Το δικό μου αφιέρωμα στο Γιάννη Ρίτσο.


Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ.

Το εργο ειχε τιμηθει το 1956 με το πρωτο κρατικό βραβείο ποίησης.

Ακούγεται το Moonlight shadow του Μπετόβεν.

Ανοιξιάτικο βράδυ. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, μιλάει σ’ έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει φως. Απ’ τα δύο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα να πω ότι η Γυναίκα με τα Μαύρα έχει εκδώσει δύο-τρεις ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής.

Λοιπόν, η Γυναίκα με τα Μαύρα μιλάει στον Νέο: Άφησέ με να έρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι, – δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις. Άφησέ με να έρθω μαζί σου. Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι, αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες, ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια δε θέλω να τ ακούσω. Σώπα. Άφησε με να έρθω μαζί σου λίγο πιο κάτου, ως την μάντρα του τουβλάδικου, ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο, τόσο αδιάφορη κι άυλη τόσο θετική σαν μεταφυσική που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κι η φθορά του.

Άφησε με να έρθω μαζί σου..… Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα, κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε, γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω τον θόρυβο του φουστανιού μου σαν τον θόρυβο δύο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν, κι όταν κλείνεσαι μέσα σ αυτόν τον ήχο του πετάγματος νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου, κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα, μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους, δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις κι ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου, (δεν είναι τούτο η λύπη μου η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κι η καρδιά μου).

Άφησε με να έρθω μαζί σου Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.

Άφησε με να έρθω μαζί σου…. Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει θέλω να πω έχει παλιώσει πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε, τα κάδρα ρίχνονται σα να βουτάνε στο κενό, οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου απ’ την κρεμάστρα στο σκοτεινό διάδρομο όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής απ’ τα γόνατά της ή όπως πέφτει μιά λουρίδα φεγγάρι στην παλιά, ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα.

Κάποτε υπήρξε νέα κι αυτή, – όχι η φωτογραφία που κοιτάς με τόση δυσπιστία λέω για την πολυθρόνα, πολύ αναπαυτική, μπορούσες ώρες ολόκληρες να κάθεσαι και με κλεισμένα μάτια να ονειρεύεσαι ό,τι τύχει – μιάν αμμουδιά στρωτή, νοτισμένη, στιλβωμένη από φεγγάρι, πιο στιλβωμένη απ’ τα παλιά λουστρίνια μου που κάθε μήνα τα δίνω στο στιλβωτήριο της γωνίας, ή ένα πανί ψαρόβαρκας που χάνεται στο βάθος λικνισμένο απ’ την ίδια του ανάσα, τριγωνικό πανί σα μαντίλι διπλωμένο λοξά μόνο στα δύο σα να μην είχε τίποτα να κλείσει ή να κρατήσει ή ν’ ανεμίσει διάπλατο σε αποχαιρετισμό.

Πάντα μου είχα μανία με τα μαντίλια, όχι για να κρατήσω τίποτα δεμένο, τίποτα σπόρους λουλουδιών ή χαμομήλι μαζεμένο στους αγρούς με το λιόγερμα ή να το δέσω τέσσερις κόμπους σαν το αντικρινό γιαπί ή να σκουπίζω τα μάτια μου, – διατήρησα καλή την όρασή μου, ποτέ μου δεν φόρεσα γυαλιά. Μιά απλή ιδιοτροπία τα μαντίλια….

Τώρα τα διπλώνω στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι ν’ απασχολώ τα δάχτυλά μου. Και τώρα θυμήθηκα πως έτσι μετρούσα τη μουσική σαν πήγαινα στο Ωδείο με μπλε ποδιά κι άσπρο γιακά, με δύο ξανθές πλεξούδες – 8, 16, 32, 64, – κρατημένη απ’ το χέρι μιας μικρής φίλης μου ροδακινιάς όλο φως και ροζ λουλούδια, (συγχώρεσέ μου αυτά τα λόγια κακή συνήθεια) 32, 64, – κι οι δικοί μου στήριζαν μεγάλες ελπίδες στο μουσικό μου τάλαντο. Λοιπόν, σου λεγα για την πολυθρόνα ξεκοιλιασμένη φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο, μα που καιρός και λεφτά και διάθεση τι να πρωτοδιορθώσεις; – έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, – φοβήθηκα τ’ άσπρο σεντόνι σε τέτοιο φεγγαρόφωτο. Εδώ κάθισαν άνθρωποι που ονειρεύτηκαν μεγάλα όνειρα, όπως κι εσύ κι όπως κι εγώ άλλωστε, και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ’ το χώμα δίχως να ενοχλούνται απ’ τη βροχή ή το φεγγάρι. Άφησε με να έρθω μαζί σου…

Advertisements

20 thoughts on “Το δικό μου αφιέρωμα στο Γιάννη Ρίτσο.

  1. Ωραίο αφιέρωμα. Αυτό είναι Ελλάδα και υπερηφανεια!…

    Από τις ελάχιστες περιπτώσεις που, όταν σου προτείνει: – άφησε να έρθω μαζί μου… απαντάς δίχως δεύτερη σκέψη: -Και το ρωτάς;…

    Το Σαββάτο η «Ελευθεροτυπία» θα έχει αφιέρωμα σ΄εκείνον…

    Τέλεια.

    Καλή Πρωτομαγιά.

    Κώστας
    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogsppot.com

  2. Το πιο δυνατό κι εσύ επέλεξες, εκείνο που όσοι το διάβασαν κάτι τους έμεινε να ψιθυρίζουν.
    Την καλησπέρα μου και καλή Πρωτομαγιά!

  3. Είσαι τόσο σπουδαία δημοσιογράφος, τόσο διαλεχτή στις επιλογές σου.
    Ο Ρίτσος μας γαλούχησε με τα ποιήματά του. Δεν τον νίκησαν ούτε τα τείχη ούτε οι ψυχροί πόλεμοι. Νίκησε κατα κράτος τους μικρόνοοες και τους μικρόψυχους.
    Γι αυτό τον λατρεύουμε.

  4. προσπαθώ εδώ και έναν μήνα να βρώ κάτι αντιπροσωπευτικό απο τον Ρίτσο .

    Να κάνω μια καλή αφιέρωση. Τώρα που είδα τη δική σου, ότι και να κάνω θα είναι τρίτο και τέταρτο!

    καλο μηνα κοπελάρα μου!

  5. Νομίζω πως ποτέ δε θα την ξεπεράσω, για πολλούς λόγους και για έναν: γιατί είναι τόσο σπουδαία Ποίηση! Και Ωραία Ποίηση (σε επίπεδο προσωπικής πρόσληψης, αυτά δεν ταυτίζονται πάντα).

    (και είναι τόσο ωραία, που μου φαίνεται πως, παρά τη «λύση» που δίνει ο ποιητης στις καταληκτικές «σκηνικές» οδηγίες _και στις γωνιές του δωματίου οι σκιές σφίγγονται από μιαν αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι τόσο για τη ζωή, όσο για την άχρηστη εξομολόγηση_που υπό το «σεληνόφως» της καμιά εξομολόγηση δεν μοιάζει άχρηστη).

    Καλή Πρωτομαγιά!

  6. Εδώ κάθισαν άνθρωποι που ονειρεύτηκαν μεγάλα όνειρα,
    όπως κι εσύ, κι όπως κι εγώ άλλωστε…
    τι ωραία επιλογή!

    Και:

    καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα
    μονάχος στη δόξα και στο θάνατο
    Καλό μήνα
    Καλό Ρίτσο

  7. @Π.Κ ευχαριστούμε πολύ…

    @ Εαρινή Συμφωνία…χαιρομαι που πέρασες .Το ότι πορευόμαστε μοναχοι είναι γεγονός από κτήσεως κόσμου

  8. @Just me Αν είναι να μην τη ξεπεράσεις, τότε σε περιμένουμε στις 8 και 9 του μηνός στο Συνέδριο για την Ποίηση στην ΕΣΗΕΑ…εχω αναρτησει ποστ σχετικό…φιλια…

  9. @ange-ta
    Νομίζω ότι όλοι προσπαθήσαμε να βρούμε κάτι αντιπροσωπευτικό του μεγάλου μας ποιητή. Πήγε καλά σε γενικές γραμμές…

  10. @justinaki….
    μας ξεπροβόδισε ως την απέναντι γωνιά, αν δεν κάνω λάθος…Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια γλυκειά μου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s