Futurism στην Tate Modern

275bg

Υμνησαν τη δύναμη, την ταχύτητα, τον πόλεμο, τις μηχανές, τα πολυβόλα. Οι φουτουριστές έλεγαν πώς «ένα αυτοκίνητο… είναι ωραιότερο από τη Νίκη της Σαμοθράκης» Ο ιδρυτής του φουτουρισμού Φ.Τ.Μαρινέτι γράφει :«O Φουτουρισμός βασίζεται στην πλήρη ανανέωση της ανθρώπινης ευαισθησίας που προκαλείται από τις επιστημονικές ανακαλύψεις. Oι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τον τηλέγραφο, το τηλέφωνο, το ποδήλατο, τη μοτοσικλέτα, το αυτοκίνητο, το υπερωκεάνιο, το αεροπλάνο, τον κινηματογράφο, τη μεγάλη εφημερίδα δεν έχουν ανακαλύψει ακόμη πως αυτά τα μέσα επικοινωνίας, μεταφοράς και πληροφόρησης ασκούν αποφασιστική επίδραση στην ψυχή τους». Στη φωτ. «Ο Ποδηλάτης» της Ναταλία Γκοντσάροβα ( 1913), εκπροσώπου του ρωσικού φουτουρισμού.

68658-004-d896de11.jpgΜαρινετιΟι εκθέσεις που φιλοξένούνται στην Tate Modern του Λονδίνου δεν έχουν πάντα την πλήρη αποδοχή των κριτικών. Συνήθως οι κριτικοί εστιάζουν στο καθ’αυτό εκθεσιακό στοιχείο, λησμονώντας ότι η τέχνη δεν υπήρξε ποτέ απάγκιο αποδοχής. Το αντίθετο μάλιστα: προκάλεσε και προκαλεί θύελλες αντιδράσεων γιατί τολμά να προηγείται του ανθρώπου, όπως συμβαίνει και με την επιστήμη. Αυτή τη φορά στην Tate Modern και ως τις 20 Σεπτεμβρίου παρουσιάζονται έργα του φουτουριστικού κινήματος που για πολλούς κριτικούς αποτελούν κόκκινο πανί. Ιδρυτής του φουτουρισμού είναι ο Ιταλός ποιητής Φ.Τ.Μαρινέτι, ο οποίος στις 20 Φεβρουαρίου του 1909 δημοσίευσε το ιδρυτικό επεισοδιακό μανιφέστο του φουτουρισμού, ξεκινώντας την πιο αμφιλεγόμενη πορεία ενός καλλιτεχνικού κινήματος.

Παραθέτω μικρό απόσπασμα από το Μανιφέστο : «Από την Ιταλία εκτοξεύουμε προς όλο τον κόσμο αυτό το μανιφέστο της φλεγόμενης και ανατρεπτικής βιαιότητας με το οποίο σήμερα ιδρύουμε τον Φουτουρισμό, επειδή θέλουμε να απελευθερώσουμε τη χώρα από τη δύσοσμη γάγγραινα των καθηγητών, των αρχαιολόγων, των ξεναγών και των παλαιοπωλών της…από τα αναρίθμητα μουσεία-νεκροταφεία, μουσεία-δημόσια κοιμητήρια, μουσεία-παράλογα σφαγεία ζωγράφων και γλυπτών…Θέλετε να κατασπαταλήσετε τις καλύτερες δυνάμεις σας σ’ αυτό τον αιώνιο και ανώφελο θαυμασμό του παρελθόντος, απ’ όπου μοιραία θα βγείτε εξαντλημένοι, φτωχότεροι σε πνεύμα και ποδοπατημένοι ; Ας έλθουν λοιπόν οι εύθυμοι εμπρηστές με τα καπνισμένα δάκτυλα. Νάτοι, νάτοι…Εμπρός… Βάλτε φωτιά στα ράφια των βιβλιοθηκών.Αλλάξτε την πορεία των καναλιών να πλημμυρίσουν τα μουσεία….»

«Θέλουμε να δοξάσουμε τον πόλεμο-μοναδική υγεία του κόσμου- τον μιλιταρισμό, τον πατριωτισμό, την καταστρεπτική χειρονομία των φιλελευθέρων, τις ωραίες ιδέες για τις οποίες πεθαίνουμε και την περιφρόνηση της γυναίκας…Κηρυσσουμε αποφασιστικά τον πόλεμο σ’ όλους τους καλλιτέχνες και σ’ όλους τους θεσμούς που αν και καμουφλαρισμένοι μ’ ένα ρούχο ψεύτικου μοντερνισμού παραμένουν μπλεγμένοι μέσα στην παράδοση, στον ακαδημαϊσμό και κυρίως στην αποκρουστική εγκεφαλική νωθρότητα. Μπορούμε εμείς ποτέ να μείνουμε αναίσθητοι μπροστά στη φρενίτιδα των μεγαλουπόλεων, στη νεότατη ψυχολογία του ξενυχτιού, στις πυρετώδεις φιγούρες του viveur, της cocotte, του apache και του αλκοολικού ;» («Οι Πρωτοπορίες της Τέχνης του 20ου αιώνα», Μαριο ντε Μικέλι)

fascism_-_mussolini

Ο Μαρινέτι χαιρέτησε με ενθουσιασμό το ξέσπασμα του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου και μάλιστα με κείμενα του ενθάρρυνε τη συμμετοχή της Ιταλίας. Το 1918 ίδρυσε το Φουτουριστικό Πολιτικό Κόμμα κι έγινε από τους πρώτους υποστηρικτές του Μπενίτο Μουσολίνι (φωτο), γεγονός που τον ακολούθησε ως το θάνατο του το 1944 και σήμερα ακολουθεί το καλλιτεχνικό κίνημα. Κι είναι αλήθεια ότι αυτό το κίνημα, αντιφεμινιστικό και φιλοπόλεμο, ήταν από τα λίγα που χαιρέτισαν τα πλήθη και τα εργοστάσια μαζικής παραγωγής, τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, τις επικοινωνίες, τις μεταφορές.Οι φουτουριστές έπλασαν κουλτούρα φωτός και ήχων, οραματίστηκαν την τέχνη των αιθέρων με χρώματα και ιπτάμενα αντικείμενα, με στόχο να υπάρξει ένα λαϊκό θέατρο για τις μάζες…

uberto ecoΟ Ουμπέρτο Εκο είναι ίσως από τους λίγους που δεν θεωρούν καταστροφική την επιρροή του φουτουρισμού στον κόσμο της τέχνης και πιστεύει ότι καλώς πράττουν φέτος πολλά ευρωπαϊκά μουσεία- ανάμεσα τους και η Tate modern- που με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από το μανιφέστο του φουτουρισμού θυμίζουν και ενδεχομένως επανεκτιμούν την προσφορά του. Ο Ουμπέρτο Εκο λέει ότι το φουτουριστικό κίνημα έχει δώσει στην οικουμένη έργα, όπως «Ο Δυναμισμός ενός Ποδοσφαιριστή» του σύγχρονου του Μαρινέτι, Ουμπέρτο Μποτσιόνι ή «Η Κηδεία του αναρχικού Γκάλι» του Κάρλο Καρά και «Ο Ποδηλάτης» της Ναταλία Γκονσάροβα (1913), εκπροσώπου του ρωσικού φουτουρισμού.

Κάποιοι διατείνονται ότι στην φουτουριστική τέχνη, η εικόνα λειτουργεί ως  υπνωτικό θέλγητρο προς το πλήθος που εξουσιάζεται από τον ηγέτη…Θα έλεγα, απλουστευτικά ενδεχομένως, ότι η τέχνη εξουσιάζεται από τον υποκειμενισμό κι ως τέτοια θα πρέπει να την προσεγγίζουμε, ανεξάρτητα από κριτικές και εποχές. Και για του λόγου το αληθές, μια επίσκεψη στην Tate θα ήταν ό,τι καλύτερο! tate modernritsamasoura@Kathimerini.gr

Advertisements

H Penelope στα Εξάρχεια

by Penelope

Κατεβαίνω στα Εξάρχεια χωρίς γκαζάκια αλλα με τον ‘Τζόνι και εγώ’ παραμάσχαλα διαβάστε παρακάτω λοιπόν :

1245344164_1.jpgφλοραλ

Δευτέρα 29 Ιουνίου στις 7:00 μ.μ. η συγγραφέας Ντία Μέξη-Τζοουνς κάνει μια στάση στην Ελλάδα στο καφέ Floral για την παρουσίαση του βιβλίου της

‘ο Τζόνι και Εγώ’ από την Εμπειρία Εκδοτική coverbook23.jpgβιβλιο

To νέο FLORALBooks+Coffee είναι ένας χόρος σε τρια επίπεδα, με κλασσική Bauhaus αρχιτεκτονική και ίχνη από το καφε ζαχαροπλαστείο Floral του 1935: Mia μαρμαρινη σκάλα, ίχνη ταπετσαρίας, επιβλητικές κολώνες, μεγάλες τζαμαρίες. Θα μπορούσε να φανταστεί κανεις τον Κύρκο, τον Ξαρχάκο τον Χορν να πίνουν το καφε τους με την Πηνελόπη και να μιλάνε για τον Τζόνι ;)100_0596-1-1-1.jpgπενελοπε

Floral / Books + Coffee / Θεμιστοκλέους 80, Πλατεία Εξαρχείων

*Σας περιμένω όλους! αφήστε τις δικαιολογίες για ραντεβού που είχατε κανονίσει πριν ενα μήνα και άλλες Αλβιόνικες δικαιολογiες γιατί εδώ εν Ελλάδι δεν πιάνουν

Ο Πήτερ Παν της Μουσικής Μαικλ Τζάκσον

220px-Michael_Jackson_1984(2)

Η καρδιά πρόδωσε το μεγάλο αστέρι της ποπ μουσικής, τον Αμερικανό τραγουδιστή Μάικλ Τζάκσον, λίγες ημέρες πριν επιστρέψει στο αγαπημένο του κοινό με σειρά συναυλιών που είχε προγραμματίσει από τις αρχές του επόμενου μήνα.

Όπως μεταδίδουν τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, ο Μάικλ Τζάκσον, 51 χρόνων, βρέθηκε αναίσθητος από τραυματιοφορείς του πυροσβεστικού σώματος που έσπευσαν για βοήθεια στο σπίτι του, στο Λος Άντζελες.

Είχε σταματήσει η αναπνοή του και επιχειρήθηκε καρδιοαναπνευστική ανάνηψη. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Ιατρικό Κέντρο UCLA.

«Μόλις πληροφορηθήκαμε ότι ο Μάικλ Τζάκσον πέθανε. Υπέστη καρδιακή προσβολή νωρίτερα το απόγευμα και οι τραυματιοφορείς δεν κατάφεραν να τον επαναφέρουν. Μας είπαν ότι όταν έφτασαν ο Τζάκσον δεν είχε σφυγμό», ανέφερε η εξειδικευμένη ιστοσελίδα TMZ. com, η οποία πρώτη ανακοίνωσε το θάνατο του διάσημου τραγουδιστή.

Αρκετή ώρα αργότερα ο ιατροδικαστής Φρεντ Κοράλ, σε συνέντευξή του στο CNN, δήλωσε ότι ο Μάικλ Τζάκσον υπέστη καρδιακή ανακοπή χθες στις 14.26 -τοπική ώρα Καλιφόρνιας. Τον θάνατό του διαπίστωσαν οι γιατροί του νοσοκομείου στο οποίο είχε, εσπευσμένα, μεταφερθεί από το σπίτι του σε βαθύ κώμα.

Περισσότερες λεπτομέρειες για τα αίτια του θανάτου θα δώσει η νεκροτομή που, πιθανόν, να γίνει σήμερα.

«Δεν μου προκάλεσε έκπληξη»

Αίσθηση προκάλεσε η δήλωση του Μάικλ Λέβιν, πρώην εκπροσώπου του μεγάλου σταρ, που ανέφερε ότι δεν εξεπλάγη από τον αιφνίδιο θάνατο του ειδώλου της ποπ.

«Ο Μάικλ βρισκόταν σε ένα ανέφικτο, δύσκολο και συχνά αυτοκαταστροφικό ταξίδι εδώ και χρόνια. Το ταλέντο του ήταν αναμφισβήτητο, αλλά έτσι ήταν και η ενόχλησή του για τους κανόνες του κόσμου», είπε ο Λέβιν και πρόσθεσε: «Ο άνθρωπος απλά δεν μπορεί να αντέξει σε τέτοια επίπεδα πίεσης».

Ο Τζάκσον ετοίμαζε τη «μεγάλη επιστροφή» στο αγαπημένο του κοινό, η οποία θα γινόταν στο Λονδίνο στις 13 Ιουλίου. Οι παραστάσεις του θα ολοκληρώνονταν τον Μάρτιο του 2010 και όλα τα εισιτήρια για τις εμφανίσεις του είχαν εξαντληθεί από τον Μάρτιο.

Από το 2005, όταν απαλλάχθηκε από την κατηγορία της κακοποίησης ανηλίκου, ζούσε απομονωμένος.

Αμφιλεγόμενος καλλιτέχνης

Το «παιδί θαύμα» και ιδιοφυΐα της μουσικής, όπως είχε χαρακτηριστεί από μουσικούς κύκλους της ποπ σκηνής, υπήρξε ένας από τους πιο αγαπημένους αλλά και αμφιλεγόμενους τραγουδιστές, κυρίως λόγω του τρόπου ζωής του και των «μεταμορφώσεων» στις οποίες υποβλήθηκε.

Έκπληξη και ατελείωτες συζητήσεις είχαν προκληθεί στα τέλη της δεκαετίας του ’80 όταν εμφανίστηκε με πιο ανοιχτόχρωμο δέρμα και λεπτότερη μύτη.

Ο ίδιος αρνήθηκε ότι είχε υποβληθεί σε αισθητικές επεμβάσεις. Ισχυρίστηκε ότι είχε κάνει μόνο δύο ρινοπλαστικές και έπασχε από λευκοδερμία.

Από φτωχή οικογένεια

Ο Τζάκσον, με τη χαρακτηριστική φωνή και το απαράμιλλο ταλέντο στο χορό, γεννήθηκε στο Γκάρι της Ιντιάνα στις 29 Αυγούστου 1958. Προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας του εργαζόταν ως μεταλλωρύχος και η μητέρα του ήταν υπάλληλος σε κατάστημα. Ο Μάικλ Τζο ήταν το έβδομο από τα εννιά παιδιά του ζευγαριού.

Θεωρείται από τους πιο επιτυχημένους καλλιτέχνες όλων των εποχών αφού, από την ηλικία των δέκα που είχε ήδη γίνει γνωστός, ξεδίπλωσε μια μεγάλη διεθνή σταδιοδρομία η οποία του απέφερε 13 βραβεία Γκράμι και πωλήσεις 750 εκατομμυρίων δίσκων.

Ο Μάικλ Τζόζεφ Τζάκσον, άρχισε τη σταδιοδρομία του ως τραγουδιστής της Motown. Ενώ ήταν ακόμη μέλος των Jackson 5, το 1971 ξεκίνησε τις πρώτες σόλο ηχογραφήσεις του στην ίδια εταιρία.

Το 1975 το συγκρότημα αποχώρησε από τη Motown και εντάχθηκε στο δυναμικό της Epic αλλάζοντας το όνομα σε Jacksons. Ο Τζάκσον άρχισε ουσιαστικά τη σόλο σταδιοδρομία του το 1979 με τον δίσκο Off the Wall (τυπικά αποχώρησε από τους Jacksons το 1987).

«Thriller» εκατομμυρίων πωλήσεων

Ο δίσκος Thriller του 1982 κατέκτησε τον τίτλο του πρώτου σε πωλήσεις δίσκου στην ιστορία, και παραμένει έως σήμερα το άλμπουμ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών, έχοντας πουλήσει 104 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως σύμφωνα με το Guinness World Records.

Έμεινε στην κορυφή του Billboard album chart για 37 εβδομάδες και 7 τραγούδια του ανέβηκαν στο top-10.

Ο Τζάκσον είχε μετατρέψει ένα ράντσο στην Καλιφόρνια σε κατοικία και ψυχαγωγικό πάρκο και το ονόμασε «Neverland» προς τιμή του ήρωά του, του Πίτερ Παν, του παιδιού που δεν ήθελε να μεγαλώσει.

Όμως το 1993 αυτή η εικόνα της εκκεντρικότητας κατέρρευσε όταν ένας 13χρονος τον κατηγόρησε για σεξουαλική κακοποίηση.

Η υπόθεση τελείωσε με συμβιβασμό. Ο τραγουδιστής συμφώνησε να καταβάλει 23,3 εκατομμύρια δολάρια, ποσό που αντιπροσώπευε μόλις ένα κλάσμα της περιουσίας του που τότε υπολογιζόταν στα 600 εκατομμύρια δολάρια.

«Μου αρέσει να κοιμάμαι με μικρά αγόρια»

Το 1994, προς γενική κατάπληξη, ο Τζάκσον παντρεύτηκε την κόρη του Έλβις Πρίσλεϊ, Λίζα Μαρί και μετά το διαζύγιό του με την Πρίσλεϊ παντρεύτηκε μια Αυστραλή νοσοκόμα, την Ντέμπι Ρόου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Πρινς Μάικλ Τζούνιορ και την Πάρις Μάικλ Κάθριν.

Το 2002 και ενώ είχε ήδη χωρίσει με τη Ρόου απέκτησε άλλο ένα παιδί, τον Πρινς Μάικλ Β΄, από παρένθετη μητέρα.

Το 2003 προκάλεσε σκάνδαλο όταν παραδέχτηκε σε βρετανικό ντοκιμαντέρ ότι του αρέσει να κοιμάται αθώα, με μικρά αγόρια.

Η δικαστική διαμάχη στην οποία ενεπλάκη κατέστρεψε την εικόνα του μολονότι τελικά απαλλάχτηκε από τις κατηγορίες, τον Ιούνιο του 2005.

Στο μεταξύ, η περιουσία του είχε εξανεμιστεί και το 2006 τα χρέη του ανέρχονταν στα 170 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τον αμερικανικό τύπο

Η μπούργκα και ο Νικολά Σαρκοζί

burqa

Ευλόγως θα αναρωτηθεί ο κοινός θνητός: μα πώς είναι δυνατόν στη Γαλλία, την κυψέλη ενός αξιακού συνθήματος της γαλλικής επανάστασης  – «ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη» – να συζητάμε αν θα απαγορευτεί στις Μουσουλμάνες να φοράνε μπούργκα ή νικάμπ. Οπως επίσης θα αναρωτηθεί κατά πόσον στη σημερινή οικονομική συγκυρία, με τις ανισότητες και τις ρατσιστικές αντιδράσεις να αυξάνονται ιλλιγγιωδώς αποτελεί υπέρβαση των ορίων της πολιτικής σωφροσύνης το άνοιγμα ενός τόσο λεπτού θέματος, λεπτού με την έννοια ότι αγγίζει την υπέρτατη προσήλωση της Μουσουλμάνας στο Ισλάμ.

Δεν είναι καινούργιο ότι η Γαλλία φλέγεται. Αν κάποιος επισκεφθεί την αγορά της Λυών και της κάθε Λυών θα βρεθεί μπροστά σ’ ένα μαύρο κύμα μουσουλμάνων γυναικών που συνεχώς μεγαλώνει χωρίς την παραμικρή πιθανότητα να σκάσει στον πλησιέστερο βράχο. Στις εφημερίδες δημοσιεύονται άρθρα, άρθρα με τάκτ, θα έλεγα, που προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην επιθυμία να υπάρξουν ρηξικέλευθες λύσεις και στην ανάγκη να μην καταγραφούν παραβιάσεις της βούλησης των Μουσουλμάνων να καλύπτονται με τη μπούργκα. Γιατί,όπως έγραψε πρόσφατα στη Φιγκαρό ο ισλαμολόγος Μπερνάρ Γκοντάρ μπορεί ορισμένες Μουσουλμάνες να υποφέρουν κάτω απ’ τη μπούργκα, η συντρηπτική πλειοψηφία ωστόσο την φορά οικειοθελώς.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η μπούργκα εκτοξεύεται στην κορυφή της επικαιρότητας. Προ τετραετίας στην Ολλανδία επιχειρήθηκε η απαγόρευση της,  αλλά όταν το 2007 άλλαξε η κυβέρνηση, το θέμα αποσιωπήθηκε.Παρεμφερείς συζητήσεις έγιναν και στη Δανία υπό την πίεση του αντιμουσουλμανικού Λαϊκού Κόμματος. Και στις δύο χώρες η χροιά του θέματος είναι πολιτική, δεδομένου ότι η μπούργκα εξιτάρει τους ακροδεξιούς και συσπειρώνει τα δεξιά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων. Στη Γαλλία όμως ;

Ολα άρχισαν εκ νέου μετά τη συμφιλιωτική ομιλία του προέδρου Ομπάμα στο Κάιρο, στις 4 Ιουνίου.Ο Αμερικανός πρόεδρος παρώτρυνε τα δυτικά κράτη να μην παρακωλύουν επί της επικράτειάς τους τις πρακτικές του Ισλάμ. 8254385Απαντώντας ο Νικολά Σαρκοζί από τις Βερσαλίες έθιξε ευθέως το θέμα της μπούργκας, λέγοντας ότι «δεν αποτελεί θρησκευτικό σύμβολο, αλλά σύμβολο υποταγής και υποτίμησης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας…. γι αυτό και στη χώρα μας δεν θα δεχτούμε γυναίκες φυλακισμένες πίσω από ένα κάλυμμα, αποκομμένες από οποιαδηποτε κοινωνική ζωή, στερημένες από ταυτότητα».Τελικά, τί θα συμβεί; Θα απαγορευτεί η μπούργκα στους δρόμους της Γαλλίας; Αμφιβάλω. Ο Σαρκοζί με την ομιλία του στόχευσε σε τρία πράγματα : πρώτον να διαβεβαιώσει το κόμμα του ότι παραμένει πιστός στα ιδανικά της γαλλικής δημοκρατίας, δεύτερον να υπονομεύσει την ήδη αδύναμη Αριστερά και τρίτον να απογυμνώσει από επιχειρήματα τυχόν μελλοντική αφύπνιση της γαλλικής ακροδεξιάς.

Γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν δημιουργηθεί απίστευτοι μύθοι. Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς ; Ομως αν θέλουμε να είμαστε ακριβοδίκαιοι και να μην παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε ξεπερασμένα δόγματα περί σταυροφοριών και αποικιοκρατίας, ας φορούν οι Μουσουλμάνες ‘οικοειοθελώς’ τη μπούργκα, αλλα ας επιτραπεί και στη γυναίκα της Δύσης να επισκεφθεί ακάλυπτη την Υεμένη ή τη Σαουδική Αραβία!

ριτς

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 25-6-2009

Δυτικές ερμηνείες για το Ιράν

Post-Election-Riots-in-Iran
Τεχεράνη UPI

Το καθεστώς της Τεχεράνης ήταν και είναι αυταρχικό. Το έχει αποδείξει, φυλακίζοντας δημοσιογράφους και μπλόγκερς. Παράλληλα βεβαίως έχει μάθει να χρησιμοποιεί προς ίδιον όφελος δυτικά επικοινωνιακά εργαλεία. Το έπραξε τον περασμένο Φεβρουάριο,όταν επέτρεψε την πρόσβαση των Ιρανών στο facebook  και το twitter, επιβάλλοντας παράλληλα αυστηρότερους ελέγχους στο διαδίκτυο!! Επίδειξη διαλλακτικότητας και ισχύος, δέλεαρ προς τους νέους ή μήπως διευκόλυνση των μυστικών υπηρεσιών να παρακολουθούν καλύτερα τη δράση των αντιφρονούντων ακτιβιστών ;

Το να επιχειρεί ένας πολίτης της Δύσης να ερμηνεύει τις κινήσεις του θεοκραικού καθεστώτος στο Ιράν είναι παραλογισμός και χαμένος κόπος. Και στο κάτω κάτω, ας το παραδεχτούμε. Εχουμε μεγάλη έπαρση για το δυτικό μοντέλο ζωής: Τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον καταναλωτισμό μας…. Γι’ αυτό και ξημεροβραδιαζόμαστε σκεπτόμενοι πώς θα συμβάλουμε ώστε και ο «υπόλοιπος κόσμος» να απολαύσει τη δική μας κοσμοθεωρία! Και ως εδώ, θαυμάσια. Θέλουμε το καλό του διπλανού μας. Ομως, το ότι ο «υπόλοιπος κόσμος» μπορεί να έχει έναν άλλο πολιτισμό ή να θεωρεί το δικό του μοντέλο ζωής λίγο ανώτερο από το δικό μας δεν πρέπει να μας απασχολεί; Δεν πρέπει να μας θωρακίζει με τακτ;

Οι λαοί της Δύσης από κάποια στιγμή της Ιστορίας και πέρα υπήρξαν περισσότερο κατακτητικοί από πολλούς άλλους. Εμείς γίναμε σταυροφόροι, εμείς χαράξαμε γραμμές αποικιοκρατίας, εμείς διδάξαμε διά της βίας πολιτισμό. Πολιτισμένος όμως θεωρείται αυτός που μπορεί να αναγνωρίζει την ανθρώπινη υπόσταση των άλλων. Το να πιστεύει μια ομάδα ότι είναι η μόνη πλήρως ανθρώπινη, το να αρνείται να γνωρίσει το παραμικρό πέρα από τις δικές της εμπειρίες, το να μένει μονίμως περιχαρακωμένη στο δικό της μοντέλο ζωής είναι ένδειξη βαρβαρότητας και όχι πολιτισμού. Είναι αλήθεια, ωστόσο, ότι το γουιλσόνιο δόγμα (ρητή αναφορά στην εξαγωγή της δημοκρατίας) όχι απλώς υιοθετήθηκε από τους μετέπειτα προέδρους των ΗΠΑ, αλλά έγινε και εμμονή. Εμμονή που επί Μπους οδήγησε στη βαρβαρότητα.

Με αυτές τις σκέψεις κατά νουν και με δεδομένη την αρχή της αλαζονείας που χαρακτηρίζει τη δυτική κοσμοθεωρία παρακολουθούσα τον ξένο Τύπο τις μέρες πριν από τις ιρανικές εκλογές. Η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ καλούσε τον ιρανικό λαό να συντρίψει τον Αχμεντινετζάντ , ενώ υπήρξαν έντυπα που κυκλοφόρησαν με τον τίτλο «Αντε, να τελειώνουμε με αυτόν». «Αυτός» είναι ο επανεκλεγείς πρόεδρος του Ιράν Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ.

Τι συνέβη όμως; Τα δυτικά ΜΜΕ έπραξαν το σύνηθες: εξέλαβαν τις επιθυμίες τους ως πραγματικότητα. Εχοντας βεβαίως συνειδητοποιήσει ότι πίσω από το σημερινό καθεστώς πιθανόν να κρύβεται ένας πυρηνικός Αρμαγεδδών, πίστεψαν ότι η επιθυμία για αλλαγή του ιρανικού λαού θα μεταφραζόταν σε βούληση μπροστά στις κάλπες, όπως ακριβώς συμβαίνει με τις δυτικές δημοκρατίες. Αλλά όφειλαν να γνωρίζουν ότι στο Ιράν οι εκλογές είναι ντεμι-εκλογές. Οι Ιρανοί μουλάδες, όπως οι δικοί μας νοσταλγοί του Μαρξισμού, μας εξηγούν τώρα ότι η ψήφος είναι λογική, νόμιμη και αδιαπραγμάτευτη από τη στιγμή που ….αντικατοπτρίζει τη νίκη του ιρανικού προλεταριάτου που κερδίζει πόντους έναντι της ιρανικής μπουρζουαζίας και των Ιρανών bobos, οι οποίοι απολαμβάνουν τη ζωή στις πλούσιες συνοικίες της Τεχεράνης και στηρίζουν τον Μουσαβί.

Το ισλαμικό Ιράν μαζί με όλες τις μεταμορφώσεις του μετά το 1979 είναι από τα τελευταία δείγματα μιας αντίστοιχης μαρξιστικής – λενινιστικής κοινωνίας. Η ίδια διαλεκτική και η ίδια μεθοδολογία για να κλείσουν τα στόματα της αντιπολίτευσης,  αυτή τη φορά με γνώμονα τις θρησκευτικές επιταγές. Πρόκειται για καθεστώτα που έχουν μέλλον μπροστά τους και που θα μπορούσαν να συντριβούν μόνον εκ των έσω.

Η αντιπολίτευση, με τις πλάτες της δημοκρατικής Δύσης, αντιδρά. Οσοι όμως γνωρίζουν τα πράγματα, λένε ότι ο Μουσαβί  (η φιλικά προσκείμενη προς αυτόν εφημερίδα ανέστειλε την έκδοσή της) θεωρείται πολύ λίγος για να ηγηθεί ενός μεγάλου κράτους με ιδιαιτερότητες κι έναν νεανικό πληθυσμό που διψάει για δουλειά και που η δημοκρατία δεν διεκδικεί την πρώτη θέση στα αιτήματά του. Γι’ αυτό και δεν εξελέγη. Αλλωστε, ο θείος Αχμεντινετζάντ, πανέξυπνος και λαϊκιστής όπως είναι, πρόλαβε να δεσμευτεί προεκλογικά, δηλώνοντας ότι θα μοιράσει γη στους φτωχούς και θα χορηγήσει το ποσό των 220 ευρώ σε πενταμελείς οικογένειες προκειμένου να καλυφθούν οι λογαριασμοί του νερού και του ρεύματος. Δεσμεύτηκε επίσης να δώσει μια εβδομάδα άδεια τον χειμώνα! Ε, αυτό ήταν, νομίζω, το κερασάκι στην τούρτα….

δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή 21-6-2009

ριτς

Το Μουσείο,η Ιστορία και εμείς…

Είναι ένας από τους λίγους καθηγητές που παραμένουν ποιητές και λάτρεις του ωραίου. Ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Δημήτρης Φιλιππίδης, που είχα την τύχη και τη χαρά να γνωρίσω προσωπικά, καταθέτει την άποψή του για το Μουσείο της Ακρόπολης, απαντώντας σε όσους γκρινιάζουν για το αρχιτεκτονικό οικοδόμημα και την ανέγερση του σε μια περιοχή- του Μακρυγιάννη-φορτισμένη ιστορικά..

Η δική μου άποψη ως προς το δεύτερο σκέλος , γιατί για το πρώτο δεν διαφωνώ παρα μόνο στο σημείο που θέλουν να κατεδαφίσουν τις δύο αξιοπρόσεκτης αρχιτεκτονικής πολυκατοικίες της Αρεοπαγίτου, είναι ότι η Ιστορία έχει κάνει καλά τη δουλειά της. Ας την αφήσουμε να ηρεμήσει λίγο μαζί με τα αγάλματα μιας άλλης εποχής.

ριτς

ContentSegment_11521681$W200_H0_R0_P0_S1_V1$JpgΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ
«Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;»
(γνωστού ποιητού)
Εύκολες οι λοιδορίες κι οι κομπασμοί, οι ατάκες κι οι σαρκασμοί. Πόσα ελαττώματα και παραλείψεις, αλήθεια, θα μπορούσε κανείς να υπενθυμίσει ή και να επινοήσει (μεγάλη τέχνη κι αυτή) καθώς αναπολεί όσα μεσολάβησαν από την πρώτη στιγμή που αποφασίστηκε να ανεγερθεί αυτό το μουσείο. Κι απ΄ όλες τις πλευρές, ναι, ανεξαιρέτως. Πόσες στραβοτιμονιές, πόσες αθλιότητες και πόσοι συμβιβασμοί. Και πόση μεταμέλεια- οπωσδήποτε, άφθονες δόσεις κι απ΄ αυτήν ιδιωτικά, ποτέ δημόσια.

Αλλά και πόσες στιγμές έξαρσης, έστω μεταποιημένης πάνω στην απέλπιδα προσπάθεια αναστροφής του αρνητικού κλίματος. Όλα αυτά, απέναντι σ΄ ένα κοινό που ακούει πότε αυτή και πότε την άλλη σειρήνα, ίδια αγέλη να σέρνεται πάντα ελπίζοντας. Ο κυρίαρχος λαός παρηγορείται όταν τον βάζουν ανεύθυνα στο παιχνίδι, έστω σαν ακροατή, και του σφυρίζουν πότε για τα χαμένα μάρμαρα, πότε για τις ανασκαφές θυσία στον μεγαλοϊδεατισμό, πότε για τις πολυκατοικίες- μπιζού που θέλουν οι κακοί να γκρεμίσουν. Για να ξεχνάει τα πολιτικά του χάλια.

Διψούσαμε για κάτι να μας ξεγελάσει, κάτι σαν το 2004, να νιώσουμε εθνικά υπερήφανοι, ότι οπωσούν τραβούμ΄ εμπρός. Για κάτι τέτοιο προοριζόταν κι αυτό το υπέρτατο μουσείο των μουσείων. Όμως ο κομπασμός για τον περιούσιο λαό, για το μνημείο παγκόσμιας εμβέλειας, για το ύψος του «Επιτάφιου» του Περικλέους, για κάθε επιτέλους σημαδάκι της μυθικής εκείνης παρουσίας πάνω σ΄ αυτό το χώμα, τώρα θα επέστρεφαν σαν μπούμερανγκ για να κρίνουν ζώντες και νεκρούς. Όταν το φαντασιακό ίχνος του ποδιού του Αριστοτέλη έχει μεγαλύτερη σημασία από τα τρέχοντα πάντα «επιτακτικά» προβλήματα του τόπου, από τις «ριζοσπαστικές λύσεις» που δεν πρόκειται ποτέ να δούμε, θα έπρεπε να το περιμέναμε. Γιατί και τέλος πάντων, να, τραβούμ΄ εμπρός.

● Ένα μουσείο σφηνωμένο ανάμεσα σε κτίρια και πάνω σε αρχαία μπαζώματα είναι καλύτερο από ένα μουσείο στο πουθενά, ας πούμε στον Ιππόδρομο.

● Ένα κλιματιζόμενο μουσείο που αναπαράγει πιστά εκείνο που βλέπεις έξω από τα παράθυρά του είναι το απόγειο του μυωπικού πραγματισμού.

● Ένα μουσείο γεμάτο «γύψινα αντίγραφα» που ξύνουν πληγές είναι η υπέρτατη υπενθύμιση πως κάποιοι σου χρωστάνε, ενώ εσύ δεν χρωστάς σε κανέναν.

● Ένα μουσείο- κιβωτός θα έπρεπε να λατρεύεται αυτοτελώς για το περιεχόμενό του κι όχι για το φθαρτό του περίβλημα, οσοσδήποτε χρυσός κι ελεφαντοστούν ξοδεύτηκε για την ανέγερσή του.

● Ένα μουσείο που θέλει να είναι σύμβολο κινδυνεύει να ποδοπατηθεί από τους αφελείς που απαιτούν το όραμα τώρα.

Πηγη : Τα Νεα14-06-09_284262_21

Η συνύπαρξη του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης με τις αρχαιότητες που ήρθαν στο φως κατά τις ανασκαφές στο οικόπεδο Μακρυγιάννη, μειονέκτημα όπως θεωρήθηκε στην αρχή και λόγος για έριδες στο πλαίσιο εκείνων των ατέλειωτων και ανακυκλούμενων ελληνικών συζητήσεων από ειδήμονες και μη, αποδείχθηκε εν τέλει μια ευτυχής συγκυρία. Για τον ίδιο τον αρχαιολογικό χώρο κατ΄ αρχάς,ο οποίος σώθηκε ακριβώς επειδή εντοπίστηκε στο συγκεκριμένο σημείο- σε άλλη περίπτωση τα αρχαία είτε θα είχαν διαλυθεί είτε θα είχαν καταχωσθεί, ή μπορεί να βρίσκονταν στα υπόγεια πολυκατοικιών- και αναδείχθηκε με ιδανικό τρόπο.(Ας θυμηθεί κανείς πόσα χρόνια έχουν περάσει από την αποκάλυψη του Λυκείου του Αριστοτέλη που τελεί ακόμη εν αναμονή της στέγασής του).37b

Παρά τα τεχνικά προβλήματα εξάλλου που δημιούργησε η αποκάλυψη των αρχαιοτήτων, η ένταξή τους ως επιτόπιου μουσείου μέσα στο κτίριο προσέφερε επιπλέον εκθεσιακό υλικό: Την εικόνα μιας αρχαίας γειτονιάς της Αθήνας,η οποία έζησε επί αιώνες κάτω από τους μεγαλειώδεις ναούς του Ιερού Βράχου.

Στριμωγμένο ανάμεσα σε αδιάφορα σύγχρονα κτίρια και στο βαρύ αισθητικά οικοδόμημα του Βάιλερ,με την εικόνα προς το Αρχαίο Θέατρο του Διονύσου και την Ακρόπολη να ανακόπτεται από την ύπαρξη δύο πολυκατοικιών για οποίες πολύς λόγος έχει γίνει, το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης μοιάζει να ασφυκτιά.Αλλά ο χρόνος ζωής ενός μουσείου γράφεται διαφορετικά στα ημερολόγια. Η Αθήνα μπορεί εν τω μεταξύ να βελτιωθεί. Επί του παρόντος μια μικρή όαση από φυτά δημιουργείται στα επτά στρέμματα του περιβάλλοντος χώρου του. Μια συστάδα από νεραντζιές, ένας μικρός… ελαιώνας, βλάστηση από την αττική γη.( Πηγή, ΒΗΜΑ)

Ritsmas: ετών δύο!!!

resizer.asp
Awatif του Ρώσου ζωγράφου Sergej Hahonin

Λοιπόν, επειδή δεν αγαπώ τις επετείους, δεν αγαπώ τα γενέθλια, γενικώς δεν αγαπώ πολλά πράγματα (μπα σε καλό της αυτή η μάνα μου, κουράστηκε πολύ για να με συλλάβει; ), εν πάση περιπτώσει για να μην σας ζαλίζω με το τί αγαπώ και τί όχι –   αν και θάθελα να μιλήσω για την πολλότητα του ανθρώπου – επειδή λοιπόν η διετής παρουσία μου στη μπλογκόσφαιρα είναι πλέον γεγονός οφείλω να ευχαριστήσω πρώτον το φιλο μου Ασμοδαίο που με παρώτρυνε, τη φίλη μου Κροτ που με βοήθησε, τον φίλο Allu Fun Marx που με πήρε απ το χέρι τον πρώτο καιρό κι έγινε ο σουπερβάιζερ της γειτονιάς , το  Νατασσάκι που με σήκωσε στους ώμους και με πήγε απέναντι, την Penelope, το Αλεφ μου, τη Μeniek, την Abttha, τον Ινδικτο και τη Θαλασσινή ματιά, τη Σοφία, τον Κακό Μπελά, τον Zalmoxis και τη Μερόπη, τον Zorba the Greek,  τη Ρούλα Καραμήτρου, την Ανεπίδοτη, την Elate ,  τη Φαίη με τα δίδυμα, το Σωτήρη Κ και τον Σωτηρη Κουκιο, την Eva Stamou, την ΑΘΗΝΑ, την ευρηματική Koptoraptou , τον Gerasimo, τη DoraTsirka και την Gournelou, την Ιουστίνη και το Δεσποινάριο, τη φίλη από την Κάρυστο, το Διόνυσο και τον Ντροπαλό, την Industrial Daizes και την πολυτάλαντη  Roadartist, την Κοκό την ποδηλάτισα και τον Καμηλιέρη, τον φίλο μου από το αγαπημένο Ναύπλιο ( Αργολίδα , περιφέρεια) , το Νοσφεράτο, το Μπάμπη Δερμιτζάκη και την Ψιλικατζού μαζί με τη Βασιλικούλα, την παρεα των ποιητών και συγγραφέων, Γλυκοφρυδηδες, Μαμαλούκοι και ΑΘηνάκηδες και Ευθυμιάδηδες, αλλά  και τους δεκάδες μπλογκοφίλους πολλούς από τους οποίους είχα την τύχη να γνωρίσω και από κοντά και να πάψω να γκρινιάζω λέγοντας «α, δεν υπάρχουν άνθρωποι». Μωρέ υπάρχουν και με το παραπάνω.

Σας ευχαριστώ όλους εκ βαθέων, υποκλίνομαι και επειδή θα αντιγράψω το Νατασσάκι θα πω οτι ως εδώ είχα 536 ποστ και 13.695 σχόλια…. Ναστε ολοι καλά κι ας συνεχίσουμε να επικοινωνούμε. Μπορεί αυτή η επικοινωνία να μας βελτιώνει. Ποιός ξέρει. Ολα θα τα δούμε την ώρα του απολογισμού.

ριτς

Από το μπλοκ Προχειρο Τετράδιο..για το Ιράν

Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, μου το πρότεινε ο φίλος Παναγιώτης Παπαχατζής και προτείνω να το μοιραστούμε.Η ζωή περνάει νομοτελειακά μέσα από τη ζωντάνια και τα θέλω της νεολαίας.
ριτς
[Πέμπτη, Ιούνιος 18, 2009 |
Τον Adel, τον γνώρισα λίγες μέρες πριν, στο Twitter. Ψάχνοντας πληροφορίες για την κατάσταση στο Ιράν, έπεσα πάνω στον λογαριασμό του. Τον ακολούθησα, με ακολούθησε και μετά από πολλές συζητήσεις, είπε το «ναι» για την συνέντευξη.

Μιλήσαμε στο τηλέφωνο, για να πειστεί ότι δεν είμαι πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών, και με παρακάλεσε να μην ακουστεί η φωνή του, γιατί φοβόταν για την οικογένεια του. «Οι γονείς μου, ανησυχούν για μένα. Η μητέρα μου, χθες, μου έκλεισε τον υπολογιστή με το ζόρι. Φοβάται, ότι θα με συλλάβουν. Την καταλαβαίνω, αλλά δεν μπορώ να σιωπήσω.»
Στον Ιράν της επανάστασης, οι αντιθέσεις είναι μεγάλες. Τα 2/3 του πληθυσμού είναι κάτω από 30 ετών. Θέλουν αλλαγές, θέλουν μεταρρυθμίσεις και πάνω απ’ όλα θέλουν το δικαίωμα στο όνειρο. Γι’ αυτό βρίσκουν καταφύγιο στις φωτεινές λεωφόρους του διαδικτύου.

Είσαι μόλις 20 χρονών και αλλά έχεις καταφέρει να πρωταγωνιστείς στο Twitter, και να μεταφέρεις σε όλο τον κόσμο, το τι γίνεται στην πατρίδα σου. Πως νιώθεις γι’ αυτό;

Πρώτα απ’ όλα θέλω να σ’ ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια. Θέλω να πιστεύω ότι είναι υποχρέωση μου, εκτός από το να βγαίνω στους δρόμους και να διαδηλώνω, να ενημερώνω τον κόσμο για το τι συμβαίνει στο Ιράν. Τα ΜΜΕ του Ιράν, προσποιούνται ότι δεν συμβαίνει τίποτα και ότι όλα είναι καλά. Έτσι χρησιμοποιούμε τα social media για να δείξουμε την αλήθεια. Δεν αντέχω την κοροϊδία

Πως ήταν τα πράγματα σήμερα στο Ιράν; Έχουν ηρεμήσει ή συνεχίζονται οι μεγάλες διαδηλώσεις;

Οι διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους της Τεχεράνης στις 4 μμ (τοπική ώρα), φορώντας μαύρα ρούχα και κρατώντας κεριά, στην μνήμη των 6 που σκοτώθηκαν από την αστυνομία την Δευτέρα. Στην αρχή ήταν κάποιες δεκάδες χιλιάδες που διαδήλωναν, ειρηνικά και σιωπηλά, αλλά όσο περνούσε η ώρα, η ροή του κόσμου αυξήθηκε . Οι διαδηλωτές δεν χρησιμοποιούν βία, όπως και χθες, έτσι και σήμερα έδωσαν λουλούδια στην αστυνομία, γιατί ο Mousavi είπε να μην φωνάζουν συνθήματα, απλά να κρατάνε πανό, ώστε να μην προκαλούν την βία.

Υπάρχει φόβος στους δρόμους της Τεχεράνης; Τι φοβάστε περισσότερο;

Η πρώτη μέρα ήταν δύσκολη. Ο φόβος του αγνώστου. Όσο περνάνε οι μέρες τόσο πιο γενναίοι γινόμαστε να διαδηλώνουμε. Έχουμε συνηθίσει την βία της αστυνομίας. Μπορούσες να δεις, νέα κορίτσια και μεγάλες γυναίκες, να είναι στους δρόμους και να προστατεύουν τους εαυτούς τους από την αστυνομία, και μερικές από αυτές πολύ σοβαρά χτυπημένες. Δεν φοβόμαστε την αστυνομία. Δεν μπορούν να μας κάνουν να μην σκεφτόμαστε, να μην θέλουμε Και το καλύτερο γι’ αυτούς είναι να σταματήσουν να χρησιμοποιούν τόση βία, γιατί εξαγριώνουν περισσότερο τον κόσμο. Δεν διαδηλώνουμε μόνο για το αποτέλεσμα των εκλογών. Θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι.
Πιστεύεις ότι ο Δυτικός κόσμος έχει βοηθήσει το Ιράν; Τι μήνυμα θα ήθελες να μεταφέρεις σε όλους εμάς, που σας παρακολουθούμε από μακριά;

Βλέπω πολλούς ανθρώπους να με ακολουθούν στο twitter και να δίνουν σε εμένα και σε όλους τους Ιρανούς, πολύ κουράγιο. Το εκτιμώ αφάνταστα. Πολλοί από αυτούς, μας βοήθησαν με νέες τοποθεσίες, ώστε να προστατευτούν οι Ιρανοί Twitters από την Μυστική Υπηρεσία του Ιράν. Άλλαξαν το χρώμα των avatar τους σε πράσινο για να δείξουν την συμπαράσταση τους στους διαδηλωτές. Είδα ότι το Thepiratebay.com άλλαξε το logo του σε πράσινο χρώμα και άλλαξαν επίσης και την λέξη thepiratebay σε persianbay. Αλλά και πάλι είναι θέμα των ανθρώπων, όχι των κυβερνήσεων. Γιατί εύκολα η συμπαράσταση σε έναν λαό, μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί σαν επέμβαση στα εσωτερικά του.
Φοβάσαι για σένα;

Φοβάμαι πια. Χθες η μυστική αστυνομία, μπήκε στο σπίτι του φίλου μου και τον συνέλαβε για την συμμετοχή του στην πορεία της Τρίτης. Αλλά θα συνεχίσω να αγωνίζομαι! Θέλω να ξαναγίνουν εκλογές. Θέλω να αλλάξει κάτι στο Ιράν
Ποια είναι τα όνειρά σου για το μέλλον;

Αν με ρώταγες μερικούς μήνες πριν, θα σου έλεγα, «να τελειώσω σε ένα χρόνο, το πανεπιστήμιο της Τεχεράνης και μετά να πάω στις ΗΠΑ και να συνεχίσω τις σπουδές μου». Αλλά όταν είδα την κλοπή των ψήφων μας, την εξαπάτηση, είπα στον εαυτό μου » Θα κάνω τα πάντα, για να δω ένα ελεύθερο και δημοκρατικό Ιράν, πριν φύγω». Έτσι πια, ονειρεύομαι ένα καλύτερο μέλλον για το Ιράν.
Ποια πιστεύεις ότι θα είναι η συνέχεια; Που θα οδηγήσει όλη αυτή η ένταση;

Έχει ήδη τα πρώτα αποτελέσματα. Τα πανεπιστήμια έχουν κλείσει και η εξεταστική έχει αναβληθεί. Αν η κυβέρνηση δεν ακούσει τους ανθρώπους, θα προκληθεί μια άσχημη κατάσταση. Και αν δεν γίνει κάτι άμεσα, στα επόμενα χρόνια προβλέπω ίσως και μια νέα επανάσταση
Τέλος, ποιο είναι το μήνυμά σου για όλους όσους σε διαβάζουν;

Το μήνυμά μου, είναι «Ποτέ μην το βάζετε κάτω, ποτέ!». Εμείς δεν θα το βάλουμε κάτω, θα μείνουμε ενωμένοι, θα συνεχίσουμε τις σιωπηλές μας πορείες, μέχρι να πάρουμε πίσω τις ψήφους μας, μέχρι να γίνει πρόεδρος ο Mousavi , ακόμα και αν η κυβέρνηση δεν μας ακούει. Φίλοι μας απ’ όλο τον κόσμο θέλουμε την βοήθεια σας. Σκότωσαν αθώους φίλους μας, αλλά εμείς δεν το βάζουμε κάτω. Θέλουμε έναν δρόμο για την ελευθερία. Εμείς, οι άνθρωποι του Ιράν, δεν υποστηρίζουμε τρομοκρατικές οργανώσεις, θέλουμε μόνο φίλους! Θέλουμε εσάς στο πλευρό μας!
Υ. Γ Ο Adel μας παρακάλεσε, να μην δημοσιεύσουμε το όνομα του και τον λογαριασμό του στο twitter, γιατί φοβάται.

[Photo by Frosted_July]

Πάντα υποκειμενικά, Κυριακή Πετρίτη

Share on FriendFeed // Share on Facebook

Τρίτη, Ιούνιος 16, 2009
Ο Jadi, Ιρανός ακτιβιστής και blogger μεταδίδει απο τις πρώτες ώρες απο την Τεχεράνη όλα οσα συμβαίνουν στους δρόμους της πόλης του μέσα απο το blog του αλλά και το twitter account του. Μιλήσαμε μαζί του και μας είπε πολλά και ενδιαφέροντα. Απορίες που, νομίζω υπήρχαν απο τις πρώτες ώρες της εξέγερσης για τις οποίες δεν είχε κανένα πρόβλημα να καταθέσει την γνώμη του, αλλά και γενικά στοιχεία που, προσωπικά αγνοούσα.
Χθες, είδαμε εκατομμύρια ανθρώπους να διαδηλώνουν, στο Ιράν. Επτά άνθρωποι σκοτώθηκαν. Υπάρχουν, επίσης πληροφορίες για 100 φοιτητές που αγνοούνται μετά την εισβολή αστυνομικών στους κοιτώνες του Πανεπιστημίου της Τεχεράνης. Ποια είναι τα τελευταία νέα;

Δεν έχουμε κάποια επίσημα στοιχεία, εκτός από την ενημέρωση που υπάρχει για τους 7 νεκρούς από την χθεσινή πορεία. Τα SMS δεν λειτουργούν, οι δρόμοι είναι κλειστοί και τα κινητά τηλέφωνα δεν λειτουργούν σε συγκεκριμένα «ευαίσθητα» σημεία της πόλης ώστε να μην μπορούμε να έχουμε πληροφόρηση για το τι γίνεται.

Είχατε εκλογές και ο Ahmadinejad κέρδισε. Ακούμε κάποιες φωνές να υποστηρίζουν ότι όλα αυτά γίνονται επειδή οι ΗΠΑ δεν τον θέλουν για πρόεδρο του Ιραν. Υπάρχει ακόμη και η φήμη ότι ο Mousavi, πήρε χρηματική βοήθεια από τις ΗΠΑ για την καμπάνια του. Ποια είναι η γνώμη σου;

Είχαμε 29 εκλογικές διαδικασίες, τα τελευταία 30 χρόνια. Πριν από 12 χρόνια ο Khatami κέρδισε σαν ρεφορμιστής και οι σκληροπυρηνικοί το δέχτηκαν. Πριν από 4 χρόνια, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πήγαν να ψηφίσουν και ο Ahmadinejad εκλέχτηκε με 12 εκατομμύρια ψήφους και κάνεις δεν διαφώνησε. Στο Ιράν, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν συμμετέχουν στην ψηφοφορία. Αυτή την φορά μιλήσαμε με πολλούς ανθρώπους και τους ζητήσαμε να ψηφίσουν έναν μεταρρυθμιστή και αυτοί το δέχτηκαν και το έκαναν. Ήμασταν στις ουρές σε διαφορετικές περιοχές του Ιράν και είδαμε αυτό το «Ναι».

Περίπου το 80% των εκλογέων ψήφισε. Και είδαμε ότι ψήφισε τον Mousavi. Εγώ, προσωπικά ψήφισα τον Karroubi – το περιγράφω και στο blog μου – αλλά ήξερα ότι ο Karroubi δεν μπορούσε να νικήσει και έτσι πίστευα ότι νικητής έπρεπε να είναι ο Mousavi. Είδαμε πολλές παρατυπίες κατά την διάρκεια της εκλογικής διαδικασίας και αμέσως μόλις τελείωσε, ακούσαμε από τα επίσημα νέα ότι ο Ahmadinejad ήταν ο νικητής! Αυτό ήταν ψέμα και οι άνθρωποι δεν το δέχτηκαν. Αυτές οι διαδηλώσεις δεν γίνονται γιατί «Ο Mousavi δεν κέρδισε» αλλά γιατί ήταν απάτη.

Έχουμε το παράδειγμα του Ιράκ (η πτώση του Σαντάμ Χουσείν και η νέα πολιτική κατάσταση). Τι πιστεύεις γι’ αυτό; Ποια είναι η γνώμη σου για την νέα πολιτική δομή στο Ιράκ;

Δεν υποστηρίζουμε την Αμερικανική εισβολή, γι’ αυτό τον λόγο ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να ψηφίσουν και εμείς ψηφίσαμε έναν μεταρρυθμιστή που δεν είναι ίσως και ο ιδανικός. Θέλουμε δημοκρατία αλλά είμαστε σίγουροι ότι δεν μπορούμε να την εισάγουμε μέσω του αμερικανικού στρατού. Πρέπει να την χτίσουμε εδώ με τα ίδια μας τα χέρια.

Το Ιράν είναι η 3η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο των bloggers. Ξέρουμε ότι γράφετε κάτω από δύσκολες συνθήκες. Πριν από δύο μήνες, ένας Ιρανός blogger πέθανε στην φυλακή. Γιατί πιστεύεις η Ιρανική κυβέρνηση «πολεμάει» το internet και τα blogs; Εσύ γιατί blogαρεις;

Ο Ahmadinejad θέλει να δείξει ότι όλοι οι Ιρανοί είναι μαζί του. Τα παραδοσιακά media θέλουν να δείχνουν το Ιράν σαν έναν ενωμένο εχθρό εναντίον της Δύσης. Αλλά το blogging μας επιτρέπει να φωνάξουμε ότι » το Ιράν δεν είναι ο Ahmadinejad». Πριν από 4 χρόνια δεχτήκαμε τον Ahmadinejad αλλά δεν ψηφίσαμε. Το δεχτήκαμε σαν πρόεδρο του Ιράν, αλλά όχι σαν εκπρόσωπο μας. Είναι πολύ σημαντικό για εμάς να δείξουμε στον κόσμο ότι είμαστε φυσιολογικά ανθρώπινα όντα, σαν όλους εσάς.

Πάμε στις δουλειές μας, ζούμε σε ίδια σπίτια με τα δικά σας, υποφέρουμε από αυτά που υποφέρεται και εσείς και όλα αυτά αντικατοπτρίζονται στα blogs μας, γιατί αυτά είναι τα δικά μας Media. Η επίσημη κρατική τηλεόραση μας , μας δείχνει χαρούμενους όταν ένας βομβιστής αυτοκτονίας σκοτώνει αθώους ανθρώπους. Πρέπει να έχουμε media που να λένε » Κανείς δεν πρέπει να σκοτώνει χωρίς λόγο». O Ahmadinejad λέει ότι «δεν υπάρχουν gay στο Ιράν». Οι gay πρέπει να έχουν blog που να λένε ότι «υπάρχουμε». Γι’ αυτό υπάρχουν και τόσα blogs στο Ιράν.

Η Ιρανική κυβέρνηση έχει κλείσει πολλά websites και σε μερικές περιοχές ακόμη και την πρόσβαση στο internet. Πιστεύεις ότι φοβούνται την γενιά των bloggers?

Φυσικά ναι. Υπάρχουν πολλοί νεότεροι που μεγάλωσαν κάτω από αυτό το καθεστώς αλλά σκέφτονται την αλλαγή. Στις μέρες μας, οι άνθρωποι έχουν πρόσβαση σε ελεύθερα media (internet, δορυφορική τηλεόραση,..) και δεν δέχονται την κρατική προπαγάνδα σαν πραγματικότητα. Μπορούν να δουν ότι υπάρχουν και άλλες ιδέες στον κόσμο και τις ζητάνε.

Γράφεις επώνυμα στο blog σου. Είναι αυτό επικίνδυνο; Είχες ποτέ προβλήματα με την αστυνομία;

Ναι γράφω επώνυμα και αυτό το κάνω γιατί είναι πολύ σημαντικό για μένα να πω » Είμαι αυτό το συγκεκριμένο άτομο και ζω στο Ιράν και πιστεύω στα ανθρώπινα δικαιώματα.» Αν γράφω ανώνυμα θα είναι σαν να αποδέχομαι ότι αυτό που κάνω είναι περίεργο. Δεν είμαι αντάρτης και δεν χρειάζεται να κρύβομαι. Και αν συλληφθώ…. και τι με αυτό; Χρησιμοποιώ τα βασικά μου ανθρώπινα δικαιώματα, δεν είμαι εγκληματίας.

Το Twitter, τις τελευταίες μέρες είναι μια σπουδαία πηγή πληροφοριών. Πίστεύες ότι το social media στο σύνολο τους, σας βοήθησαν να μοιραστείτε με τον υπόλοιπο κόσμο τι γίνεται στο Ιράν;

Ω, ναι! Ο ψηφιακός κόσμος δεν έχει σύνορα και δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ μας, και ας είμαι εγώ στο Ιράν και εσύ στην Ελλάδα. Τις τελευταίες μέρες μας έκοψαν όλες τις επικοινωνίες, όχι sms, όχι κινητά τηλέφωνα σε συγκεκριμένες περιοχές. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το γυρίσαμε στο Twitter και ευτυχώς δουλεύει.

Υ.Γ Αρχικά η συνέντευξη είχε προγραμματιστεί να γίνει με webcam μέσω skype. Οι εξαιρετικά αργές ταχύτητες , όμως, μας ανάγκασαν να μιλήσουμε μέσω chat.

[Photo by rezavaziri]

Πάντα υποκειμενικά, Παναγιώτης Παπαχατζή

To Ιράν, το Ισραήλ και ο Ομπάμα

91041www.reuters.comΗ μισή καρδιά μου στην Τεχεράνη βρίσκεται…..

Tης Ριτσας Μασουρα

Oποιαδήποτε πρόβλεψη θα ήταν παρακινδυνευμένη. Οι εντυπωσιακές διαδηλώσεις των οπαδών της ιρανικής αντιπολίτευσης μπορεί να πνιγούν στο αίμα, όπως ακριβώς έγινε πριν από δέκα χρόνια. Μπορεί όμως να γίνουν αφορμή για ολική αναθεώρηση των θέσεων των φρουρών της ισλαμικής επανάστασης, από τη στιγμή μάλιστα που η ιρανική κοινωνία είναι δραματικά διχασμένη: οι έχοντες και οι μη έχοντες, οι ελίτ των πόλεων και οι προλετάριοι της υπαίθρου. Ο πανίσχυρος θρησκευτικός ηγέτης Χαμενεΐ έκρινε σκόπιμο να συναινέσει στο αίτημα της αντιπολίτευσης και να ζητήσει νέα, έστω και μερική καταμέτρηση των ψήφων. Ομως τίποτα δεν έχει κριθεί από τη στιγμή που ο λαβωμένος Μουσαβί καλεί το εγγόνια των πρωταγωνιστών της Επανάστασης του 1979 να κατέβουν στους δρόμους και να τιμήσουν τους νεκρούς.

Η επεισοδιακή επανεκλογή του Αχμαντινετζάντ έχει πολλαπλές συνέπειες, μια από τις οποίες αφορά το σοβαρό ενδεχόμενο ανατροπής των αμερικανο-ισραηλινών σχέσεων. Απλουστευτικά και ωφελιμιστικά σκεπτόμενη η Δύση θα δηλώσει ότι μετά χρόνια αυτές οι σχέσεις έχουν γίνει «μπετόν αρμέ» και ότι ο Ομπάμα, όντας σπουδαίος ρήτορας, παίζει με τις λέξεις. Μήπως, όμως ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει πραγματικά να επιδείξει έργο στη Μέση Ανατολή; Μήπως θα ενοχληθεί αν οι συντηρητικοί της Ουάσιγκτον ευχαρίστως του φορτώσουν μια αποτυχία στη διευθέτηση του Παλαιστινιακού; Κι αν έτσι έχουν τα πράγματα, πώς θα αντιμετωπίσει τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, ο οποίος στο εξής θα κωφεύσει στις εκκλήσεις για τερματισμό των εβραϊκών εποικισμών και ενδέχεται να αποτολμήσει προληπτικό πλήγμα εναντίον του Ιράν, όπως εύκολα υποθέτει ο παλιός συνεργάτης του Μπους Τζ. Μπόλτον;

91068Ως ένα βαθμό, η επανεκλογή του Ιρανού προέδρου είναι το καλύτερο νέο για το Ισραήλ. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός υποχρεώθηκε πρόσφατα να εκφωνήσει μια καθαρά συμβιβαστική ομιλία, με στόχο να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο τη νέα αμερικανική προσέγγιση και συγχρόνως να χαϊδέψει τα αυτιά της θρησκευτικής δεξιάς στο Ισραήλ. Με αφορμή τις καταιγιστικές εξελίξεις, όμως, ο Νετανιάχου θα ξεχάσει τη συμβιβαστική ομιλία και θα ζητήσει από τον Ομπάμα να αναλάβει δράση κατά του Ιράν, στην ηγεσία του οποίου παραμένει αυτός που απειλεί το Ισραήλ με εξαφάνιση. Ενας ισχυρισμός που στην Ουάσιγκτον δεν αμφισβητείται από κανέναν, με εξαίρεση ίσως έναν Γκορ Βιντάλ ή μια Σούζαν Σάραντον. Κι αν κάτι θα επιδιώξει το Ισραήλ υπό τον Νετανιάχου είναι να παραμείνει ζωντανό το κλασικό δόγμα: διαρκής πόλεμος για διαρκή ειρήνη.

Ας είμαστε όμως ρεαλιστές. Η αλλαγή της προσέγγισης του Ομπάμα στη Μέση Ανατολή δεν σημαίνει στροφή στην εξωτερική πολιτική. Σημαίνει άσκηση της ίδιας πολιτικής με άλλα μέσα. Οι ΗΠΑ έχουν ανοικτά μέτωπα στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, ίσως και στο Ιράκ. Γι’ αυτό και θεωρούν ότι αναγνωρίζοντας εμμέσως το Ιράν ως ανερχόμενη περιφερειακή δύναμη εξουδετερώνουν δύο βαθύτατα απορρυθμιστικούς παράγοντες στη Μέση Ανατολή, τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ. Παράλληλα δίνουν στο Ισραήλ να καταλάβει ότι η επιστροφή στη σκληροπυρηνική τακτική των συντηρητικών της Ουάσιγκτον δεν είναι μονόδρομος. Αντίθετα μονόδρομος είναι η ομαλή συνύπαρξη.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 18-6-2009

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: