Κάνες: Οταν η ομορφιά συναντιέται με την τέχνη


Το Φεστιβάλ Κανών είναι ένα εκπληκτικό οικοσύστημα, μοναδική φυγή προς το όνειρο που συνοδεύεται από ένα σύμφυρμα ταλαντούχων ανθρώπων, πλουσίων ανδρών, μικροαπατεώνων και εξωγήινων σταρ.Όταν η Λίζα Μινέλι  εμφανίστηκε στο κέντρο προβολής των ταινιών φέρεται να είπε: «Θεέ μου, ένας αιγυπτιακός τάφος». Παρ όλα αυτά είναι ο τόπος όπου εισήλθε θριαμβευτικά ως νεαρή στάρλετ η Μπριζίτ Μπαρντό στη δεκαετία του ’50, βγάζοντας τα ρούχα της,  ο τόπος που πλέχτηκε το ειδύλλιο ανάμεσα στη Γκρέις Κέλλυ και τον πρίγκιπα Ρενιέ του Μονακό, εκεί όπου η Ρίτα Χαίηγουόρθ παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Αγά Χαν και άγνωστοι δημιουργοί από χώρες του Τρίτου Κόσμου βραβεύτηκαν και καταχειροκροτήθηκαν.


cannes-film-festival-2Οι σχέσεις μου με το Φεστιβάλ Κανών είναι χαμηλής ανάλυσης.Οι εικόνες που συγκρατώ, περιορίζονται στον κόκκινο τάπητα, τα φλας και τους αλαλαγμούς του πλήθους κι ας παραδεχτώ ότι μου φέρνουν στο νου κινηματογραφικές σκηνές από το Κολοσσαίο, τη στιγμή που οι πρωταγωνιστές (θύτες και θύματα) εισβάλουν στην αρένα. Προφανώς δεν επικρατεί κλίμα αρένας στο Φεστιβάλ. Τα πράγματα είναι λιμαρισμένα, κυριλέ και γκλαμουράτα. Λείπουν τα λιοντάρια ή τουλάχιστον δεν εμφανίζονται επί σκηνής. Χορταίνει το μάτι εικόνα .Όμορφες παρουσίες, καλογυμνασμένα κορμιά, προσποιητά χαμόγελα, παραπλανητικές εκδηλώσεις έρωτος ανάμεσα σε ζευγάρια, σκέρτσα και χαριεντισμοί καλά μελετημένοι στον καθρέπτη μήνες πριν…Μα αν διακρίνω κάτι με σιγουριά είναι ο πόθος του ανθρώπου για προβολή ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους που δεν έχουν τον καιρό να συνομιλήσουν με τον εαυτό τους.

Η εικόνα που ο μέσος άνθρωπος έχει για τη χλιδή αναιρείται από τη χλιδή που ακροπατεί  στον κόκκινο τάπητα. Το κόκκινο: δείγμα ότι ζωή σημαίνει αίμα που κυκλοφορεί αδιάκοπα στα αιμοφόρα αγγεία. Χάρις στο κόκκινο η συνέχεια του ατόμου δεν διακόπτεται. Αλλοίμονο, αν κάποιος πατήσει εκτός τάπητος….

Λατρεύω την τέχνη και θεωρώ ότι τα φεστιβάλ συμβάλουν στην ανάδειξη του καινούργιου, του διαφορετικού, του ταλαντούχου. Μοιάζουν με γυροσκόπια  που ψάχνουν καινούργια αστρικά φαινόμενα. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, με ξενίζει το σκηνικό που διαδραματίζεται πριν οι κριτικοί φτάσουν στις αίθουσες για να παρακολουθήσουν τη δουλειά μιας ειδικής συνομοταξίας εργατών, των ανθρώπων της κινηματογραφικής τέχνης.


images balardΟ Τζέιμς Μπάλλαρντ, γνωστός σε μας από το“Crash”- πέθανε προ μηνός – έγραψε μια νουβέλα με τον τίτλο Super-Cannes, συλλαμβάνοντας την τρέλα του φεστιβάλ. «Χωρίς να το συνειδητοποιούν, τα πλήθη κάτω από τους φοίνικες είχαν στρατολογηθεί να παίξουν τον παραδοσιακό τους ρόλο. Καθώς τσίριζαν και χοροπηδούσαν, αισθάνονταν πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση από τους ηθοποιούς οι οποίοι έμοιαζαν αδύναμοι και ανασφαλείς καθώς έβγαιναν από τη λιμουζίνα τους, σαν εγκληματίες σελέμπριτις που σύρονταν σε μαζική δίκη από τους ενόρκους στο Παλάτι, μια πολιτιστική δίκη, τύπου Νυρεμβέργης, εμπλουτισμένη με ακρότητες που οι ίδιοι βοήθησαν να συμβούν»

Το Φεστιβάλ των Κανών ξεκίνησε το 1939, όταν οι Γάλλοι αποσύρθηκαν από το Φεστιβάλ της Βενετίας, έχοντας ενοχληθεί από την επέλαση του φασισμού στην Ιταλία. Συνέβαλε, επομένως, ο Μουσολίνι, πιέζοντας τους διοργανωτές της Βενετίας να χρησιμοποιήσουν τη δουλειά τους ως μέσον φασιστικής προπαγάνδας. Κάπως έτσι οι Γάλλοι έστησαν το δικό τους φεστιβάλ που μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο εξελίχθηκε σε θεσμό. Ως τη δεκαετία του ’60 είχε καταφέρει να μετατραπεί σε ναό της ποιοτικής ταινίας και της προβολής των συμβόλων του σεξ.

truffau1Στα τέλη της δεκαετίας του ’50, η εμφάνιση των Φρανσουά Τρυφώ και Ζαν Λυκ Γκοντάρ απογείωσε τη γαλλική Nouvelle Vague, δημιουργώντας νέα σημαντικά κινηματογραφικά ρεύματα.

Υπάρχουν βεβαίως πολλοί που θεωρούν ότι οι Γάλλοι βρίσκουν τρόπους να προωθούν τις δικές τους ταινίες, αλλά αν εξαιρέσουμε την περσινή χρονιά που βραβεύτηκε η γαλλική ταινία η «Τάξη» του Λοράν Καντέ (συνδυασμός μυθοπλασίας με στοιχεία ντοκυμαντέρ) η Γαλλία είχε να κερδίσει από το 1987.

Κάθε χρόνο στις Κάνες  υποβάλλονται 4000 ταινίες, από τις οποίες προβάλλονται οι 50.Τριάντα χιλιάδες επαγγελματίες διαπιστεύονται, μεταξύ των οποίων 1000 σκηνοθέτες και 4000 δημοσιογράφοι. Κάθε χρόνο, τέλος, παίζεται κι ένα ματαιόδοξο θεατρικό στη μεγάλη παραλία των Κανών, ένα είδος χρηματιστηρίου σωματικών αξιών: η γυμνή μόνωση του σύγχρονου ανθρώπου.

ριτς

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή 17-5-2009

Advertisements

14 thoughts on “Κάνες: Οταν η ομορφιά συναντιέται με την τέχνη

  1. @@artanis…..
    καλημέρα μακρυνή φιλενάδα…. Νασαι παντα καλα με τα παιδιά σου και τις νέες σου εμπειρίες….

  2. Ρίτσα μου να σε πάρω να πάμε στις Κάννες? Θα περπατήσουμε στο κόκκινο χαλί και μετά βόλτα στην Κρουαζέτ! 🙂

  3. Η εμπειρία μου από το Φεστιβάλ του 2005 είχε πολλά αντιφατικά στοιχεία. Δεν είχα ως τότε συνειδητοποιήσει ότι πέρα από τα ξενοδοχεία που στολίζουν την περίφημη Κρουαζέτ οι Κάννες δίνουν οικιστικά την αίσθηση μιας μικρής επαρχιακής κωμόπολης που φόρεσε τα καλά της για λίγες μέρες. Η χλιδή των εισαγόμενων αστέρων και των ακριβών γιωτ που είναι αγκυροβολημένα στην περιοχή πηγαίνει χέρι χέρι με μια εικόνα παρακμής-της ιερόδουλες που γεμίζουν τους δρόμους, τους επαίτες κλ.π

    Ωραίο το κείμενό σου Ρίτσα.
    Καλή εβδομάδα.

  4. Η αγορά των 300 εκ αμερικανών και ο εθνικός κινηματογράφος των 50 εκατομ. κάνει τη διαφορά, αλλά αυτό είναι το λιγότερο, υπάρχουν τόσες γαλλόφωνες χώρες αλλά δεν έχουν τι να τους πούν, ξεθώριασε και αυτός ο Διαφωτισμός και η αστική τάξη και η ευρωπαϊκή πρόκληση ακόμη δεν ήρθε …
    Τον 16ο αιώνα είχε επίσης μία πρωτοφανή αφαίμαξη, των Ουγενότων, ανάλογη με αυτήν που σηματοδότησε ο Β’ Π.Π.

  5. Εξαιρετικό το κόκκινο χαλί με τη μαρμαροκολόνα από την Αγιασοφιά.Να την περάσουμε ευθύς από πολιτισμική δίκη!Αλοίμονο σ όποιον πατήσει όξω απ το χαλί.
    Εύστοχο και αυτό το άρθρο,όπως πάντα.

  6. @@ Ευα Στάμου…
    Ευα μου ήθελα να γράψω στο περιθώριο των Κανών και δεν βρηκα κατι καλύτερο. Οπότε είναι απλώς ενδεικτικό του κλίματος το κειμενάκι… Ευχαριστώ πολυ….

  7. @GB
    μα ο αμερικανικός κινηματογραφος για πολλούς και γνωστούς λόγους είναι σαρωτικός. Ο γαλλικός αγκομαχά και βάλε. Αλλά κατα διαστήματα ολο και κατι αναδεικνύει… Τί να κάνουμε ; Με αυτά που εχουμε πορευόμαστε…

  8. να μνημονεύσουμε και την μελίνα με τον ντασσέν, στις κάννες….
    πριν χρόνια είχα δει ένα ντοκυμαντέρ για τις «άλλες» Κάννες και τότε κάτι «διαλύθηκε» απ’ το όνειρο. Περίπου το αναφέρει η Εύα η Στάμου.
    Περασμένα μεγαλεία, ριτσάκι, μιας άλλης εποχής.
    εξαιρετική η σύνδεση ομορφιάς και τέχνης!
    καλησπέρες!!!!

  9. @anepidoti…. ελα, ντε, τους ξέχασα… Αλλά κι εγω πάλι, λυσσα να τα ισοπεδώνω ολα.Ελληνικό κουσουρι , κόβω τις φλέβες μου…

  10. Cannes?
    Τί ‘ ν τούτ’;

    Φεστιβάλ που απαξιοί να απονείμει Palme d’Or (έστω Grand Prix) σε hindi παραγωγή, εμείς οι πιστοί φίλοι του Bollywood, δεν το αναγνωρίζουμε καν!

    Υ.Γ.:
    Ανεξαρτήτως τούτου, συγχαρητήρια για το πολύ καλό κείμενο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s