Η ψήφος και τα πάθη μας.


autumngloryΑύριο πάμε στις κάλπες χωρίς μεγάλες προσδοκίες. Ολα γύρω μας είναι μικρά. Νομίζω τόσο μικρά όσο και τα αισθήματά μας απέναντι στους πολιτικούς που ζητούν την ψήφο μας. Μικρή εως ανύπαρκτη είναι και η εμπιστοσύνη  προς τους πολιτικούς. Δεν σας λέω κάτι φοβερό. Το αυτονόητο λέω. Συμβαίνει σε πολλούς, αλλά ως πρόσφατα δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος να το κάνουμε θέμα. Σιωπούσαμε και κάναμε τα στραβά μάτια. Βολεμένοι ήμασταν ( όχι όλοι, μην τρελλαθούμε ) περιχαρακωμένοι κάποιοι στις μικρές τους ευημερίες… αλλά, ξέρετε κάτι που να διαρκεί πολύ ; Διαρκεί ο έρωτας, η ευτυχία, η φιλία, η εργασιακή επιτυχία; Ολα παραδομένα στο φθαρτό του χρόνου δεν είναι ; Ποιός πιστεύει ότι θα προσδεθεί στο κατάρτι και να πορευτεί ; Το κατάρτι μπορεί να γίνει παιγνίδι μιας θύελλας, μπορεί να φθαρεί το ξύλο, μπορεί αυτός που έχει δεθεί πάνω του να κουραστεί.. Για δείτε το έτσι…

headΕπομένως όπως όλα, έτσι και η εμπιστοσύνη ως κατάσταση ή ως σημείο αναφοράς στις σχέσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, δύο κοσμων και στην περίπτωσή μας ανάμεσα στον πολιτικό και τον πολίτη δοκιμάστηκε, εφθάρη κα εξέλειπε. Το γιατί, ας μην το επαναλάβουμε. Εχει να κάνει με το φιλότιμο της φυλής μας. Μη μας πατήσει κάποιος τον κάλο στο μικρό μας δακτυλάκι. Εχουμε ευαισθησίες και παρ ότι άνθρωποι λαρζ, αν ξαφνικά αντιληφθούμε ότι ο πολιτικός μας εμπαίζει, του γυρίζουμε την πλάτη, αποσύρουμε την εμπιστοσύνη μας και πάμε παρακάτω. Σωστά, λάθος, δεν είναι ώρα για βαθυστόχαστες αναλύσεις. Εχει όμως σημασία να πούμε ότι δεν είναι ανάγκη ως απατημένοι εραστές να αναζητήσουμε παρηγοριά στην αγκαλιά του διπλανού μας και σε χρόνο μηδέν να βγάλουμε τα σώψυχά μας. Αν επιδείξουμε αυτοσυγκράτηση κι αν σταθούμε  κριτικά απέναντι στα γεγονότα και φυσικά απέναντι στις υποσχέσεις των πολιτικών, χρησιμοποιώντας τη λογική και όχι το συναίσθημα (το συναίσθημα θα χρειαζόταν ενδεχομένως σε μια επανάσταση) , νομίζω ότι λιγότερο θα πληγωθούμε και λιγότερο σπαμωδικά θα αντιδράσουμε. Η πολιτική είναι ένα κομμάτι της ζωής του ανθρώπου. Δεν είναι το παν και δεν έχει πλέον ίχνος ρομαντισμού.inpark

Καλή ψήφο

ριτς

10 thoughts on “Η ψήφος και τα πάθη μας.

  1. Ναι, από την στιγμή που δεν υπάρχει κάποιο «απογειωτικό» όραμα που να συνέχει αρκετές και μεγάλες κοινωνικές ομάδες, η λογική είναι η λύση και λογική είναι να έχω αύριο σταθερή δουλειά, τα βασικά αγαθά εξασφαλισμένα μια μίνιμουμ κοινωνική ασφάλεια και ελεύθερο χρόνο, ώστε να μπορώ να ονειρεύομαι και να δημιουργώ!

  2. @ Τσουκνίδα
    Αυτη είναι η τρέχουσα αλήθεια και η πραγματικότητα, όχι in vitro αλλά σε κανονικές συνθήκες..Καλή ψήφο Τσουκνίδα

  3. Καλό βόλι, αγαπητή Ρίτσα. Κι είθε με τούτο να χτυπήσουμε στο κέντρο την πολιτική απάθεια. Αλλά την επόμενη μέρα πάλι θα βρεθούμε με την διαχειριστική λογι[στι]κή.

  4. Οι «απατημένοι εραστές» που λειτουργούν με τον τρόπο που περιγράφετε πάντα απατημένοι θα μείνουν. Εραστές μόνο θα εναλλάσσουν.

  5. @sikofagos…
    καλημερα φίλε μου!! Θα ψηφίσεις στην πατρίδα ; Ξέρεις,καμια φορά σκέφτομαι, να τα παρατήσω τα της μεγάλης πόλης, τα της ζωής της δήθεν και να ακουμπήσω τη ζωή μου σε μια πολη-χωριό της περιφέρειας. Χωρίς απαιτήσεις, χωρίς όνειρα σπουδαία, αλλά με συντροφιά τις σκέψεις που δεν έκανα, τα κείμενα που δεν έγραφα, τα βιβλία που δεν διάβασα. Δεν ξέρω, με ταλανίζει αυτό που σου λεω, αν και ξέρεις είναι θεμα εγωισμού. Α, εγω η πρωτευουσιανα..πρασινα άλογα , απαντώ.

    αντε καλη ψηφο και μακριά από εμενα οι διαχειριστικες λογικές ( λογιστικές) Μηπως δεν τις ζήσαμε ;

  6. @ Νερενια….
    οι λέξεις «απατημένοι εραστές» με ιντριγκάρει και τις απολαμβάνω. Πάντα τις εμπλεκω με την πολιτική, θέλοντας να τονίσω, ίσως, ότι η πολιτική είναι ανέραστη, έτσι όπως ασκείται… φιλια και καλη ψήφος,

  7. Βέβαια, στο νησί θα ψηφίσω! Πού αλλού; Αλλωστε στην Αθήνα έρχομαι για Διακοπές!

    Δεν είναι πολλά χρόνια που ήλθα. Το πρωτευουσιάνο καμωνόμουν κάποια φεγγάρια. Μα κατα βαθος θαρρώ το ξέρεις πόσο εξωραϊσμένη φαντάζει η εικόνα της περιφέρειας από μακριά. Όπως για όλα τα μέρη ισχύει το Καβαφικό:

    «[…] Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
    τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
    και μες στα ίδια σπίτια αυτά θα ασπρίζεις.
    Πάντα στην πόλη αυτή θα φτάνεις […]»

    Βέβαια -για να πω και την αλήθεια μου- η περιφέρεια έχει θετικά πολλά.
    Πρωτον συναντάς συχνά στο δρόμο αυτούς που ψήφισες ή δεν ψήφισες.
    Υπάρχουν παντού δέντρα. Σηκώνεσαι λίγο στις μύτες σου, πιάνεις ένα λεμονάκι απο το κλαδί, και το πετάς καταπάνω τους με προσοχή …μην τους πετύχεις! Είναι αγχολυτικό! Και δεν κοστίζει παρά ένα λεμόνι!

    υ.γ. και γι οποιον με κατηγορήσει για αντι-οικολογική συνείδηση, έχω να πω τούτο:
    Δίκαιο έχετε! Από αυριο -που θα έχω ψηφίσει- θα κυκλοφορώ πάντα με λεμόνι στην τσέπη (από τον κήπο μου) και δε θα ταράζω τα δέντρα που τύχουν μπροστά μου. Δεν υπόσχομαι το ίδιο και για τους πολιτικούς…

    [μετά θα μαζευω το λεμονάκι για τη σαλάτα. είμαι καλό παιδι εγώ]

    Καλη μέρα!

  8. @ sykofagos
    καλη μερα , καλη μερα…. δεν με διαφωτισες τόσο για τα της περιφέρειας. Σαν σε πισογυρισμα σε βρίσκω…Ασε δε που τα λεμόνια είναι για κόψιμο. Αν κάποιος σου πει το αντίθετο, να τον κεραυνοβλήσεις, σου λεω…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s