Δυτικές ερμηνείες για το Ιράν


Post-Election-Riots-in-Iran

Τεχεράνη UPI

Το καθεστώς της Τεχεράνης ήταν και είναι αυταρχικό. Το έχει αποδείξει, φυλακίζοντας δημοσιογράφους και μπλόγκερς. Παράλληλα βεβαίως έχει μάθει να χρησιμοποιεί προς ίδιον όφελος δυτικά επικοινωνιακά εργαλεία. Το έπραξε τον περασμένο Φεβρουάριο,όταν επέτρεψε την πρόσβαση των Ιρανών στο facebook  και το twitter, επιβάλλοντας παράλληλα αυστηρότερους ελέγχους στο διαδίκτυο!! Επίδειξη διαλλακτικότητας και ισχύος, δέλεαρ προς τους νέους ή μήπως διευκόλυνση των μυστικών υπηρεσιών να παρακολουθούν καλύτερα τη δράση των αντιφρονούντων ακτιβιστών ;

Το να επιχειρεί ένας πολίτης της Δύσης να ερμηνεύει τις κινήσεις του θεοκραικού καθεστώτος στο Ιράν είναι παραλογισμός και χαμένος κόπος. Και στο κάτω κάτω, ας το παραδεχτούμε. Εχουμε μεγάλη έπαρση για το δυτικό μοντέλο ζωής: Τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον καταναλωτισμό μας…. Γι’ αυτό και ξημεροβραδιαζόμαστε σκεπτόμενοι πώς θα συμβάλουμε ώστε και ο «υπόλοιπος κόσμος» να απολαύσει τη δική μας κοσμοθεωρία! Και ως εδώ, θαυμάσια. Θέλουμε το καλό του διπλανού μας. Ομως, το ότι ο «υπόλοιπος κόσμος» μπορεί να έχει έναν άλλο πολιτισμό ή να θεωρεί το δικό του μοντέλο ζωής λίγο ανώτερο από το δικό μας δεν πρέπει να μας απασχολεί; Δεν πρέπει να μας θωρακίζει με τακτ;

Οι λαοί της Δύσης από κάποια στιγμή της Ιστορίας και πέρα υπήρξαν περισσότερο κατακτητικοί από πολλούς άλλους. Εμείς γίναμε σταυροφόροι, εμείς χαράξαμε γραμμές αποικιοκρατίας, εμείς διδάξαμε διά της βίας πολιτισμό. Πολιτισμένος όμως θεωρείται αυτός που μπορεί να αναγνωρίζει την ανθρώπινη υπόσταση των άλλων. Το να πιστεύει μια ομάδα ότι είναι η μόνη πλήρως ανθρώπινη, το να αρνείται να γνωρίσει το παραμικρό πέρα από τις δικές της εμπειρίες, το να μένει μονίμως περιχαρακωμένη στο δικό της μοντέλο ζωής είναι ένδειξη βαρβαρότητας και όχι πολιτισμού. Είναι αλήθεια, ωστόσο, ότι το γουιλσόνιο δόγμα (ρητή αναφορά στην εξαγωγή της δημοκρατίας) όχι απλώς υιοθετήθηκε από τους μετέπειτα προέδρους των ΗΠΑ, αλλά έγινε και εμμονή. Εμμονή που επί Μπους οδήγησε στη βαρβαρότητα.

Με αυτές τις σκέψεις κατά νουν και με δεδομένη την αρχή της αλαζονείας που χαρακτηρίζει τη δυτική κοσμοθεωρία παρακολουθούσα τον ξένο Τύπο τις μέρες πριν από τις ιρανικές εκλογές. Η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ καλούσε τον ιρανικό λαό να συντρίψει τον Αχμεντινετζάντ , ενώ υπήρξαν έντυπα που κυκλοφόρησαν με τον τίτλο «Αντε, να τελειώνουμε με αυτόν». «Αυτός» είναι ο επανεκλεγείς πρόεδρος του Ιράν Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ.

Τι συνέβη όμως; Τα δυτικά ΜΜΕ έπραξαν το σύνηθες: εξέλαβαν τις επιθυμίες τους ως πραγματικότητα. Εχοντας βεβαίως συνειδητοποιήσει ότι πίσω από το σημερινό καθεστώς πιθανόν να κρύβεται ένας πυρηνικός Αρμαγεδδών, πίστεψαν ότι η επιθυμία για αλλαγή του ιρανικού λαού θα μεταφραζόταν σε βούληση μπροστά στις κάλπες, όπως ακριβώς συμβαίνει με τις δυτικές δημοκρατίες. Αλλά όφειλαν να γνωρίζουν ότι στο Ιράν οι εκλογές είναι ντεμι-εκλογές. Οι Ιρανοί μουλάδες, όπως οι δικοί μας νοσταλγοί του Μαρξισμού, μας εξηγούν τώρα ότι η ψήφος είναι λογική, νόμιμη και αδιαπραγμάτευτη από τη στιγμή που ….αντικατοπτρίζει τη νίκη του ιρανικού προλεταριάτου που κερδίζει πόντους έναντι της ιρανικής μπουρζουαζίας και των Ιρανών bobos, οι οποίοι απολαμβάνουν τη ζωή στις πλούσιες συνοικίες της Τεχεράνης και στηρίζουν τον Μουσαβί.

Το ισλαμικό Ιράν μαζί με όλες τις μεταμορφώσεις του μετά το 1979 είναι από τα τελευταία δείγματα μιας αντίστοιχης μαρξιστικής – λενινιστικής κοινωνίας. Η ίδια διαλεκτική και η ίδια μεθοδολογία για να κλείσουν τα στόματα της αντιπολίτευσης,  αυτή τη φορά με γνώμονα τις θρησκευτικές επιταγές. Πρόκειται για καθεστώτα που έχουν μέλλον μπροστά τους και που θα μπορούσαν να συντριβούν μόνον εκ των έσω.

Η αντιπολίτευση, με τις πλάτες της δημοκρατικής Δύσης, αντιδρά. Οσοι όμως γνωρίζουν τα πράγματα, λένε ότι ο Μουσαβί  (η φιλικά προσκείμενη προς αυτόν εφημερίδα ανέστειλε την έκδοσή της) θεωρείται πολύ λίγος για να ηγηθεί ενός μεγάλου κράτους με ιδιαιτερότητες κι έναν νεανικό πληθυσμό που διψάει για δουλειά και που η δημοκρατία δεν διεκδικεί την πρώτη θέση στα αιτήματά του. Γι’ αυτό και δεν εξελέγη. Αλλωστε, ο θείος Αχμεντινετζάντ, πανέξυπνος και λαϊκιστής όπως είναι, πρόλαβε να δεσμευτεί προεκλογικά, δηλώνοντας ότι θα μοιράσει γη στους φτωχούς και θα χορηγήσει το ποσό των 220 ευρώ σε πενταμελείς οικογένειες προκειμένου να καλυφθούν οι λογαριασμοί του νερού και του ρεύματος. Δεσμεύτηκε επίσης να δώσει μια εβδομάδα άδεια τον χειμώνα! Ε, αυτό ήταν, νομίζω, το κερασάκι στην τούρτα….

δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή 21-6-2009

ριτς

17 thoughts on “Δυτικές ερμηνείες για το Ιράν

  1. αγαπητή Ριτσ, μέσα στις υποσχέσεις του είναι και η καθιέρωση αντιπολίτευσης, καλύτερα για όλους.

  2. Εξαιρετικό το άρθρα σας ! Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε που οι ΄΄υπόθεση Ιράν ΄΄ , αδειάζει τους δυτικούς κύκλους της δημοσιογραφίας και της πολιτικής διανόησης. Το 1979 ο κατά τα άλλα προσεκτικός Μισέλ Φουκώ, βρέθηκε στο αεροπλάνο που μετέφερε τον Μπανί Σάντρ στη Τεχεράνη στο ξεκίνημα της Ισλαικής τότε ΄΄επανάστασης΄΄ , θεωρώντας πως έχει να κάνει με μία Ισλαμικού τύπου επανάσταση , στα πλαίσια κάποιας πάλης των τάξεων εντός του Ισλαμικού κόσμου. Ενδεχομένως θεωρητικά να είχε δίκιο. Όμως αυτό που υποτίμησε- και όχι μόνο αυτός- ήταν η πολυπλοκότητα της κοινωνικής και πολιτικής σύνθεσης στο Ισλάμ, πράγμα που αποδείχθηκε περίτρανα a la suite des evenements. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και τώρα. Άγνοια της δύσης, για το τι πραγματικά συμβαίνει σε αυτόν τον κοντινό αλλά τόσο μακρινό ταυτόχρονα κόσμο.

  3. GB…. μα το ξέρει ότι εχει αντιπολίτευση. Μήπως δεν έχει μεταφερθεί σε χαμηλότερο επίπεδο η διαπάλη της κορυφής ανάμεσα σε Χαμενεϊ και Ραφσανζανι, μελη του ανωτάτου συμβουλίου αμφότεροι ;

  4. @ ilias
    καλως ορίσατε στο μπλογκ μου που χθες ειχε και γενεθλια. εγινε δυο ετών..
    Εξαιρετικό και το σχόλιο σας , βεβαίως. Ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο- και δεν ειναι δικό μας προνόμιο αυτό, ισχυει από αρχαιοτατων χρόνων – με απασχολεί από τα νεανικά μου πανεπιστημιακά χρόνια. Ομως πάντα στο τέλος της μέρας μας δικαιολογώ. Κακώς, αλλά οφείλω να είμαι ειλικρινής.
    χαιρετώ.

  5. Ρίτσα, να σου ευχηθώ με κάποια καθυστέρηση χρόνια πολλά για τα δύο χρόνια σου στην μπλογκόσφαιρα. Καλή συνέχεια στις εξαιρετικές αναρτήσεις σου!

  6. @Eva Stamou….
    γειά σου Ευα μου και σε ευχαριστώ πολύ. Δεν άργησες, εγω ανεβασω συνεχώς ποστ…τρελή θα πρεπει ναμαι τελικά. Δεν εξηγείται αλλιώς…

  7. «Εχουμε μεγάλη έπαρση για το δυτικό μοντέλο ζωής: Τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον καταναλωτισμό μας»

    Δύο μπορώ να πω σε αυτό:

    1) Πιθανώς. Αλλά μπορεί να ειδωθεί και ως λογική. Ή ως δικαίωση εκ του αποτελέσματος.
    Προσωπικά δεν έχω την διάθεση να θαυμάζω σημερινούς πολιτισμούς, σημερινά μοντέλα ζωής ή σημερινά πολιτικά συστήματα χωρίς να λάβω υπόψιν τα παραπάνω. Και νομίζω ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι στο σημείο που θα πρέπει να δεχτουν τα παραπάνω (ακόμη και τον καταναλωτισμό) ως θεμελιώδη περιεχόμενα της οργάνωσής τους. Ανεξάρτητα γεωγραφικής θέσης.
    Από εκεί και περα είναι πολύ εύκολο για κάθε κοινωνία να δίνει τον δικό της ιδιαίτερο τόνο στη λειτουργία της.
    Αλλά τα βασικά επιβάλλεται να είναι παρόντα.

    2) Έπαρση έχουν όλοι οι πολιτισμοί. Και οι μουσουλμάνοι θεωρούν από την πλευρά τους ότι η τρόπος ζωής τους είναι ανώτερος των δυτικών χωρών. Στην Ελλάδα και τον ορθόδοξο κόσμο υπάρχει η έπαρση ότι το ορθόδοξο μοντέλο είναι το καλύτερο. Κείμενα ανθρωπων της εκκλησίας και όχι μόνο βρίθουν από αλαζονεία για τον ανώτερο πολιτισμό μας σε σύγκριση με αυτών των κουτόφραγκων. Εκείνο το π.χ δικό μας «είμαστε έθνος ανάδελφο» είναι ο ορισμός της έπαρσης.

    « Γι’ αυτό και ξημεροβραδιαζόμαστε σκεπτόμενοι πώς θα συμβάλουμε ώστε και ο «υπόλοιπος κόσμος» να απολαύσει τη δική μας κοσμοθεωρία! Και ως εδώ, θαυμάσια. Θέλουμε το καλό του διπλανού μας. Ομως, το ότι ο «υπόλοιπος κόσμος» μπορεί να έχει έναν άλλο πολιτισμό ή να θεωρεί το δικό του μοντέλο ζωής λίγο ανώτερο από το δικό μας δεν πρέπει να μας απασχολεί; Δεν πρέπει να μας θωρακίζει με τακτ;»

    Ίσως. Αλλά το ίδιο τακτ πρέπει να ισχύει και για τους «υπόλοιπους» κόσμους.
    Επιπλέον αυτό θα πρέπει να το εξηγήσεις στα εκατομμύρια των ανθρώπων που ζούνε σε άλλα μοντέλα ζωής και μεταναστεύουν με κάθε τρόπο νόμιμα και παράνομα για να βρεθούν στο δυτικό μοντέλο της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του καταναλωτισμού.
    Ή δεν ξέρουν τι κάνουν ή δεν καταλαβαίνουν ούτε οι ίδιοι την αξία της κοσμοθεωρία τους.

    «Οι λαοί της Δύσης από κάποια στιγμή της Ιστορίας και πέρα υπήρξαν περισσότερο κατακτητικοί από πολλούς άλλους. Εμείς γίναμε σταυροφόροι, εμείς χαράξαμε γραμμές αποικιοκρατίας, εμείς διδάξαμε διά της βίας πολιτισμό.»

    Ξεχνάς όμως κάτι. Οι λαοί της Δύσης είναι οι μαναδικοί στον πλανήτη που έχουν κριτική στάση απέναντι στην ιστορία τους. Και είναι οι μοναδικοί που έχουν επιτρέψει ανεξάρτητη ιστορική έρευνα έξω από πολιτικά και εθνικιστικά πλαίσια.
    Αυτά τα γεγονότα τα ξέρουμε από τους ιδιους τους δυτικούς λαούς. Το οποίο σημαίνει ότι δεν τα έχουν κρύψει ή ότι τα έχουν αρνηθεί. Και αυτό σημαίνει πολλά.

    Από εκεί και πέρα περισσότερο κατακτητικοί λαοί δεν υπάρχουν. Οι δυτικοί έγιναν σταυροφόροι αλλά το ισλάμ δεν έφτασε μέχρι την Ισπανία και την Γαλλία με αγάπη (ο κόσμος βλέπεις είναι γεμάτος με τις δύο κατεξοχήν θρησκείες αγάπης και συγχώρεσης). Χωρίς το αραβικό ιππικό δεν θα είχε πετύχει τίποτα. Και αυτό σημάινει ότι οι μουσουλμάνοι κατέλαβαν πρώτοι εδάφη που άλλοι τα θεωρούσαν χριστιανικά. Με πόλεμο. Άρα ποιος έκανε την αρχή;
    Το παραπάνω επιχείρημα το αναφέρω για να δείξω ότι αν μπλέξει κανείς με το ποιος έκανε ποιος πολλές κατακτησεις ή ποιος έκανε την αρχή υπάρχει πάντα ένα προηγούμενο σημείο που μπορεί να επικαλεστεί και η άλλη πλευρά.
    Όσο για βίαιους εκπολιτισμούς η περιοχή π.χ της Μέσης Ανατολής έχει γνωρίσει ουσιαστικά μόνο αυτοκρατορικές δομές. Οι Ρώσοι από την άλλη δεν ήταν λιγότερο βίαιοι για να επιβάλλουν την κυριαρχία τους σε μία τεράστια έκταση στα χρόνια των τσάρων. Το τσαρικό καθεστώς ήταν ένα από τα πια βίαια, καταπιεστικά και επιθετικά της ανθρώπινης ιστορίας.
    Ούτε βλέπω κάποια διαφορά σε όσα έκαναν οι Μογγόλοι π.χ στις επιδρομές τους ή και οι Κινέζοι. Ή οι Αζτέκοι ή οι Ζουλού. Και πολλοί άλλοι λαοί.
    Εκτός αν θεωρήσει κανείς ότι ναι μεν υπήρχαν πάντα κατακτήσεις και αυτοκρατορίες αλλά από τους άλλους λαούς υπήρχε ταυτόχρονα και πνεύμα ρομαντισμού. Αλλά για ρομαντικές αυτοκρατορίες πρώτη φορά θα ακούω.

    Για τα όσα γίνονται στο Ιράν πιστεύω ότι οι εκλογές ήταν η αφορμή και οι αιτίες είναι άλλες. Οι άνθρωποι θέλουν ένα άλλο μοντέλο ζωης με περισσότερο σεβασμό και παρισσότερη ελευθερία και η καταπίεση δεκαετιών έχει αρχίσει να έχει ρωγμές.
    Για μένα είναι αδιάφορο το πώς βλέπουν οι δυτικοί κια τα δυτικά μέσα ενημέρωσης τα γεγονότα. Αυτό που βλέπω είναι εκατομμύρια Ιρανούς (όχι μερικες δεκάδες) να θέλουν κάτι άλλο από αυτό που έχουν μέχρι τώρα. Δεν είναι βαλτοί από τους κακούς δυτικούς που είναι και η εύκολη ερμηνεία των εκεί μέσων.

  8. @@Παρης

    Προφανώς δεν κατάλαβατε φιλε μου τίποτα από το κειμενο μου…Δεν μιλαω για κακους δυτικούς , ούτε για εύκολες ερμηνείες και νομιζω ότι ειναι εύκολα κατανοητός ο τρόπος γραφής, οχι ομως ευκολα παρεξηγήσιμος…χαιρετώ
    Αυτην την επιχειρηματολογια θα μπορούσε να την αντιτάξει ο καθένας. Και βεβαια η Ιστορία εχει μυρια όσα παραδείγματα. Αναφέρομαι όμως σε συγκεκριμένες κινήσεις-κατακτήσεις που συνεβαλαν ωστε να δημιουργηθεί νοσηρό κλίμα. Και βεβαια ο δυτικός πολιτισμός εχει πλεονεκτήματα, αλλα ακριβώς επειδή οι μουσουλμάνοι κυριως κι οχι οι περσες ζουν τον μεσαιωνα τους δεν μπορούμε να επιβάλουμε το δικό μας μοντέλο αυταρχικά και με στόχο παντα τη διευρυνση των αγορών. Δεν λεω ότι ειναι δεν ειναι θεμιτό.Θεμιτό ειναι και με το παραπάνω. Το να επισημαίνουμε όμως καποιες πτυχές αυτής της συμπεριφοράς δεν βλάπτει, μας κανει καλυτερους νομιζω. Και φυσικά δεν σημαίνει ότι συμφωνώ με τους μετανάστες που δεν κουνάνε ρούπι από τις δικές τους κοσμοθεωρίες οταν φτάνουν στην Ευρώπη, αλλα εμενα δεν μου επιτρέπουν να κανω τα δικά μου οταν βρισκομαι στο δικό τους έδαφος….
    Αυτά και αλλα πολλα, στο μακροσκελές σχόλιο σας..
    ριτς

  9. Δεν έγραψα ότι εσείς μιλήσαετ για κακούς δυτικούς αλλά για την ερμηνεία των εκεί μέσων ή των εξουσιών.
    Ούτε αναφέρθηκα σε επιβολή δια της βίας μοντέλων ζωής.
    Αλλά τα όσα συμβαίνουν στο Ιράν δεν νομίζω ότι έχουν κάποια σχέση με αντιπαράθεση κοσμοθεωριών. Είναι κάτι που παράγεται από την ίδια την εκεί κοινωνία.

  10. Χεχεχεχεχε
    Δηλαδή στη «δύση» η επιθυμία του λαού μεταφράζεται σε βούληση στις κάλπες;
    Συγνώμη που το θεωρώ ανέκδοτο…

    Αλήθεια πάντως, αν κάποια στιγμή κατανοήσουμε πως η κάθε κοινωνία (ακόμα και ο κάθε άνθρωπος) δεν είναι απαραίτητο να έχει το δικό μας αξιακό σύστημα και πως αυτό στην πράξη προέρχεται από την «συνήθεια» της δικής μας, χωροχρονικά περιορισμένης, πραγματικότητας, τότε θ’ αλλάξουν πολλά…

  11. Καλημέρα Ρίτσα. Θα σταθώ στο σημείο που γράφεις για Δυτικό πολιτισμό κτλ.
    Ο κάθε ένας από εμάς απολαμβάνει την ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα κτλ και έχουμε φτάσει σε ένα σημείο να τα έχουμε ως δεδομένα. Σε άλλες χώρες (ισλαμικές και Άπω ανατολή) τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Πολύς κόσμος δεν μπορεί να έχει αυτά που έχουμε εμείς, λόγο των πεποιθήσεων (πολλές φορές της θρησκείας ή της παράδοσής τους) και της κοινωνίας. Πολλά πράγματα δεν θέλουμε ούτε να τα σκεφτόμαστε και όταν τα βλέπουμε ή διαβάζουμε γι αυτά μένουμε με ανοιχτό το στόμα… Δεν λέω να φτάσει καμία δυτική χώρα στο σημείο που έφτασε η Αμερική με τους πολέμους κάθε λίγα χρόνια (για εντελώς διαφορετικούς λόγους το κανε έτσι κι αλλιώς ή τον καιρό των Σταυροφοριών), αλλά είναι πολλά τα κακά των χωρών αυτών τα οποία πρέπει να ‘φτιαχτούν’. Δεν είναι λογικό ένας πατέρας, επειδή ο πεινασμένος 5χρονος γιος του έκλεψε ένα φρούτο να φάει, να του κόβει το χέρι ή να τον κρατάει κάτω ώστε να περάσει πάνω απ το χέρι του παιδιού ένα φορτηγό και να το τσακίσει, ούτε να συμπεριφέρονται στις γυναίκες λες και είναι κατώτερα όντα. Τα 2 παραδείγματα είναι από τα πιο συνηθισμένα ενώ υπάρχουν και χειρότερα. Και αυτά, είναι γι αυτούς συνηθισμένα φαινόμενα και ο ίδιος ο κόσμος (όχι όλοι) αυτών των χωρών τα θεωρεί φυσιολογικά!!!

  12. El Greco
    Paris
    Dartiir the Abban

    Αν η εξαγωγή της δυτικής δημοκρατίας ήταν προς οφελος του ίδιου του πολιτεύματος, θα μπορούσα και να μην το θεωρήσω δια της βίας επιβολή. Το ότι εκείνοι ζουνε τον μεσαίωνά τους είναι κάκιστο, αλλα δεν μπορουμε να παρεμβαίνουμε με το γνωστό μας αρογκαν τροπο. Αυτό προσπαθω να πω. Και να διευκρίνισω ότι ειμαι υπερ και παντα υπερ του δυτικού τρόπου ζωης τον οποίον δεν θαθελα ποτέ να αλλαξω. Διατηρώ απλως την άποψη ότι και ο άλλος μπορεί να εχει το δικό του πολιτισμό, βαρβαρο ή μη, απεχθη ή μη, ωραίο ή μη….

  13. Ενδιαφέρον το άρθρο σας κυρία Μασούρα, αλλά θα μου επιτρέψετε να έχω κάποιες αντιρρήσεις.
    Το να επιχειρεί ένας δυτικός πολίτης να ερμηνεύσει τις κινήσεις του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν δεν είναι παραλογισμός κατά τη γνώμη μου. Γιατί αλήθεια θα ήταν , και γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε κατ’ανάγκην προβολή των λεγομένων «δυτικών αξιών» πάνω σε μια άλλη κοινωνία και ενδεχομένως άλλο πολιτισμό;

    Όμως οι Μουλλάδες και η αρρωστημένη νοοτροπία τους δεν είναι «εγγενή» προς το Ιράν πράγματα αλλά «επίκτητα». Δεν είναι δηλαδή ο «ιρανικός πολιτισμός» , ό,τι και αν αυτός ο τελευταίος σημαίνει (και δεν σημαίνει κατ’ανάγκην Ισλάμ…μιλάμε για ένα έθνος με εντελώς διαφορετικές καταβολές από την αρχαιότητα…)

    Το θέμα είναι ότι έχουμε μια εξέγερση αυτή τη στιγμή στο Ιράν, και μάλιστα αιματηρή. Αν ξεπεράσουμε όλοι μας κάποτε την παλαιοκνιτική αντίληψη περί «δακτύλου της CIA» (το ότι η Αμερική θέλει την ανατροπή του ημιπαράφρονος Αχμαντινετζάντ αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να μας κάνει να μην την θέλουμε και εμείς…), θα καταλάβουμε πως κάθε Ιρανός αντιδρά ενστικτωδώς στο αρρωστημένο μίσος για τη ζωή που έχουν οι Μουλλάδες.

    Το μίσος των Ιρανών από την άλλη πλευρά για αυτή τη γελοία θρησκευτική δικατατορία που τους έχει καθήσει στο σβέρκο εδώ και τριάντα χρόνια δεν είναι τωρινό και ούτε ξέσπασε εν αιθρία, αλλά έχουν προηγηθεί αρκετά χρόνια απεργιών, διαδηλώσεων και συγκρούσεων.

    Μιλώντας με πιο «στενούς» πολιτικούς όρους το Ιράν χρειάζεται αυτή τη στιγμή μια ριζοσπαστική αστικοδημοκρατική επανάσταση. Οι άνθρωποι απλά δεν μπορούν να ζήσουν μέσα σε μια θρησκευτική αστυνομοκρατία την οποία κανένας πολιτισμός και καμμιά «αντίληψη ζωής» δεν την ενστερνίζονται a priori.

  14. Επιτρέψατέ μου ακόμα μια παρατήρηση.

    Στο κάτω κάτω αυτές οι κοινωνίες δεν είναι τόσο «φολκλορικές» όσο πιθανώς φανταζόμαστε… Το Ιράν του Αχμαντινετζάντ είναι «δυτικοποιημένο» όσο δεν παίρνει άλλο (υπήρξε ήδη μια τέτοια «δυτικοποιημένη» δομή της χώρας από το καιρό του Σάχη και η οποία ουδέποτε «πειράχτηκε»…).
    Προκαλεί έκπληξη το ότι η μόδα ανάμεσα στις νεαρές Ιρανές μέχρι πρότινος ήταν να κάνουν …αισθητική επέμβαση στη μύτη τους για να μοιάσουν σε κάποιο δυτικό «είδωλο» κ.λπ.

    Είναι βέβαια μια σχιζοειδής κατάσταση. Τα πιθανώς πιο «ρηχά» δυτικά πρότυπα συνυπάρχουν μια χαρά (και δυο τρομάρες…) με την παρανοϊκή αντίληψη περί κοινωνίας και ηθών που έχουν οι μουλλάδες.

    Όμως το ζητούμενο σε κάθε περίπτωση είναι η ελευθερία. Για να απορρίψει κάποιος κάτι πρέπει να το γνωρίσει πρώτα. Και οι Ιρανοί δεν μπορούν να ξεπεράσουν πολιτισμικά τη Δύση ξορκίζοντάς την (αυτό τους κάνει να την επιθυμούν περισσότερο), αλλά γνωρίζοντάς την, βιώνοντάς την.

  15. @@Return
    αν ρίξετε μια βαστική ματιά στις απαντήσεις μου θα δειτε ότι δεν διαφωνούμε. Απλώς να επαναλάβω ότι πάσχουμε στο να μην κατανοούμε τους άλλους και φυσικά πιστεύουμε ότι το δικό μας πολιτευμα ειναι το καλυτερότερο-που ειναι δηλαδή, δεν το συζητώ, αλλά ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι, όχι τόσο στο Ιράν, όπως σωστά επισημαίνετε είναι επίκτητο το καθεστώς παρ ότι ειναι σιιτες οι άνθρωποι , περνάνε τον δικό τους μεσαίωνα..
    Η ελευθερία θα παραμεινει ζητούμενο, αρκεί και οι λαοί να το επιδιώκουν εκ των έσω και να μην τους επιβάλλεται, οπως εχει συμβεί συχνά πυκνά στο διαβα των χρόνων.

  16. Tο καθεστώς στο Ιράν ειναι σηιτικό. ΄Εχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, και πιστεύω ότι είναι ατυχές μεθοδολογικά να το αναφέρετε ως το τελευταίο δείγμα «μιας αντίστοιχης μαρξιστικής – λενινιστικής κοινωνίας». Οι μουσουλμάνοι δεν αποτελούν ενιαίο όλο, όπως πιστεύω ότι αφήνετε να διαφανεί. Ο συσχετισμός της σηιτικής αντίληψης με τα στοιχεία του καθεστώτος είναι απαραίτητος καθώς και με τον τύπο της «δημοκρατίας» που δημιουργούν. Ο Αριστοτέλης θεωρείται δάσκαλος για το Ισλάμ γενικά, σουνιτικό-σηιτικό και ο μεγαλύτερος ιστορικός του Ισλάμ Ibn khaldun κάτι σαν τον Θουκυδίδη για μας χρησιμοποιεί τον τύπο διοίκησης του Αριστοτέλη αναφέροντας και τους όρους στα Ελληνικά. Πιστεύω ότι μια προσέγγιση και από αυτό το δρόμο δεν θα ήταν χωρίς νόημα.

  17. Το ότι με βάση τα κριτήρια μας (φυσικά περιλαμβάνω και τον εαυτό μου) ζουν έναν «μεσαίωνα», δε σημαίνει ότι εμείς δε ζούμε σε μεσαίωνα. Τουναντίον θεωρώ πως ο «μεσαίωνας» της δύσης έχει ήδη ξεκινήσει. Αλαζονεία είναι το γεγονός πως θεωρούμε τους εαυτούς μας «καλύτερους» τη στιγμή που ούτε καν μεταξύ μας δεν έχουμε συμφωνήσει γι αυτό. Φυσικά και θεωρώ δόκιμη την προσπάθεια μεταφοράς της «γνώσης μας» προς τα εκεί, αλλά θεωρώ πως έχουν το ελεύθερο να επιλέξουν και όχι να τους επιβληθεί ή να χειραγωγηθούν στην υιοθέτηση των απόψεών μας, είτε άμεσα, είτε με τους κλασικούς γνωστούς ύπουλους τρόπους της δύσης. Θα συμφωνήσω απόλυτα με την τελευταία σου φράση, αλλά ειλικρινά, δεν έχω σε ιδιαίτερα υψηλή εκτίμηση το «δυτικό πολιτισμό», ούτε τον θεωρώ «πολιτισμένο». Τουναντίον τον θεωρώ αλαζονικό, ασύδοτο και καταστροφικό (και φυσικά βάρβαρο!). Ίσως όμως η διαφωνία μας έγκειται σε διαφορά «ορισμού» του δυτικού τρόπου ζωής…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s