Aυτοπροσωπογραφία: Η «εσωτερική αλήθεια» των ζωγράφων


457px-Van_Gogh_Self-Portrait_Autumn_1887
Van Gogh
f_0627
Van Gogh

Γράφει ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ στον αδελφό του Τεό: «Λένε –και το πιστεύω– ότι είναι δύσκολο να ξέρεις τον εαυτό σου, αλλά είναι εξίσου δύσκολο να τον ζωγραφίσεις. Αυτήν την εποχή, μιας και δεν έχω άλλο μοντέλο, δουλεύω πάνω σε δύο πορτρέτα μου. Το πρώτο το ξεκίνησα μόλις συνήλθα. Ημουν αδύνατος και ωχρός σαν φάντασμα. Είναι ένα πορτρέτο σε σκούρο μπλε χρώμα, με το χρώμα των μαλλιών να κιτρινίζει. Αλλά αμέσως μετά έπιασα το δεύτερο στο οποίο άλλαξα το φόντο, το ’κανα προς το γαλάζιο. Κι αν το προσέξεις, θα δεις ότι στο δεύτερο φαίνομαι υγιέστερος, σε τέτοιο βαθμό ώστε δεν θα χρειαστεί να σου επισημάνω τα της υγείας μου μέσα από το γράμμα που σου στέλνω…».

Οι αυτοπροσωπογραφίες των ζωγράφων δεν απασχολούν πολύ τους ιστορικούς τέχνης. Ο έντονος ναρκισσισμός λειτουργεί ανασταλτικά, λες και ο άνθρωπος–νάρκισσος δεν αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των κοινωνιών. Ομως οι αυτοπροσωπογραφίες, θελκτικές ή ωραιοποιημένες, χλευαστικές ή φανταστικές –από τον Ρέμπραντ και τον Σεζάν, ώς τον Πικάσο, τον Καντίνσκι, τον Λούσιαν Φρόιντ και τον Αντι Γουόρχολ– μοιάζουν με οδηγό προσέγγισης του συναισθηματισμού των ζωγράφων που λατρεύουν ή μισούν το επιτηδευμένο εγώ τους. Στις 13 Ιουλίου κυκλοφόρησε στη Βρετανία το βιβλίο της κριτικού τέχνης του «Ομπσέρβερ» Λάουρα Κάμμινγκ «A Face to the World», μια ενδιαφέρουσα δουλειά για την «εσωτερική αλήθεια» των ζωγράφων που φημίζονται για τις αυτοπροσωπογραφίες τους.

Αφετηρία του ζωγράφου είναι η εξερεύνηση του εαυτού του. Πιστότερος φίλος, ο καθρέφτης. Εξομολογείται, ποζάρει, ονειρεύεται μπροστά του, αλλά επιστρέφει νομοτελειακά στη βασανιστική κλασική δημιουργία. Το βλέμμα του περιφέρεται πάνω στο σώμα του, το ερωτεύεται, το αποτυπώνει, αλλά συχνά αποτυπώνει μόνο το πρόσωπο, την κινητήρια δύναμη που δραματοποιεί την εικόνα. Ενας τέτοιος ζωγράφος θα μπορούσε να είναι ο εκκεντρικός Εγκον Σίλε, έργα του οποίου είδαμε προ διετίας στην Αθήνα μαζί με Κλιμτ και Κόκοσκα.

munch171
Munch

Δεν είναι όμως μόνον η εξερεύνηση του είναι τους. Οχι. Οι ζωγράφοι θέλουν να εκτεθούν στο κοινό. Οπως σημειώνει στο βιβλίο της η Λάουρα Κάμμινγκ, o Νορβηγός ζωγράφος Ε. Munch στο «Self – Portrait in Hell» –γυμνός από τη μέση και πάνω– δεν αποτυπώνει μόνο τη μοναξιά της εγκατάλειψης που παρ’ ολίγον να τον οδηγήσει στην αυτοκτονία. Ουσιαστικά, προβαίνει σε δημόσιο Κατηγορώ (j’ accuse), εκθέτοντας την αυτοπροσωπογραφία του σε γκαλερί του Οσλο, όπου ο καθένας μπορεί να τη δει και ιδιαίτερα οι δημοσιογράφοι. Ερωτικές επιστολές, ιεραποστολικές δηλώσεις, σημειώματα για επικείμενη αυτοκτονία… όλα στο όνομα μιας στημένης ευκαιρίας. Μια προαναγγελθείσα επίδειξη!

Γιατί, τελικά, οι αρτίστες τοποθετούν τον εαυτό τους σε πρώτο πλάνο; Γιατί επιτρέπουν στους ιστορικούς της τέχνης να τους επικρίνουν για τον ναρκισσισμό τους; Ιστορικά, ποτέ δεν υπήρξε χρήμα ή και δόξα πίσω απ’ αυτή την τρέλα. Οι αυτοπροσωπογραφίες, σε αντίθεση με τα πορτρέτα, σπανίως θεωρούνται η κορύφωση της καλλιτεχνικής δημιουργίας των ανθρώπων τους, ακόμη κι αν πρόκειται για τον Ρέμπραντ ή τον Ντιέγκο Βελάσκεθ. Ομως, έχουν τη σημειολογία τους. Ο Γκόγια ζωγραφίζει τον εαυτό του στην αγκαλιά του γιατρού που τον έσωσε από βέβαιο θάνατο: σύμβολο ευγνωμοσύνης και ντοκουμέντο. Ο Μουρίλο φτιάχνει το πορτρέτο του γιατί του το ζητούν τα παιδιά του και θέλει να τον θυμούνται. Ο Βαν Γκογκ περιγράφει στον αδελφό του πώς ήταν λίγο μετά την αρρώστια του…

1930_detail_self-portrait
Fr. Khalo

Ο καλλιτέχνης θεωρεί την αυτοπροσωπογραφία ενσάρκωση της τέχνης του. Ηχεί τόσο απλό και συνάμα τόσο περιεκτικό. Αλλά μήπως θέλει να διαπιστώσει ποιο πραγματικά είναι το πρόσωπο που βλέπει στον καθρέφτη; Πόση μοναξιά κουβαλάει και πόσο σκληρό είναι να το αφήνει να εκτίθεται στα μάτια των πολλών; Σ’ αυτή την ερμηνεία θα μπορούσαν να ενταχθούν ορισμένες από τις αυτοπροσωπογραφίες της Φρίντα Κάλο. Είναι σαν να γυρίζεις ένα ρούχο από την καλή στην ανάποδη ή και το αντίστροφο. Εδώ βρίσκεται το μυστικό της δουλειάς της, της δουλειάς των καλλιτεχνών, αλλά και η αλήθεια για το πώς επιθυμούν να τους δει ο άλλος ή πώς επιλέγουν να παρουσιάσουν τον εαυτό τους στον κόσμο…

Ο Ντεγκά έλεγε: «Ο δημιουργός μας έφτιαξε για να μοιάζουμε ο ένας στον άλλον». Ομως μοιάζουμε;

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 19-7-2009

ριτς

ΥΓ.. Να περνάτε καλά

Advertisements

22 thoughts on “Aυτοπροσωπογραφία: Η «εσωτερική αλήθεια» των ζωγράφων

Add yours

  1. Καταπληκτικό Ρίτσα! Και το πρώτο πορτραίτο του Βαν Γκογκ που έχεις ανεβάσει είναι και το πιο αγαπημένο μου!

  2. Πολύ καλό άρθρο, με έκανε να σκεφτώ ότι, ίσως, και η ενασχόληση με τα blog, μερικές φορές, μπορεί να έχει στοιχεία ‘αυτοπροσωπογραφίας’. Κάθε μέρα αναρωτιέμαι, «μοιάζουμε;»

  3. Σαφώς και η αυτοπροσωπογραφία είναι μελέτη των εντός του δημιουργού, που συνθλίβεται καθώς αντιπαλεύει με την προσωρινότητά του και τη μύχια επιθυμία του να ταξιδέψει στο άχρονο και στον αστερισμών όλων όσοι γεννηθούν αφού εκείνος έχει φύγει. Ενδεχομένως αυτή η επιθυμία είναι η ισχυρότερη που δονεί τις αγωνίες του. Ποιητές και πεζογράφοι συχνά, ακόμα κι αν δεν γράφουν σε α΄πρόσωπο, τοποθετούν μέρη της ζωής τους ή απόλυτα δικούς τους στοχασμούς στο έργο τους. Δύσκολα οι παραστατικοί καλλιτέχνες έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν, παρά μόνο με την αυτοπροσωπογραφία τους.

  4. Καλησπέρα.
    Εξαιρετικό θέμα. Έχω την εντύπωση οτι σπάνια κάποιος δημιουργός δημιουργεί την αυτοπροσωπογραφία με σκοπό να τη δουν εν πρώτοις οι άλλοι. Νομίζω οτι πρωτίστως τον ενδιαφέρει να δει συνοπτικά και ενδελεχώς πως βλέπει ο ίδιος τον εαυτό του, μέσα από ένα πρίσμα καλλιτεχνικής αλλά και ψυχολογικής ενδοσκόπησης, παρατεταγμένης στο χρόνο και ακολούθως στην κριτική των άλλων.
    Ως εκ τούτου, συχνά η αυτοπροσωπογραφία λειτουργεί δημιουργικά ως προς τη διαμόρφωση του καλλιτεχνικού χαρακτήρα αλλά και της ίδιας της ιδιωτικής και δημόσιας περσόνας του καλλιτέχνη.
    Χαίρετε

  5. Χαίρομαι πολύ που αρέσει το θέμα. Είναι δύσκολο θέμα, απαιτεί προσοχή, υπάρχει κινδυνος να χαθούν οι ισορροπίες αυτού που προσπαθεί να το προσεγγίσει. Δεν ξέρει ή δεν οφείλει να ξέρει πώς σκέπτεται ένας ζωγράφος – δημιουργός. Αντιλαμβάνεται την επιθυμία του, αλλά από κει και πέρα τα μονοπάτια γίνονται πολυ προσωπικά, άρα υπεισέρχεται η δική μου αυθαιρεσία….. Πάντως πιστευω ότι το βιβλίο θαχει ενδιαφέρον, αν και απ ότι είδα, είναι χαμένο στη λεπτομερεια, στην εξιδείκευση.

    ριτς

  6. Καλησπέρα/Καλημέρα. Εξαιρετικό άρθρο! Σε απολαμβάνω πάντα.
    Η αυτοπροσωπογραφία ανάλογα τις περιόδους της Τέχνης γνώρισε δόξες, αλλά και παραγνωρίσεις. Σε εποχές όπου η αρχουσα τάξη, αλλά κυρίως η αστική, επιζητούσε και πλήρωνε αδρα για το πορτραίτο, η αυτοπροσωπογραφία λειτουργούσε πολλές φορές μνημειακά ίσως και μιμιτικά, για τον καλλιτέχνη. Αλλωστε νομίζω πως στα χρόνια της αναγέννησης ως ένα βαθμό (και τουλάχιστον αρχικά) προείχε η «πιστότερη» απεικόνιση, απόδειξη δεξιοτεχνίας, και λιγοτερο η αποτύπωση της ενδοσκόπησης.

    Σε άλλες εποχές, (ας πούμε την περίοδο του ιμπρεσιονισμού) το πορτραίτο κι η αυτοπροσωπογραφία δεν κατέχει τόσο σημαντική θέση. [δεν ισχύει αυτό που λέγεται για τους ιμπρισιονιστές πως δεν αγαπούσαν τα πορτραίτα, αλλα σίγουρα αυτά υπολείπονται αριθμιτικώς ως κομμάτι δουλειάς]

    Με τον εξπρεσιονισμό και με τη διασυνδεσή του με τον υπαρξισμό η αυτοπροσωπογραφία αποκτά πάλι νέα δυναμική.

    Καλό ξημέρωμα

  7. Πολύ μου άρεσε το άρθρο. Το διάβασα την Κυριακή στην «Κ» και μ’ ενθουσίασε. Χαίρομαι που εδώ μπήκαν το γαλάζιο πορτραίτο του Βαν Γκογκ κι η αυτοπροσωπογραφία του Μουνχ, που έλειπαν από την εφημερίδα.

    Πάντως, δεν είμαι σίγουρη κατά πόσο θα μπορέσει να βρεθεί απάντηση στο ερώτημα γιατί οι καλλιτέχνες τοποθετούν τον εαυτό τους σε πρώτο πλάνο, αλλά ούτε κι αν πράγματι χρειάζεται. Έτσι κι αλλιώς η …»χρησιμότητα» της τέχνης θεωρώ πως είναι η ανέλκυση των βαθύτερων σκέψεων και συναισθημάτων του αποδέκτη, που δεν ταυτίζονται απαραίτητα με του δημιουργού.

    Συχνά υπάρχουν πτυχές της προσωπικότητας του καλλιτέχνη που μπορεί να μην είναι αποδεκτές, ωστόσο άλλο ο δημιουργός κι άλλο το δημιούργημα. Το να γνωρίζουμε τι οδήγησε το δημιουργό σε ένα συγκεκριμένο δημιούργημα έχει, βεβαίως, την αξία του. Όμως η αξία του ίδιου του δημιουργήματος είναι να μπορεί να υπερβεί τα συγκεκριμένα χωροχρονικά πλαίσια και κίνητρα και να αποκτήσει σημασία και για τους αποδέκτες – σύγχρονους ή μέλλοντες.

    Υπ’ αυτό το πρίσμα δεν ξέρω ποια η καλλιτεχνική αξία των αυτοπροσωπογραφιών. Νομίζω κι εγώ πως γίνονται είτε για πρακτικούς λόγους (τα παραδείγματα Γκόγια, Βαν Γκογκ και Μουρίλο που αναφέρετε) είτε ως σπουδές είτε τέλος -όπως λέτε κι εσείς- για να δείξουν πώς αντιλαμβάνεται ο καλλιτέχνης τον εαυτό του ή πώς θα ήθελε να τον βλέπουμε εμείς.

    Και σταματώ εδώ, γιατί η μια σκέψη φέρνει την άλλη κι αντί για σχόλιο θα γράψω έκθεση ιδεών.

    Πολλές ευχαριστίες και πάλι για το τόσο εξαιρετικό θέμα.
    Την καλημέρα μου!

  8. μια μέρα βαριόμουν
    κι έφτιαξα μια αυτοπροσωπογραφία μου «με μπλε πετσέτα» (του μπάνιου στο κεφάλι)
    μετά από καιρό τη βρήκα (τη ζωγραφιά όχι την πετσέτα)
    και πήγα να κάνω κάτι διορθώσεις λέει
    την διόρθωσα τόσο, που την κατέστρεψα!

  9. Καλησπέρα και πάλι. Αραιά και πού εμφανίζομαι,καθ ότι σε διακοπές και μετακομίσεις και ολα τα λοιπά συναφή. Χάος, χάος σε τέτοιο βαθμό ωστε μονο μια αυτοπροσωπογραφία θα με λύτρωνε….φιλια σε όλους..

    @artanis..καλησπερα μακρυνή φιλενάδα…

    @ Coco …..και τωρα τί θα κάνουμε χωρις την ποδηλάτισα ;

    @Νερένια…ωραια ανάλυση έχεις κάνει. Χαίρομαι που εχω δυνατούς συνομιλητές… Ναι, στην εφημερίδα δεν χωράνε τόσες φωτο.Ο χωρος περιορισμένος…Καλησπέρα

    @Sikofagos….καλησπέρα…ειμαστε στα νησιά ή κανω λάθος ;

  10. @ δημολόγος

    @ Ανατολική Ακτή

    @ Αγγελος Πετρουλάκης

    Καλησπέρα και ευχαριστώ για τα σχόλια σας. Με ενθαρρύνουν. Ναστε παντα καλά…

  11. Kαλώς εικάζεις, βλογοδέσποινα!

    Αλλά είμαι σε λάθος νησί μού φαίνεται. Δεν απελπίζομαι ωστόσο [δεν μου το επιτρέπει κι ο πνευματικός μου] καθώς κατόπιν ασφαλών πληροφοριών είμαι σε θέση να γνωρίζω πως η διασύνδεση της Κεφαλληνίας με άλλο αρχιπέλαγος έχει ενταχθεί στο *ΕΣΠΑ.

    Ειναι θέμα χρόνου νομίζω (και λίγης γραφειοκρατίας) να γίνω κάτοικος Πολυνησίας!

    *Ε(δώ) Σ(παταλιέται) Π(αράς) Α(νερυθρίαστα)

  12. Σήμερα είναι τόσοι πολλοί οι καθρέπτες του ναρκισισμού και της φήμης απλωμένοι παντού ικανοί σε όλα να σβήσουνε κάθε επιθυμία αυτοπροσωπογραφίας ή ενδοσκόπησης.

  13. Από τους πιο σημαντικούς ζωγράφους. Ωραίο κείμενο! Φιλιά πολλά ριτσάκι μου, ξέρω ότι έχω χαθεί αλλά είμαι σε κατάσταση καλοκαιρινή και με το βλέμμα στις παραλίες.. Καλά να περνάς και εσύ..

  14. ριτς, μου είχες λείψει, γιατί είμαι χαμένη από πολλά. έτσι τώρα μπήκα να πάρω τη δόση μου σε ριτς, και σε διάβασα με πολύ ενδιαφέρον. το θέμα κατ’ αρχάς, ανάλαφρο και ενδιαφέρον. καλοκαίρι, όλοι με το μαγιό αποκαλύπτουμε τα κάλλη μας τα πάχη μας τα πάθη μας κλπ. το ίδιο κι η αυτοπροσωπογραφία, αποκαλύπτει τον εαυτό με το μαγιό των χρωμάτων και τον εξομολογητικό χαρακτήρα του βλέμματος.
    περίπου ίδιο είναι και το θέμα ‘αυτοβιογραφία’, που είναι τρόπος να βλέπεις τον εαυτό σου όπως θα ήθελες να σε βλέπουν οι άλλοι, κατά τρόπο εγωιστικό και σαρκαστικό…
    το καλοκαίρι είναι η απόγνωση της γύμνιας τελικά, σε όλα τα επίπεδα. ακόμη και στα επίπεδα των τηλεοπτικών ειδήσεων ιδιωτικών καναλιών, όπου, αφού δεν έχουν τι να πουν, παρουσιάζουν ειδήσεις του … κ.. ή του ξέκ…λου, δείχνοντας μπούτια, μαγιό, πισινούς, χαζομάρες και χαμουρέματα…
    ο κόσμος, το βλέμμα μας! η μύγα κάθεται στα κόπρανα, η μέλισσα στο λουλούδι.
    το άρθρο σου πολύ ωραίο, και, ως συνήθως, τροφή για σκέψη. στροφή για σκέψη…
    καλημέρα!

  15. Καλησπέρα σε όλους και καλώς σας βρήκα. Οχι, μη μου πείτε καλό χειμώνα γιατί θα φρικάρω. Πείτε μου, αντε και στις επόμενες διακοπές. Τί να σας πω. Δεν χόρτασα, δεν ξεκουράστηκα, δεν απόλαυσα. Μεσ τη μουτζουρα και τη γκρίνια για όσα αφησα πίσω μου ήμουνα. Πρόβληματικο το άτομο, τελικά. Αντί να τα πετάξω ολα στη θάλασσα! Τέλος πάντων. Εδώ είμαστε και σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας και τα καλά σας λόγια. Στο εξής μόνον καλά λόγια χρειάζομαι για να γειάνω.

    @@Abttha , παντα ιδιαίτερο το σχολιο σου. θα τα πούμε

    @@ Anepidoti Τί αλλο πια να πω; ταχω πει όλα και δεν είμαι καν ζωγράφος, μακράν γενικώς από πολλά…φιλια

    @@Vasillis..να περνάς καλά όπου και νάσαι.

    @@ Maya Γειά σου Μάγια μου… νάσαι πάντα καλα

    @@ sikofagos Τί έχει το νησί; Μια χαρά είναι. Για ζόρικες ψυχές και απαιτητικές. Μήπως δεν είσαι ;

    @GB αντικατοπτρισμός γενικώς.

  16. Όλοι οι άνθρωποι θεωρούν τον εαυτό τους το κέντρο του σύμπαντος.Οι ζωγράφοι και γενικότερα οι δημιουργοί πολύ περισσότερο.
    Το άρθρο είναι πολύ καλό και προσεγμένο.Τώρα,επειδή συμβαίνει να είμαι ζωγράφος και συγγραφέας η δική μου άποψη-έχω ζωγραφίσει τον εαυτό μου καμιά δεκαρια φορές-ο Βανγκογκ νομίζω ογδόντα-είναι ότι δεν εμπεριέχει ναρκισσισμό μια προσωπογραφία.Με την θέση οτι ο νάρκισσος θεωρεί τον εαυτό του ωραίο κλπ.Ζωγραφίζοντας πολλές άλλες προσωπογραφίες ένιωθα πιο δημιουργικός,πιο χρήσιμος.Βέβαια το θέμα είναι τεράστιο και χρήζει την βοήθεια…νευροψυχολόγων.
    Αν σας ενδιαφέρει έχω γράψει ένα διήγημα με τον τίτλο ‘ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ» που άπτεται σχετικως του θέματος. Ευχαριστω για την φιλοξενία

  17. Σχεδόν κανένας απ τους ζωγράφους δεν έμεινε στο επίπεδο της απεικόνησης του προσώπου του, με όποια τεχνοτροπία και αν το επιχείρησε αυτό. Η παρατήρηση, το αλφάβητο της ζωγραφικής, θα ήταν αδύνατον να περιοριστεί στον κόσμο τριγύρω και να μην συμπεριλάβει τον ίδιο τον εαυτό του.
    Και σχεδόν πάντα πήγαινε σε βάθος!
    Και πήγαινε από ανάγκη.
    Το ότι αυτό δεν προβλήθηκε ιδιαίτερα έχει μάλλον αλλού τα αίτια. Η συνήθως προϋπάρχουσα ευαισθησία, οι τραυματικές παιδικές εμπειρίες, οι τραγικές συχνά ενδωοικογενειακές καταστάσεις, δεν ήταν θέματα ευπρόσδεκτα για προβολή, αντίθετα πλήγωναν, έξυναν πληγές, δημιουργούσαν εντάσεις και έβγαζαν στο φως κρυμμένες τραγωδίες. Χάλαγαν το image, θα λέγαμε σήμερα….(σήμερα βέβαια μπορεί και να το ,,βοήθαγαν,,….) Οι περισσότεροι καλλιτέχνες εικαστικοί και μη, τόσοι και τόσοι μουσικοί, γλύπτες…. προσπαθούσαν μέσω της τέχνης τους να απαλύνουν τον πόνο τους, να τον μεταλλάξουν, να τον μετατοπίσουν, να τον μεταφράσουν, να τον συγκαλύψουν, να τον αντέξουν….ή να μεταχειριστούν την τέχνη τους για να φωνάξουν εμμέσως για βοήθεια φέρνοντας την ανημποριά τους στο προσκήνιο έστω και έτσι, σκεπασμένη με χρώμα, τυλιγμένη σε νότες. Οι προσωπογραφίες ήταν ένα μικρό μόνον δείγμα της ενασχόλησης του καλλιτέχνη με τον εαυτό του. Οι περισσότεροι διάβαζαν και έγραφαν επίσης πολύ, ήταν ευαίσθητες, λεπτές κεραίες των καιρών τους, μελετηροί και ιδιαίτερα εργατικοί έως και εργασιομανείς. Για τους νεώτερους αυτό έχει επιβεβαιωθεί σε πολλές περιπτώσεις κατοπινά απ τους ψυχολόγους που έβλεπαν. Απ την αυτοπροσωπογραφία σου ως ζωγράφος δεν γλυτώνεις. Άσχετα αν πολλές απ αυτές δεν τις αφήσεις να φτάσουν στην δημοσιότητα.. ή δεν αρέσει ως έργο τέχνης. Η ζωγραφική όφειλε να ομορφαίνει διακοσμεί, στολίζει και όχι να θέτει προβληματισμούς και να υποδεικνύει δυσάρεστα…. Αυτά επιτράπηκαν πολύ πρόσφατα..
    Πρόσφατο και το ότι η ενασχόληση με τον εαυτό σου είναι ζητούμενο με την καλή έννοια, προϋπόθεση ίσως για καλύτερες σχέσεις με τους γύρω σου, βαρομετρικό δείγμα για σωστή επαγγελματική επιλογή και τόσα άλλα συν που της προσάπτουν πλέον.
    Η Ρίτσα Μασούρα έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα να αναδεικνύει ενδιαφέροντα θέματα και ν΄ανακινεί πλήθος συζητήσεων και ανταλλαγής απόψεων γι αυτά. Την ευχαριστούμε!

  18. @@@dora Thomaidou -Vorhauser
    το κανω κοπι και το περνώ στα σχόλια του φέις… ειναι ωραίος σχολιασμός και προσθέτει εικονα στα αλλα σχόλια
    Ευχσριστώ Ντόρα !!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: