To Ιράν, το Ισραήλ και ο Ομπάμα


91041www.reuters.comΗ μισή καρδιά μου στην Τεχεράνη βρίσκεται…..

Tης Ριτσας Μασουρα

Oποιαδήποτε πρόβλεψη θα ήταν παρακινδυνευμένη. Οι εντυπωσιακές διαδηλώσεις των οπαδών της ιρανικής αντιπολίτευσης μπορεί να πνιγούν στο αίμα, όπως ακριβώς έγινε πριν από δέκα χρόνια. Μπορεί όμως να γίνουν αφορμή για ολική αναθεώρηση των θέσεων των φρουρών της ισλαμικής επανάστασης, από τη στιγμή μάλιστα που η ιρανική κοινωνία είναι δραματικά διχασμένη: οι έχοντες και οι μη έχοντες, οι ελίτ των πόλεων και οι προλετάριοι της υπαίθρου. Ο πανίσχυρος θρησκευτικός ηγέτης Χαμενεΐ έκρινε σκόπιμο να συναινέσει στο αίτημα της αντιπολίτευσης και να ζητήσει νέα, έστω και μερική καταμέτρηση των ψήφων. Ομως τίποτα δεν έχει κριθεί από τη στιγμή που ο λαβωμένος Μουσαβί καλεί το εγγόνια των πρωταγωνιστών της Επανάστασης του 1979 να κατέβουν στους δρόμους και να τιμήσουν τους νεκρούς.

Η επεισοδιακή επανεκλογή του Αχμαντινετζάντ έχει πολλαπλές συνέπειες, μια από τις οποίες αφορά το σοβαρό ενδεχόμενο ανατροπής των αμερικανο-ισραηλινών σχέσεων. Απλουστευτικά και ωφελιμιστικά σκεπτόμενη η Δύση θα δηλώσει ότι μετά χρόνια αυτές οι σχέσεις έχουν γίνει «μπετόν αρμέ» και ότι ο Ομπάμα, όντας σπουδαίος ρήτορας, παίζει με τις λέξεις. Μήπως, όμως ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει πραγματικά να επιδείξει έργο στη Μέση Ανατολή; Μήπως θα ενοχληθεί αν οι συντηρητικοί της Ουάσιγκτον ευχαρίστως του φορτώσουν μια αποτυχία στη διευθέτηση του Παλαιστινιακού; Κι αν έτσι έχουν τα πράγματα, πώς θα αντιμετωπίσει τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, ο οποίος στο εξής θα κωφεύσει στις εκκλήσεις για τερματισμό των εβραϊκών εποικισμών και ενδέχεται να αποτολμήσει προληπτικό πλήγμα εναντίον του Ιράν, όπως εύκολα υποθέτει ο παλιός συνεργάτης του Μπους Τζ. Μπόλτον;

91068Ως ένα βαθμό, η επανεκλογή του Ιρανού προέδρου είναι το καλύτερο νέο για το Ισραήλ. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός υποχρεώθηκε πρόσφατα να εκφωνήσει μια καθαρά συμβιβαστική ομιλία, με στόχο να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο τη νέα αμερικανική προσέγγιση και συγχρόνως να χαϊδέψει τα αυτιά της θρησκευτικής δεξιάς στο Ισραήλ. Με αφορμή τις καταιγιστικές εξελίξεις, όμως, ο Νετανιάχου θα ξεχάσει τη συμβιβαστική ομιλία και θα ζητήσει από τον Ομπάμα να αναλάβει δράση κατά του Ιράν, στην ηγεσία του οποίου παραμένει αυτός που απειλεί το Ισραήλ με εξαφάνιση. Ενας ισχυρισμός που στην Ουάσιγκτον δεν αμφισβητείται από κανέναν, με εξαίρεση ίσως έναν Γκορ Βιντάλ ή μια Σούζαν Σάραντον. Κι αν κάτι θα επιδιώξει το Ισραήλ υπό τον Νετανιάχου είναι να παραμείνει ζωντανό το κλασικό δόγμα: διαρκής πόλεμος για διαρκή ειρήνη.

Ας είμαστε όμως ρεαλιστές. Η αλλαγή της προσέγγισης του Ομπάμα στη Μέση Ανατολή δεν σημαίνει στροφή στην εξωτερική πολιτική. Σημαίνει άσκηση της ίδιας πολιτικής με άλλα μέσα. Οι ΗΠΑ έχουν ανοικτά μέτωπα στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, ίσως και στο Ιράκ. Γι’ αυτό και θεωρούν ότι αναγνωρίζοντας εμμέσως το Ιράν ως ανερχόμενη περιφερειακή δύναμη εξουδετερώνουν δύο βαθύτατα απορρυθμιστικούς παράγοντες στη Μέση Ανατολή, τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ. Παράλληλα δίνουν στο Ισραήλ να καταλάβει ότι η επιστροφή στη σκληροπυρηνική τακτική των συντηρητικών της Ουάσιγκτον δεν είναι μονόδρομος. Αντίθετα μονόδρομος είναι η ομαλή συνύπαρξη.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 18-6-2009

Advertisements

One thought on “To Ιράν, το Ισραήλ και ο Ομπάμα

  1. αγαπητή Ρίτσα καλύτερο δεν είναι το καθεστώς με αντιπολίτευση απο αυτό χωρίς αντιπολίτευση;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s