Aννι Λίμποβιτς: η κατάρρευση της διασημότερης φωτογράφου

images.jpegwwwwΕνα από τα εντυπωσιακότερα εξώφυλλα περιοδικού ήταν αυτό με τη Ντέμι Μουρ εγκυμονούσα. Εκτοτε η φωτογράφηση της εγκύου έγινε μικροαστική συνήθεια. Μαμμή της ιδέας, η διασημότερη εν ζωή φωτογράφος Αννι Λίμποβιτς. Σήμερα, στα 59 της, η Λίμποβιτς βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής καταστροφής, αντιμετωπιζοντας το ενδεχόμενο πτώχευσης.images.jpegrrrrrΣτις 8 Σεπτεμβρίου το ανώτατο δικαστήριο της Νέας Υόρκης θα αποφασίσει αν και ποιά περιουσιακά στοιχεία της θα εκποιηθούν για να ικανοποιηθεί η εταιρεία που εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης της δάνεισε το ποσό των 24εκ.δολαρίων. .

Η απογείωση της διάσημης φωτογράφου Αννι Λίμποβιτς ξεκίνησε όταν φωτογράφισε το ζεύγος Λένον – Γιόκο στη γνωστή περίπτυξη, λίγο πριν ο Λένον images.jpeeeeeeg δολοφονηθεί. Εκτοτε οι διασημότητες σχηματίζουν ουρές μπροστά της με τη φρούδα ελπίδα της αιωνιότητας, αυτής που χαρίζει το κλικ της φωτογραφικής μηχανής. Η Γούπι Γκόλντμπεργκ αφέθηκε να φωτογραφηθεί μέσα σε μια μπανιέρα με γάλα. Ο Αρνολντ Σβαρτζενέγκερ ανέβηκε στην κορφή ενός βουνού. Ο Κλιντ Ιστγουντ δέθηκε για χάρη της. Η Κέιτ Γουίνσλετ καταδύθηκε σε ειδικά κατασκευασμένη δεξαμενή με ψάρια και η Τζούλιαν Μουρ δέχτηκε την υποβρύχια φωτογράφιση. Μόνο που οι διασημότητες ζουν εκτός πραγματικότητας, συμπαρασύροντας καμιά φορά μαζί τους και τους δημιουργούς αυτής της υπερεαλιστικής αιωνιότητας.

Η Αννι Λίμποβιτς ξεκίνησε την καριέρα της όντας παθιασμένη με την πολιτική και το ροκ εν ρολ. Δούλεψε για το περιοδικό Rolling Stone και αργότερα, στη δεκαετία του ’70 και του ’80 επινόησε το «αφηγηματικό πορτρέτο», χρησιμοποιώντας το χιούμορ, την εκκεντρικότητα, την αυθάδεια, την ανοησία και τη βεβαιότητα ότι μέσα από το απροσδόκητο θα προέλθει ο θαυμασμός του κοινού. Με τεράστιους προϋπολογισμούς στα χέρια της, στρατό συνεργατών και τα καλύτερα περιοδικά, η Λίμποβιτς έγινε η διασημότερη πορτρερίστα της Αμερικής. Οι αμοιβές της από τις συνεργασίες της με το Vanity Fair και τη Vogue αγγίζουν το ποσό των 3 εκατ. δολαρίων τον χρόνο, εκτός από τα εκατοντάδες δολάρια από διαφημιστικά σποτ σε καθημερινή βάση.alice-wonderland-1

Η Αμερικανίδα φωτογράφος που τα τελευταία 15 χρόνια υπήρξε σύντροφος της γνωστής συγγραφέως Σούζαν Σόνταγκ έστησε γύρω της μια υπερβολικά ακριβή ζωή. Τόσο ακριβή που ήταν ζήτημα χρόνου να τη χάσει. Δεν ήταν μόνον τα δάνεια για τις ανακαινίσεις των σπιτιών και τη διατήρηση του στάτους της. (Σπίτια στο Τσέλσι και στο Μανχάταν, σπάνιας τελειότητας στούντιο, υπερπολυτελή αυτοκίνητα, ταξίδια, υπηρετικό προσωπικό, από τον μάγειρα και την οικιακή βοηθό, ώς τη μανικουρίστα και τον άνθρωπο που τη δίδασκε γιόγκα, τον κηπουρό και τις νταντάδες). Ηταν και η έγνοια της για την οικογένειά της. Οταν το 2007 έμαθε ότι η μητέρα της έπασχε από καρκίνο σε τελειωτικό στάδιο, η Λίμποβιτς νοίκιασε σπίτι με θέα τον ωκεανό για να ακούει η μάνα τον παφλασμό του κύματος που άκουγε όταν όλη οικογένεια ζούσε μαζί. Η Λίμποβιτς ήθελε τα πάντα γύρω της να κινούνται σε ρυθμούς τελειότητας, ανεξαρτήτως κόστους, σωματικού, ψυχικού, οικονομικού. Ξόδευε πάνω από το πάπλωμά της και το πλήρωσε ακριβά. PH2008051603364

Το 2004 χρειαζόταν κατεπειγόντως χρήματα. Συνήψε βραχυπρόθεσμα δάνεια με υψηλό επιτόκιο, πούλησε το στούντιό της στην 26η οδό, πούλησε και το σπίτι της στο Λονδίνο. Αλλά το αδιέξοδο παρέμεινε. Η Λίμποβιτς όπως και πολλοί Αμερικανοί στα χρόνια της οικονομικής έκρηξης πρόσθετε το ένα δάνειο πάνω στο άλλο. Τον περασμένο χρόνο το σύνολο των δανείων της έφτασε τα 15 εκατ. δολάρια. Παραλληλα είχε προβλήματα με την εφορία. Δεν πλήρωνε τους φόρους της και η IRS δέσμευσε περιουσιακά στοιχεία της μέχρι του ποσού των 1,9 εκατ. δολαρίων. Στο τέλος του 2006, η Λίμποβιτς αναζητούσε κάποιον να τη «διευκολύνει», την ίδια στιγμή που συνέχιζε να αναζητεί την τελειότητα στη δουλειά της. Ηταν τότε που για λογαριασμό της Vogue ταξίδευσε ώς τις Βερσαλίες για να φωτογραφίσει την Κίρστεν Ντανστ 2006 2006_marie_antoinette_025ως Μαρία Αντουανέττα στο τελευταίο οχυρό της γυναίκας που πέρασε στην Ιστορία για το… παντεσπάνι της. Στις 29 Ιουλίου η εταιρεία Art capital Group που της δάνεισε το ποσό των 24 εκατ. δολαρίων τον Δεκέμβριο του 2008 κατέθεσε αγωγή εναντίον της με στόχο την κατάσχεση δύο σημαντικών περιουσιακών της στοιχείων, το φανταστικό της σπίτι στο Μανχάταν και αυτό στο Ράινμπεκ, όπως και τη δέσμευση των δικαιωμάτων της επί του φωτογραφικού υλικού της. Αν υπάρξει μια τέτοια δικαστική απόφαση, η φανταστική πορεία μιας γυναίκας θα τιναχθεί στον αέρα, σακατεύοντας για μια ακόμη φορά με τον πιο κυνικό και χυδαίο τρόπο το αμερικανικό όνειρο.

δημοσιεύθηκε στην Καθημερινη 29-8-2009

ριτς

Στις εσχατιές των αντοχών μας , ίσως

Και τώρα που βουβάθηκαν οι άνθρωποι, τί κάνουμε ; Τώρα που η οργή κι ο πόνος από την απώλεια έγιναν ένα με το σώμα, ποιός θα αρθρώσει τον παρηγορητικό λόγο ; Τώρα που οι πολυτελείς βίλες με τις πισίνες τους μοιάζουν με ξεχασμένα σκιάχτρα σε ερημικό τοπίο της Νεβάδας, ποιός θα τις συντροφεύσει στη μοναξιά τους ; Τώρα που ο επαναπατρισθείς μετανάστης και η οικογένεια του δεν έχουν πια μια τρύπα να βάλουν το κεφάλι τους, ποιός θα τείνει χέρι βοηθείας ; Πολλά τα ερωτηματικά της επόμενης μέρας. Ουσιώδη και επουσιώδη. Συναισθηματικά φορτισμένα, αλλά και ρεαλιστικά. Ολα, όμως, δίχως απαντήσεις. Οσο μεγαλόπνοα κι αν είναι τα μέτρα που θα ανακοινωθούν, η σημερινή πραγματικότητα αποτυπώνεται ψυχρή πάνω στους χάρτες, αδιάψευστος μάρτυρας του ότι «φίλοι μου χάσαμε»

φωτια

Αυτή την τραγική περίοδο του καλοκαιριού οποιαδήποτε πρόβλεψη για την τύχη των καμμένων θα ήταν παρακινδυνευμένη. Η λογική υπαγορεύει αναδάσωση και αυστηρή απαγόρευση οποιασδήποτε οικοδομικής δραστηριότητας. Αλλά σε τούτο τον τόπο η λογική σπανίως παρεμβαίνει στη ζωή μας, παρ ότι εκ των υστέρων όλοι προστρέχουμε σ’ αυτήν. Θα πρέπει να συσταθούν ξανά παρατηρητήρια της φωτιάς και να υπάρξουν ομάδες που θα «κατασκοπεύουν» και θα καταγγέλουν ύποπτες κινήσεις. Αλλά τί είδους ζωή θα είναι αυτή ; Από κοινωνία αλληλεγγύης που θάπρεπε να είμαστε, με αυξημένη την ευθύνη απέναντι στον εαυτό μας και το περιβάλλον, θα γίνουμε κοινωνία «καταδοτών»; Με ενοχλεί η σκέψη, παρ ότι αντιλαμβάνομαι ότι με την ανοχή όλων μας απέναντι στην παρανομία- αυθαιρεσία ζήσαμε και φέτος ένα ακόμη δραματικό γεγονός.Ομως, ανεχόμαστε γιατί αδιαφορούμε για τον περιβάλλοντα χώρο, αρκεί το δικό μας σπίτι νάναι προνομιακό, ή μήπως ανεχόμαστε τη συμπεριφορά του άλλου γιατί μόλις μας δοθεί η ευκαιρία θα σπεύσουμε κι εμείς να παρανομήσουμε και στη συνέχεια να ζητήσουμε τα ρέστα από την Πολιτεία ;

Ενα από τα βασικότερα προβλήματα στην Ελλάδα είναι η ασάφεια και η «αυθαίρετη» ερμηνεία των νόμων.Ορισμένες διατάξεις είναι διατυπωμένες έτσι, ώστε ένας «έξυπνος» μελετητής να τις φέρνει στα μέτρα του πελάτη του ή στα δικά του μέτρα. Είναι αλήθεια ότι υπάρχει ασάφεια ως προς το τί σημαίνει δάσος και δασική έκταση, τί σημαίνει αποχαρακτηρισμός ή πού μπορεί να υπάρξει αυτοαναδάσωση και πού αναδάσωση.Αλλά η ασάφεια είναι πολιτικά ηθελημένη ; Θέλουν δηλαδή οι πολιτικοί μας να χαϊδεύουν τ’ αυτιά των ψηφοφόρων, ψηφίζοντας νόμους με μικρά παράθυρα με θέα και επιτρέποντας την επικυριαρχία των κερδοσκόπων ;

Δεν ξέρω αν φτάσαμε στις εσχατιές των αντοχών μας κι αν αισθανόμαστε θύτες και θύματα μαζί. Ξέρω ότι στο εξής θα ζήσουμε τις γνωστές τηλεοπτικές κοκορομαχίες, με κυβέρνηση και αντιπολίτευση να αλληλοκατηγορούνται για το ποιός έχει θεσπίσει τον πιο δασοκτόνο νόμο όλων των εποχών ή για το ποιός έχει ευλογήσει περισσότερο τους αρχιερείς της αυθαιρεσίας.Φοβάμαι δε ότι έτσι θα συρθούμε ως τις εκλογές και για μια ακόμη φορά θα γίνουμε μάρτυρες μιας βαρετής, απεχθούς και παλαιομοδίτικης κομματικής εκμετάλλευσης.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 27-8-2009 

ριτς

Στροφή της Τουρκίας στο Κουρδικό

Every day life of Kurds 002Ηρθε, άραγε, το πλήρωμα του χρόνου ή θα γίνουμε παρατηρητές ενός ακόμη επικοινωνιακού παιγνίου της Τουρκίας; Πλησιάζει πράγματι η στιγμή «επίλυσης» του Κουρδικού, ή μήπως εν όψει των «εξετάσεων» του Δεκεμβρίου ενώπιον της Ε.Ε. η Αγκυρα επιχειρεί επίθεση γοητείας με πολλαπλούς αποδέκτες; Δεν είναι η πρώτη φορά που Τούρκος πρωθυπουργός θέτει στόχο την ομαλοποίηση του Κουρδικού, προς όφελος πάντα της τουρκικής ταυτότητας και της ενίσχυσης του ενιαίου τουρκικού κράτους. Το 1919, ο Ατατούρκ συνήψε συμφωνία με τους Κούρδους, η οποία ακυρώθηκε το 1923, όταν η Κοινωνία των Εθνών «έδωσε» το βόρειο Ιράκ στη Βαγδάτη. Αργότερα, την εποχή του Πολέμου στον Κόλπο, ο Οζάλ επανέλαβε -κι αυτός δίχως αποτέλεσμα- το ίδιο πείραμα.

Τα σημερινά γεωπολιτικά δεδομένα διαφέρουν από εκείνα του 20ού αιώνα. Ο Ερντογάν το γνωρίζει, όπως γνωρίζει επίσης ότι αποτελούν μοναδική ευκαιρία προκειμένου η Τουρκία να αναλάβει τον ηγετικό ρόλο που τόσο επιθυμεί στη Μέση Ανατολή και παράλληλα να διασφαλίσει την ένταξή της στην Ε.Ε.

Πώς όμως, αν δεν επιλυθεί το Κουρδικό κι αν δεν υπάρξουν σοβαρά δείγματα εκδημοκρατισμού της χώρας; Δεν είναι τυχαία η μετάβαση πρόσφατα του Ερντογάν στην Πρίγκηπο και η «επίθεση φιλίας» προς τον Πατριάρχη, τη στιγμή που ακούγονται διάφορα για την επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης, προφανώς με ανταλλάγματα.220px-Kurdish_man_on_horseback_1974

. Ο Τούρκος ηγέτης, απαλλαγμένος από τους επίδοξους πραξικοπηματίες και προωθώντας το δημοκρατικό προφίλ της Τουρκίας βρίσκει εύσχημους τρόπους για να αντικρούει στις ευρωπαϊκές αιτιάσεις, αν και η τουρκική πολεμική αεροπορία συνεχίζει απροκάλυπτα τις πτήσεις της πάνω από το Φαρμακονήσι.

Στο πολυεπίπεδο αυτό σχήμα, η Αγκυρα ανακοινώνει την καλοκαιρινή της «έφοδο» για την επίλυση του Κουρδικού. Προηγουμένως έχει δώσει πράσινο φως για τη μετάδοση από την κρατική τηλεόραση προγραμμάτων στην κουρδική γλώσσα, με την ελπίδα της αποδυνάμωσης των προπαγανδιστικών προγραμμάτων του ΡΚΚ και του τερματισμού της αιμορραγικής φυγής προς τους αντάρτες των νέων που ζουν στις φτωχές κουρδικές περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Οι δίαυλοι επομένως για την κατοχύρωση της γλωσσικής και πολιτιστικής ταυτότητας των Κούρδων ανοίγουν και αναμένεται να ενισχυθούν αν ευσταθούν τα δημοσιεύματα του Τύπου για την προαιρετική εισαγωγή της κουρδικής γλώσσας στα τουρκικά σχολεία.

220px-Kurdish_woman_daughters_Επόμενο βήμα είναι η συνάντηση του Ερντογάν με τον ηγέτη του DTP Αχμέτ Τουρκ, η οποία προκαλεί τη θεατρική αντίδραση της αντιπολίτευσης του Μπαϊκάλ. (Θεατρική, γιατί ο Μπαϊκάλ ήδη συνομιλεί με Κούρδους πολιτικούς, κι ας το κρύβει επιμελώς). Καθ’ οδόν είναι και ο «οδικός χάρτης» του Οτσαλάν, ο οποίος πιστεύει ότι το τίμημα της 25ετούς διαπάλης είναι τεράστιο για να συνεχίσει να πληρώνεται.

Είναι υπερβολικά αισιόδοξοι όσοι προβλέπουν σύντομα επίλυση του Κουρδικού. Αλλά η αιρετική για πολλούς παρέμβαση του Οτσαλάν ενδέχεται να οδηγήσει στη διάλυση του μύθου του ΡΚΚ και μαζί του στη διάλυση της οργάνωσης…

Κάποτε και οι αντάρτες γίνονται νόμιμοι πολίτες και ο Ερντογάν ποντάρει σ’ αυτό.

ριτσα μασουρα

δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή

Η νεύρωση της διατροφής

images.jpeg77

Tης Pιτσας Mασουρα

H υπερβολή θέλγει τον άνθρωπο. Τον κάνει να υιοθετεί με ευκολία πρότυπα συμπεριφοράς, ένδυσης ή και διατροφής που ξεπερνούν την πεπατημένη του κοινωνικού του περίγυρου. Είναι πεπεισμένος ότι έτσι αυτοπροβάλλεται και παράλληλα διεισδύει σ’ ένα άλλο επίπεδο ζωής με αυξημένες πιθανότητες να διακριθεί εξαιτίας των επιλογών του. Τελευταία ασχολείται με την «καθαρή» τροφή, όπως την αποκαλεί. Περνάει ατέλειωτες ώρες ξεφυλλίζοντας περιοδικά, με πληθώρα φρικιαστικών λεπτομερειών για τις ευεργετικές επιδράσεις του τάδε ζαρζαβατικού, ενώ με την πρώτη ευκαιρία τρυπώνει σε καταστήματα βιολογικών προϊόντων, πιστεύοντας ότι βρίσκεται στο διασημότερο ναό ομορφιάς, παρέα με φοβερά ντοματάκια κι ένα ελαφρώς κτυπημένο μήλο, τα οποία τοποθετεί με ευλάβεια στη χάρτινη σακούλα.

Γι’ αυτόν, το κρέας έχει περάσει στα αζήτητα και η συμπαθής κατά τα άλλα ρόκα καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο χώρο στα συρτάρια του ψυγείου… «έτσι, για το βραδάκι, καθώς θα παρακολουθώ στο History Channel την αυτοκρατορία των ιών», εξομολογείται με προσποιητά αθώο ύφος στους φίλους του, που είναι ζήτημα ημερών να ενδώσουν κι αυτοί στην τρέλα της νευρικής ορθορεξίας! Ναι, ναι, στη ζωή μας εισέβαλαν πλέον και οι ορθορεξικοί. Αγχωτικοί τύποι που πιστεύουν ότι δεν σιτίζονται σωστά, απορρίπτουν τα πολύπλοκα μαγειρευτά φαγητά και πασχίζουν να βελτιωθούν. Είναι περήφανοι για την αγνή συμπεριφορά τους και μπορούν να αναγάγουν σε πανεπιστημιακή συζήτηση τις ειδικές επισημάνσεις που συνήθως βρίσκουμε στα τυποποιημένα τρόφιμα. Μόνιμη επωδός τους, ότι «κανείς δεν τους καταλαβαίνει».

spanakiroka

Οι περισσότεροι είναι άνθρωποι της μεσαίας τάξης, άνθρωποι μορφωμένοι που διαβάζουν για τις επιπτώσεις της κακής διατροφής στην υγεία και που πιστεύουν ότι επιτέλους ανακάλυψαν το μυστικό της μακροβιότητας, ενώ παράλληλα αυτοδιαφημίζονται ως κυνηγοί της κακής χοληστερίνης.

Οι γιατροί όμως προειδοποιούν. Τέτοιες εμμονές, λένε, καταλήγουν σε νευρώσεις, αντίστοιχες με την anorexia nervosa και κρύβουν τον κίνδυνο του αιφνίδιου θανάτου. Στη Βρετανία ήδη έχουν προγραμματιστεί εκπομπές μέσω των οποίων θα επιδιωχθεί η επιστροφή στη διατροφική «νόρμα».

Προχθές ο συνάδελφος Ηλίας Μαγκλίνης έγραφε για τη νεύρωση της καθαριότητας. Ας προσθέσουμε τώρα και τη νεύρωση της υγιεινής διατροφής. Μα τελικά πόσο εύκολα ο άνθρωπος ξεπερνά το μέτρο και πόσο δήθεν ανώδυνα αυτοπεριορίζεται σε επιλογές από τις οποίες απουσιάζει la joie de vivre! (η χαρά του ζην).

imagesΟι σύγχρονες κοινωνίες έχουν χάσει τον έλεγχο με την τροφή. Μετά τη θεοποίηση του σούπερ μάρκετ και του junk food των προηγούμενων δεκαετιών τώρα θεοποιούν το «καθαρό» φαγητό μέχρις ότου κι αυτός ο μύθος να χαθεί στη χοάνη της διατροφικής μετανεωτερικότητας.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 18-8-2009

Το μπικίνι και άλλα τινά…αποκαλυπτικά….

800px-Casale_Bikini_modified H   υπόθεση μπικίνι είναι τόσο παλιά όσο και η γυναίκα των σπηλαίων. Κατά καιρούς η αρχαιολογική σκαπάνη έχει κτυπήσει χρυσό, φέρνοντας στην επιφάνεια λίαν αποκαλυπτικά ευρήματα. Οι εικονιζόμενες «Δεσποινίδες με το Μπικίνι» βρέθηκαν σε πάτωμα με μωσαϊκό στη Villa Romana del Casale της Σικελίας (Sala delle Dieci Ragazze).

……

Μα τι θα μπορούσες να γράψεις καταμεσής του Αυγούστου, με ρώτησε δήθεν αθώα συνάδελφος του πολιτικού ρεπορτάζ. Οι ειδήσεις πάνε παραλία, πρόσθεσε, θέλοντας προφανώς να επισημάνει την ένδεια του δικού του τομέα, καθώς το πολιτικό προσωπικό της χώρας βρίσκεται κατά μεν το σώμα στο νερό κατά δε το νου στο Μαξίμου, στην Ιπποκράτους, στον Περισσό κ.λπ… Κι όμως, του απάντησα, θα μπορούσα να γράψω κάτι για το μπικίνι, το μαγιό που κάποτε προκάλεσε παλιρροϊκά κύματα στους βαστάζους της ηθικής των γυναικών και που σήμερα περνάει σχεδόν απαρατήρητο. Δεν ξέρω αν πράγματι ισχύει για όλες τις γυναίκες, αλλά συντάκτρια του New Yorker έγραψε πρόσφατα ότι η αγορά ενός μαγιό και μάλιστα μπικίνι αποτελεί σοβαρότατη υπόθεση. Αλήθεια, ψέματα, θα σας γελάσω. Φαντάζομαι ότι η συμπαθής αρθρογράφος Πατρίτσια Μαρξ θέλησε να τονίσει το πόσο δύσκολο είναι για μια γυναίκα, ας πούμε κατάλευκη και ευτραφή, να σταθεί μπροστά στον καθρέφτη του καταστήματος δοκιμάζοντας το ένα μπικίνι μετά το άλλο. Κι είναι αλήθεια ότι όλες μας κατά καιρούς έχουμε υποστεί τη σχετική ψυχρολουσία και νομίζω ότι σχεδόν όλες έχουμε ψελλίσει κάτι σαν το «α, δεν πειράζει, μόλις μαυρίσω, θα αλλάξει η εικόνα».

GwynethPaltrowG_468x659Στη Νέα Υόρκη, επειδή οι πολύ in καλοκαιρινοί τόποι βρίσκονται στο Marhta’s Vineyard, ο ανταγωνισμός μεταξύ των γυναικών τόσο στο σώμα όσο και στη μάρκα του μπικίνι αγγίζει τα όρια της υστερίας, σαν τη Σαμάνθα στο Sex and the City. Φέτος φημολογείται ότι το μπικίνι που κάνει θραύση είναι αυτό που σχεδίασε η Γκουίνεθ Πάλτρoου και στοιχίζει 105 δολάρια. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ωστόσο, ενοχλεί μια κατηγορία γυναικών, διανοουμένων ή μποέμ, που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το καλλίγραμμο σώμα έχει μικρή σημασία μπροστά στη δύναμη του πνεύματος και στην ελαφρώς σνομπ νοοτροπία τους. Τα πρώτα στοιχεία για την ύπαρξη θαλασσινής ενδυμασίας –τύπου μπικίνι– θα πρέπει να αναζητηθούν σε μινωικές τοιχογραφίες του 1600 π.Χ. και πολύ αργότερα σε ψηφιδωτά της Σικελίας, όπου απεικονίζονται γυναίκες εν χορώ, με κορδέλες στα μαλλιά κι ένα είδος κιλότας. Αλλά και άγαλμα της Αφροδίτης με «ντε πιες» βρέθηκε σε ερμάρι της Casa della Venera, νομίζω στην Πομπηία. Με την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η ανθρωπότητα πέρασε στον πουριτανισμό. Στον Μεσαίωνα, το να κολυμπάει κανείς ήταν αγενές, ασεβές, απρεπές και ανθυγιεινό. Τον 18ο αιώνα, όμως, μέσω των θεραπευτικών spa επανήλθαν τα μαγιό, αλλά όχι όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Το μεγαλύτερο μέρος του σώματος ανδρών και γυναικών έπρεπε να καλυφθεί. Αν κάποιος ενδιαφέρεται για εκείνα τα μαγιό, μπορεί να αναζητήσει πληροφορίες στο wholesomewear.com

Το μπικίνι άρχισε να παίρνει σταδιακά τη σημερινή του μορφή το 1907, όταν η Αυστραλέζα κολυμβήτρια Ανέτα Κέλερμαν συνελήφθη σε ακτή της Βοστώνης με μια «ακατανόμαστη» ενδυμασία, η οποία όμως ήταν σαν το σημερινό ολόσωμο μαγιό. JMlife4Το 1957, το περιοδικό Life κυκλοφόρησε με εξώφυλλο την πληθωρική Τζέιν Μάσφιλντ και λίγο νωρίτερα η Μπριζίτ Μπαρντό έκανε τον ανδρικό πληθυσμό να αναστενάξει, λανσάροντας την απειροελάχιστη εκδοχή του «ντε πιες» στην ταινία του Βαντίμ «Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα».

Είναι γνωστό ότι η ατόλη του Ειρηνικού Μπικίνι, στα νησιά Μάρσαλ, εκεί όπου έγιναν οι πρώτες δοκιμές της ατομικής βόμβας, το 1946, φέρει την ευθύνη για το υφασματάκι που ’γινε σημαία της γυναικείας απελευθέρωσης. Ο Λουί Ρεάρ, Γάλλος μηχανικός αυτοκινήτων, διηύθυνε τη λενζερί της μαμάς του, όταν θέλησε να δώσει το όνομα του μικροσκοπικού νησιού στα δύο κομμάτια υφάσματος που κάλυπταν τα επίμαχα σημεία του γυναικείου σώματος. Κι έγινε αυτό αφορμή για να το δούμε αργότερα φορεμένο από την Ούρσουλα Αντρες στον «Dr No» στο πλευρό του Τζέιμς Μποντ. Το μπικίνι του Ρεάρ ήταν τόσο μικρό για τα κοινωνικά δεδομένα της εποχής, ώστε τα μοντέλα στο Παρίσι το 800px-Ursula_Andress_as_Honey_Ryderφορούσαν μόνο στην πασαρέλα. Αξίζει όμως να θυμήσουμε ότι του Ρεάρ είχε προηγηθεί η αμερικανική κυβέρνηση! Ναι, ναι, το 1943 έδωσε εντολή για μείωση κατά 10% στο ύφασμα που συνήθως χρησιμοποιούνταν για τα γυναικεία μαγιό. Λέγεται μάλιστα ότι οι Αμερικανοί κοιτούσαν με ιδιαίτερο θαυμασμό τις γυναίκες στις παραλίες, που στο όνομα του πατριωτισμού είχαν αποκαλύψει το σώμα τους μέχρις… εσχάτων.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 15-8-2009

ριτς

…τώρα τι λες…

lowell-herrero-beach-vacationΟ Βρετανός φιλόσοφος Τζορτζ Μπέρκλεϊ (1685-1763) αντιτασσόταν με κάθε τρόπο στον υλισμό που εύρισκε πρόσφορο έδαφος στη Βρετανία της εποχής του. Τα έβαζε συχνά μαζί του, γιατί τον έζησε ως αυτόπτης μάρτυρας στο Λονδίνο, το 1720, όταν έσκασε η «Φούσκα της Νότιας Θάλασσας», η πρώτη μεγάλη κρίση στις χρηματαγορές. Ο Μπέρκλεϊ βρήκε την ευκαιρία να αντικρούσει την ύπαρξη της ύλης και να υποστηρίξει το esse est percipi, δηλαδή «το είναι ταυτίζεται με αυτό που αντιλαμβανόμαστε».

Αιώνες μετά, οι σύγχρονοι πολίτες του κόσμου, έχοντας αφομοιωθεί από τη φιλοσοφία του υλισμού – καταναλωτισμού, αναζητούμε τρόπους να αποτινάξουμε τον ζυγό της οικονομικής κρίσης και να επιστρέψουμε στην πεπατημένη της επίπλαστης ευημερίας που δεν έχει να επιδείξει παρά την υλιστική της υπεροχή. Και ίσως καταφεύγουμε από ανάγκη στο esse est percipi για να περιγράψουμε, ο καθένας με τον τρόπο του, το πώς αντιλαμβάνεται την κρίση και τις επιπτώσεις της στο είναι του.

Αν κάποιος ξεφύλλιζε τον ξένο Τύπο τον χειμώνα, θα συνέλεγε πληροφορίες για το πώς θα αντιμετώπιζε καλύτερα την οικονομική δυσπραγία. Θα εύρισκε συνταγές μαγειρικής για απολυμένους, εκπτωτικά κουπόνια σε ρεστοράν πολυτελείας, πληροφορίες για στοκατζίδικα, ιδέες για το «μανιπουλάρισμα» των τραπεζικών δανείων και φυσικά ιδέες για φτηνές διακοπές, κυρίως μέσω Διαδικτύου. Η συνολική εικόνα πάντως έδινε την αίσθηση συγκροτημένων κοινωνιών που παρότι επλήγησαν βαριά από τη διολίσθηση της οικονομίας καλούνταν να αντεπεξέλθουν μ’ έναν όχι τόσο επαχθή τρόπο.

Βεβαίως η δυναμική των πραγματικών γεγονότων δεν ανατράπηκε. Οι απολύσεις στις βιομηχανίες δεν ανακόπηκαν και οι χώρες που στηρίζονται στον τουρισμό ζούσαν επί μήνες σε τεντωμένο σχοινί, καθώς εκφράζονταν φόβοι ότι ο Ευρωπαίος και ο Αμερικανός τουρίστας θα επέλεγε να μην κάνει φέτος διακοπές. Ωστόσο, πρόσφατη έρευνα της IHT, του France 24 και του Interactive Harris Poll άμβλυνε αυτήν την εικόνα, αναφέροντας ότι επί 6.304 ερωτηθέντων από Γαλλία, Γερμανία, Βρετανία, Ισπανία και ΗΠΑ, η πλειοψηφία θα κάνει κανονικά διακοπές, ενώ μόλις ένα 7% δήλωσε ότι θα αναπροσάρμοζε το πρόγραμμα των διακοπών του

Και στην Ελλάδα; Α, η Ελλάδα εισήλθε από νωρίς στην κρίση μέσω των τηλεοπτικών καναλιών. Τα «πολεμικά» ανακοινωθέντα στα δελτία των «8» καθ’ όλη τη διάρκεια του χειμώνα δημιούργησαν την αίσθηση της απόγνωσης και της καταστροφής. Ηταν αναμενόμενο επομένως να κυριαρχήσουν ο φόβος και η έλλειψη εμπιστοσύνης στην αγορά, που ενισχύθηκε με την αλλαγή της πιστωτικής συμπεριφοράς των τραπεζικών ιδρυμάτων. Καταστήματα έκλεισαν, εργοστάσια απέλυσαν προσωπικό, ο Τύπος κλυδωνίστηκε, αλλά η εμφάνιση του καλοκαιριού ως διά μαγείας άμβλυνε τις εντυπώσεις. Ηταν ποτέ δυνατόν ο Ελληνας να έχανε τις διακοπές του; Ακόμη κι αν δεν μπορούσε να πληρώσει τα ελκυστικά πακέτα στα νησιά θα έβαζε την οικογένεια στο αυτοκίνητο και δρόμο για το χωριό. Ευλογία τελικά η συγγενική σχέση πρωτεύουσας και περιφέρειας!

vacationΤο ερώτημα ωστόσο παραμένει: το ελληνικό καλοκαίρι χάθηκε μέσα στη δίνη της παγκόσμιας κρίσης; Τα κονδύλια που η ελληνική κυβέρνηση διέθεσε για να προσελκύσει υψηλό τουρισμό πήγαν στράφι; Θα πιεστούν οι τράπεζες να επιμηκύνουν τον χρόνο εξόφλησης των δανείων τουριστικών συγκροτημάτων;

Πολλά έχουν ακουστεί για το φετινό καλοκαίρι, αλλά εξαρτάται ποιος ρωτάει και ποιος απαντά. Αν ρωτήσεις εκπρόσωπο του πολιτικού προσωπικού θα σου απαντήσει ανάλογα με την κομματική γραμμή. Αν ρωτήσεις ξενοδόχο θα σου εκφράσει την απογοήτευσή του γιατί οι αφίξεις μειώθηκαν κατά 30%, αν και επισήμως ανακοινώνεται μείωση κατά 10% στις αφίξεις. Ταξιδεύοντας και φέτος σε βορρά και νότο την κρίση δεν την είδα. Είδα όμως την αγωνία στο βλέμμα του επιχειρηματία και του εργαζόμενου, όπως είδα και μια ευγένεια που παλιότερα έλειπε. Μαθήματα ζωής; Δεν ξέρω. Ρωτώντας τους Ελληνες τουρίστες πάντως έμαθα ότι κρίση στα νησιά του Αιγαίου (Κυκλάδες κυρίως) δεν υπάρχει. Προφανώς αναφέρονταν στο διάστημα από 15 Ιουλίου έως

15 Αυγούστου, ενώ κάποιοι μου επισήμαναν ότι μια χώρα με τέτοια παραοικονομία τι κρίση να ’χει! Κουβέντες του ποδαριού, καθώς υπάρχουν Ελληνες που δεν πήγαν πουθενά και είδαν τα νησιά μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές…

Λένε ότι αντιμετωπίζουμε τα πάντα με την ίδια επιπολαιότητα. Είναι όμως έτσι, όταν κινδυνεύεις να είσαι εσύ ο επόμενος άνεργος, ο επόμενος άστεγος καταμεσής ενός παγωμένου χειμώνα; Ο Μανώλης Αναγνωστάκης έγραψε κι εμείς τον παραφράζουμε ελαφρώς: καλά τα φέραμε ώς εδώ. Μικροκέρδη, μικροζημιές, ισοφαρίσματα…. Τώρα τι λες…homeless-streets

ριτς

Οι baby-boomers που έγιναν «papy» και «mamy-boomers»

biz_beach_1006_wideweb__430x268Oχι ότι δεν θα συνέβαινε. Οχι ότι δεν θα μεγάλωναν κάποτε και οι baby-boomers, αυτοί που ήταν ο καρπός της μεταπολεμικής δημογραφικής έκρηξης και που απέρριψαν ή επανακαθόρισαν τις παραδοσιακές αξίες. Ανθρωποι υγιείς, πλούσιοι, δραστήριοι και ελάχιστα στοχαστικοί, καθώς το χρήμα ήταν ένας μικρός θεός, αδιαφορούσαν για τα γηρατειά και προσέφεραν στον εαυτό τους την πολυτέλεια της πλασματικής αθανασίας. Τα γηρατειά με την αναμνησιολογία, τις ομοειδείς συντροφιές, την απουσία του σεξ και της επιβεβλημένης μοναξιάς έμοιαζαν φτιαγμένα για τριτοκοσμικούς λαούς και όχι για τη γενιά τη δική τους. Κι όμως, οι baby-boomers έχασαν το στοίχημα της διαρκούς νεότητας και αιφνιδίως (!) έγιναν papy και mamy-boomers.

Είναι προφανές πως πολλοί από αυτούς θα ’χουν φροντίσει ώστε να απολαύσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την περίοδο των γηρατειών. Αλλά πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις, για να επιβεβαιώνεται ο κανόνας. 01aaa-baby_boomersΗ γαλλική εφημερίδα «Μοντ» έγραφε χθες ότι στη Γαλλία αυξάνεται ο αριθμός των μεγάλων ανθρώπων που αποφασίζουν να συγκατοικήσουν με άλλους συνομηλίκους τους κι ας μην έχουν ποτέ στο παρελθόν ανταλλάξει έστω και μια κουβέντα. Η μοναξιά, η μείωση της αγοραστικής δύναμης της σύνταξής τους, αλλά και ο φόβος μπροστά στην πόρτα του οίκου ευγηρίας ωθούν πολλούς ηλικιωμένους να απευθυνθούν –είτε μέσω Διαδικτύου είτε απευθείας– σε ειδικά για την περίπτωσή τους γραφεία.

Ο συντάκτης της «Μοντ» αναφέρεται στο παράδειγμα της 70χρονης Κριστίν Μπομέρ, η οποία όντας κι αυτή μοναχική φιγούρα μέσα σε μια ατομιστική και κυνική κοινωνία, αποφάσισε το 2007 ν’ ανοίξει γραφείο με στόχο τη δημιουργία μικρού πυρήνα 4 έως 8 ανθρώπων που θα ήθελαν να συγκατοικήσουν. Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή σ’ αυτή την ομάδα ήταν να είναι άτομα με αυξημένο το αίσθημα της αλληλεγγύης, από 70 και πάνω και φυσικά να ζουν μόνοι. Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα η Μπομέρ κατακλύστηκε από αγωνιώδεις φωνές, που της ζητούσαν να συμμετάσχουν στο πείραμα. Εκτοτε, ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια στο Διαδίκτυο οι ιστοσελίδες με προτάσεις παρεμφερούς περιεχομένου και το εκπληκτικό είναι ότι έχουν απήχηση σπουδαία.

baby-boomers-1Βεβαίως, τίποτα δεν είναι απλό. Οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας δεν έχουν κρατήσει φυλακτό την ορμή της νιότης ούτε την αισιοδοξία της. Δεν είναι φοιτητές που στοιβάζονται σε διαμερίσματα του ενός δωματίου, που κοιμούνται στο πάτωμα και ξενυχτούν ώς το άλλο πρωί, που μοιράζονται το ίδιο σάντουιτς και που αν ενοχληθούν πολύ από τον διπλανό τους, ανοίγουν την πόρτα και φεύγουν.

Οι μεγάλοι δύσκολα ξεσπιτώνονται, δύσκολα αποχωρίζονται τα πράγματά τους και δύσκολα συγχρωτίζονται με άλλους, αν και πολλές φορές είναι θέμα χαρακτήρα η ανεκτική συμπεριφορά. Ομως, οι ταχύτητες με τις οποίες κινείται η ανθρωπότητα, το διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ των γενιών σε συνδυασμό με τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και των πρόσθετων παροχών προς τους ηλικιωμένους δημιουργούν καινούργια δεδομένα και προκαλούν την ευρηματικότητα και τη δημιουργικότητα κάποιων – μέχρι η ευρηματική ιδέα να γίνει μόδα κι ύστερα καθεστώς. Αλήθεια, υπάρχει αντίδοτο στη μοναξιά;

Old_hippies

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 13-8-2009

ριτς