Επειδή η δικαιοσύνη δεν είναι πάντα μονόπλευρη…. Στη Μερόπη

«Μπορώ να κατανοήσω τους Τουρκοκύπριους που διαμένουν στο σπίτι μου στη Λάπηθο, αλλά δεν κατανοώ τους ξένους κερδοσκόπους που επένδυσαν στη γη μου». Τάδε έφη, μεταξύ άλλων, ο Μελέτης Αποστολίδης, όταν εκδόθηκε η απόφαση του βρετανικού Εφετείου που τον δικαιώνει και υποχρεώνει το ζεύγος των Βρετανών Όραμς (φωτο πάνω) να τον αποζημιώσει, καθώς και να κατεδαφίσει και να εγκαταλείψει την οικία που έκτισε στη γη του, στην κατεχόμενη Λάπηθο της Κερύνειας. Με αντιπροσωπεύει πλήρως η πιο πάνω φράση του συμπατριώτη μου, πολύ περισσότερο που η Λάπηθος βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το χωριό μου, τον Καραβά. Για την οικογένεια των Τουρκοκυπρίων που μένουν στο πατρικό μου σπίτι, στον Καραβά, είναι αλήθεια ότι όχι μόνο δεν νιώθω μίσος, αλλά μπορώ να πω ότι νιώθω κατανόηση, ίσως και λίγη συμπάθεια. Μετά την τουρκική εισβολή υποχρεώθηκαν κι αυτοί να μετακινηθούν πρώτα προς τις αγγλικές βάσεις και μετά προς νότο, στην περιοχή που κατείχε ο τουρκικός στρατός. Και γι’ αυτούς ξεριζωμός ήταν. Αυτούς όμως που κι εγώ δεν μπορώ να κατανοήσω, αλλά ούτε και να συγχωρέσω είναι οι ξένοι, κυρίως Βρετανοί που έρχονται στην κατεχόμενη Κύπρο και αγοράζουν φτηνά τη γη μας, με ψεύτικους, εν γνώσει τους, τίτλους ιδιοκτησίας που εξέδωσε το ψευδοκράτος. Όταν άνοιξαν το έτος 2003 τα «σύνορα» και μπορέσαμε να πάμε να επισκεφθούμε τα σπίτια μας, μετά από σχεδόν 30 χρόνια, οι Τουρκοκύπριοι, ως επί το πλείστον, μας καλοδέχτηκαν. Αυτοί που δεν άνοιγαν την πόρτα στους νόμιμους ιδιοκτήτες ήταν οι ξένοι, οι Βρετανοί. Δεν θα ξεχάσω ένα επεισόδιο που έγινε στο Κάρμι, ένα όμορφο χωριό στους πρόποδες του Πενταδάχτυλου, το οποίο, μετά την τουρκική εισβολή, αγοράστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από Άγγλους και Γερμανούς. Όταν πήγαν λοιπόν οι Ελληνοκύπριοι να επισκεφθούν τα σπίτια τους, τα βρήκαν κλειστά, κλειδαμπαρωμένα θα έλεγα. Ένας όμως Ελληνοκύπριος μπήκε στον κήπο του και έκοψε τριαντάφυλλα. Τότε άνοιξε ένα παράθυρο και μια μαινόμενη Αγγλίδα του φώναζε «έξω από την περιουσία μου», κάλεσε μάλιστα και την τουρκοκυπριακή «αστυνομία» να συλλάβει τον «καταπατητή» της περιουσία της! Τόσο θράσος!

Η όμορφη Λάπηθος. Στο μέσο διακρίνεται το Γυμνάσιο Λαπήθου, όπου φοίτησα κι εγώ έξι χρόνια, από τα καλύτερα της ζωής μου.

Το χωριό Κάρμι που έχει σχεδόν ολόκληρο αγοραστεί από Βρετανούς και Γερμανούς. Εκεί υπηρέτησε ο πατέρας μου ως δάσκαλος για 3 χρόνια (1958 – 1961).

Το ζεύγος Αποστολίδη με την απόφαση του Βρετανικού Δικαστηρίου στα χέρια του.
———————————–

Με λίγα λόγια το χρονικό της υπόθεσης Όραμς:

· 2002 – Το ζεύγος των Άγγλων Ντέιβιντ και Λίντα Όραμς αγοράζουν τη γη του Μελέτη Αποστολίδη στη Λάπηθο με ψεύτικους τίτλους που εξέδωσε το Τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος και κτίζουν εκεί σπίτι.

· 2004 – Ο Αποστολίδης, εκπροσωπούμενος από το δικηγόρο του Κωνσταντή Καντούνα, καταφεύγει σε Δικαστήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο εκδίδει απόφαση εναντίον των Όραμς.

· 2005 – Η απόφαση του Κυπριακού Δικαστηρίου κατατίθεται από τον Αποστολίδη και το Δικηγόρο του στο αρμόδιο Δικαστήριο της Βρετανίας και ζητείται η εκτέλεση της στη Βρετανία, όπου το ζεύγος Όραμς έχει περιουσιακά στοιχεία. Αρκετοί από τους βρετανούς που είχαν παράνομα αγοράσει περιουσία στην κατεχόμενη Κύπρο θορυβήθηκαν πολύ, μάζεψαν χρήματα και προσέλαβαν, μεταξύ άλλων δικηγόρων, και τη Σέρι Μπουθ – Μπλερ, σύζυγο του πρώην Βρετανού Πρωθυπουργού για την εκπροσώπηση των Οραμς στο βρετανικό Δικαστήριο.

· 2006 – Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο δέχεται την προσφυγή των Όραμς κατά της εκτέλεσης της κυπριακής απόφασης. Ο Αποστολίδης ασκεί έφεση.

· 2008 – Το βρετανικό Εφετείο ζητά γνωμάτευση από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ).

· 2009 – Το ΔΕΚ γνωμοδοτεί ότι τα Δικαστήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας έχουν δικαιοδοσία σε όλο το έδαφος της, ακόμα και στο κατεχόμενο από τον τουρκικό στρατό.

· 19 Ιανουαρίου 2010 – Εκδίδεται η απόφαση του βρετανικού Εφετείου που δικαιώνει το Μελέτη Αποστολίδη και υποχρεώνει το ζεύγος Όραμς να προβεί σε κατεδάφιση της οικίας που ανεγέρθηκε παράνομα, σε εγκατάλειψη της περιουσίας και αποζημίωση του νόμιμου ιδιοκτήτη της. Επιδικάζονται δε δικαστικά έξοδα στον Αποστολίδη το ποσό των 1,5 εκατομ. ευρώ περίπου.

Advertisements

Η «άσημη» Αγροτέρα και οι επιλεκτικές πολιτιστικές ευαισθησίες

www. Kathimerini.gr

Η Αγροτέρα και οι πολιτιστικές ευαισθησίες!

Tης Ριτσας Μασουρα

Αραγε, στην Ελλάδα η πολιτιστική ευαισθησία λειτουργεί επιλεκτικά; Λύνουμε κάποια προβλήματα και αφήνουμε άλλα στο έλεος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας; Ας ελπίσουμε ότι η νέα ηγεσία του ΥΠΠΟ θα αντιμετωπίσει τις πολιτιστικές εκκρεμότητες της Αθήνας με ριζοσπαστικό τρόπο, σε πείσμα όσων επιμένουν ότι η αδιαφορία της πολιτείας είναι ο καλύτερος σύμμαχος αδηφάγων επιχειρηματιών.

Προχθές το υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε ότι δεν θα κατεδαφιστούν τα κτίρια που βρίσκονται στις δύο γωνίες της οδού Χατζηχρήστου με τις οδούς Μακρυγιάννη και Μητσάκη, τα οποία «δεν ταίριαζαν» με τον χώρο του Μουσείου της Ακρόπολης, άρα έπρεπε να υποστούν τις συνέπειες. Το πρώτο από τα δύο κτίρια αποτελεί δείγμα της ακμής του αθηναϊκού νεοκλασικισμού, ενώ το δεύτερο εκπροσωπεί τον όψιμο νεοκλασικισμό. Ιδού, λοιπόν, ένα πρώτο βήμα της πολιτιστικής ευαισθησίας του υπουργείου και ειδικότερα ορισμένων ανώτατων υπαλλήλων του, οι οποίοι με μεράκι πασχίζουν να τακτοποιήσουν βασικές εκκρεμότητες της πρωτεύουσας. Καθ’ οδόν προς λύση μαθαίνουμε ότι βρίσκεται και η υπόθεση της «αρ ντεκό» πολυκατοικίας επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, το γνωστό κτίριο Κουρεμένου, που προ διετίας προκάλεσε πάθη και ακατάσχετη επιχειρηματολογία. Προ εξαμήνου, το Συμβούλιο Επικρατείας ακύρωσε υπουργική απόφαση του 2007 και ουσιαστικά έδωσε βαρύτητα σε μια ευρύτερη πλατφόρμα που στοχεύει στην ανάδειξη αστικών μετώπων επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Μένει, επομένως, να μετουσιωθεί σε πράξη η απόφαση του ΣτΕ και να κλείσει θριαμβευτικά ένα σπουδαίο κεφάλαιο της Ακρόπολης.

Η απόφαση του ΥΠΠΟ αφορά την ευρύτερη περιοχή του διδύμου Ακρόπολη – Μουσείο. Ελάτε, τώρα, να σύρουμε μια νοητή γραμμή από τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου ώς τους Στύλους του Ολυμπίου Διός και ώς τους πρόποδες του Μετς, επί της Αρδηττού. Εκεί θα συναντήσουμε την «άσημη» Αγροτέρα Αρτέμιδα. Υπάρχει μάλιστα και σχετική πινακίδα! Για όσους δεν γνωρίζουν, στο οικόπεδο που ώς πρόσφατα βρίσκονταν σωροί από χαλάσματα -πρόσφατα η Εφορεία Αρχαιοτήτων το καθάρισε- κάποτε στεκόταν επιβλητικός ο ναός της Αγροτέρας, τον οποίο το 1778 ο βοεβόδας των Αθηνών κατεδάφισε. Εκτοτε η Αγροτέρα -επίσημα αρχαιολογικός χώρος από το 1960- γνώρισε την περιπέτεια α λα ελληνικά. Το οικόπεδο πέρασε σε ιδιώτες και επί σειρά ετών βρίσκεται σε εξέλιξη υπόθεση σκληρής αντιπαλότητας ανάμεσα στο ΚΑΣ, τους υπουργούς Πολιτισμού, τους διεκδικητές του οικοδομικού χώρου και φυσικά τους μαχητικούς κατοίκους της περιοχής. Μέχρι σήμερα έχουν ανακοινωθεί επτά απαλλοτριώσεις!

Το Αρχαιολογικό Συμβούλιο επρόκειτο να συνεδριάσει την περασμένη εβδομάδα. Η συνεδρίαση, όμως, αναβλήθηκε ύστερα από αίτημα των ιδιοκτητών. Πληροφορούμαστε ότι κάποιοι στο υπουργείο και στην αρμόδια εφορεία έχουν πάρει το θέμα ζεστά και θα παλέψουν για την απαλλοτρίωση του επίμαχου οικοδομικού τετραγώνου. Αν τα καταφέρουν, θα δείξουν ότι το πολιτιστικό μας επίπεδο δεν κρίνεται μόνον από τα φανταχτερά έργα, αλλά και από τα μικρά που δεν τα πιάνει το μάτι του καθημερινού ανθρώπου, αλλά που κουβαλούν τη δική τους μακρόχρονη ιστορία και αποτελούν κρίκο της δικής μας αλυσίδας ζωής.

( παλαιότερο άρθρο μου για την Αγροτέρα)

Αϊτή:Μια ευκαιρία για εξιλέωση τούτου του κόσμου

Η βραβευμένη φωτογραφία της Unicef ανήκει στην προ του σεισμού Αϊτή και αποτελεί ελάχιστο δείγμα της ζωής των Αϊτινών στις παραγκουπόλεις. Τώρα δεν υπάρχουν ούτε αυτές.

Baron Samedi

Πολλές φορές μια νουβέλα, γραμμένη σε περασμένους καιρούς αποδεικνύεται προφητική. Ο Γκράχαμ Γκριν έγραψε το 1963 και εξέδωσε το 1966 τους Θεατρίνους ( The Comedians), μια ιστορία για τη διαβολική παραγκούπολη της Αϊτής που πλέει μόλις μερικά μίλια μακριά από τη Φλώριδα. Στην πραγματικότητα «Οι Θεατρίνοι» αποτελούν την καταγγελία του Γκριν για το καθεστώς διαφθοράς του Παπά Ντοκ Ντυβαλιέ και των «Τοντόν Μακούτ», των ταγμάτων θανάτου που τον στήριξαν. Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο κέντρο της πρωτεύουσας Πορτ Ο Πρενς, στο ξενοδοχείο Oloffson, μετέπειτα Trianon. Το άγαλμα του Baron Samedι με λευκό καπέλο και μαύρα γυαλιά βρίσκεται μπροστά στο ξενοδοχείο. Για τους Αϊτινούς που ασχολούνται με τα πνεύματα (loa) του βουντού, ο Baron Samedi αντιπροσωπεύει το πνεύμα του θανάτου. Δολοφονημένοι Αϊτινοί κείτονται στους δρόμους, μαθητούδια υποχρεώνονται να παρακολουθήσουν τις εκτελέσεις των δικών τους, και το Παλάτι (σήμερα ένας σωρός από λευκόγκριζο τσιμέντο) καυχιέται για τα φανταστικά μεσαιωνικά εργαλεία βασανισμού!

«Οι Θεατρίνοι» είναι η ιστορία των ταγμένων και των ανένταχτων. Ηθοποιοί, χωρίς κανέναν έλεγχο πάνω στο

Gr. Greene

πεπρωμένο τους, με αξιοπρεπείς ή ύπουλους ρόλους γεύονται την εμπειρία ενός ερωτικού δεσμού, ενθουσιάζονται, αλλά τους λείπει η πίστη και ο θάνατός τους είναι κι αυτός, σαν τη ζωή τους, τυχαίος.

Η Αϊτή, λοιπόν. Νησίδα της Καραϊβικής. Ισοπεδωμένη πια και χωρίς οδούς διαφυγής. Παντού η θάλασσα, παντού ο αποκλεισμός. Οι Αϊτινοί ρίχνουν ευθύνες στα πνεύματα. Κάποιοι νοσταλγούν το δικτάτορα Ντυβαλιέ. «Κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια», λένε σε δημοσιογράφο του «Ομπσέρβερ». Κανείς όμως δεν μιλάει για την αϊτινή ελίτ. Μια χούφτα Λιβανέζων και μιγάδων δισεκατομμυριούχων που ως προχθές κυβερνούσαν το νησί διακινώντας  κοκαΐνη. Οι οικογένειές τους ζούσαν στους λόφους Πετιόνβιλ, είχαν στη δούλεψή τους παιδιά –σκλάβους και εισήγαγαν από τη Γαλλία  κρέατα και κρασιά. Η θέα από τις επαύλεις τους έφτανε μέχρι τις παραγκουπόλεις, για τις οποίες η Μητέρα Τερέζα είχε αναφωνήσει : μα αυτός είναι ο Πέμπτος Κόσμος! Στα πόδια τους μια μολυσμένη Καραϊβική και πίσω τους σκουρόχρωμα βουνά, ολοκληρωτικά αποψιλωμένα. Οι Αϊτινοί πολλές φορές χρειάστηκε να κλέψουν χώμα από τη διπλανή Δομινικανή Δημοκρατία ελπίζοντας να καλλιεργήσουν ζαρζαβατικά για τα παιδιά τους. Ίσως γι αυτό οι Αϊτινοί στήριξαν τις ελπίδες τους στα πνεύματα βουντού, «τη σωστή θεραπεία γι αυτούς», όπως γράφει στο βιβλίο του ο Γκράχαμ Γκριν.

Ακούγεται τρελό. Αλλά όταν είσαι παρίας, όταν έχεις ζήσει 22 επαναστάσεις, όταν η μια δικτατορία διαδέχεται την άλλη, το να προσπερνάς τη μιζέρια σου μέσα από τα βουντού προφανώς είναι μια κάποια λύση. Κι όταν συμβαίνουν φοβερά γεγονότα, σαν τον σεισμό, νάχεις κάπου να επιρρίψεις ευθύνες. Όχι στη Φύση, αλλά στα πνεύματα που δεν φρόντισες να εξευμενίσεις. Ιερέας βουντού ήταν αυτός που πούλησε το ξενοδοχείο Oloffson στον αμερικανο-αϊτινό επιχειρηματία Ρίτσαρντ Μόρς. Ο Μορς τις πρώτες μέρες μετά το σεισμό προσπαθούσε μέσα από το twitter να ενημερώσει τον κόσμο, γράφοντας : «Ο Θάνατος πήρε το πάνω χέρι. Οι πόρτες έγιναν φορεία. Τα νεκρά κορμιά αποσυντίθενται. Το πλιάτσικο είναι εδώ. Άδειασαν οι φυλακές». Ούτε ο Γκράχαμ Γκριν δεν θα μπορούσε να προβλέψει τέτοια κατάντια γι αυτή τη δημοκρατία – εφιάλτη.

Η Αϊτή επί σειρά ετών είχε ξεφύγει από τα ραντάρ της διεθνούς κοινότητας.Τώρα επιστρέφει και εγκλωβίζεται για τα καλά. Η βοήθεια καταφθάνει καθημερινά. Οργασμός κινητικότητας και η αλληλεγγύη της ανθρωπότητας.Η αντίδραση στην παντοδυναμία της φύσης. Η άλλη πλευρά του πολιτισμένου κόσμου. Ο σεισμός που ενώνει, δεν μεγαλώνει τα ρήγματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες στελνουν στρατιωτικές δυνάμεις ( τι να σημαίνει πολιτικά αυτό ; ), ο ΟΗΕ, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο προκλητικός πλούτος παρών! Μπορεί κάποιος να κάνει τη διαφορά ; Μπορούν οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί και τα παγκόσμια ιδρύματα να ξεπεράσουν τη λογική των αριθμών και να ξανακτίσουν την Αϊτή από την αρχή ;

Elias Canetti

Ο νομπελίστας Βούλγαρος συγγραφέας Ηλίας Κανέτι πίστευε ότι η ακοή έχει τεράστια σημασία. Αποτελεί τη βασική προϋπόθεση της γραφής. Για να γράψεις πρέπει πρώτα να ακούσεις τη φωνή του άλλου, χωρίς να μπερδεύεις τα προσωπικά σου συναισθήματα, αλλά με γνώμονα την οικουμενικότητά τους.

Λένε ότι ζούμε σε κοινωνίες που μόνον αν χρειαστεί, θα νοιαστούν. Ενα μεγάλο κομμάτι έχει αλλοτριωθεί. Ελάχιστα πράγματα συγκλονίζουν κι όλο πιο σπάνια ακούγεται η φωνή του άλλου.

Τούτη η καταστροφή, όμως, αποτελεί μια ακόμη ευκαιρία (η προηγούμενη ήταν το 2004 με το τσουνάμι της Ασίας) να αφουγκραστούμε τον δοκιμαζόμενο λαό της Αϊτής. Για να συνειδητοποιήσουμε αυτό που ο Oπενχάιμερ είχε πει το 1955:  «ο κόσμος είναι ένας κόσμος, όπου ο καθένας, γνωρίζοντας τα όριά του -τον κίνδυνο να είναι επιπόλαιος και τον πειρασμό να είναι κουρασμένος- πρέπει να αρπαχθεί απ’ ό,τι τον περιβάλλει, απ’ ό,τι γνωρίζει, από τους φίλους, την αγάπη, γιατί αλλιώς θα χαθεί μέσα στην παγκόσμια σύγχυση και δεν θα ξέρει πια τίποτα και δεν θα αγαπά πια τίποτα…»

Ο σεισμός δημιουργεί ευκαιρίες για θεραπεία. Δείχνει τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης. Απευθύνει πρόσκληση προς την ταπεινοφροσύνη και γίνεται  τροχιοδείχτης μιας καινούργιας αρχής. Μας κατακλύζουν τα συναισθήματα, μας κατακλύζουν οι σκέψεις….κι η υποχρέωσή μας , βεβαίως, για βοήθεια. Οφείλουμε να διανύσουμε την απόσταση ενός ολόκληρου χρόνου.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 24-1-2010

ριτς

Ο ρόλος των διανοουμένων

martine Burgwinkel,der spiegel

Ο διανοητής Λεβ Σεστόφ, ιδιάζουσα περίπτωση μαρξιστή φιλοσόφου με έντονα θρησκευτικά πάθη, δεν συμπαθούσε τους πολιτικούς. Τους θεωρούσε αναγκαίο κακό , εκμεταλλευτές της λογικής των μαζών. Συμπαθούσε όμως τους διανοουμένους  που ζούσαν στην αφάνεια, έγραφαν σε σκοτεινά δωμάτια και πολλοί έφευγαν απ ‘τη ζωή ατιμασμένοι  και πάντως όχι δοξασμένοι. Ίσως γιατί οι πρωτοποριακές τους ιδέες, όχι μόνο θύμωναν στους κυβερνώντες, οι οποίοι έτρεμαν για την καρέκλα τους, αλλά ήταν «κινέζικα» για τον καθημερινό άνθρωπο που η ζωή του, τοποθετημένη σε συγκεκριμένο και ελεγχόμενο πλαίσιο,  ξεκινούσε και τελείωνε με απλούς κανόνες επιβίωσης.

Ο Λεστόφ, όμως, μοίρασε τη ζωή του ανάμεσα στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου. Εκτοτε οι διανοούμενοι έχουν εγκαταλείψει το δωμάτιο με τη λυχνία και διατυπώνουν πλέον ελεύθερα τις σκέψεις τους, είτε με τη γραφίδα, είτε με τον προφορικό τους λόγο, είτε αναλαμβάνοντας συμβουλευτικό ρόλο πίσω από κλειστές κυβερνητικές πόρτες. Το σπουδαίο είναι ότι σχεδόν παντού στο δυτικό κόσμο είναι «εποικοδομητικά» παρόντες. Στην Ελλάδα, η εικόνα είναι αρκετά διαφορετική. Είπαμε, η χώρα μας έχει τις ιδιαιτερότητες της. Τί θέλω να πω; Ότι ενώ έχουμε πανστρατιά διανοουμένων που σε καιρούς χαλεπούς, όπως οι τωρινοί, θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τη δύναμη της θεωρίας και να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του ζωντανού ιστορικού χρόνου, ελάχιστα συμμετέχουν στα κοινά και αν το τολμήσουν, γίνονται αντικείμενο σκληρής και άδικης κριτικής.

Η χώρα μας έχει εισέλθει στον αστερισμό των μείον. Δεν είναι μόνον οι παλινωδίες της κυβέρνησης και οι πολλαπλές διαβουλεύσεις. Δεν είναι τα κρούσματα τηλεοπτικής τρομοκρατίας  – ένας θανατηφόρος συνδυασμός κυβερνητικών διαρροών και υπερβάλλοντος δημοσιογραφικού ζήλου. Δεν είναι η ορατή συρρίκνωση του μέσου εισοδήματος και η τραπεζική ανυδρία. Δεν είναι οι νέοι που κρύβουν το κεφάλι τους στην άμμο, μη έχοντας άλλη επιλογή. Ούτε καν οι αγρότες που κλείνουν τις εθνικές οδούς –λες και δεν ξέρουν ότι ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος. Είναι ο φόβος ότι αν δεν γίνει κάτι εντυπωσιακό, η χώρα θα εξελιχθεί σε «Αργεντινή» της Ευρώπης και θα ζήσει την κατάρρευση της μεσαίας τάξης. Είναι ο φόβος μιας, σε μεγάλο βαθμό, αδικαιολόγητης εθνικιστικής παράκρουσης. Δεν είναι δυνατόν σε μια Ελλάδα που πασχίζει να σταθεί στα πόδια της, που πρέπει να αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν εξαπατά κανέναν, που στο κάτω κάτω χρειάζεται όλο το ανθρώπινο δυναμικό στην πρώτη γραμμή, η κοινωνία να γίνεται, για παράδειγμα, μάρτυρας αντιπαραθέσεων ανάμεσα στο Μίκη, τη Δραγώνα, τη Ραγκούση και τον Καρατζαφέρη. Δεν την παίρνει πια!

Ο θυμόσοφος λαός λέει ότι αφήσαμε το γάμο να πάμε για πουρνάρια. Και παρ ότι τα θέματα που αφορούν την υπόστασή μας ως έθνος δεν είναι «για τα πουρνάρια», φαντάζει άκαιρο να ψάχνουμε παντού γύρω μας εχθρούς και φαντάσματα. Όπως επίσης είναι αφελές και παραπλανητικό να αναζητούμε εκτός συνόρων υπονομευτές της δικής μας ζωής. Η Αρβελέρ συνηθίζει να λέει ότι οι Έλληνες μόνοι μας στήνουμε το μεγαλείο μας και μόνοι μας το καταστρέφουμε. Γι αυτό είναι καιρός οι διανοούμενοι να παρέμβουν, δρώντας στον αντίποδα των εθνικιστικών κραυγών που ιστορικά έχουν αποδειχθεί μάταιες. Ίσως δοθεί έτσι η  ευκαιρία να διαχωρίσουμε, επιτέλους, την έννοια του πατριωτισμού από αυτήν του εθνικισμού.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 21-1-2010

martine Burgwinkel,der spiegel

ριτς

Ο καρτουνίστας της Γάζας.Joe Sacco, Footnotes in Gaza

Ύστερα από μικρή ανάπαυλα, ο βραβευμένος καρτουνίστας Τζόε Σάκκο επιστρέφει, αγκαλιάζοντας για μια ακόμη φορά τους Παλαιστίνιους της Γάζας. Ίσως γιατί ζουν εκτός ιστορίας ή μάλλον επειδή η ιστορία δεν λέει να σταματήσει, ούτε καν για ν’ανασάνει.

«Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ/μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη….ανεπαισθήτως μ’έκλεισαν από τον κόσμο έξω». Καβαφικοί στίχοι, διαχρονικοί στίχοι. Τους τοποθετείς εκεί που θέλεις, όπου νομίζεις ότι δεν θα χρειαστούν άλλα, δικά σου, λόγια για να περιγράψεις μια κατάσταση, για να δώσεις την εικόνα του περίκλειστου. Πήρα κι εγώ τους στίχους και τους μετέφερα αυτοβούλως στη λωρίδα της Γάζας. Να τους αφιερώσω θέλησα στους απλούς Παλαιστίνιους. Όχι στις ηγεσίες τους. Οι ηγεσίες παίζουν το δικό τους παιγνίδι κι αν είναι να θυσιάσουν και καμιά χιλιάδα ανθρώπους, θα το κάνουν. Είπαμε, η εξουσία είναι αφροδισιακή. Θα διαβάσατε ίσως για το τείχος που κτίζεται από την πλευρά της Αιγύπτου στα σύνορα με το Ισραήλ και προφανώς θα ξέρετε για το τσιμεντένιο τείχος που χωρίζει τη Δυτική Όχθη από το Ισραήλ. Ίσως δε έχετε ακούσει για τα ηλεκτροφόρα καλώδια που χωρίζουν το Ισραήλ από το Λίβανο και τη Συρία. Δεν θα καταφύγω σε εύκολους, ακραίους χαρακτηρισμούς για κανέναν. Στο κάτω κάτω, ποιος θα μ’ ακούσει; Μεταξύ μας γίνεται κουβέντα,  και τις δικές μας, πολύ προσωπικές ανησυχίες ανακυκλώνουμε. Οι συζητήσεις μας είναι πάντα σε επίπεδο συναισθηματικής φόρτισης και στην πράξη χωλαίνουμε ομαδικώς.

Υπάρχουν, όμως , κάποιοι που το λέει η καρδιά τους. Ο Τζόε Σάκκο, για παράδειγμα. Ένας δημοσιογράφος, γεννημένος στη Μάλτα που στις αρχές της δεκαετίας του ’90 –τότε ζούσε στο Βερολίνο – αποφάσισε να πει την ιστορία των ανθρώπων της Δυτικής Οχθης και της Γάζας μέσα από την οπτική τέχνη των κόμικς. Στην αρχή, οι συνάδελφοί του έβαλαν τα γέλια. Αλλά ο νεαρός τότε Σάκκο δεν δείλιασε, προχώρησε και φυσικά τα κατάφερε. Στην Ελλάδα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κ.Ψ.Μ το βραβευμένο κόμικ Palestine. Φωτο Σακκο Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη του προσπάθεια, ο Τζόε Σάκκο  επιστρέφει με το καινούργιο του κόμικ «Footnotes in Gaza».

Ο βρετανικός «Observer» δικαίως του αφιερώνει ένα διθυραμβικό δισέλιδο. Το ίδιο όμως συμβαίνει με πολλές, παγκόσμιας εμβέλειας εφημερίδες, ίσως γιατί ο Σάκκο, παρά την αναγνωρισιμότητα του παραμένει ένας συνηθισμένος πολεμικός ρεπόρτερ, που όπως σημειώνουν οι «Τάιμς» διεισδύει στην αλήθεια των γεγονότων και κατανοεί τις διαφορές ανάμεσα στις αντίπαλες ομάδες. Σε αντίθεση με τον φωτογράφο, ο Σάκκο καταγράφει την καλύτερη βολή, την πλαισιώνει τέλεια μέσα σε εικόνες και της δίνει τη σημασία και την αντοχή του χρόνου. Σε αντίθεση με τον συγγραφέα, προσθέτει τις εκφράσεις του προσώπου των ανθρώπων με τους οποίους συνομιλεί. Και τέλος σε αντίθεση με τον σκηνοθέτη, γλιστρά ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν χωρίς τους κραδασμούς του στημένου ντοκιμαντέρ.

Ο Σάκκο επιστρέφει στη Ράφα, λοιπόν, επιστρέφει και στο Καν Γουνίς : δύο πόλεις –εκπρόσωποι του παλαιστινιακού δράματος, που ωστόσο κινούνται εκτός Ιστορίας. Με τον καιρό, οι πόλεις εξελίχτηκαν σε Υποσημειώσεις (ο τίτλος του κόμικ, Footnotes), αλλά δεν παύουν να ζουν και εκεί άνθρωποι και μάλιστα άνθρωποι λαβωμένοι. Στο βιβλίο υπάρχει αρχικά ο ίδιος ο συγγραφέας, ο οποίος προς στιγμήν χάνει τον έλεγχο, καθώς εμπλέκεται στα γρανάζια της ισραηλινής γραφειοκρατίας. Αυτής των φυλακίων. Στη συνέχεια όμως δηλώνει ενθουσιασμένος με τα αραβικά γλυκά. Ο Σάκκο, κάτι που δεν συμβαίνει με τον κλασσικό ρεπόρτερ, ενδιαφέρεται εξίσου για τη διαδικασία συλλογής των στοιχείων της ιστορίας του όσο και για την ίδια την ιστορία, γεγονός που μας θυμίζει το πόσο φιλτραρισμένες και στιλβωμένες είναι οι ειδήσεις που μαθαίνουμε.

Ο Εντουαρντ Σαιντ, διάσημος Παλαιστίνιος ακαδημαϊκός, γνωστός στην Ελλάδα για το βιβλίο του «Οριενταλισμός», έλεγε ότι οι Παλαιστίνιοι περιγράφουν το μέγεθος της συμφοράς τους, όπως οι ψαράδες περιγράφουν το μέγεθος της ψαριάς τους, εννοώντας τον φυσικό τρόπο περιγραφής. Ο Σάκκο καταπιάνεται με τον καθημερινό άνθρωπο και κάνει τις ίδιες διαπιστώσεις με τον Εντουαρντ Σαίντ, ο οποίος σημειωτέον έχει προλογίσει προηγούμενες δουλειές του. Οι καλύτερες στιγμές του Σάκκο, όμως, είναι αυτές που καλύπτοντας μια σελίδα με ένα ή δύο πλαίσια, παρουσιάζει μια πανοραμική άποψη της κλειστοφοβικής πόλης της Ράφα τον 21ο αιώνα με τις κεραίες των τηλεοράσεων να χάσκουν μοναχικές στον αέρα, ενώ παράλληλα προσπαθεί με τη χρήση παλιών φωτογραφιών να φανταστεί την πόλη την εποχή που έφτασαν εκεί οι Παλαιστίνιοι, το 1948.

Οι Υποσημειώσεις του είναι ένα σκοτεινό βιβλίο με πολύ λιγότερο χιούμορ από το Palestine. Ο ίδιος το αποκαλεί ζοφερό. Ίσως γιατί η Ιστορία επαναλαμβάνεται ή δεν σταμάτησε ποτέ, ούτε καν για ν’ανασάνει. Ένας Παλαιστίνιος του είπε, μεταξύ άλλων: «Τα γεγονότα συνεχίζονται»…. Το ίδιο και η ζωή τους, ζωή μας ;

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 17-1-2010

ριτς

Βραδιά αφιερωμένη στον Μιχάλη Κατσαρό, απόψε στο Ζουμ

Στον ποιητή Μιχάλη Κατσαρό είναι αφιερωμένη η «ποιητική βραδιά της Τετάρτης» της Λίνας Νικολακοπούλου στην ιστορική μπουάτ  της Πλάκας «Ζουμ».

Μιλούν για τον Μιχάλη Κατσαρό και το έργο του

ο Κώστας Κρεμμύδας ποιητής, εκδότης του περιοδικού «Μανδραγόρας»,

ο Νίκος Λαγκαδινός δημοσιογράφος – συγγραφέας και

θα προβληθούν αποσπάσματα δύο ντοκιμαντέρ – πορτραίτων του ποιητή.

Απαγγελία: Στέφανος Ληναίος.

Τραγούδια – μελοποιημένα ποιήματα του Μ. Κατσαρού, από το «Τρίφωνο».

Υπενθυμίζεται ότι κάθε Τετάρτη στο «Ζουμ», η Λίνα Νικολακοπούλου με τη συνδρομή του ποιητή Γιώργου Δουατζή, επιμελείται βραδιές αφιερωμένες σε Έλληνες ποιητές. Οι βραδιές περιλαμβάνουν απαγγελίες, σύντομες ομιλίες για τον ποιητή και το έργο του, μικρές συνεντεύξεις, προβολή σπάνιου οπτικού υλικού και μουσική – τραγούδια από το «Τρίφωνο».

Την μεθεπόμενη Τετάρτη 20 Ιανουαρίου, αφιέρωμα στον ποιητή Γιώργο Χρονά.

«Ζουμ» Κυδαθηναίων 39. (Τηλ.: 210- 3225920) Τετάρτη 13 Ιανουαρίου. Ώρα προσέλευσης 20, 30’

Ποτό: 15 ευρώ, για φοιτητές 8 ευρώ

ΚΑΤΣΑΡΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ – Βιογραφικό*

Ο Μιχάλης Κατσαρός (1919-1998) γεννήθηκε στην Κυπαρισσία. Σε νεαρή ηλικία πήρε μέρος σε αριστερές πολιτικές οργανώσεις και κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση.

Το 1945 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και έζησε για πολλά χρόνια σε δύσκολες συνθήκες, ασκώντας διάφορα βιοποριστικά επαγγέλματα, όπως ταμίας σε εμπορικό κατάστημα, δημοσιογράφος στον παράνομο Τύπο και υπάλληλος στη ραδιοφωνία. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά «Θεμέλιο» (1947), «Ποιητική Τέχνη», «Τα Νέα Ελληνικά», «Αθηναϊκά Γράμματα» και «Στόχος» (1950) και το 1975 εξέδωσε το περιοδικό «Σύστημα», όπου δημοσίευε κυρίως δικά του κείμενα.

Η πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία σημειώθηκε το 1946, με τη δημοσίευση του ποιήματος «Το Μπαρμπερίνικο καράβι» στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα». Tον ίδιο χρόνο δημοσίευσε σε ελεύθερο στίχο το ποίημα «Βγενιώ» στο ίδιο περιοδικό. Το 1949 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Μεσολόγγι». Παντρεύτηκε τη ζωγράφο Κούλα Μαραγκοπούλου. Εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές «Μεσολόγγι», 1949, «Κατά Σαδδουκαίων», 1953, «Οροπέδιο», 1956, «Σύγγραμμα», 1975, «Πρόβα και ωδές», 1975, «Ενδύματα», 1977, «Αλφαβητάριο – ποιήματα Α-Ω», 1978, «Ονόματα», 1980, «3Μ+3Μ=6Μ», 1981, «4 μαζινό», 1982, «Μείον ωά», 1985, «Ο πατέρας του ποιητή», 1987, «Κορέκτ, φόβος του ποιητή», 1996, «Εννέα το επτά», 1997, τα δοκίμια «Πας-Λακίς Michelet», 1973, «Σύγχρονες μπροσούρες», 1977-78, «Αυτοκρατορική πραγματικότητα», 1995, «Το κράτος εργοδότης», 1996, και το μυθιστόρημα «Οι συλλέκται της Μονόχρα», 1980.

Τα ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και μελοποιήθηκαν από τους Μ. Θεοδωράκη, Γ. Μαρκόπουλο και Α. Κουνάδη. Το «Κατά Σαδδουκαίων» παρουσιάστηκε μελοποιημένο από γερμανό συνθέτη στο «Κουήν Ελίζαμπεθ Χωλ», στο Σάουθ Μπανκ του Λονδίνου (ο αγγλικός τύπος τον παρέβαλε με τους ποιητές Μπρεχτ, Χο Τσι Μινχ και Παντίλα). Πέθανε στην Αθήνα.

Αντισταθείτε/ Χρήστος Θηβαίος, Μουσική:Θανάσης Γκαιφύλιας,Στίχοι: Μιχάλης Κατσαρός)

Facebook, twitter και εφημερίδες

Claire Flynn and Gary McKeown launch the new Stratagem Twitter s

Όσοι αφελώς χαρακτήρισαν το facebook και το twitter  γελοία πράγματα, ας αναθεωρήσουν τις απόψεις τους. Αυτή η on line επικοινωνία – δημιούργημα νέων ατόμων – ήρθε για να μείνει, χωρίς να σημαίνει ότι οι λάτρεις του έντυπου Τύπου θα υψώσουν λευκές σημαίες. Οι «μελλοντολόγοι» διατείνονται ότι ο έντυπος Τύπος θα τα καταφέρει.

Angel Klee

Σαν τον «Αγγελο» του Κλέε, οι κοινωνίες στην πλειοψηφία τους διαθέτουν το εξαιρετικό πλεονέκτημα να προσπερνούν τις απώλειες και να προσαρμόζονται στα καινούργια δεδομένα. Η ηθική, η κοινωνική συμπεριφορά, ο ανταγωνισμός, η εργασία, η τεχνολογία, η γλώσσα του σώματος ανάμεσα στα φύλα… τα πάντα αλλάζουν, στέλνοντας για απόσυρση οτιδήποτε τα συνδέει με το παρελθόν. Για τους νέους η διαδικασία είναι απλή. Δεν μεσολαβεί καν η σκέψη, δεν υπάρχει ίχνος προβληματισμού. Διεισδύουν στο καινούργιο με την ίδια ευκολία που μαθαίνουν το αλφάβητο. Αν τυχόν υπάρχουν ερωτηματικά και απορίες δεν είναι δικό τους ζήτημα. Αφορά τους μεγάλους που μπροστά στο καινούργιο ζορίζονται, αντιδρούν, αρνούνται να προσαρμοστούν, χάνουν επεισόδια, γίνονται επικριτικοί, μεμψιμοιρούν, συζητούν μόνο για το χθες, ανασύρουν εικόνες σκονισμένες, απομονώνονται, αποκλείονται…. Ίσως γιατί στις μεγαλύτερες ηλικίες, όπου η συσσωρευμένη εμπειρία υπερισχύει του αυθορμητισμού, πράγματα απλά για τους νέους, φαντάζουν δυσθεώρητα, γκρίζα και φορείς καταστρεπτικού φόβου για τους ενήλικες, αρκετοί από τους οποίους όμως στο τέλος της μέρας τρομαγμένοι από την περιθωριοποίηση, σύρονται εντός του νέου κάδρου. Βαπτίζονται και αναβαπτίζονται.

ExtremeThinker_Salzman

Η Μαριάν Σάλτσμαν είναι Αμερικανίδα, γεννημένη στη Νέα Υόρκη. Στα 48 της θεωρείται σπουδαία μελλοντολόγος και ταξιδεύει ανά τον κόσμο, καταγράφοντας τάσεις. Θεωρείται γκουρού των παγκόσμιων δημόσιων σχέσεων και η πίστη της σε ορισμένες θεωρίες σπανίως αμφισβητείται. Είναι και συγγραφέας. Τα πιο γνωστά βιβλία της είναι το «Next, Now and Buzz» και «Το Μέλλον των Ανδρών». Παράλληλα λανσάρει καινούργιους όρους, όπως «Wigger» (λευκοί που  κατοικούν στα προάστια και δηλώνουν ξετρελαμένοι με την κουλτούρα των μαύρων που ζουν στις πόλεις ) και «Metrosexual» (Ο ευαίσθητος , νάρκισσος και μοντέρνος άνδρας της πόλης, που ξεχωρίζει για τη συμπεριφορά του και τη στάση του έναντι του εαυτού του). Ο τίτλος της μελλοντολόγου που δικαίως φέρει η Σάλτσμαν ενισχύθηκε το 2007, όταν μιλώντας στην ετήσια ανασκόπηση του περιοδικού «Εκόνομιστ» αναφέρθηκε στην επερχόμενη κρίση. Περιέγραψε δε με λεπτομέρειες το πώς η πτώση των αξιών στα ακίνητα θα οδηγούσε τους καταναλωτές μακριά από το «ψυχαγωγικό» σόπινγκ , κάνοντας τους να υιοθετήσουν την αρχή “less is more”.

mark-zuckerberg

Τώρα η Σάλτσμαν υπενθυμίζει ότι όσοι νόμιζαν ότι το facebook  είναι μια άσκοπη μανία των φοιτητών, ας αλλάξουν γνώμη, όπως καλόν είναι να αλλάξουν γνώμη όσοι έλεγαν ότι το twitter  είναι γελοίο πράγμα. Αν το  facebook  ήταν χώρα, λέει η Σαλτσμαν θα ήταν η πέμπτη σε μέγεθος παγκοσμίως. Και ομολογώ ότι ένοιωσα ικανοποίηση, καθώς περνώ ώρες βραδινές παρέα με δημιούργημα του νεαρούΜάρκ Ζούκερμαν, το  facebook, όπου όλα να είναι σε μικροκλίμακα, αλλά ο καθένας μπορεί να αναρτήσει κάτι, να εκτεθεί, όπως εκτίθεται γράφοντας οτιδήποτε και να δεχτεί  κριτικές και σχόλια. Ναι, κάτι σαν δημόσια διαβούλευση! Κι αν κάποιος με ρωτούσε: «θα έβγαινες ποτέ από τα διαβολικά αυτά συστήματα της χαζοεπικοινωνίας ;», θα του απαντούσα ότι το «ποτέ» είναι μεγάλη κουβέντα. Θα προσέθετα όμως ότι η επικοινωνία στην εποχή μας ( έξυπνη ή χαζή) είναι πολυποίκιλη και η επιλογή είναι το μεγάλο μυστικό!

woman with mobile

Για να ευλογήσουμε τα γένια μας, πάντως, να πούμε ότι η Σάλτσμαν παραμένει θαυμάστρια του έντυπου Τύπου και καθημερινά αγοράζει μια ταμπλόιντ πανεθνικής εμβέλειας , μια τοπική εφημερίδα και μια free press! Επαναλαμβάνει βεβαίως το αυτονόητο : ότι μεγάλο ρόλο στην επιβίωση της πρωινής εφημερίδας θα παίξουν οι συγκοινωνίες.«Δεν βλέπω το Kindle –ηλεκτρονικό βιβλίο – να αντικαθιστά τις εφημερίδες», δηλώνει, για να προσθέσει ότι  θα συνεχίσει να ψάχνει για τις τοπικές ιδέες. « Για μένα», τονίζει, «το τοπικό είναι η νέα παγκοσμιότητα». Το 2010 κατά τη γνώμη της μελλοντολόγου, οι καταναλωτές θα αναζητούν online  τα πάντα, φυσικά και συντρόφους, ενώ δύσκολα θα αποχωρίζονται το κινητό τους, ακόμη και στον ύπνο τους!

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 10-10-2010 (!)

ριτς