…τώρα τι λες…


lowell-herrero-beach-vacationΟ Βρετανός φιλόσοφος Τζορτζ Μπέρκλεϊ (1685-1763) αντιτασσόταν με κάθε τρόπο στον υλισμό που εύρισκε πρόσφορο έδαφος στη Βρετανία της εποχής του. Τα έβαζε συχνά μαζί του, γιατί τον έζησε ως αυτόπτης μάρτυρας στο Λονδίνο, το 1720, όταν έσκασε η «Φούσκα της Νότιας Θάλασσας», η πρώτη μεγάλη κρίση στις χρηματαγορές. Ο Μπέρκλεϊ βρήκε την ευκαιρία να αντικρούσει την ύπαρξη της ύλης και να υποστηρίξει το esse est percipi, δηλαδή «το είναι ταυτίζεται με αυτό που αντιλαμβανόμαστε».

Αιώνες μετά, οι σύγχρονοι πολίτες του κόσμου, έχοντας αφομοιωθεί από τη φιλοσοφία του υλισμού – καταναλωτισμού, αναζητούμε τρόπους να αποτινάξουμε τον ζυγό της οικονομικής κρίσης και να επιστρέψουμε στην πεπατημένη της επίπλαστης ευημερίας που δεν έχει να επιδείξει παρά την υλιστική της υπεροχή. Και ίσως καταφεύγουμε από ανάγκη στο esse est percipi για να περιγράψουμε, ο καθένας με τον τρόπο του, το πώς αντιλαμβάνεται την κρίση και τις επιπτώσεις της στο είναι του.

Αν κάποιος ξεφύλλιζε τον ξένο Τύπο τον χειμώνα, θα συνέλεγε πληροφορίες για το πώς θα αντιμετώπιζε καλύτερα την οικονομική δυσπραγία. Θα εύρισκε συνταγές μαγειρικής για απολυμένους, εκπτωτικά κουπόνια σε ρεστοράν πολυτελείας, πληροφορίες για στοκατζίδικα, ιδέες για το «μανιπουλάρισμα» των τραπεζικών δανείων και φυσικά ιδέες για φτηνές διακοπές, κυρίως μέσω Διαδικτύου. Η συνολική εικόνα πάντως έδινε την αίσθηση συγκροτημένων κοινωνιών που παρότι επλήγησαν βαριά από τη διολίσθηση της οικονομίας καλούνταν να αντεπεξέλθουν μ’ έναν όχι τόσο επαχθή τρόπο.

Βεβαίως η δυναμική των πραγματικών γεγονότων δεν ανατράπηκε. Οι απολύσεις στις βιομηχανίες δεν ανακόπηκαν και οι χώρες που στηρίζονται στον τουρισμό ζούσαν επί μήνες σε τεντωμένο σχοινί, καθώς εκφράζονταν φόβοι ότι ο Ευρωπαίος και ο Αμερικανός τουρίστας θα επέλεγε να μην κάνει φέτος διακοπές. Ωστόσο, πρόσφατη έρευνα της IHT, του France 24 και του Interactive Harris Poll άμβλυνε αυτήν την εικόνα, αναφέροντας ότι επί 6.304 ερωτηθέντων από Γαλλία, Γερμανία, Βρετανία, Ισπανία και ΗΠΑ, η πλειοψηφία θα κάνει κανονικά διακοπές, ενώ μόλις ένα 7% δήλωσε ότι θα αναπροσάρμοζε το πρόγραμμα των διακοπών του

Και στην Ελλάδα; Α, η Ελλάδα εισήλθε από νωρίς στην κρίση μέσω των τηλεοπτικών καναλιών. Τα «πολεμικά» ανακοινωθέντα στα δελτία των «8» καθ’ όλη τη διάρκεια του χειμώνα δημιούργησαν την αίσθηση της απόγνωσης και της καταστροφής. Ηταν αναμενόμενο επομένως να κυριαρχήσουν ο φόβος και η έλλειψη εμπιστοσύνης στην αγορά, που ενισχύθηκε με την αλλαγή της πιστωτικής συμπεριφοράς των τραπεζικών ιδρυμάτων. Καταστήματα έκλεισαν, εργοστάσια απέλυσαν προσωπικό, ο Τύπος κλυδωνίστηκε, αλλά η εμφάνιση του καλοκαιριού ως διά μαγείας άμβλυνε τις εντυπώσεις. Ηταν ποτέ δυνατόν ο Ελληνας να έχανε τις διακοπές του; Ακόμη κι αν δεν μπορούσε να πληρώσει τα ελκυστικά πακέτα στα νησιά θα έβαζε την οικογένεια στο αυτοκίνητο και δρόμο για το χωριό. Ευλογία τελικά η συγγενική σχέση πρωτεύουσας και περιφέρειας!

vacationΤο ερώτημα ωστόσο παραμένει: το ελληνικό καλοκαίρι χάθηκε μέσα στη δίνη της παγκόσμιας κρίσης; Τα κονδύλια που η ελληνική κυβέρνηση διέθεσε για να προσελκύσει υψηλό τουρισμό πήγαν στράφι; Θα πιεστούν οι τράπεζες να επιμηκύνουν τον χρόνο εξόφλησης των δανείων τουριστικών συγκροτημάτων;

Πολλά έχουν ακουστεί για το φετινό καλοκαίρι, αλλά εξαρτάται ποιος ρωτάει και ποιος απαντά. Αν ρωτήσεις εκπρόσωπο του πολιτικού προσωπικού θα σου απαντήσει ανάλογα με την κομματική γραμμή. Αν ρωτήσεις ξενοδόχο θα σου εκφράσει την απογοήτευσή του γιατί οι αφίξεις μειώθηκαν κατά 30%, αν και επισήμως ανακοινώνεται μείωση κατά 10% στις αφίξεις. Ταξιδεύοντας και φέτος σε βορρά και νότο την κρίση δεν την είδα. Είδα όμως την αγωνία στο βλέμμα του επιχειρηματία και του εργαζόμενου, όπως είδα και μια ευγένεια που παλιότερα έλειπε. Μαθήματα ζωής; Δεν ξέρω. Ρωτώντας τους Ελληνες τουρίστες πάντως έμαθα ότι κρίση στα νησιά του Αιγαίου (Κυκλάδες κυρίως) δεν υπάρχει. Προφανώς αναφέρονταν στο διάστημα από 15 Ιουλίου έως

15 Αυγούστου, ενώ κάποιοι μου επισήμαναν ότι μια χώρα με τέτοια παραοικονομία τι κρίση να ’χει! Κουβέντες του ποδαριού, καθώς υπάρχουν Ελληνες που δεν πήγαν πουθενά και είδαν τα νησιά μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές…

Λένε ότι αντιμετωπίζουμε τα πάντα με την ίδια επιπολαιότητα. Είναι όμως έτσι, όταν κινδυνεύεις να είσαι εσύ ο επόμενος άνεργος, ο επόμενος άστεγος καταμεσής ενός παγωμένου χειμώνα; Ο Μανώλης Αναγνωστάκης έγραψε κι εμείς τον παραφράζουμε ελαφρώς: καλά τα φέραμε ώς εδώ. Μικροκέρδη, μικροζημιές, ισοφαρίσματα…. Τώρα τι λες…homeless-streets

ριτς

Advertisements

4 thoughts on “…τώρα τι λες…

  1. Kαλησπέρα σας

    το τουριστικό τοπίο έχεις ούτω πως:

    το ηθικό εκάμφθη,
    η τιμή ενδεχομένως,
    οι τιμές α… α…
    α(φήστε το καλύτερα)!

    υπάρχει παραοικονομία λέτε…
    ίσως γι αυτό…
    χμ…

    [σκέψη ολίγη μετα συμπεράσματος γαρνιρισμένη] :
    τα παρα-λέτε σχετικά με τον …παρά του καθενος…

    τσ τσ τσ!

    😛

    Χρόνια πολλά για αυριο!
    Χρόνια πολλά και για μεθαυριο!

  2. @ sikofagos…χρονια πολλά και καλά γενικώς….
    Μακάρι ναναι όλο τούτο περαστικό χωρίς φοβερές επιπτώσεις…
    Δεν είχα καθαρή εικόνα από τα Ιονίους νήσους, παρ εκτός ότι ο Γκέιτς δεν θέλει τον Σκορπιό. Τί να κανει αλλωστε ετσι φορτισμένος καθώς είναι από μνημες κι αγαπες και πόνους….

    Για τα υπόλοιπα μέρη, δεν ξέρω, ή είμαστε πολλοί ή όσοι αντιμετωπίζουν πρόβλημα ήξεραν να το κρύψουν καλά… θα δούμε τα επίσημα στοιχεία των υπηρεσιών, αν αληθεύουν τελικά κι αυτά….

    Ενοχλησε η μαγική λέξη παραοικονομία ; Ελάτε τώρα. Πώς ζει τούτη χώρα κάτι χρονια τώρα ;

  3. Για να δούμε και από Σεπτέμβριο…Κι από σκάνδαλα, γριπολαγνεία και γριποφοβία, διαπλοκή μια χαρά πάμε επίσης…
    Καλημέρα…

  4. Πάντως η κρίση δεν μετράται σε αριθμό ανθρώπων που κινούνται, αλλά σε αριθμό «προϊόντων» που καταναλώνονται…
    (Εδώ, όπως γνωρίζεις, χειροκροτώ την επιδείνωσή της…)
    Οι ξενοδόχοι της Ελλάδας πάντως πάντα γκρίνιαζαν, δεν άκουσα ποτέ κανέναν να είναι ευχαριστημένος, αλλά κάθε χρόνο οι συντοπίτες μου που ασχολούνται με τα τουριστικά πάνε και κανά μήνα χειμερινές διακοπές στις Μαλβίδες…
    (Ποίος είπε ότι ο τουρισμός φέρνει έσοδα στην Ελλάδα; )
    Φέτος δεν ξέρω…
    Αυτό που ξέρω όμως είναι πως όσοι δεν αγχώνονται από τον υπερβάλλοντα (αλλά όχι εξ ολοκλήρου άδικο) κινδυνολογισμό, πηγαίνουν και για μια βουτιά. Αλλιώς τί νόημα έχει να ζεις;
    Σε τελευταία ανάλυση, όσο η γη θα είναι ικανή να βγάζει ντοματούλες και ο άνθρωπος δεν θα έχει ξεχάσει πως να τις φυτεύει και να τις κόβει, η ανθρωπότητα θα συνεχίσει ακόμα και αν καταρρεύσει πλήρως (έως και ισοπεδωτικώς) η σημερινή επίπλαστη πραγματικότητα – όπως ακριβώς την αναφέρεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s