Περί «γενοκτονίας»


ceb3ceb5cebdcebfcebacf84cebfcebdceb9ceb1Η λέξη «γενοκτονία»

Tου Aντώνη Kαρκαγιάννη

Ο Αμερικανός πρόεδρος, ο Μπαράκ Ομπάμα, πιθανόν να έκανε ένα λάθος όταν υποσχέθηκε (αν το υποσχέθηκε) ότι θα αναγνωρίσει ως γενοκτονία τη σφαγή περίπου 1,5 εκατομμυρίων Αρμενίων από τους Τούρκους. Το θετικό για τον ίδιο είναι ότι δεν επανέλαβε το σφάλμα κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Τουρκία. Είπε βέβαια, ενώπιον της τουρκικής Εθνοσυνελεύσεως, διάφορα φοβερά για τη βάρβαρη συμπεριφορά της σουλτανικής Τουρκίας εναντίον των Αρμενίων, αλλά επιμελώς απέφυγε να προφέρει τη λέξη «γενοκτονία».

Ετσι και οι Τούρκοι επίσημοι έμειναν ικανοποιημένοι (στο κάτω κάτω και οι ΗΠΑ έχουν δώσει δείγμα βάρβαρης συμπεριφοράς εναντίον λαών) και ο Αμερικανός πρόεδρος δεν διατάραξε τις σχέσεις με την Τουρκία, στις οποίες δίνει ιδιαίτερη σημασία.

ceb3ceb5cebdcebfcebacf84cebfcebdceb9ceb1-3Αυτή η μέριμνα φαίνεται ότι οδήγησε τον Μπαράκ Ομπάμα στην ελαφρά, αλλά και πολύ ουσιαστική, αναδίπλωση σε σχέση με τα όσα έλεγε κατά την προεκλογική περίοδο. Δεν πιστεύω ότι μελέτησε εμβριθέστερα τα ιστορικά γεγονότα του 1915, όπου καταγράφεται η σφαγή των Αρμενίων, ούτε ότι εμβάθυνε στην έννοια και στο περιεχόμενο της λέξης «γενοκτονία» και αποφάσισε να μην την προφέρει, γιατί η έννοιά της δεν αντιστοιχεί με τα γεγονότα. Λόγοι σύγχρονης πολιτικής σκοπιμότητας τον ανάγκασαν να το κάνει. Ποια διαφορά υπάρχει ανάμεσα στη σφαγή των Αρμενίων και στη γενοκτονία; Από σφαγές είναι γεμάτη η Ιστορία.

Η σφαγή είναι μέσο πολιτικό, με το οποίο η εξουσία προσπαθεί να αποσπάσει πολιτικά και υλικά αγαθά και κυρίως να επιβεβαιώσει την ισχύ και την κυριαρχία της. Οι σφαγές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν σύνηθες φαινόμενο και είχαν ακριβώς αυτή την έννοια, της πολιτικής πράξης. Οι Αρμένιοι στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προς τιμήν τους, ανέπτυξαν ποικιλόμορφη πολιτική δράση, επιδιώκοντας την εθνική τους συγκρότηση και ανεξαρτησία. Μοιραία ήρθαν σε σύγκρουση με την Αυτοκρατορία η οποία απάντησε «με τη λογική της υπέρτερης δύναμης», σφάζοντας 1,5 εκατομμύρια ανθρώπους άμαχους και αθώους στην πλειονότητα.

Η σφαγή ήταν η άμεση απάντηση σε έναν υπόδουλο λαό που διεκδικούσε, ως λαός, τα πολιτικά του δικαιώματα.

Η λέξη «γενοκτονία» επελέγη για να χαρακτηρίσει την εξόντωση των Εβραίων από τους χιτλερικούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Φαινόμενο ρατσιστικό, σχεδόν μοναδικό στην Ιστορία, με βαθιές ρίζες στον Μεσαίωνα, αλλά και στον ευρωπαϊκό 19ο αιώνα.

Η γενοκτονία δεν έχει σχέση με τα πολιτικά δικαιώματα (με τα οποία δεν ασχολείται καν) αλλά με τα δικαιώματα του ανθρώπου, αυτά που πηγάζουν από την ανθρώπινη υπόσταση, ανεξάρτητα από τη θρησκεία, την εθνότητα, την τάξη, τη φυλή, το χρώμα ή οποιαδήποτε άλλη συλλογικότητα.

Είναι δικαιώματα που αφορούν τον άνθρωπο ως άτομο και το προστατεύουν ακριβώς από τις πολιτικές συλλογικότητες όπως είναι το έθνος, η φυλή, η τάξη, η πλειοψηφία ή η μειοψηφία. Ενας μόνο άνθρωπος, μία μόνο κοινωνική μονάδα έχει δικαίωμα να τα διεκδικήσει εναντίον οποιασδήποτε πλειοψηφίας, φυλετικής, εθνικής, θρησκευτικής κ.λπ. Είναι η πιο μεγάλη και πιο οικουμενική κατάκτηση της Γαλλικής Επανάστασης και του Διαφωτισμού. Είναι απλώς ειρωνεία ή τραγική αντιφατικότητα ότι η αρχή των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σύντομα ήρθε σε σύγκρουση με μια άλλη αρχή της ίδιας Επανάστασης, την αρχή του συμπαγούς και ισχυρού εθνικού κράτους;

Το χιτλερικό Γ΄ Ράιχ ήταν η κορύφωση του ευρωπαϊκού εθνικού και φυλετικού κράτους. Συνέλαβε και οργάνωσε αυτήν την τερατώδη επιχείρηση εξόντωσης των Εβραίων της Ευρώπης μόνο και μόνο επειδή είναι Εβραίοι και ως Εβραίοι δεν έχουν το δικαίωμα να είναι άνθρωποι. Το φαινόμενο είναι μοναδικό και η λέξη «γενοκτονία» ταιριάζει μόνο σ’ αυτό.

—————

Οι πολιτικές χρήσεις της Ιστορίας

Της Εφης Γαζή

Σε ένα πρόσφατο άρθρο του («Los Angeles Times», 19/10), ο ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον Ας (Timothy Garton Ash) καυτηριάζει τη νομοθετική ρύθμιση του Γαλλικού Κοινοβουλίου για τη γενοκτονία των Αρμενίων επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων, ότι οι Γάλλοι διεκδικούν τον ρόλο του «εισαγγελέα της Ιστορίας των άλλων» και ότι αυτή η πρωτοβουλία θα ήταν ενδεχομένως περισσότερο κατανοητή αν επρόκειτο για ένα γεγονός του παρελθόντος που αφορά άμεσα τη γαλλική κοινωνία, όπως για παράδειγμα το καθεστώς του Βισύ.

Αυτή η άποψη είναι προβληματική στον βαθμό που εμπεριέχει έμμεσα ή άμεσα την παραδοχή ότι η Ιστορία συγκροτείται στη βάση «δικαιωμάτων ιδιοκτησίας» και ότι το παρελθόν «ανήκει» είτε σε συγκεκριμένα άτομα είτε σε σύνολα, όπως για παράδειγμα τα έθνη, οι φυλές, τα φύλα ή οποιαδήποτε άλλη συλλογική κατηγορία. Τα φαινόμενα και τα γεγονότα του παρελθόντος, ιδιαίτερα εκείνα που η συλλογική μνήμη και η ιστορική και πολιτική κουλτούρα αναγνωρίζουν ως ιδιαίτερα σημαντικά, είτε έχουν θετικό είτε έχουν αρνητικό πρόσημο, αποκτούν σημασία όταν αναγνωρίζεται παράλληλα η καθολική τους εμβέλεια. Υπ’ αυτή την έννοια, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία να αποδοθούν τίτλοι ιδιοκτησίας στην Αναγέννηση, στην αποικιοκρατία ή στο Ολοκαύτωμα, αλλά να κατανοηθεί η συγχρονία τους, οι επιπτώσεις τους καθώς και το ειδικό βάρος τους στις κοινωνίες μας.

Πέραν αυτής της επισήμανσης όμως οι ενστάσεις του συγκεκριμένου ιστορικού για τη «νομοθετική ρύθμιση της Ιστορίας» συναντήθηκαν με τα σοβαρότατα επιχειρήματα και πολλών άλλων ιστορικών, πνευματικών ανθρώπων και πολιτών τόσο στη Γαλλία όσο και εκτός αυτής. Αυτά τα επιχειρήματα έχουν ιδιαίτερη σημασία για δύο αλληλένδετους λόγους, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά τον χαρακτήρα της ιστορικής γνώσης και ο δεύτερος τις πολιτικές χρήσεις της Ιστορίας.

Κοινός παρονομαστής των προβληματισμών που αναπτύσσονται είναι ότι τα γεγονότα της Ιστορίας και η ιστορική αλήθεια δεν εδραιώνονται μέσα από διαδικασίες ποινικοποίησης. Αντίθετα, εννοιολογούνται μέσα από τις συζητήσεις αλλά και τις αντιπαραθέσεις που τα περιβάλλουν τόσο στο πλαίσιο της επιστημονικής ιστορικής έρευνας όσο και στο πλαίσιο της συλλογικής μνήμης. Καμιά ιστορική αλήθεια αλλά και κανένας ανθρώπινος πόνος, ούτε αυτός των Αρμενίων, δεν κατοχυρώθηκε ποτέ με νομοθετική ρύθμιση. Οι απόψεις του Ντέιβιντ Ιρβινγκ (David Irving) για το Ολοκαύτωμα θεωρούνται από πολλούς από μας αστήρικτες και απαράδεκτες. Ωστόσο η φυλάκισή του στην Αυστρία δεν συνέβαλε ούτε στην καλύτερη κατανόηση του γεγονότος ούτε στην ευρύτερη αναγνώριση του απεχθούς χαρακτήρα του. Αντίθετα, η ποινικοποίηση του «αρνητισμού» για το Ολοκαύτωμα έχει διαμορφώσει τις συνθήκες για την υπερπροβολή αυτών των απόψεων και σε ορισμένες περιπτώσεις, για τη θυματοποίηση των εκφραστών τους.

Τα επιχειρήματα που ακούστηκαν σχετικά με τις πολιτικές χρήσεις της Ιστορίας είναι επίσης ανάλογης βαρύτητας. Μπορούμε άραγε να φανταστούμε έναν κόσμο όπου οι αντιλήψεις για επίδικα ζητήματα της Ιστορίας θα ρυθμίζονται κανονιστικά και προκαταβολικά από κοινοβούλια και δικαστήρια; Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι το γαλλικό διάβημα βασίζεται αποκλειστικά σε καλές προθέσεις, τι μπορεί να σημαίνει η εδραίωση και η διάδοση αυτής ή μιας ανάλογης πρακτικής; Μπορεί το τουρκικό κοινοβούλιο να σπεύσει να καταδικάσει την πολιτική των ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων στο Ανατολικό Ζήτημα κατά τον 19ο αιώνα και να ποινικοποιήσει ενδεχομένως την ύπαρξη μιας άλλης άποψης; Είναι αποδεκτή η προώθηση μιας νομοθετικής ρύθμισης από το γερμανικό κοινοβούλιο για τον χαρακτήρα και τις επιπτώσεις της αγγλικής αποικιοκρατίας; Μπορεί η ισπανική Βουλή να καταδικάσει τη γαλλική πολιτική στην Αλγερία και ενδεχομένως η γαλλική Βουλή να νομοθετήσει για την ισπανική Ιερά Εξέταση ή για τις σφαγές των ιθαγενών της Αμερικής; Η Ιστορία είναι αναμφίβολα συνδεδεμένη με την πολιτική. Η αναγνώριση όμως αυτής της σύνδεσης καθιστά ιδιαίτερα αναγκαία την απελευθέρωση της μελέτης και της σημασιοδότησης του παρελθόντος από τον σφιχτό και ανελαστικό εναγκαλισμό του νομοθετικού ελέγχου.

Οι διωγμοί και οι σφαγές των Αρμενίων αποτελούν μια ιδιαίτερα επώδυνη πτυχή της Ιστορίας του εικοστού αιώνα. Δεν έχουν ενταχθεί στις επίσημες ιστορίες και δεν έχουν συζητηθεί κριτικά κυρίως στις κοινωνίες που φέρουν τη βαριά κληρονομιά τους. Η γνώση γι’ αυτά τα τρομακτικά γεγονότα όμως δεν θα προωθηθεί ούτε μέσα από την ενεργοποίηση μηχανισμών επιτήρησης και τιμωρίας αλλά ούτε και μέσα από την εργαλειοποίησή τους στις μεταβαλλόμενες πολιτικές σκοπιμότητες του παρόντος. Οι νομοθετικές ρυθμίσεις αλλά και κάθε κανονιστικός λόγος για τον χαρακτήρα και το νόημα της Ιστορίας, στην καλύτερη περίπτωση, λειτουργούν λογοκριτικά. Στη χειρότερη, οπλίζουν τον φανατισμό και εδραιώνουν την πόλωση.

Η κυρία Εφη Γαζή είναι επίκουρη καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

ΒΗΜΑ 5 νοεμβρίου 2006

—-

Ως γενοκτονία ορίζεται η ηθελημένη και συστηματική εξόντωση μιας συγκεκριμένης ανθρώπινης ομάδας, η οποία ορίζεται με βάση την εθνικότητα ή την ιθαγένεια, τη θρησκεία ή τη φυλή της. Από όσους αναζητούν το φαινόμενο στους παλαιότερους χρόνους, ως πρώτη «σύγχρονου τύπου» γενοκτονία θεωρείται η σφαγή των πιστών της αίρεσης των Καθαρών -δυτικού αντίστοιχου των Βογομήλων- το 13ο αιώνα, κατά την Μικρή Σταυροφορία.

Ωστόσο, για την πλειονότητα των ιστορικών, οι γενοκτονίες είναι μάλλον φαινόμενο του 20ου αιώνα και ο όρος χρονικά χρησιμοποιείται κατ’ αρχήν για τη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Οθωμανούς.

Παρ’ ότι η ίδια η λέξη, «γενοκτονία», φέρνει στο νου τον άμεσο θάνατο, τις μαζικές εκτελέσεις και δολοφονίες, στο νομικό της ορισμό υπάρχουν και άλλες παράμετροι. Γενοκτονία θεωρείται και η πρόκληση μονίμων βλαβών σε μέλη της υπό διωγμόν ομάδας, η επιβολή συνθηκών διαβίωσης που θα οδηγήσει στη σωματική εξόντωση ή άλλων συνθηκών που θα οδηγήσουν στη μαζική οικονομική εξόντωση, τη λήψη μέτρων που εμποδίζουν την αναπαραγωγή της συγκεκριμένης ομάδας ή την αρπαγή των παιδιών και την ένταξή τους σε άλλη ομάδα κ.ά.

Η ευρύτητα του ορισμού σημαίνει ότι, από το «Μονοπάτι των Δακρύων» των Ινδιάνων Τσερόκι, τους οποίους η αμερικανική κυβέρνηση έστειλε σε βέβαιο θάνατο το 1838, ώστε να προσεταιριστεί τη γη τους, ως την αρπαγή των παιδιών των ιθαγενών της Αυστραλίας από την κυβέρνηση της χώρας, είναι πάρα πολλές οι ενέργειες που μπορούν να ενταχθούν στη έννοια της γενοκτονίας.

Η Συνθήκη για την Πρόληψη και Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας ποτέ δεν εφαρμόστηκε πλήρως και χωρίς εξαιρέσεις. Όπως έχει αποδειχθεί και από την αντιμετώπιση της Αρμενικής Γενοκτονίας από πλείστα όσα κράτη, οι πολιτικές σχέσεις και οι διεθνείς ισορροπίες πολλές φορές έχουν εμποδίσει την εφαρμογή της Συνθήκης.

Advertisements

13 thoughts on “Περί «γενοκτονίας»

  1. @@philos….
    .η αλήθεια είναι ότι εχω μια τέτοια τάση, απ ότι βλέπεις όμως την διακόπτω ενιοτε αναρτώντας ποστ σαν το προηγουμενο με τη Μονομαχία στο Ελ Πάσο. Ελπίζω να το είδες..

    Σε φιλώ και λυπάμαι που χανόμαστε…Κοπωση γαρ

  2. αν μου επιτρεπεις ενα παλιοτερο ποστ για το ολοκαυτωμα και τη διαφορα του απο τις γενοκτονιες

    το Ολοκαυτωμα

    η ιστορία είναι γεμάτη σφαγές. Ακόμα και γενοκτονίες. Για πολλούς λόγους Θρησκευτικούς, εθνικιστικούς, ταξικούς, αντικομμουνιστικους, Διεθνιστικους. Πόσα εκατομμύρια εξόντωσαν οι Αμερικάνοι στην Ιαπωνια, στη Βόρεια Κορέα (δυο, τρία;περισσότερα; Πόσα οι Ιάπωνες όταν εισέβαλαν στην Κίνα (μιλάμε για δεκάδες εκατομμυρίων). Πόσοι εξοντωθήκαν στην Ρωσική επανάσταση; Παλιότερα; Πόσους εξόντωσε ο Τζεγκις Χαν και άλλοι.

    Όμως το Ολοκαύτωμα ήταν κάτι άλλο: Το να εξοντώσεις σκληρά , ανελέητα, με σφαγές και πολλές φορές γενοκτονίες ένα εθνικό, θρησκευτικό, ταξικό αντίπαλο (μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους) ήταν κάτι το σχετικά σύνηθες στην ιστορία.Το έκαναν πολλοί, ακόμα και οι κατά τεκμήριο Δημοκράτες, οι Γάλλοι επαναστάτες .: όχι μόνο έκοψαν καμια 30 αρια χιλιάδες κεφαλιά, αλλά και έπαιξαν στο αίμα την εξέγερση των χωρικών στην Βανδεα.
    Όμως το ολοκαύτωμα ήταν η συστηματική και ανερυθριαστη εξόντωση εχθρών που δεν ήσαν καν εχθροί .

    Δεν ήταν π.χ εθνικά εχθροί οι Εβραίοι ούτε θρησκευτικά (δεν τους έσωζε η αλλαγή πίστης λογού χάρη). Ήταν ένας κατασκευασμένος, ένας επινοημένος εχθρός συμφωνά με την παράνοια της ναζιστικής ιδεολογίας. Και πως εξοντώνονταν; Ήταν τρομακτικό; σε μικρούς χώρους ( π.χ 300 τμ ) εξοντωντοναν 10.000, 20.000 την ημέρα. Και δεν είχε καν, να κάνει η εξόντωση με τις τύχες του πολέμου. Η εξόντωση έπρεπε να γίνει είτε κέρδιζαν τον πόλεμο είτε όχι.Οι Ναζί στερούσαν δικές τους δυνάμεις από το μέτωπο για να εξοντώσουν Εβραίους. Το Ολοκαύτωμα, ήταν ασύγκριτο στην αχρειότητα του . Ήταν το υπέρτατο κακό.

    Και βεβαία το ολοκαύτωμα δεν αφορούσε μόνο τους Εβραίους.Πολλοί θα πουν : φυσικά αφορούσε και κομμουνιστές, Ρώσους, Πολωνούς, Έλληνες. Όμως εγώ δεν εννοώ αυτό. Όχι γιατι δεν εξόντωσαν και αυτούς οι Ναζί. Όμως αυτοί ήσαν αντίπαλοι, στρατιωτικοί ή ιδεολογικοί αντίπαλοι.Όχι, όταν λέω ότι δεν αφορούσε μονό τους Εβραίους, εννοώ τους άλλους αδυνάμους, Αυτούς που δεν έφταιξαν σε τίποτε , αυτούς που ούτε καν (δεν μπορούσαν ) αντισταθήκαν. Μήπως οι πρώτες δοκιμές δεν αφορούσαν τα παιδιά με διανοητικές αναπηρίες; Τους ψυχικά ασθενείς; Ολοκαυτώματα με τά ροζ τρίγωνα, με θύματα τους τσιγγάνους.

    Το Ολοκαύτωμα ήταν ένα σχέδιο των Ναζί για να καθαρίσουν την κοινωνία από ότι θεωρούσαν βρώμικο και άρρωστο, να την κάνουν τελεία, καθαρή και υγιή. Το ολοκαύτωμα ήταν ένα πείραμα καθαριότητας.
    Ήθελαν την αγνή άσπιλη, αμόλυντη τελεία κοινωνία, ένα όνειρο καθαρότητας και φτιάξανε έναν εφιάλτη

    http://nosferatos.blogspot.com/2008/10/blog-post_1068.html

  3. «…Σε ένα πρόσφατο άρθρο του («Los Angeles Times», 19/10), ο ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον Ας (Timothy Garton Ash) καυτηριάζει τη νομοθετική ρύθμιση του Γαλλικού Κοινοβουλίου για τη γενοκτονία των Αρμενίων…»

    Άλλος κανείς για πολυτελή βίλα στα κατεχόμενα, με γκλαμουράτους γείτονες (Τούρκους απόστρατους, αμερικανούς λομπίστες και άγγλους αμερόληπτες αρθρογράφους);

  4. @Νοσφεράτος… Ημουν βεβαία ότι θα είχες κάτι να μας πεις και να που ανέβασες το κομμάτι σου. Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος δεν μπορεί να διακρίνει ανάμεσα στις έννοιες κι αυτό δίνει την ευκαιρία σε πολλούς να το εκμεταλλευτούν.
    Θα ελεγα ομως γενικότερα ότι οι αποφάσεις και οι χαρακτηρισμοι λαμβάνονται ανάλογα με τις χρονικές και πολιτικες συγκυρίες, ασχετα με την ουσία του θέματος…

  5. Το πως κρίνουν το παρελθόν όλοι αυτοί οι συφεροντολόγοι ¨επιστήμονες» , όπως ο κ Τόμοθι και η κ Γαζή για μένα είναι αλλο ένα παράδειγμα του πουλημένου κονδηλοφόρου.

    Γλύφουν τον «Αφρο-αγά», όπως τόσο ωραία εγραψε ο Ζάλμοξης.
    Αφού ο αφρο-σουλτάνος, ΔΕΝ αναγνωρίζει την γενοκτονία των Αρμενίων, εμείς πρέπει να τεκμηριώσουμε και να δικαιολογήσουμε την άρνηση.

    Ετσι, μας λέει ο κ. Τίμοθι: Τι σας νοιάζει εσάς ρε Γάλλοι, αν έγινε συστηματική προσπάθεια εξόντωσης των Αρμενίων;
    Ε, εσείς να μιλάτε για το Βισύ και για τα κρασιά σας! Ωρίστε μας εκεί! που θα το παίξετε ιστορικοί εισαγγελείς!

    Η δε κ. Γαζή, τι μας λέει;
    Ε, καλά, ο διωγμός και η σφαγή των όποιων, μας στεναχωρεί, αλλα δεν ρυθμίζονται οι πόνοι και τα βάσανα με Νόμους!

    Αλλα, θα έλεγα εγώ και στην περίπτωση μιας απλής δολοφονίας, ο πεθαμένος δεν θα γυρίσει πίσω με την τιμωρία του δολοφόνου, αρα γιατι να ρυθμίζουμε τους μεγάλους πόνους με Νόμο;
    Αρκει να κατανοήσουμε τα ζητημα!

    Αλλα, ρε κυρά μου, στιγματίζοντας τους υπαίτιους μιας γενοκτονίας, δεν είναι ότι προσπαθεί ο στιγματίζων να ρυθμίσει το ιστορικό γιγνεσθαι, ούτε να αναμοχλευσει πάθη, αλλά αντίθετα να ρίξει λίγο βάλσαμο στα ποτάμια του πόνου που έλουσαν εκατομμύρια τραγικά θύματα της νεοτουρκικής – κεμαλικής θυριωδίας και μέσα απο το βάλσαμο αυτό να επιφέρει και μια γαλήνη στα θύματα ΑΛΛΑ και στους θύτες, αν και αυτοί οι τελευταίοι θα έπρεπε να μας απασχολούν λιγότερο!

  6. ..χαριν της αντικειμενικης η εστω αμφιπλευρης ενημερωσης, να παραθεσω δυο λινκς που βρηκα ενδιαφεροντα και σχετικα με την αναρτηση σου, Ριτσα μου!!! Οντως πολυ καλη επιλογη κειμενων!!

    http://www.spiegel.de/international/world/0,1518,622182,00.html

    http://www.spiegel.de/international/world/0,1518,598746,00.html

  7. @elate….σε ευχαριστώ ιδιαιτέρως. Είναι ένα θέμα που σέρνεται πολλά χρόνια τώρα και ο σύγχρονος ιστορικός αντιμετωπίζει δυσκολίες στον προσδιορισμό της έννοιας. Ετσι νομίζω εγώ τουλάχιστον….

  8. Οι ομαδικές σφαγές ομοιογενών λαών είναι γενοκτονίες. Δεν μπορώ τους συμψηφισμούς τελευταία!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: