Βερολίνο : Μετά το ’89 ο σφυγμός του κόσμου κτυπά διαφορετικά.


GetAttachment.aspxΜετά την  πτώση του Τείχους, το Βερολίνο έγινε μια από τις πιο ελκυστικές πρωτεύουσες της Ευρώπης. Τουριστικός και ιδεολογικός προορισμός εκατομμυρίων ανθρώπων. Στις 9 Νοεμβρίου, η γερμανική πρωτεύουσα θα γιορτάσει την κατάρρευση του Τείχους. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξουν πολιτικοί και πολίτες που θα επιδιώξουν απολογισμούς. Γιατί όπως γράφει η «Μοντ» ο σφυγμός του κόσμου μετά το 1989 κτυπά διαφορετικά.

—————————————————————————————————————————–

Ακούω φίλους να λένε ότι τα 20 χρόνια δεν είναι παρά μια κουκκίδα στην κλίμακα της ευρωπαϊκής ηπείρου και στη χιλιετή ιστορία της κι εμείς, ασήμαντα αιωρούμενα σωματίδια. Μπορεί να ’χουν δίκιο οι φίλοι, αλλά δύσκολα θα το έβλεπα έτσι. Θα σήμαινε ξεγύμνωμα και άρνηση του συναισθηματισμού ή της εικόνας που έχω για τον περιβάλλοντα χώρο. Θα σήμαινε ότι πορεύομαι στο πουθενά, μακριά από τους κώδικες της ανθρωπότητας και χωρίς ενδιαφέρον για τις γενιές που θα ’ρθουν.

GetAttachment.aspx.jpg2Υπερβολές, θα πείτε. Ποιος από μας είναι ο ομφαλός της γης; Ας παραδεχθούμε όμως ότι στις 9 Νοεμβρίου, δίπλα στα απομεινάρια του Τείχους του Βερολίνου θα γιορταστούν και ενδεχομένως θα κριθούν τα πεπραγμένα μιας 20ετίας που σημαίνουν πολλά για την ιστορία της Ευρώπης και του καθενός προσωπικά. Μόνο που δεν θα ’ναι ανάμεσά τους ο διάσημος Ρώσος μουσικός Μστισλάβ Ροστροπόβιτς images.jpgwww που το 1989 ερμήνευσε τη Σουίτα για βιολοντσέλο του Μπαχ μπροστά στο τείχος. Αυτός ο μεταβαλλόμενος κόσμος, πράγματι, μας αφορά.

Είκοσι χρόνια μετά, τα πάντα τελούν υπό αναδιαμόρφωση. Οι μεγάλες δυνάμεις αναζήτησαν νέες συμμαχίες, οι γνωστές φιλοσοφικές ιδέες που συνέτειναν στη δημιουργία των αξιών μας και που πάνω τους ο διαχρονικός νομοθέτης δούλεψε σκληρά, αμφισβητήθηκαν. Απεχθείς συμπεριφορές -παροπλισμένες τα μεταπολεμικά χρόνια- επανήλθαν σκληρότερες… Μετά το 1989, ο σφυγμός του κόσμου επιταχύνθηκε και οι αλλαγές που έγιναν, μόνον συγκλονιστικές μπορούν να χαρακτηριστούν. Υπήρξαν όμως και τα πραγματικά γεγονότα. Οι περισσότεροι συγκρατήσαμε στη μνήμη τις απίστευτες ασκήσεις ελευθερίας που γίνονταν για μέρες πάνω στην Πύλη του Βραδεμβούργου. Ποιος δεν είχε τότε συγκινηθεί; Ποιος δεν είχε δακρύσει μπροστά στο πάθος των νέων από το ανατολικό Βερολίνο που σκαρφαλωμένοι στην Πύλη και στο Τείχος αντίκριζαν για πρώτη φορά τη γη της ευημερίας και της προοπτικής; Τότε, η πίστη ότι ο κομμουνισμός έμελλε να ενταφιαστεί από στιγμή σε στιγμή στο τεράστιο ανατολικό κενοτάφιο ήταν κοινή πεποίθηση και οι κρεμλινολόγοι σε ΗΠΑ και Ευρώπη (όπως η Κοντολίσα Ράις) επαίρονταν για την κατάρρευση ενός συστήματος που δίχασε όσο κανένα άλλο τον σύγχρονο κόσμο.

Οι πανηγυρισμοί και τα ωσαννά όμως έκαναν τον κύκλο τους. Αλλωστε, τι είναι αυτό που κρατάει πολύ στις ιλιγγιώδεις εποχές μας, πολλώ δε μάλλον οι επευφημίες. Η Αλ Κάιντα, η ανατροπή της λογικής των διεθνών σχέσεων, η έλευση της παγκοσμιοποίησης, η ανάδυση των νέων μεγάλων δυνάμεων, το μετέωρο ευρωπαϊκό βήμα, η πικρία των πρώην Ανατολικογερμανών, οι άθλιοι πόλεμοι, η αγωνία για το περιβάλλον και τώρα η οικονομική κρίση αποτελούν εγγενή στοιχεία της ταχύτητας με την οποία κινούμεθα προς τα εμπρός. Κι ενώ υπό διαφορετικές συνθήκες, τούτος ο κόσμος θα ’πρεπε να απολαμβάνει την πρόοδο επιστήμης και τεχνολογίας και να χαίρεται γιατί ζει όπως παλιότερα ζούσαν οι λίγοι, μέρα τη μέρα περιχαρακώνεται πίσω από τα νέα τείχη που μπορεί να’ ναι εργασιακά, ατομικά, κοινωνικά. Aδειες ψυχές, φοβισμένοι πολίτες στο όνομα μιας ασφαλέστερης ζωής. Η ιστορία παραμένει πεδίο μάχης λαμπρό.

GetAttachment.aspx.jpg3Αυτούς τους μήνες, ο κόσμος της τέχνης στη Γερμανία θυμάται τις πέντε γυναίκες που το βράδυ της 4ης Δεκεμβρίου του 1989 κτύπησαν την πόρτα της Στάζι στην Ερφούρτη. Ηταν η πρώτη εισβολή πολιτών στα γραφεία της μυστικής αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανίας. Μόλις έγινε γνωστή η πράξη τους, πολλοί ξεθάρρεψαν και πραγματοποίησαν παρόμοιες εισβολές σε κρατικά στέκια άλλων πόλεων της ανατολικής Γερμανίας, οδηγώντας το κομμουνιστικό καθεστώς στην έξοδο και σώζοντας εκατομμύρια ενοχοποιητικά έγγραφα, τα αρχεία της Στάζι. Επικεφαλής των γυναικών ήταν η Γκαμπριέλε Στέτζερ, η οποία παρέμεινε στη φυλακή για ένα χρόνο. Οπως γράφουν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», μετά την αποφυλάκισή της ίδρυσε με άλλες γυναίκες την καλλιτεχνική ομάδα Exterra XX. Μαζί οργάνωναν επιδείξεις μόδας, γύριζαν ταινίες και παρουσίαζαν χάπενινγκ, χρησιμοποιώντας για κοστούμια ακόμη και κεραίες τηλεοράσεων! Οι δρόμοι των γυναικών αυτών μετά την πτώση του Τείχους χώρισαν. Ξανασυναντήθηκαν πρόσφατα για να αντιπαραβάλουν τις εμπειρίες τους. Αν μπορούσα να ακούσω τους κτύπους της καρδιάς τους!

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 11-10-2009

ριτς

images.jpgvvvimages.jpgcccc

Advertisements

10 thoughts on “Βερολίνο : Μετά το ’89 ο σφυγμός του κόσμου κτυπά διαφορετικά.

  1. Δεν έχουμε ξαποστάσει από τις εκλογές,να μας ρίχνεις μία τα ΙΜΙΑ μετά το Βερολίνο ζορίστηκαμε λίγο, τι σχόλιο να αφήσουμε. Βάλε λίγο διαφημήσεις ντε.. 😉

  2. Kαλά αφού δεν βάζεις διαφημήσεις θα σοβαρέψω και θα σου που οι κτύποι της καρδιάς τους ακούγεται μεσα στο corporationalism χωρίς καν να αντιληφθούν το capitalism ! Καλο ΣΚ μιας και για μένα αρχίζει απο αύριο 😉

  3. «»Penelope dearest…. ειμαι ενθουσιασμένη με τους τίτλους σου… Κανείς μας δεν αντιλαμβάνεται τίποτα. Ανακυκλώνουμε την κοσμάρα μας… Μιλησα χθες με τον Λωράν Φαμπιους και θα ανεβάσω ενα κειμενάκι…Καλό ΣΚ για σένα…φιλια πολλά

  4. εμένα μ΄ενδιαφέρει το ποδηλατικό τείχος, μια μυρμηγκιά ποδηλάτων κατά μήκος του πρώην σιδηρού παραπετάσματος, θα φτάνει ως τη Νορβηγία
    ήδη έχουν γίνει κάποιες διαδρομές στην πρώην ανατ. Γερμανία σε προστατευόμενο ειδυλλιακό περιβάλλον, με δέντρα, λίμνες, ποτάμια, κάστρα
    σκοπός η αξιοποίηση με εναλλακτικό τουρισμό
    εμείς θα συνδεόμαστε από Αλεξανδρούπολη, μαζί με τον αγωγό, λέμε τώρα

  5. Διόρθωσε Ρίτσα τον τίτλο. Το «συγμός» κάντο «σφυγμός».

    Να είσαι καλά.

    Κώστας
    vloutis.blogspot.com
    vloutis.wordpress.com
    twiter.om/kostasvloutis

  6. vloutis….ευχαριστώ Κωστή μου…Το ξέρεις ότι εχω αποκολληση στο ενα ματι και δεν εννοεί να συνέλθει.Οπότε τα μισά βλέπω..φιλια

  7. Coco…
    αν προσέξεις βελουδο μου την πρoτελευταία φωτο, θα δεις ότι εκει είναι το καλύτερο σημείο για ποδηλατοδρόμους…Οσο για την Αλεξανδρούπολη, έτσι και γινει το Μπουργκάς …..

  8. Εξαιρετικό άρθρο Ρίτσα!
    Προσωπικά κάθε φορά που αναλογίζομαι το τείχος και την ιστορία του δεν μπορώ παρά να αισιοδοξώ. Η ταχύτητα μπορεί να είναι ιλιγγιώδης, κινούμεθα όμως προς τα εμπρός και αυτό για μένα έχει τη μεγαλύτερη σημασία.

  9. @canis…
    ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Μακάρι η κίνηση μας ναναι επί της ουσίας εμπρός. Αλλά αυτό προϋποθέτει πρώτον αυτογνωσία και δεύτερον αισιοδοξία..
    Καλημέρα φιλε μου..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s