Ο θάνατος και η κόρη


Επειδή το κείμενο μου άρεσε πολύ και επειδή ακόμη κι όταν πέθαναν πολλοί δικοί μου, εγώ ζούσα μακράν του θανάτου- ποτέ σαν παιδί δεν έτυχε να αναρωτηθώ για το θάνατο, ούτε στις χειρότερες στιγμές της ζωής μου, προφανώς ο,τι ενοχλεί τον άνθρωπο το απωθεί –  και επειδή τώρα με απασχολεί μ έναν ενοχλητικό τρόπο που με ωθεί να κάνω όλο και περισσότερα πράγματα , γι αυτό λοιπόν αναρτώ αυτό το κειμένο. Υπάρχει πάντα και η άλλη όψη του νομίσματος. Η ρεαλιστική και σχεδόν απλή για ένα παιδί, για έναν μεγάλο.
ριτς
EgonSchiele_ScornfulWoman
schiele-egon-donna-seduta-7700203Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΙ Η ΚΟΡΗ
της Ξένιας Κουναλάκη..
Τον Οκτώβριο είχαμε πάει στη Βιέννη. Στο Μπελβεντέρε καρφωθήκαμε μπροστά σε έναν πίνακα του Εγκον Σίλε. «Ο θάνατος κι η κόρη». Εγώ κοιτούσα την κόρη, η πιτσιρίκα το θάνατο. Δεν έδωσα σημασία. Καθίσαμε κανένα δεκάλεπτο. Της είπα ότι είναι ο αγαπημένος μου ζωγράφος. Μου είπε δεν της αρέσει καθόλου. Πως προτιμάει το «Φιλί» του Γκούσταβ Κλιμτ. Προχθές συζητούσαν στο σχολείο τα παιδιά με το δάσκαλο τι τους προκαλεί ανασφάλεια. Η κόρη μου απάντησε «Ο θάνατος» και όλοι οι συμμαθητές την κοίταξαν λες και επρόκειτο για το μικρό κοριτσάκι της οικογένειας Ανταμς. Γύρισε σπίτι η μικρή ανήσυχη: «Μαμά, κανείς άλλος δε σκέφτεται το θάνατο. Μόνο εγώ. Συνέχεια και κλαίω». «Οταν με πιάνει πανικός, παρηγοριέμαι πως θα πατήσω το PAUSE και δε θα έρθει ο θάνατος κι όλα θα ξαναρχίσουν από την αρχή», μου εξήγησε. Ετσι απλά σαν το SIMS, το παιχνίδι που παίζει στο κομπιούτερ. Οταν κάτι δεν της αρέσει, πατάει DELETE. Και το σβήνει. Σα να μην έχει γίνει.
Τι να πεις αλήθεια σε ένα παιδί που σκέφτεται το θάνατο και έχει συνηθίσει τα βίντεογκεϊμς; Οτι δε θα πεθάνει ποτέ, ότι είναι τόσο νέο και άτρωτο σαν υπερήρωας από κόμικς; Οτι έχει τόσα χρονικά περιθώρια, που είναι σχεδόν αθάνατο; Πώς να μιλήσεις για την ανυπαρξία; Με χιούμορ, με σοβαρότητα; Να την αποδραματοποιήσεις, να τη γελοιοποιήσεις; Να διασκεδάσεις τους φόβους με μεταφυσικές υποσχέσεις; «Θα αναστηθείς, θα ξαναγεννηθείς ως κατσαρίδα και δε θα πεθάνεις ποτέ, παρά μόνο αν πέσεις σε ΤΕΖΑ». Στην τάξη είναι μερικά παιδιά που είναι ορφανά. «Δε στενοχωριούνται» με καθησυχάζει η κόρη μου. Καλά καλά δε θυμούνται πως ήταν οι γονείς τους. «Οταν τους βλέπουν σε φωτογραφίες, τούς λείπουν, αλλά τίποτα παραπάνω». Ετσι της λένε.
Συχνά καθόμαστε και κάνουμε προσθέσεις. «Οταν εσύ θα είσαι πενήντα, εγώ θα είμαι εβδομηντα εφτά. Θα έχεις βαρεθεί να με βλέπεις», της λέω, υπονοώντας ότι ίσως ενδόμυχα όταν φτάσει σε αυτήν την ηλικία να εύχεται να πεθάνω. «Δε θα θέλω ούτε τότε», με διαβεβαιώνει. Δε μου φαίνεται περίεργο τόσο μικρή να σκέφτεται το θάνατο. Υγιές και ώριμο το βρίσκω.
Θυμάμαι μια φορά ήμουν πέντε ετών, κουλουριασμένη στο κρεβάτι μου, με δάκρυα στα μάτια και σκεφτόμουν «Καλά είναι δυνατόν, πέντε χρονών να σκέφτομαι το θάνατο;». Φαίνεται πως είναι. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και κληρονομικό. Αλλά και καθαρτικό. Τι πρέπει δηλαδή τα παιδιά να σκέφτονται μόνο βλακείες; Αν θα σταματήσει να προβάλλεται ο Μπομπ Σφουγγαράκης και αν ο Αγιος Βασίλης θα φέρει Wii; Νιώθω κάπως σα Σαβόπουλος στο Λαύριο. Εντελώς αμήχανη. Οταν της μιλάω για τη μαμά μου που πέθανε πριν από πολλά χρόνια, παίρνει ένα σχεδόν σαδιστικό ύφος. «Ωχ, τώρα θα κλάψεις;», με ρωτάει και ξεκαρδίζεται στα γέλια. Ισως επειδή οι μαμάδες δεν έχουν δικαίωμα να λυπούνται.
Υποτίθεται ότι οι γονείς δεν πρέπει να χρησιμοποιούν ευφημισμούς για να μιλήσουν για το θάνατο. Μέχρι να δει το ανοιχτό φέρετρο του Χριστόδουλου στη Μητρόπολη, νομίζω πως θεωρούσε ότι οι νεκροί κάνουν τραμπολίνο στα σύννεφα. Οταν πετάγαμε με αεροπλάνα, κοιτούσε από το φινιστρίνι μπας και πετύχει τη γιαγιά της σε κάνα αριστοτεχνικό ανάποδο φλικ φλακ. Επιανε πάντα θέση στο παράθυρο και χαιρετούσε ντροπαλά τα σύννεφα, ανεπαίσθητα μην την πάρουν χαμπάρι οι άλλοι. Στη συνέχεια πέρασε μία φάση που πίστευε ότι όλοι οι άνθρωποι πεθαίνουν βυθισμένοι σε λίμνες αίματος. Δεν το χωρούσε το μυαλουδάκι της πως υπάρχουν και ειρηνικοί θάνατοι, διόλου Χολιγουντιανοί, εξόχως πληκτικοί. Κλείνεις τα μάτια και απλά αποκοιμιέσαι. Για πάντα. Τώρα μάλλον έχει συνειδητοποιήσει ότι η μετα-θάνατον ζωή είναι κάπως λιγότερο συναρπαστική από αυτό που φανταζόταν-αν τελικά υπάρχει. Δεν τολμάει να με ρωτήσει πού πάνε οι άνθρωποι όταν πεθάνουν, μάλλον επειδή υποπτεύεται την απάντηση μου. Γι’  αυτό η ίδια φροντίζει να τα έχει καλά με τα θεία.
Μπαίνει στις εκκλησίες, σταυροκοπιέται, φιλάει εικόνες, σου λέει, «Πού ξέρεις, αν υπάρχει Παράδεισος, μπορεί και να καταλήξω κάπου εκεί κοντά». Ομολογώ ότι θα ήθελα να είχα κάτι πιο ελπιδοφόρο να προσφέρω, αλλά θεωρώ αντιπαιδαγωγικό να καλλιεργώ φρούδες ελπίδες. «Δε μπορώ να το πιστέψω ότι θα πεθάνω;
Πώς θα συνεχίσει ο κόσμος χωρίς εμένα;», με ρωτάει μέσα σε αναφιλητά και το μόνο έξυπνο που έχω να της πω είναι πως σκέφτεται το θάνατο, επειδή είναι μικρή κι έχει ελεύθερο χρόνο. «Σε λίγα χρόνια, θα ερωτευτείς, θα φτιάχνεις τα μαλλιά σου και θα κοιτιέσαι συνέχεια στον καθρέφτη. Μετά θα δουλέψεις, μετά θα έχεις ένα παιδάκι, θα έχεις άγχος και αγωνίες για το ενοίκιο, τους λογαριασμούς, τις παιδικές αρρώστιες. Δε θα προλαβαίνεις να σκεφτείς το θάνατο». Αυτά λέω. «Και μετά θα βγεις στη σύνταξη, δε θα δουλεύεις και τότε θα έχεις πάλι την πολυτέλεια να σκέφτεσαι δυσάρεστα πράγματα όπως ο θάνατος. Και μετά απλά θα πεθάνεις». Αυτά δεν τα λέω.

To άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό GK της Καθημερινής

21 thoughts on “Ο θάνατος και η κόρη

  1. Εξαιρετικό!
    Πόσες φορές κατεβάζω ρολά, θεωρώντας πως έτσι κάνω Delete σε ό,τι φοβάμαι;
    Ο άνθρωπος που φοβάται τον θάνατο δεν είναι λιγότερο ριψοκίνδυνος, δεν είναι δειλός! Πολλές φορές, μάλιστα, είναι περισσότερο θαραλλέος από άλλους που φωνάζουν την αδιαφορία τους μπροστά στο αναπόφευκτο!
    Ακριβώς επειδή φοβόμαστε το θάνατο, ακριβώς επειδή τον συνδέουμε με το «Τέλος», μπορούμε να παλεύουμε για το σήμερα, για να αλλάξουμε το σήμερα, χωρίς το όνειρο ενός υπέροχου κήπου ή βουνών από ρύζι ή όπως ορίζει καθένας και καθεμία την μετά θάνατον ζωή!
    Ζωογόνος λοιπόν ο φόβος του θανάτου! Και τελικά ελπιδοφόρος!
    υ.γ. συγχώρεσε με για το μεγάλο σχόλιο. Λατρεύω τον Schiele αλλά είμαι και πολύ «παρμένη» και φοβισμένη με τα χτεσινοβραδινά!

  2. Είναι φυσιολογικό να σκεφτόμαστε και να φοβόμαστε το θάνατο, αλλά όταν αυτό φτάνει σε βαθμό υπερβολής, αυτό σημαίνει κατάθλιψη.

  3. Δεν τον φοβάμαι, κάποτε θα έρθει αλλά δέν χρειάζεται να τον σκέφτομαι…Είναι μόνον μια στιγμή, εξάλλου…
    Καλό Σ/Κ λοιπόν, σε φιλώ…

  4. Δεν νομίζω να είναι υγειές το να σκέφτεται το θάνατο δηλαδή να τον φοβάται, ένα παιδάκι.
    Το παιδί να χαρεί τη ζωή. Και ο ενήλικας.
    Ως άθεη από κούνια δεν φοβήθηκα το θάντο ποτέ μου.

  5. ΓΕΙΑ ΧΑΡΑ.
    ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΛΟΜ. ΤΑ ΒΡΙΣΚΩ ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΙΚΑ.ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΚΟ. ΔΕΝ ΠΑΡΗΓΟΡΕΙ. ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΕΙ ΑΠΛΩΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ. ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟ.
    ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ ΘΛΙΨΗ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ. ΣΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΟΛΟΥ. ΜΕΤΑ ΤΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΛΑ.ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΧΛΟΠΕΡΙΡΡΕΟΥΣΑ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ, ΚΙ ΑΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΛΥΠΗ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΣΤΙΚΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ. ΥΦΑΣΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΛΥΠΗ, ΧΑΡΑ, ΠΛΗΞΗ, ΦΡΙΚΗ.
    ΤΑ ΛΕΜΕ

  6. Αγαπητη Ρίτς,
    όταν τα παιδιά ήταν μικρά επιτακτικά ζητούσαν να τους πούμε που θα πάμε μετά τον θάνατο ,και όλα τα σχετικά, περί κόλασης παραδείσου κλπ. Μια μέρα που ρώταγαν τη γιαγιά τους τους είπε, Μη στεναχωριέστε..δεν θα πάω ούτε στην κόλαση ουτε στον παράδεισο,,,θα πάω,,,κατασκήνωση!!
    καλημέρα

  7. Τελικά, είναι μεγάλη σπατάλη χρόνου το να σκέφτεται κανείς το θάνατο. Από την άλλη, καμία φιλοσοφική σχολή δε θα ανθούσε, αν δε γνώριζαν οι άνθρωποι τη βεβαιότητα του μοιραίου τέλους της ζωής…

    Ειλικρινά, δεν ξέρω τι θα έλεγα σε ένα παιδί. Ίσως θα πρότεινα να χαίρεται τις ομορφιές που χαρίζει η φύση και η ζωή και να αποφεύγει τις πολύ σκοτεινές σκέψεις. Αυτό μου έρχεται αυθόρμητα ως πρώτη απάντηση…🙂

    Καλό βράδι…

  8. Ο λόγος για τον οποίο ένα παιδί το απασχολεί ο θάνατος είναι σημαντική παράμετρος που πρέπει κανείς να γνωρίζει προκειμένου να απαντήσει σε μια σχετική ερώτηση του παιδιού.

    Αλλιώς απασχολεί το θέμα ένα παιδί που βίωσε την απώλεια κάποιου πολύ κοντινού προσώπου κι αλλιώς ένα άλλο παιδί που ρωτά από …φιλοσοφική ανησυχία.

    Στη δεύτερη περίπτωση τα πράγματα είναι πιο απλά. Του μιλάς με τρόπο που να μην το φοβίσεις και το βοηθάς να κατανοήσει πως είναι κάτι που όλοι όσοι γεννηθήκαμε θα υποστούμε όταν έρθει η ώρα. Και τονίζεις πως γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο η ζωή κάθε ανθρώπου είναι πολύτιμο αγαθό. Και του μαθαίνεις πως πρέπει να σέβεται όχι μόνο τη ζωή του αλλά και κάθε μορφή ζωής. Εκτρέποντας κι αντιστρέφοντας έτσι τη συζήτηση πετυχαίνεις ταυτόχρονα δυο στόχους : και να μην μπεις σε πεδία που για το παιδί είναι νοητικά απροσπέλαστα αλλά και να το εισαγάγεις σε μια άλλη θεώρηση του κόσμου γύρω του ή και (ακόμα καλύτερα) σε μια ανθρώπινη συμπεριφορά.

    Σε ένα παιδί που ανήκει στην πρώτη περίπτωση (έχει βιώσει το θάνατο κάποιου δικού του προσώπου) οι χειρισμοί είναι πιο λεπτοί. Πολλά εξαρτώνται κι από την ιδιοσυγκρασία του ίδιου του παιδιού, οπότε δεν υπάρχει συγκεκριμένη «συνταγή». Εκείνο που είναι σε κάθε περίπτωση επιβεβλημένο όμως είναι να νιώθει το παιδί πως έχει γύρω του ανθρώπους που το αγαπούν και που θα το ακούσουν πρόθυμα, όταν θελήσει να τους εμπιστευτεί αυτό που σκέφτεται. Οι άλλοι χειρισμοί μπορούν να είναι τόσοι και διαφορετικοί όσες και οι περιπτώσεις.

  9. @ Σήσση. Χωρίς να αμφιβάλλω για την προσωπική σας θέση έναντι του θανάτου, δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο θεϊσμός ή η αθεΐα κάποιου τον κάνουν να φοβάται ή όχι τον θάνατο.

    Η συνειδητοποίηση της θνητότητάς μου μού ήταν κάτι το οδυνηρό. Στην παιδική ηλικία ερχόταν και έφευγε, για να μού ¨καρφωθεί» στην εφηβεία σε εμμονικό βαθμό (συνεργεία και άλλων παραγόντων). δεν γνωρίζω, εάν ήταν ή εάν οδήγησε σε κατάθλιψη, όπως ισχυρίζεται ο Babis, πάντως δεν αισθανόμουν καλά.
    Και ξαφνικά, μετά χρόνια πολλά, ευτυχώς η οδυνηρή σκέψη σταμάτησε. Λες και το αυτόνομο τμήμα του εγκεφάλου πραξικοπηματικά να πήρε τα ηνία και να σταμάτησε την συνειδητή σκέψη για να αυτοπροστατευθεί και να με αυτοπροστατεύσει. Λες και έκλεισε ένας διακόπτης.
    Τώρα ανήλικος ενήλικος προσπαθώ να μην μπω στο λούκι των ενοχών για αυτά, που θεωρώ «χαμένα χρόνια», να ξανακερδίσω την ζωή μου κλπ, διότι η ενασχόληση με τον θάνατο σε ξεστρατίζει από την ζωή.
    Ωραίες όλες αυτές οι υψηλές σκέψεις ότι ο θάνατος δίνει νόημα στην ζωή, ότι χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχε το κίνητρο της δημιουργίας, ότι δεν πρέπει να σκεπτόμαστε και πως η ζωή δεν είναι μόνο τα εύπεπτα, όμως, εάν έχει κανείς μπει στο οδυνηρό αυτό «τριπάκι» θα προτιμούσε να αγωνιούσε για το εάν ο Άγιος Βασίλης θα του φέρει το wii κλπ.
    Καλησπέρα

  10. Oι φόβοι μάνας και κόρης διασταυρώνονται
    και στη ζωή
    ο ένας φοβάται με τους φόβους του άλλου
    αυτό είναι νέκρα πνευματική
    θάνατος δεν υπάρχει στη ζωή του νεκρού
    ότι σκοτώνει μένει παντοτινά δικό σου

  11. Ναι βέβαια , όπως είπε κι ο φίλος αναγνώστης , ο θάνατος είναι μόνο για μία στιγμή . Δεν τον φοβόμαστε , ίσως . Το μετά θάνατον φοβόμαστε , φοβάμαι , το μετά , το τι ακολουθεί την σημερινή , την τωρινή μου ύπαρξη και επαφή μου . Αυτό με τρομάζει .
    Καλό σας και ξεκούραστο Σ/Κ

  12. Πολύ ωραίο κείμενο. Θυμήθηκα τον εαυτό μου σε ηλικία περίπου 5 ετών. Έπεσα για ύπνο και αναρωτιόμουν πώς θα είναι να νιώθεις ότι περνάς τις τελευταίες σου στιγμές. Γέμισα φόβο και ανασφάλεια. Σηκώθηκα και χώθηκα στην αγκαλιά του πατέρα μου. Με καθησύχασαν τα λόγια του ότι έχω μια ολόκληρη ζωή μπροστά μου. Τώρα που, λόγω ηλικίας, είμαι πιο κοντά στο θάνατο, δεν με απασχολεί και τόσο. Το μόνο που καμιά φορά με φοβίζει είναι όχι ο θάνατος αυτός καθεαυτός, αλλά ο τρόπος του θανάτου.
    Δεν ξέρω αν διάβασες μια ανάρτηση μου πριν από ενάμιση μήνα περίπου, όπου περιέγραφα την περιπέτεια μου με το αεροπλάνο που χάλασε ο κινητήρας στον αέρα. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν, αν είναι να πεθάνω, ας είναι σύντομα και ανώδυνα. Από ότι καταλαβαίνεις γλύτωσα. Χα χα χα!

  13. αν πεθάνω
    αφήστε το μπαλκόνι ανοιχτό
    το παιδί τρώει πορτοκάλια
    απ΄το μπαλκόνι μου το βλέπω

    Λόρκα

  14. Αγαπημένη Ρίτσα,
    Παρότι το κείμενο δεν είναι εστιασμένο (πετάει απο δώ κι απο κεί) το θέμα είναι ενδιαφέρον. Οι ερωτήσεις των παιδιών είναι φυσιολογικές όταν συνειδητοποιούν πως ο θάνατος μπορεί να αγγίξει τους γονείς τους και να χάσουν την προστασία τους. Είναι πρακτικό το ερώτημά τους, απόλυτα ενταγμένο στη λογική της επιβίωσης.
    Οσο για μας που γνωρίσαμε την απώλεια, κάποια μέρα θα περιγράψουμε τα συναισθήματα ενός τσιμπήματος σαν του φιδιού.
    Πάντως, επειδή η μέρα είναι γιορτινή σου εύχομαι να χαίρεσαι και να σε χαίρονται τα παιδιά σου.
    Βρεγμένα φιλιά απο το Μόντρεαλ

  15. Η Αθεϊα σίγουρα βοηθάει στο να μη φοβάσε το θάντο. Εμένα η μαμά μου μου είπε ως παιδάδκι ότι μετά το θάντο θα συνδεθώ με τα λουλούδια και την αστρική σκόνη και μέχρι τότε ας χαρώ ότι, μπορώ και θα πεθάνω ευχαριστημένη ότι έκαν απολλά πράγματα στη ζωή μου για το καλό όλων. Μου φάνηκε τόσο όμορφο που με έκανε να μη φοβάμαι.
    Τώρα που προσπαθώ να μάθω μήπως έχουν κάποιο δίκειο οι Χριστιανοί και να μπω στο μυαλό τους με χαλάει. Δεν έχουν! Δυσκολο να πας προς τα πίσω.

  16. Οι φοβίες των παιδιών για το θάνατο δεν είναι μεγαλύτερες από αυτές των μεγάλων!
    Και αυτό οφείλεται στην παιδεία μας που από μικρά, μας γαλουχούν στις υπερβατικές ιδέες, αλλοτριώνοντας τις συνειδήσεις μας.
    Βάλσαμο για το φόβο του θανάτου: η Επικούρεια φιλοσοφία!

  17. Δεν ξέρω εάν βοηθάει ή όχι η αθεία την αντιμετώπιση του φόβου του θανάτου. Είναι, όμως, τυχερός όποιος έχει καταφέρει να επιτύχει συμφιλίωση με το αναπόφευκτο.

  18. Επειδή Ντροπαλέ, δειλά-δειλά το λες, θα σου το πω εγώ έξω από τα δόντια.
    Αν δεν είσαι άθεος πώς να συμφιλιωθείς με το αναπόφευκτο;
    Τι φόβος και πανικός λίγο πριν παραδόσεις την ψυχούλα σου σε θεούς και διαβόλους να σε δικάσουν…
    Στην Ευελπίδων πηγαίνεις και τρέμεις!
    Αχ, να ήξερες, πόσο έχω ελευθερωθεί….
    Είναι τόσο φυσικός ο θάνατος, όσο και η γέννηση!
    Τίποτα πιο πριν, τίποτα μετά!
    Άδικα, χύθηκε και χύνεται τόσο αίμα για το τίποτα!
    Εσύ τι λες, ποιος είναι ο τυχερός;
    Ελευθερώσου και άσε τις ντροπές με την Αλήθεια!

  19. φίλοι αγαπημένοι, αντιλαμβάνεστε ότι επειδή το κειμενο είναι της Ξένιας κι όχι δικό μου κι επειδή εγω τα κανω πανω μου που λενε, να σας πω μονο μια καληνύχτα και βλεπουμε για τα υπόλοιπα. Και να προσθέσω ότι δεν εχουν καμια σχεση με το θεό αυτά καλέ μου Αθεε…ριτς

  20. Καλημέρα Άθεε, καλημέρα γενικότερα,
    Δεν νομίζω ότι είπα κάτι δειλά-δειλά, αλλά φανερά τελείως.
    Όχι δεν έχει σχέση με την πίστη ή όχι η αντιμετώπιση του φόβου του θανάτου.
    Ο θάνατος είναι τόσο καταλυτικός, τόσο καθοριστικός, που σχεδόν παραλύει κανείς στην σκέψη του.
    Για όσους πιστεύουν θεωρώ ότι καλύτερη αντιμετώπιση του γεγονότος δεν έχουν ούτε αυτοί, που περιμένουν «τραπέζι ρεζερβέ» στα σύννεφα, ούτε αυτοί, που τρέμουν καζάνια και κολάσεις, αλλά αυτοί που απλώς θεωρούν τον εαυτό τους μέρος της φύσης, ούτε σημαντικότερο, ούτε πιο ασήμαντο από τα άλλα της μέρη. Νομίζω κάπως έτσι πρέπει να σκεφτόμαστε όλοι θεϊστές και αθεϊστές.

  21. Πολύ σωστά το έθεσες Ντροπαλέ, κάπως έτσι πρέπει να σκεφτόμαστε όλοι, θεϊστές και αθεϊστές. Συμφωνώ! Πρέπει να θεωρούμε τον εαυτό μας σαν μέρος της φύσης, ούτε σημαντικότερο, ούτε πιο ασήμαντο από τα άλλα της μέρη.
    Όμως δεν γίνεται, έτσι.
    Αυτός που πιστεύει στο υπερφυσικό, σκέφτεται διαφορετικά.
    Αυτό είπα.
    Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο, καλή μου Ρίτσα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s