναζητήσαμε απαντήσεις, βρήκαμε εικοσιεπτά ευρωπαίους πολίτες που ζουν στην Αθήνα και τους χωρίσαμε σε πέντε ηλικιακά γκρουπ, ένα για κάθε διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ελάχιστοι θυμούνταν τη μέρα. Σχεδόν όλοι, όμως, δήλωσαν ότι νιώθουν παντού στην Ευρώπη… «σαν στο σπίτι τους».

Περιμένω τους εικοσιεπτά καλεσμένους μου στο μπαρ κεντρικού ξενοδοχείου για μια τελευταία συνάντηση. Η μεγάλη στιγμή έχει φτάσει. Η «παλιά» Ευρώπη θα συναντήσει τη κυριολεκτικά, «νέα», με σάρκα και οστά. Από τη μια, οι έξι ώριμοι μεσήλικες της εποχής της Ένωσης Άνθρακα και Χάλυβα του 1950 – 1951 (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ολλανδία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο) και από την άλλη δύο ενθουσιώδεις νέοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης του 2007, από την Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Ανάμεσά τους, με τη σειρά των ενδιάμεσων ενοποιήσεων οι «σαραντάρηδες» και «τριαντάρηδες» από Αγγλία, Ιρλανδία, Δανία, Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Αυστρία, Σουηδία, Φιλανδία, αλλά και η «φρέσκια» φοιτητική δεκάδα της από την Βαλτική, την κεντρική και νότια Ευρώπη: Κύπρος, Τσεχία, Λιθουανία, Μάλτα, Λετονία, Ουγγαρία, Σλοβενία, Σλοβακία, Εσθονία και Πολωνία. Ποια είναι η άποψή τους για την Ευρώπη; Είναι η Αθήνα μια Ευρωπαϊκή πόλη; Σύντομα όλοι έγιναν ένα. Συνειδητοποίησαν ότι δεν τους ένωνε μόνο η Ευρώπη, αλλά και η Αθήνα. Συστήθηκαν, γνωρίστηκαν, συζήτησαν, διαφώνησαν, γέλασαν, αντάλλαξαν τηλέφωνα και τελικά αποφάσισαν να ξανασυναντηθούν. «Παιδιά, κακά τα ψέματα. Χρειάζεται χιούμορ για να ζήσεις στην Αθήνα», λέει ο Μάρκο Μποκ, μεταλλειολόγος από το Λουξεμβούργο στη Λετονή, ξανθιά φοιτήτρια δημοσιογραφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Ίεβα Πριέντιτε. Εκείνος 48 χρονών – σχεδόν όσο και η Ε.Ε. – εκείνη στα εικοσιεννιά. Συμφωνούν ότι η Αθήνα είναι μια ασυνήθιστη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Στη συζήτηση μπαίνει ο 35χρονος Αυστριακός αρχιτέκτονας Στέφαν Μπίργκερ. «Νομίζω ότι από αρχιτεκτονικής πλευράς η Αθήνα είναι ανώριμη. Είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας», σημειώνει. Εδώ και λίγα χρόνια μοιράζει τον εργασιακό του χρόνο ανάμεσα στο αρχιτεκτονικό του γραφείο στην Αθήνα και εκείνο την Βιέννη. «Δεν υπάρχει σεβασμός για την πόλη» παρατηρεί η Φιλανδή διευθύντρια μάρκετινγκ σε εταιρεία πληροφορικής, 35χρονη Μαρίτα Ασούνμα, και συνεχίζει: «Δεν μιλώ μόνο για τα σκουπίδια. Στη Φιλανδία, για παράδειγμα, δεν επιτρέπουν τα γκραφίτι. Όταν ένας τοίχος γραφτεί, πρέπει να καθαρίστεί άμεσα. Είναι σημαντικό. Το όμορφο και καθαρό περιβάλλον δίνει μια αίσθηση ηρεμίας. Αντιθέτως, η βρωμιά γίνεται ψυχολογική φυλακή. Οι αλλαγές που έφεραν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, είναι σημαντικές, όχι όμως αρκετές». Εκείνοι ήταν την Ευρώπη να αλλάζει, όχι μόνο την Αθήνα. Ωστόσο στο μυαλό των «ώριμων» πολιτών της Ε.Ε., η Ευρώπη ταυτίζεται με την ασφάλεια. «Δεν είναι σπουδαίο το γεγονός ότι η γενιά μας δεν μπορεί σήμερα ούτε να φανταστεί την Ευρώπη σε πόλεμο;». δηλώνει η 53χρονη Ντανιέλα Στάη, μια τυπική ξανθιά Γερμανίδα, που ακολούθησε τον πρώτο της σύζυγο στην Ελλάδα εγκαταλείποντας το Βερολίνο το 1976. Φειδωλή στα λόγια, μιλά στα ελληνικά: «Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η διεύρυνση της Ε.Ε. ήταν μια μεγάλη επιτυχία». Λιγότερο αισιόδοξος, ο 58χρονος Ιταλός σεφ Φαμπρίτσιο Μπουλιάνι σημειώνει πως «από το ξεκίνημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι και σήμερα, φαίνεται σα να μην έχει συμβεί τίποτα πέρα από το γεγονός ότι έχουν προστεθεί νέες χώρες». Ο κ. Μπουλιάνι, που έχει ζήσει ως εσωτερικός μετανάστης εντός Ε.Ε. ήδη από το 1972 και έχει εργαστεί σε εστιατόρια στην Γαλλία και την Γερμανία, πιστεύει ότι παρά τις πέντε διευρύνσεις, τα κέντρα αποφάσεων της Ε.Ε. συνεχίζουν να βρίσκονται μακριά από τον απλό πολίτη. Πέτυχε ή απέτυχε η Ε.Ε.; Ξαφνικά, η συζήτηση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. «Νομίζω πως η έννοια της Ευρώπης είναι περισσότερο οικονομική, παρά κοινωνική», παίρνει το λόγο η Γαλλίδα οικονομολόγος Μπριζίτ Ελιέ – Νικολοπούλου. Και συνεχίζει. «Σήμερα, δεν μπορούμε να μιλάμε για την Ευρώπη των λαών, αλλά για την Ευρώπη των πολυεθνικών».

Η κα Νικολοπούλου, που ζει είκοσι τρία χρόνια στην Ελλάδα, εξηγεί πως σε μια ήπειρο που γερνά πληθυσμιακά, η ζήτηση εργατικών χεριών των 200 ευρώ, αλλά και η πρόσφατη ένταξη νέων χωρών που την τροφοδότησαν με φτηνό εργατικό δυναμικό, θα ζημιώσουν μακροπρόθεσμα όλες τις χώρες – μέλη. Πρώτη απ’ όλες ανέφερε την Ελλάδα. Για τους τριαντάρηδες επαγγελματίες, όπως για τον 33χρονο Σουηδό Μάρτιν Όλοφσον ιδιοκτήτη καταστήματος επίπλων σκανδιναβικού ντιζάιν στο Κολωνάκι, η άλλη όψη του νομίσματος της οικονομικής αυτής διεύρυνσης μεταφράζεται σε εργασιακή ευελιξία. Οι παραγγελίες του γίνονται στα αγγλικά ή στα σουηδικά και τίποτα δεν τον εμποδίζει να ταξιδέψει στη χώρα του όποτε χρειαστεί. Ο αρχιτέκτονας, Στέφαν Μίργκερ, που εργάζεται ταυτόχρονα στην πατρίδα του και διδάσκει επίσης στο πανεπιστήμιο Πατρών, σχολιάζει. «Σαφώς, πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα η Βιέννη βρισκόταν πάντοτε στο περιθώριο. Σήμερα, τα σύνορα είναι ανοιχτά. Παίρνεις το αυτοκίνητό σου και σε μια ώρα βρίσκεσαι για δουλείες και διασκέδαση στην Ουγγαρία, την Τσεχία ή την Κροατία. Κανείς δεν πρόκειται να σε σταματήσει στο δρόμο». Με ένα σάκο και τα απολύτως απαραίτητα η «γενιά του Εράσμους», βρήκε πριν από περίπου είκοσι χρόνια τον δρόμο για την γνώση. «Εκμεταλλεύτηκα την Ευρώπη στο έπακρο», δηλώνει η 35χρονη Φιλανδή Μαρίτα Ασούνμα. «Υπήρξα από τις πρώτες φοιτήτριες Εράσμους, έκανα μεταπτυχιακό στο εξωτερικό και μέχρι στιγμής έχω μεταφέρει τα φορολογικά μου στοιχεία σε τρεις διαφορετικές χώρες».

Η Ισπανίδα Λάουρα Μινάνο έχει ζήσει, επίσης, την ευρωπαϊκή εμπειρία ως φοιτήτρια. Εδώ και τέσσερα χρόνια ζει και εργάζεται ως σύμβουλος μάρκετινγκ στην Ελλάδα. «Στην Αθήνα δεν αισθάνομαι ξένη. Όταν με ρωτούν αν νιώθω Ισπανίδα ή Ελληνίδα απαντώ: «Είμαι Ευρωπαία». Στα 30 τους, είναι παντρεμένες με Έλληνες και επιθυμούν να μεταδώσουν στα παιδιά τους την αγάπη τους για την Ευρώπη. Η 50χρονη Ιρλανδή, Έμερ Ρόνα – Ασημακοπούλου, συμπληρώνει από την δική της οικογενειακή εμπειρία: «Δεν εξανάγκασα ποτέ τις κόρες μου να αγαπήσουν περισσότερο την Ιρλανδία ή την Ελλάδα. Στις 17 Μαρτίου να γιορτάζουν την γιορτή του Αγ. Πατρικίου και στις 25 Μαρτίου την Ελληνική Επανάσταση. Η γενιά τους έχει τον δικό της τρόπο να βλέπει την Ευρώπη». Οι εκπρόσωποί της γενιάς των εικοσάρηδων, οι φοιτητές των χωρών που μπήκαν στην Ε.Ε. το 2005, χωρίς να γνωρίζονται από πριν, συστήνονται αμέσως. Σύντομα, ο 24χρονος Τόμας Ιβανίσκι από την Πολωνία άρχισε να λέει αστεία. Ο 23χρονος Γιάκουμπ Ζάμισλιτς από την Τσεχία και ο συνομίληκός του, Ζόμπορ Μονλάρ από την Ουγγαρία, που σπουδάζουν νομικά με Εράσμους, προσέχουν αμέσως την παρουσία της ξανθιάς Μαριλίς Οπίκ, φυσιοθεραπεύτριας από την Εσθονία. Η Σουζάνα Ζουκάροβα, η συνεσταλμένη Σλοβάκα, παίρνει τον λόγο στα ελληνικά. «Δεν ξέρω πως το αποφάσισα να έρθω στην Ελλάδα για σπουδές. Ήταν μια τρέλα». Σπουδάζει στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου πανεπιστήμιου και σκοπεύει να εκμεταλλευτεί τα καλά ελληνικά της για να βρει δουλειά στην πατρίδα της. Στην ομάδα προστίθενται η 22χρονη Κάσα Ντρέσνα από την Σλοβενία ο 26 χρονος Τζάστιν Αμπέρ, ποδοσφαιριστής σε ομάδα β’ εθνικής από την Μάλτα, η Ίεβα Πριέντιτε από την Λετονία, ο 26χρονος Ραμούνδα Γκάουγκελας από την Λιθουανία και ο 25χρονος Κυριάκος Κυπριανού από την Κύπρο. «Χαλαρά». Από τις πρώτες λέξεις που έμαθαν όταν ήρθαν στην Ελλάδα.

Τι ονειρεύονται για το μέλλον; Μια Ευρώπη ανοιχτή, χωρίς διακρίσεις. Δυστυχώς για τους ευρωπαίους, ούτε ο φόβος κάνει διακρίσεις. Με το κομπιουτεράκι του στο χέρι ο 58χρονος Δανός Γκερτ Σόλμπεργκ υπολογίζει την σύνταξή του. 1400 ευρώ. Ο ίδιος ομολογεί ότι φοβάται να γεράσει στην Ελλάδα. Σε λίγα χρόνια θα επιστρέψει στη Δανία, όπου υπάρχει καλύτερη Πρόνοια. «Χαίρομαι, πάντως, που στην Ελλάδα σουβλίζουν ακόμα το αρνί και πετούν χαρταετό. Στο Βέλγιο οι πολλές εθνότητες και οι πολλές γλώσσες έχουν καταστρέψει την εθνική συνοχή», δηλώνει η 60χρονη βελγίδα Υβέτ Σρέντερ – Σταθοπούλου. Διόλου παράξενο. Δημοσκόπηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αποδεικνύει πως τέσσερις στους δέκα ευρωπαίους πολίτες θεωρούν πως το «χωνευτήρι πολιτισμών» θα οδηγήσει σε απώλεια των εθνικών παραδόσεων και εθίμων. «Η Ρουμανία και η Βουλγαρία έχουν μετατραπεί σε απέραντα εργοστάσια», συμφωνούν ο 20χρόνος Ίβο Ντιμιτρόφ από τη Βουλγαρία και ο 27χρονος Ρόμπερτ Κροκέρου που μοιράζονται την δική τους ανησυχία για μια επικείμενη περιβαλλοντική καταστροφή.

Όπως ισχυρίζονται, η αιτία είναι η απότομη εκβιομηχανοποίηση των χωρών τους και συγκεκριμένα το νέο εργοστάσιο που κατασκευάζει η Nokia στην περιοχή. Χιλιόμετρα μακριά, στο κοσμοπολίτικο Λονδίνο, ο φόβος έχει ένα όνομα: τρομοκρατική απειλή. Ο 45χρονος Βρετανός Κρις Γουέμπ εξηγεί πως η απάθεια των Βρετανών για την Ευρώπη, βασίζεται μεν σε γεωγραφικά κριτήρια (νησί – ήπειρος), αλλά κατά βάση εδράζεται στον φόβο μήπως η Αγγλία, αποδυναμωθεί ως κυρίαρχη ηγεμονία. «Στην Ελλάδα η διεύρυνση της Ε.Ε. αμβλύνει το κύμα μετανάστευσης. Έχουμε το μεγαλύτερο κύμα μετανάστευσης από την Ασία και δεν μπορούμε να το διαχειριστούμε πια», σημειώνει ο δικός μας εκπρόσωπος και διευθυντής του ελληνικού τμήματος της διεθνούς Αμνηστίας, Δημήτρης Μπότσος, «Ο «λαθρομετανάστης» είναι ουσιαστικά ένας ταξιδιώτης χωρίς έγγραφα. Με το να τον φοβόμαστε, τον αποκλείουμε από την Ευρώπη της ενότητας, της ελευθερίας και των ιδεών. Τον αφήνουμε σε ένα ημιπαράνομο καθεστώς αδιαφορώντας για το μέλλον του». Με τον κ. Μπότσο συμφωνεί και ο Πορτογάλος Πέδρο Αδράντε. «Είναι απαράδεκτο να ακούμε ότι πεθαίνουν μετανάστες που προσπάθησαν να μπουν στην Ιταλία από την Αλβανία ή στην Πορτογαλία και την Ισπανία από την Αφρική. Ο τρόπος που φτάνουν αυτά τα άτομα στις χώρες μας είναι σημαντικός, γιατί μπαίνουν στην Ευρώπη». «Δεν ξέρω ποια είναι τελικά η Ευρώπη και ποια τα όριά της», παραδέχεται ο 27χρονος, Ρουμάνος Ρόμπερτ Κροκέρου, «φρέσκος» ευρωπαίος πολίτης. Η άγνοιά του φαίνεται να επικυρώνει όσα ακούστηκαν παραπάνω. Τον ρωτώ τι περιμένει να συμβεί σε πενήντα χρόνια. Θα μπορούσε άραγε η Τουρκία να γίνει κάποτε ισότιμο μέλος της Ε.Ε.; Ο 48χρονος μεταλλειολόγος, Μάρκο Μποκ, από το Λουξεμβούργο σπεύδει να απαντήσει. Δηλώνει σκεπτικιστής. «Εργάστηκα για επτά χρόνια στην Άγκυρα», σημειώνει. «Είναι σαφές ότι η Τουρκία απέχει από την Ε.Ε. τόσο ως προς την κουλτούρα, όσο και ως προς την θρησκεία. Μου προκαλεί φόβο και με υποψιάζει το γεγονός ότι στην Γερμανία η τουρκική κοινότητα εξώθησε το κράτος να δημιουργήσει τουρκικά σχολεία, ώστε τα παιδιά τους να διδάσκονται αποκλειστικά την τουρκική γλώσσα, χωρίς να ενσωματώνονται στην γερμανική κοινωνία», συνεχίζει ο κ. Μποκ. «Ας μην ξεχνάμε ότι στην Τουρκία δεν υπάρχει μεσαία τάξη. Αν η χώρα έμπαινε σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα άδειαζε πληθυσμιακά κατά το ήμισι και εκατομμύρια ανειδίκευτοι μετανάστες της θα σκορπιστούν σε όλη την Ευρώπη. Φανταστείτε τι θα γινόταν». Αντίθετος προς την περεταίρω διεύρυνση, παρόλο που η Τουρκία είναι «ένα καλό οικονομικό χαρτί», και ο 60χρονος Λεό ντε Βος, Ολλανδός νομικός σύμβουλος, σε μεγάλη ναυτιλιακή εταιρία. «Κανείς δεν μπορεί να απαιτεί τίποτα ως μετανάστης. Αντιθέτως, οφείλει να συμμορφώνεται με τους νόμους της χώρας που τον φιλοξενεί».

Ο 24χρονος Πολωνός, Τόμας Ιβανίσκι, σπουδάζει πολιτικές επιστήμες με υποτροφία Εράσμους στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι περισσότερο επιεικής. «Αξίζει, πάντως, να δώσουμε στην Τουρκία ελπίδες ένταξης», λέει. «Κατηγορούμε τους Τούρκους ως φονταμενταλιστές. Δείτε πόσοι φονταμενταλιστές υπάρχουν στην Ευρώπη. Αυτοί είναι χειρότεροι».

Ερωτήσεις απαντήσεις, γέλια και διαφωνίες. Η κασέτα γέμισε.Το μαγνητοφωνάκι μου σταματά. Όσα καταγράφηκαν και όσα δεν καταγράφηκαν αποτελούν ιδέες, όπως και η Ε.Ε., που τελικά δεν είναι τα σύνορά της, ούτε οι θεσμοί της. Η Ευρώπη είναι οι κάτοικοί της, είμαστε εμείς.

*Ευχαριστούμε για την φιλοξενία τους Δήμους Παλαιού Φαλήρου και Καισαριανής, τα ξενοδοχεία Hilton Athens και Saint George Lycabettus, καθώς και τις εικοσιέξι πρεσβείες των χωρών – μελών της Ε.Ε. για την πολύτιμη βοήθειά τους. Previous: GermanyNext: Hungary Content right

europe_ref_2007

6 thoughts on “Συγχαρητήρια Κατερίνα!

  1. Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά και επίκαιρα λόγω και των ευρωεκλογών που πλησιάζουν. Δεν υπάρχει τίποτα γοητευτικότερο, κατά την προσωπική μου άποψη και εμπειρία, από το να έρχεσαι σε άμεση επαφή με ανθρώπους από διαφορετικές κουλτούρες και με μοναδικό διαβατήριο την ευγένεια και την αίσθηση του χιούμορ να διαβαίνεις τα πολιτιστικά σύνορα που σας χώριζαν…

    ΥΓ: Μια και μίλησα για ευρωεκλογές, πέφτουν νομίζω το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, οπότε προβλέπεται ακόμη χαμηλότερη προσέλευση από τη συνηθισμένη…

  2. Ολοι και όλα αξίζουν σχολιασμού συγχαρητήρια και σε σέ Ρίτσα που ανακάλυψες φλέβα χρυσού.

    Ασ κάνω ένα κλίκ στον Αυστριακό και τη Φινλανδή που παρεξηγούν την Αθήνα ή οποία δίδαξε ότι η πόλη δεν είναι η κοινωνία αλλά το Πολίτευμα και άρα η Φινλανδή βλέπει
    τη μάχη μεταξύ της καθαρής και της βρώμικης πολιτικής.
    Δυσδιάκριτο αλλά οι μπέηδες σαν λοχαγοί είναι πάρα πολλοί και μέχρι να συνενοηθούν κονφούζιο, όσο όλοι οι άλλοι σε κερκίδες αναστενάζουν.
    Επίσης οι Λουξεμβούργιοι είναι 30000 καθαρόαιμοι και δικαίως ανησυχούν αλλά δεν ξέρουνε ότι τούρκοι και ούγγροι είναι ίδια λίγο πολύ φυλή αλλά και γερμανοί και αυστριακοί και ποιός ξέρει Λουξεμβουργιανοί.
    Οπως δεν ξέρουνε ότι δεν αρμόζει στην Ελλάδα μόνο να φυλλάτει Θερμοπύλες αλλά να στρατηλατεί ενωμένη με Βασιλέα Αλέξανδρο στην διεθνοποίηση την Ελληνιστική, όπως αναφέρθηκε περίπου και ο Πατριάρχης Δημήτριος στον Ομπάμα.
    Οσο για τον Βούλγαρο που ανησυχεί ας μάθει για το smog of London.

  3. Έτσι μπορούμε λοιπόν να μην απελπιζόμαστε!
    Συγχαρητήρια από βάθους καρδιάς!
    Η Ελλάδα είναι που Επιμένει (υπομένοντας).

    Με την ευκαιρία θερμές ευχές για διάχυτες τις αναστάσιμες εμπειρίες, ότι ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

  4. Geia se olous!

    Tha ithela na sas euxaristiso gia ta sxolia kai tis paratiriseis sas! Euxaristo kai tin Ritsa pou anakalipse to arthro mou, to opoio malista eixe dimosieutei persi sto VIMAgazino tou Vimatos tis Kiriakis.

    Katerina

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s