Μα τί εφεύρεση αυτές οι γιορτές!

Την επομένη των γιορτών αναρωτιέμαι αφελώς πόσο πολύ λοξοδρομήσαμε απ τους στόχους μας. Φαντάζομαι ότι όλοι θα θέλαμε, προχωρώντας βαθιά στον ανθρώπινο χρόνο να βελτιωθούμε ατομικά και συλλογικά. Να αποκτήσουμε γνώση και γνώθι σ’ αυτόν, να επιδείξουμε μεγαλύτερη ανοχή σε αλλότριες συμπεριφορές. Τί έχει μείνει σήμερα απ’ αυτήν την προσδοκία ; Θα έλεγα μια διαρκής… Read More Μα τί εφεύρεση αυτές οι γιορτές!

Οι ευχές μου για όλους εσάς, γνωστούς και αγνώστους

Είναι ένα γιουτιουμπάκι που τόχα ανεβάσει και πέρσι, αλλά εξακολουθεί να μου αρέσει και να με μεταφέρει σε άλλο κλίμα, σε άλλη εποχή, φτωχή, στριμωγμένη για τους πολλούς και με άπειρα ερωτηματικά. Το συνοδεύω μ ένα ποίημα της Ελένης Γκίκα από την καινούργια ποιητική συλλογή της « Το Γράμμα που λείπει», εκδ. Αγκυρα O  Tom… Read More Οι ευχές μου για όλους εσάς, γνωστούς και αγνώστους

Ένας κόσμος αλαζονικός, ψυχρός, συμφεροντολογικός, πλούσιος

Αφιερωμένο στη σύνοδο της Κοπεγχάγης και στο μοντέλο ζωής που επιλέξαμε. Της Ριτσας Mασουρα Κάποτε ήταν ο δρόμος του μεταξιού. Επιδέξιοι άνθρωποι, ταλαντούχοι τυχοδιώκτες, έμποροι από τα γεννοφάσκια τους συμμετείχαν στα καραβάνια με τις καμήλες που ξεκινούσαν από την Κίνα κι έφταναν ώς την Ευρώπη, μεταφέροντας μετάξι και μπαχαρικά. Στο τέλος της διαδρομής τους περίμεναν… Read More Ένας κόσμος αλαζονικός, ψυχρός, συμφεροντολογικός, πλούσιος

Μόραλης και Λαμπράκης: δύο ξεχωριστοί χαιρετισμοί

Γιάννης Μόραλης, Χρήστος Λαμπράκης. Τίτλοι τέλους για δύο σημαντικές προσωπικότητες της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ένας ζωγράφος κι ένας εκδότης. Είχαν, άραγε,  κοινές αγωνίες, κοινές έγνοιες, κοινά ενδιαφέροντα ; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Ο ένας ήταν άνθρωπος χαμηλών τόνων, άνθρωπος του πινέλου, του καβαλέτου, της σιωπηλής επικοινωνίας με τον πίνακα που γεννιόταν. Ο άλλος ήταν ο… Read More Μόραλης και Λαμπράκης: δύο ξεχωριστοί χαιρετισμοί