Στις εσχατιές των αντοχών μας , ίσως


Και τώρα που βουβάθηκαν οι άνθρωποι, τί κάνουμε ; Τώρα που η οργή κι ο πόνος από την απώλεια έγιναν ένα με το σώμα, ποιός θα αρθρώσει τον παρηγορητικό λόγο ; Τώρα που οι πολυτελείς βίλες με τις πισίνες τους μοιάζουν με ξεχασμένα σκιάχτρα σε ερημικό τοπίο της Νεβάδας, ποιός θα τις συντροφεύσει στη μοναξιά τους ; Τώρα που ο επαναπατρισθείς μετανάστης και η οικογένεια του δεν έχουν πια μια τρύπα να βάλουν το κεφάλι τους, ποιός θα τείνει χέρι βοηθείας ; Πολλά τα ερωτηματικά της επόμενης μέρας. Ουσιώδη και επουσιώδη. Συναισθηματικά φορτισμένα, αλλά και ρεαλιστικά. Ολα, όμως, δίχως απαντήσεις. Οσο μεγαλόπνοα κι αν είναι τα μέτρα που θα ανακοινωθούν, η σημερινή πραγματικότητα αποτυπώνεται ψυχρή πάνω στους χάρτες, αδιάψευστος μάρτυρας του ότι «φίλοι μου χάσαμε»

φωτια

Αυτή την τραγική περίοδο του καλοκαιριού οποιαδήποτε πρόβλεψη για την τύχη των καμμένων θα ήταν παρακινδυνευμένη. Η λογική υπαγορεύει αναδάσωση και αυστηρή απαγόρευση οποιασδήποτε οικοδομικής δραστηριότητας. Αλλά σε τούτο τον τόπο η λογική σπανίως παρεμβαίνει στη ζωή μας, παρ ότι εκ των υστέρων όλοι προστρέχουμε σ’ αυτήν. Θα πρέπει να συσταθούν ξανά παρατηρητήρια της φωτιάς και να υπάρξουν ομάδες που θα «κατασκοπεύουν» και θα καταγγέλουν ύποπτες κινήσεις. Αλλά τί είδους ζωή θα είναι αυτή ; Από κοινωνία αλληλεγγύης που θάπρεπε να είμαστε, με αυξημένη την ευθύνη απέναντι στον εαυτό μας και το περιβάλλον, θα γίνουμε κοινωνία «καταδοτών»; Με ενοχλεί η σκέψη, παρ ότι αντιλαμβάνομαι ότι με την ανοχή όλων μας απέναντι στην παρανομία- αυθαιρεσία ζήσαμε και φέτος ένα ακόμη δραματικό γεγονός.Ομως, ανεχόμαστε γιατί αδιαφορούμε για τον περιβάλλοντα χώρο, αρκεί το δικό μας σπίτι νάναι προνομιακό, ή μήπως ανεχόμαστε τη συμπεριφορά του άλλου γιατί μόλις μας δοθεί η ευκαιρία θα σπεύσουμε κι εμείς να παρανομήσουμε και στη συνέχεια να ζητήσουμε τα ρέστα από την Πολιτεία ;

Ενα από τα βασικότερα προβλήματα στην Ελλάδα είναι η ασάφεια και η «αυθαίρετη» ερμηνεία των νόμων.Ορισμένες διατάξεις είναι διατυπωμένες έτσι, ώστε ένας «έξυπνος» μελετητής να τις φέρνει στα μέτρα του πελάτη του ή στα δικά του μέτρα. Είναι αλήθεια ότι υπάρχει ασάφεια ως προς το τί σημαίνει δάσος και δασική έκταση, τί σημαίνει αποχαρακτηρισμός ή πού μπορεί να υπάρξει αυτοαναδάσωση και πού αναδάσωση.Αλλά η ασάφεια είναι πολιτικά ηθελημένη ; Θέλουν δηλαδή οι πολιτικοί μας να χαϊδεύουν τ’ αυτιά των ψηφοφόρων, ψηφίζοντας νόμους με μικρά παράθυρα με θέα και επιτρέποντας την επικυριαρχία των κερδοσκόπων ;

Δεν ξέρω αν φτάσαμε στις εσχατιές των αντοχών μας κι αν αισθανόμαστε θύτες και θύματα μαζί. Ξέρω ότι στο εξής θα ζήσουμε τις γνωστές τηλεοπτικές κοκορομαχίες, με κυβέρνηση και αντιπολίτευση να αλληλοκατηγορούνται για το ποιός έχει θεσπίσει τον πιο δασοκτόνο νόμο όλων των εποχών ή για το ποιός έχει ευλογήσει περισσότερο τους αρχιερείς της αυθαιρεσίας.Φοβάμαι δε ότι έτσι θα συρθούμε ως τις εκλογές και για μια ακόμη φορά θα γίνουμε μάρτυρες μιας βαρετής, απεχθούς και παλαιομοδίτικης κομματικής εκμετάλλευσης.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 27-8-2009 

ριτς

Advertisements

19 thoughts on “Στις εσχατιές των αντοχών μας , ίσως

  1. Ο τίτλος τα λέει όλα..
    …αν σε έναν τόπο δεν τηρούνται οι νόμοι, κυριαρχεί η αυθαιρεσία με την «βοήθεια» της εκάστοτε εξουσίας, που μπορείς έπειτα να ελπίζεις??

  2. @Tsouknida
    ας ελπίσουμε ότι θα σταματήσει αυτός ο χορος του θανάτου

    @roadarstist
    Νομίζω ότι τώρα πρεπει να επικεντρωθούμε στην αναδιάρθωση , ανανέωση και συντήρηση της πόλης. Αυτό που εχουμε να το κάνουμε καλύτερο, πιο ποιοτικό και καλύτερα ανεκτό για τις δικές μας αντοχές…… Τα αλλα, τί να πω…στερεψα,οπως οι κρουνοι με το νερό

  3. Πάντως, μπορείς να το αντιληφθείς, ο νόμος μπορεί πάντα να μεταφράζεται κατά το δοκούν και πάντα θα έχει παραθυράκια αφού δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την κάθε προκύπτουσα περίπτωση.
    Αλλού είναι το πρόβλημά μας…
    (εγκεφαλικό…)

  4. Αριστοφανική η κατάσταση, σάτιρα για γέλια της πολιτείας και για κλάματα της κοινωνίας ή αντιστρόφως καλύτερα;
    Νερώνεια η κατάσταση, τα σχέδια για την ανοικοδόμηση της Ρώμης υπάρχουν ταυτόχρονα με την απουσία χρημάτων, κάπου αλλού δεν υπάρχουν σχέδια αλλά υπάρχουνε χρήματα, ο Βεσπασιανός ταχυδρομεί τα μεν στα δε και γίνεται αυτοκράτωρ όπως προβλέπει ο Ιστορικός Ιώσηππος και σώζει την ζωή του.

  5. Ακριβώς έτσι. Και φυσικά όποιος έχει στοιχειώδη νοημοσύνη καταλαβαίνει πως οι ασάφειες στο νόμο μάλλον σκόπιμες είναι. Αλλιώς να εξάγουμε επιστημονικά μυαλά και να εισάγουμε επιστήμονες μεταξύ των οποίων και νομικούς.

    Πάντως εγώ είμαι βέβαιη πως νιώθω ποικιλοτρόπως ΘΥΜΑ. Για θύτη δε με κόβω, τουλάχιστον στο συγκεκριμένο θέμα.

    Τα ερωτήματα που κλείνουν τη δεύτερη παράγραφο του κειμένου σας, περί της ανοχής που δείχνουμε κάποιοι, φοβάμαι πως επιδέχονται καταφατική απάντηση και τα δυο. Από την άλλη υπάρχει και η περίπτωση να φοβάται κάποιος να μπλέξει με καταγγελίες και τα συναφή μια και η δικαιοσύνη στον τόπο μας είναι σαφώς μεροληπτική, οπότε ΚΑΙ δε θα έχει αποτέλεσμα η καταγγελία ΚΑΙ τον ίδιο θα ακολουθεί η ρετσινιά «καταδότης». Το ίδιο το κράτος θα έπρεπε να έχει τους κατάλληλους μηχανισμούς να ελέγχει προληπτικά και να καταστέλλει στην ανάγκη τις παρανομίες. Αλλά εδώ αυθαιρετούν μέχρι και οι υπουργοί, οπότε…

  6. Ρίτσα, το άρθρο σου είναι όπως πάντα εξαιρετικό, αλλά δυστυχώς δεν συμφωνώ ότι έχουν εξαντληθεί τα όρια υπομονής των Ελλήνων και είμαι ιδιαίτερα απαισιόδοξη για το μέλλον. Πιστεύω ότι μία από τις αιτίες είναι ότι δεν υπάρχει κοινωνική συνοχή κι ο καθένας από εμάς βλέπει τον εαυτό του ως μέρος μιας μικρής ομάδας με ειδικά συμφέροντα κι ενδιαφέροντα και όχι ως πολίτη μιας χώρας όπου όλοι είμαστε ίσοι απέναντι στο νόμο.

  7. Δεν ξέρω Ρίτσα μου -οι δικές μου ανοχές έχουν εξαντληθεί πριν από πολύ καιρό, αλλά μάλλον δεν είμαι το «σωστό» δείγμα. Και μάλλον δεν πιάσαμε πάτο, ακόμα…

    Φιλιά
    και την αγάπη μας 🙂

  8. Εμένα πάλι, δεν μου καίγεται καρφί για τις βίλες…ΚΙ αυτοί σε πρώην καμένα πήγανε και χτίσανε…Για τα δάση, τα βουνά, τα κάθε λογής ζωντάνα που χάθηκαν στις φλόγες, ναι, με νοιάζει…
    Και είμαι θύμα, της βλακείας των ανθρώπων…
    Οι διπλωματίες μου τελείωσαν…
    Καλό Σ/Κ να έχεις…

  9. @@το τέρας της αμάθειας….
    καλά είσαι ; πώς πήγε η προσπάθεια η μεγάλη ; Ναι, ολοι αδιαφορούμε, μεταξύ μας και όλοι εχουμε άποψη…καλημερες

  10. @Εύα Στάμου…
    καλημέρα Ευα μου…. Η ελπίδα, σιγουρα, πεθαίνει τελευταία.. Τα δενδρα ειναι σαν τα παιδιά, τα μεγαλώνεις, τα θαυμαζεις και ξαφνικα΄εκει που νομίζεις ότι ενηλικιώθηκαν και πανε πιο κατω, καποιος τα καίει…αντε παλι απ την αρχή…

  11. @Νερενια….
    δεν θαθελα να πιστεψω ότι η ασαφεια είναι ηθελημένη. Δεν παυει ομως να με βασανίζει μια τέτοια πιθανότητα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s