Αϊτή:Μια ευκαιρία για εξιλέωση τούτου του κόσμου


Η βραβευμένη φωτογραφία της Unicef ανήκει στην προ του σεισμού Αϊτή και αποτελεί ελάχιστο δείγμα της ζωής των Αϊτινών στις παραγκουπόλεις. Τώρα δεν υπάρχουν ούτε αυτές.

Baron Samedi

Πολλές φορές μια νουβέλα, γραμμένη σε περασμένους καιρούς αποδεικνύεται προφητική. Ο Γκράχαμ Γκριν έγραψε το 1963 και εξέδωσε το 1966 τους Θεατρίνους ( The Comedians), μια ιστορία για τη διαβολική παραγκούπολη της Αϊτής που πλέει μόλις μερικά μίλια μακριά από τη Φλώριδα. Στην πραγματικότητα «Οι Θεατρίνοι» αποτελούν την καταγγελία του Γκριν για το καθεστώς διαφθοράς του Παπά Ντοκ Ντυβαλιέ και των «Τοντόν Μακούτ», των ταγμάτων θανάτου που τον στήριξαν. Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο κέντρο της πρωτεύουσας Πορτ Ο Πρενς, στο ξενοδοχείο Oloffson, μετέπειτα Trianon. Το άγαλμα του Baron Samedι με λευκό καπέλο και μαύρα γυαλιά βρίσκεται μπροστά στο ξενοδοχείο. Για τους Αϊτινούς που ασχολούνται με τα πνεύματα (loa) του βουντού, ο Baron Samedi αντιπροσωπεύει το πνεύμα του θανάτου. Δολοφονημένοι Αϊτινοί κείτονται στους δρόμους, μαθητούδια υποχρεώνονται να παρακολουθήσουν τις εκτελέσεις των δικών τους, και το Παλάτι (σήμερα ένας σωρός από λευκόγκριζο τσιμέντο) καυχιέται για τα φανταστικά μεσαιωνικά εργαλεία βασανισμού!

«Οι Θεατρίνοι» είναι η ιστορία των ταγμένων και των ανένταχτων. Ηθοποιοί, χωρίς κανέναν έλεγχο πάνω στο

Gr. Greene

πεπρωμένο τους, με αξιοπρεπείς ή ύπουλους ρόλους γεύονται την εμπειρία ενός ερωτικού δεσμού, ενθουσιάζονται, αλλά τους λείπει η πίστη και ο θάνατός τους είναι κι αυτός, σαν τη ζωή τους, τυχαίος.

Η Αϊτή, λοιπόν. Νησίδα της Καραϊβικής. Ισοπεδωμένη πια και χωρίς οδούς διαφυγής. Παντού η θάλασσα, παντού ο αποκλεισμός. Οι Αϊτινοί ρίχνουν ευθύνες στα πνεύματα. Κάποιοι νοσταλγούν το δικτάτορα Ντυβαλιέ. «Κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια», λένε σε δημοσιογράφο του «Ομπσέρβερ». Κανείς όμως δεν μιλάει για την αϊτινή ελίτ. Μια χούφτα Λιβανέζων και μιγάδων δισεκατομμυριούχων που ως προχθές κυβερνούσαν το νησί διακινώντας  κοκαΐνη. Οι οικογένειές τους ζούσαν στους λόφους Πετιόνβιλ, είχαν στη δούλεψή τους παιδιά –σκλάβους και εισήγαγαν από τη Γαλλία  κρέατα και κρασιά. Η θέα από τις επαύλεις τους έφτανε μέχρι τις παραγκουπόλεις, για τις οποίες η Μητέρα Τερέζα είχε αναφωνήσει : μα αυτός είναι ο Πέμπτος Κόσμος! Στα πόδια τους μια μολυσμένη Καραϊβική και πίσω τους σκουρόχρωμα βουνά, ολοκληρωτικά αποψιλωμένα. Οι Αϊτινοί πολλές φορές χρειάστηκε να κλέψουν χώμα από τη διπλανή Δομινικανή Δημοκρατία ελπίζοντας να καλλιεργήσουν ζαρζαβατικά για τα παιδιά τους. Ίσως γι αυτό οι Αϊτινοί στήριξαν τις ελπίδες τους στα πνεύματα βουντού, «τη σωστή θεραπεία γι αυτούς», όπως γράφει στο βιβλίο του ο Γκράχαμ Γκριν.

Ακούγεται τρελό. Αλλά όταν είσαι παρίας, όταν έχεις ζήσει 22 επαναστάσεις, όταν η μια δικτατορία διαδέχεται την άλλη, το να προσπερνάς τη μιζέρια σου μέσα από τα βουντού προφανώς είναι μια κάποια λύση. Κι όταν συμβαίνουν φοβερά γεγονότα, σαν τον σεισμό, νάχεις κάπου να επιρρίψεις ευθύνες. Όχι στη Φύση, αλλά στα πνεύματα που δεν φρόντισες να εξευμενίσεις. Ιερέας βουντού ήταν αυτός που πούλησε το ξενοδοχείο Oloffson στον αμερικανο-αϊτινό επιχειρηματία Ρίτσαρντ Μόρς. Ο Μορς τις πρώτες μέρες μετά το σεισμό προσπαθούσε μέσα από το twitter να ενημερώσει τον κόσμο, γράφοντας : «Ο Θάνατος πήρε το πάνω χέρι. Οι πόρτες έγιναν φορεία. Τα νεκρά κορμιά αποσυντίθενται. Το πλιάτσικο είναι εδώ. Άδειασαν οι φυλακές». Ούτε ο Γκράχαμ Γκριν δεν θα μπορούσε να προβλέψει τέτοια κατάντια γι αυτή τη δημοκρατία – εφιάλτη.

Η Αϊτή επί σειρά ετών είχε ξεφύγει από τα ραντάρ της διεθνούς κοινότητας.Τώρα επιστρέφει και εγκλωβίζεται για τα καλά. Η βοήθεια καταφθάνει καθημερινά. Οργασμός κινητικότητας και η αλληλεγγύη της ανθρωπότητας.Η αντίδραση στην παντοδυναμία της φύσης. Η άλλη πλευρά του πολιτισμένου κόσμου. Ο σεισμός που ενώνει, δεν μεγαλώνει τα ρήγματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες στελνουν στρατιωτικές δυνάμεις ( τι να σημαίνει πολιτικά αυτό ; ), ο ΟΗΕ, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο προκλητικός πλούτος παρών! Μπορεί κάποιος να κάνει τη διαφορά ; Μπορούν οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί και τα παγκόσμια ιδρύματα να ξεπεράσουν τη λογική των αριθμών και να ξανακτίσουν την Αϊτή από την αρχή ;

Elias Canetti

Ο νομπελίστας Βούλγαρος συγγραφέας Ηλίας Κανέτι πίστευε ότι η ακοή έχει τεράστια σημασία. Αποτελεί τη βασική προϋπόθεση της γραφής. Για να γράψεις πρέπει πρώτα να ακούσεις τη φωνή του άλλου, χωρίς να μπερδεύεις τα προσωπικά σου συναισθήματα, αλλά με γνώμονα την οικουμενικότητά τους.

Λένε ότι ζούμε σε κοινωνίες που μόνον αν χρειαστεί, θα νοιαστούν. Ενα μεγάλο κομμάτι έχει αλλοτριωθεί. Ελάχιστα πράγματα συγκλονίζουν κι όλο πιο σπάνια ακούγεται η φωνή του άλλου.

Τούτη η καταστροφή, όμως, αποτελεί μια ακόμη ευκαιρία (η προηγούμενη ήταν το 2004 με το τσουνάμι της Ασίας) να αφουγκραστούμε τον δοκιμαζόμενο λαό της Αϊτής. Για να συνειδητοποιήσουμε αυτό που ο Oπενχάιμερ είχε πει το 1955:  «ο κόσμος είναι ένας κόσμος, όπου ο καθένας, γνωρίζοντας τα όριά του -τον κίνδυνο να είναι επιπόλαιος και τον πειρασμό να είναι κουρασμένος- πρέπει να αρπαχθεί απ’ ό,τι τον περιβάλλει, απ’ ό,τι γνωρίζει, από τους φίλους, την αγάπη, γιατί αλλιώς θα χαθεί μέσα στην παγκόσμια σύγχυση και δεν θα ξέρει πια τίποτα και δεν θα αγαπά πια τίποτα…»

Ο σεισμός δημιουργεί ευκαιρίες για θεραπεία. Δείχνει τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης. Απευθύνει πρόσκληση προς την ταπεινοφροσύνη και γίνεται  τροχιοδείχτης μιας καινούργιας αρχής. Μας κατακλύζουν τα συναισθήματα, μας κατακλύζουν οι σκέψεις….κι η υποχρέωσή μας , βεβαίως, για βοήθεια. Οφείλουμε να διανύσουμε την απόσταση ενός ολόκληρου χρόνου.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 24-1-2010

ριτς

Advertisements

17 thoughts on “Αϊτή:Μια ευκαιρία για εξιλέωση τούτου του κόσμου

  1. Ελπίζω μέσα από αυτή την τραγωδία, που μας έκανε όλους να αναζητήσουμε πληροφορίες για μια χώρα που για μας σχεδόν δεν υπήρχε, να αρχίσει μια νέα, καλύτερη περίοδος για την Αϊτή.
    Ξέρεις τι έπαθα Ρίτσα μου τις προάλλες, όταν πληροφορήθηκα το μέγεθος της καταστροφής, αλλά και την προ του σεισμού κατάσταση στο νησί αυτό? Άρχισα να συμπαθώ τον Κάστρο της Κούβας!

  2. Παράθεμα: χωρίς λόγια ή μάλλον χωρίς φωνή « ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΑ

  3. Ο προηγούμενος ανατραπείς πρόεδρος της Αϊτής, Ζαν Μπερτράν Αριστίντ, είχε ζητήσει από η διεθνή κοινότητα να επιτρέψει στη χώρα του να περάσει από την πλήρη εξαθλίωση σε μια αξιοπρεπή τουλάχιστον φτώχεια. Ο σεισμός ήταν η χαριστική βόλη, όχι η αιτία της καταστροφής. Ισχυροί σεισμοί γίνονται και στην Καλιφόρνια και στην Ιαπωνία λχ, με πολύ μικρότερο κόστος σε ανθρώπινες ζωές και υλικές υποδομές. Το ίδιο και οι τυφώνες. Το 2008 οι 3 διαδοχικοί τυφώνες που χτύπησαν την Αϊτή με περίπου 900 νεκρούς, έφτασαν και στην Κούβα (του Κάστρο). Απολογισμός: 4 νεκροί. Η δε Κούβα από το 1998 έχει εγκαινιάσει πρόγραμμα αποστολής γιατρών και νοσηλευτών στην Αϊτή, που παρέχουν αφιλεκερδώς τις υπηρεσίες τους, ενώ εκπαιδεύει και γιατρούς από την Αϊτή και πολλές άλλες φτωχές χώρες οι οποίοι επιστρέφουν στις πατρίδες τους για να ανακουφίσουν τους συνανθρώπους τους. Τα μεγάλα ΜΜΕ φυσικά το αποκρύπτουν αυτό. Η δε πλούσια Δύση, εκτός από μερικά ψίχουλα που θα ρίξει ως ανθρωπιστική βοήθεια, αναζητά ήδη… επενδυτικές ευκαιρίες στην κατεστραμένη χώρα, ενώ έχουν καταγραφεί και περιστατικά απαγωγών παιδιών για παράνομες υιοθεσίες από εύπορα άτεκνα ζευγάρια. Διαφωτιστικό και το σημερινό άρθρο του Στέλιου Κούλογλου.

  4. Αγαπημένη Ρίτσα,
    Οπως καλά γνωρίζεις εδώ αύριο εκτυλίσσεται η συνδιάσκεψη κορυφής της υποκρισίας για το συντονισμό βοήθειας προς την Α΄¨ιτή. Ευκαιρία για τους συντηρητικούς που χάνουν δημοτικότητα να δείξουν καλό και φιλάνρθωπο πρόσωπο στους γαλλόφωνους Αϊτινύς στην καρδιά του Μοντρεάλ.
    Πρέπει να σου πώ ότι έχω εκπομπή στο ραδιόφωνο ακριβώς πριν απο τους Αϊτινούς, οι οποίοι δεν θέλουν να κάνου΄ν έρανο για την πατρίδα τους, για να μην εκτεθούν. Τα χρήματα του προηγούμενου εράνου για τον τυφώνα τα έφαγαν κάποιοι επιτήδειοι στην Αίτη και ξεφτιλίστηκαν οι οργανισμοί των Αϊτινών στο Μόντρεαλ.
    Γι αυτό σου λέω, η φιλανθρωπία κρύβει μεγάλες παγίδες και προπάντων μεγάλα συμφέροντα!!!
    Ζήτω η Κούβα, όπως λέει και η Μεροπίτσα μας.

  5. @tsalapeteinos

    Καλημέρα πουλι πετάμενο. Προφανώς όσα γράφεις είναι σωστά και είναι λογικό να αποτελούν ένα κομμάτι της αλήθειας- εχουμε πει ότι η αλήθεια είναι υποκειμενική για όλους τους άνθρωπους, αν και υπάρχει και η οικουμενική αλήθεια. Από την άλλη δεν μπορεί να χάνουμε τις ελπίδες μας ότι ανεξάρτητα από τα οποια συμφέροντα των ΗΠΑ και των επενδυτικών τους διαθέσεων ή άλλων διαθέσεων, ένα ικανό κομμάτι θα πάει στον απελπισμένο Αϊτινό. Αν χάσουμε αυτή την ελπίδα, δεν έχουμε λόγο ύπαρξης γενικώς. Η Κούβα ως κοντινή χωρα προσπαθεί κι αυτή με τον τρόπο της, όπως και πολλές γειτονικές χώρες. Αλλά σίγουρα η βοήθεια που φτάνει από τις μεγαλύτερες χώρες είναι πολλαπλάσια – αυτή τη στιγμή τουλάχιστον – και έχει σημασία να διαφυλαχθεί,να μην μοιραστεί στους πρώην κυβερνώντες και τους παρατρεχάμενους. Αλήθεια, δεν εχω καταλάβει. Υπάρχει κυβέρνηση ; Ο Περβάλ υφίσταται ; Ναι, ζωντανός είναι, αλλά ρωτώ αν υφίσταται ως αρχηγός κράτους. ( Πάντως για να κανω το δικηγόρο του διαβόλου, ο Κλίντον βοήθησε τότε τον Αριστίντ να σταθεί στα ποδια τους αυτούς τους λίγους μήνες, ως ένα είδος εξιλέωσης των αμερικανικών κατοχών στο όνομα της εξάπλωσης της δημοκρατίας, το γουιλσόνιο δόγμα). Ε, ναι, μετά ήρθε μια ακόμη χούντα. Ετσι γίνεται συνήθως, δυστυχώς.

  6. Justinaki
    Δεν γνωρίζω τα των Αίτινών στον Καναδά.Προφανώς είναι όπως τα λες.
    Η φιλανθρωπία , όμως, δεν είναι πανάκεια. Μπορεί βεβαίως να είναι και αγυρτία. Εξαρτάται. Πάντα εξαρτάται. Ομως είπα και παραπάνω δεν μπορούμε να κατεβάζουμε ρολά και να μην είμαστε αλληλέγγυοι. Πιστευω ότι και αν φτάσει σ αυτούς τους ανθρώπους το ενα 15ο από τη βοήθεια που δίνουμε, παλι όφελος θα είναι. Σημασία έχει να βοηθήσει ένα παγκόσμιο όργανο στην ανάδειξη μιας οικουμενικής κυβέρνησης ( τί λεω τώρα!) που θα αναλάβει την ανοικοδόμηση της χώρας. Είναι ένα στοίχημα που πρέπει να το παρακολουθούμε. Μέχρι σήμερα δεν μάθαμε αν τα χρήματα για το τσουνάμι διατέθηκαν , όπως θάπρεπε να διατεθούν. Αυτή τη φορα καποιοι πρέπει να είναι υπόλογοι, να ελεγχθούν (!!!) και να ξέρει ο απλός πολίτης ότι τα πέντε ευρώ του, όντως πήγαν για την αγορά μιας κουβέρτας ή μιας κατσαρόλας.

  7. Η διεθνής υποκριτική επίδειξη της φιλανθρωπίας, επιτάσει και σε μικρές χώρες (όπως η Ελλάδα) να προστρέξουν (πόσο μακριά κάθε φορά άραγε;) για να δείξουν τον καλύτερο εαυτό τους. Εστω κι αν δεν τους αφήνουν, γιατί λέει οι »προτεραιότητες» των αφίξεων βοήθειας, είναι υπέρ των »μεγάλων» χωρών. Σημασία δεν έχει πόσο φιλάνθρωπος είναι ο καθένας. Κι εδώ, σημασία έχει το πόσο »μικρός» ή »μεγάλος» είναι.

    Ωραίο το κειμενό σου Ριτς!

  8. Μαιρη Σαββα
    Γεια σου Μαίρη μου. Χαιρομαι που περασες από εδώ.
    Είναι αλήθεια ότι η φιλανθρωπια ειναι προπέτασμα καπνού σε πολλές, παρα πολλές περιπτώσεις. Αυτό ομως δεν αναιρεί την έννοια της αλληλεγγύης. Πρέπει να μπορούμε να βοηθήσουμε, ακόμη κι όταν ξέρουμε ότι απο τα 5 ευρώ τα 2 θα φτάσουν στον προορισμό τους. Ετσι μονο μπορούμε να προχωρήσουμε. Αλλιώς οπισθοδρομούμε.
    Η Ελλάδα είναι παρουσα στην Αίτη με τους εθελοντές διασώστες και προσπαθεί. Ας μην το αγνοούμε, κι ας μην είμαστε στις προτεραιότητες αφίξεων. Ολα τα πράγματα εχουν τα συν και τα πλήν τους.
    Καλημερα σου

  9. Το ξέρω ότι τόχετε διαβάσει στην Ελευθεροτυπία της Κυριακής, αλλά είναι μια υπενθύμιση:
    Καθηλωμένο εξακολουθεί να βρίσκεται το αεροπλάνο που θα πετούσε την περασμένη Τρίτη για την Αϊτή, προκειμένου να μεταφέρει την αποστολή της ελληνικής ανθρωπιστικής βοήθειας.

    Ο λόγος είναι ότι οι ΗΠΑ που ελέγχουν εδώ και μερικές μέρες το αεροδρόμιο στο Πορτ-ο-Πρενς δεν δίνουν έγκριση για την απογείωση, παρά τις έντονες διπλωματικές προσπάθειες του αρμόδιου υφυπουργού Σπύρου Κουβέλη, αλλά και του ίδιου του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου.
    Επί μια ολόκληρη εβδομάδα το επιτελείο του υφυπουργού Εξωτερικών και η αρμόδια διεύθυνση, με επικεφαλής τον πρέσβη Μ. Καραφωτιά, ασχολούνταν αποκλειστικά με το πώς θα φύγει το αεροπλάνο. Ο Σπ. Κουβέλης, που βρισκόταν με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας στο Κατάρ, προσπαθούσε να επικοινωνήσει με την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα, για να τους πείσει να μεσολαβήσουν να δοθεί άδεια προσγείωσης στο ελληνικό αεροπλάνο και, όταν διαπίστωσε ότι αυτό δεν αρκούσε, ζήτησε τη βοήθεια του πρωθυπουργού.
    Ούτε εκείνος όμως τα κατάφερε και στο ΥΠΕΞ σύντομα διαπίστωσαν ότι η ελληνική αποστολή δεν ήταν η μοναδική που παρεμποδιζόταν από τις ΗΠΑ να προσγειωθεί στην Αιτή. Το ίδιο πρόβλημα είχαν -και εξακολουθούν να έχουν- δεκάδες χώρες, καθώς οι Αμερικανοί δίνουν προτεραιότητα στα δικά τους αεροπλάνα και ειδικά σε αυτά που επιβιβάζουν αμερικανικό στρατό.
    Οταν διαπιστώθηκε ότι οι προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης απέβαιναν άκαρπες, τα μέλη της αποστολής άρχισαν να φυλλορροούν.
    Οι «Γιατροί Καρδιάς» με την Ελένη Σωτηρίου αποφάσισαν να ταξιδέψουν μόνοι τους για τον Αγιο Δομίνικο και από εκεί να επιχειρήσουν να μπουν οδικώς στην Αϊτή. Το ίδιο ξεκίνησαν να κάνουν και τα μέλη μιας αποστολής γιατρών με επικεφαλής τον Ν. Δούση Ρασσιά. Την περασμένη Παρασκευή, την ώρα που ταξίδευαν, δήλωναν ότι: «Υπάρχουν δεκάδες αεροπλάνα με ανθρωπιστική βοήθεια από πολλές χώρες που δεν μπορούν να πάνε. Εμείς αποφασίσαμε εξαρχής, όταν είδαμε και τι συμβαίνει, να πάμε μόνοι μας οδικώς από τον Αγιο Δομίνικο, με την ελάχιστη βοήθεια που μπορούμε να προσφέρουμε».
    Σε καταγγελίες προέβη και η διεθνής οργάνωση Γιατροί Χωρίς Σύνορα (που είχε βάση στην Αϊτή πριν από το σεισμό), καθώς και δικά της αεροπλάνα παρεμποδίστηκαν. Την περασμένη Τετάρτη, αεροπλάνο των ΓΧΣ που μετέφερε 12 τόνους ιατροφαρμακευτικό υλικό και δύο μονάδες τεχνητού νεφρού, αναγκάστηκε να αλλάξει πορεία, παρότι είχε λάβει τις απαραίτητες διαβεβαιώσεις ότι θα του επιτραπεί να προσγειωθεί στο Πορτ-ο-Πρενς.
    Οπως αναφέρουν οι ΓΧΣ από τις 14 Ιανουαρίου συνολικά πέντε δικά τους αεροπλάνα έχουν παρεμποδιστεί να φτάσουν στην Αϊτή, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους ασθενείς που περίμεναν τη βοήθεια και θα μπορούσαν να σωθούν.
    Οι γιατροί που βρίσκονται στα κέντρα υγείας των ΓΧΣ εκλιπαρούν καθημερινά να επιτραπεί η προσγείωση των αεροπλάνων με την ιατρόφαρμακευτική βοήθεια, καθώς, όπως λένε, αναγκάζονται να κάνουν εγχειρήσεις ακόμα και με πριόνι, χωρίς φάρμακα……

  10. Η φιλανθρωπία είναι ένα καλό άλλοθι για τη διαιώνιση της αδικίας. Η λογική δηλαδή σου κλέβω 10 και μετά σου χαρίζω 2 και πετυχαίνω έτσι και δωρεάν διαφήμιση, προβάλοντας επικοινωνιακά τα χαρισμένα ψίχουλα αντί της κλεψιάς. Και δεν βρίσκει αυτό εφαρμογή στην περίπτωση της Αϊτής μόνο αλλά σε όλη την ιστορία εκμετάλλευσης και λεηλασίας του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου – σύμφωνα με αυτών που τοποθέτησαν ευατούς στον «Πρώτο». Δεν αμφιβάλω ότι όσοι είναι διατεθημένοι να προσφέρουν χρήματα έχουν καλές προθέσεις στην πλειοψηφία τους και ότι ένα (άγνωστο) ποσοστό από αυτά θα δωθεί για καλό σκοπό. Θεωρώ όμως πως η έμφαση δεν πρέπει να δωθεί εκεί αλλά σε άλλα ζητήματα, όπως η διαγραφή του δημόσιου χρέους των $ 890 εκ και η ακύρωση των δόλιων και καταστροφικών πρακτικών του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας που διέλυσαν την οικονομία της χώρας για να αισχροκερδίζουν από τις εισαγωγές κάποιες πολυεθνικές εταιρίες τροφίμων και η άγρια επιδοτούμενη βορειοαμερικανική γεωργία. Ήδη διακριτικά ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές κατασκευαστικές εταιρίες αναζητούν επενδυτικές ευκαιρίες σχετικά με την ανοικοδόμηση της χώρας.
    Φαίνεται πως ο Πρεβάλ είναι ακόμα πρόεδρος, έτσι τον παρουσιάζουν τουλάχιστο. Δεν γνωρίζω τι είδους εξουσία μπορεί να έχει αυτό τον καιρό, εκτός από το να εμφανίζεται στα μέσα ενημέρωσης.

  11. @@Tsalapeteinos
    ΑΥΤΗ είναι η πραγματικότητα προς το παρόν , αν και δε νομίζω ότι θα αλλάξει στο μέλλον. Και φυσικά δεν αρκεί η βοήθεια η οποία φτάνει με τον τρόπο που φτάνει. Χρειάζεται εκ βάθρων αναδιάρθρωση της χώρας και του τρόπου σκέψης των ανθρώπων. Ξέρω ότι το ΔΝΤ με την προτροπή της Γαλλίας έσβησε τα χρέη, αλλά δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει κάτι. Η φιλανθρωπία είναι ένας τρόπος παροχής βοήθειας με όλα τα επακόλουθα.Φαντάζεσαι πουλί πετάμενο να μην υπήρχε και να μην εφτανε τίποτα στο νησί ; Αστεία πράγματα. Απλώς να παραδεχτούμε ότι δεν αρκεί. Γιατί θα σταλεί ο,τι είναι να σταλεί και μετά ;
    Πρέπει να θυμηθούμε το παραδειγμα της ισοπέδωσης του Τόκιο το 1923 και πολυ παλιότερα της Λισαβώνας. Πώς μέσα σε λογικό χρονικό διάστημα οι πόλεις απέκτησαν ξανά ζωή… Βρες στοιχεια και διαβασε τα λίγο, να δεις. Βεβαια δεν ειναι το ίδιο, δεν υπαρχει συγκριση, αλλά βρε αδελφέ , από καπου πρεπει να πιαστούμε για να κάνουμε κουβέντα.

  12. We are encouraged to believe that USAID, the World Bank, and other institutions are truly philanthropic, there to serve the best interests of the people and the country. However, the reality is that, in previous cases — such as the Asian tsunami — much of this aid is employed to help huge multinational companies gain a strangle-hold on resources (including cheap labor) and markets. Instead of helping local fisherman, farmers, restaurant, and bed and breakfast owners rebuild their devastated businesses, the money is invested in projects that benefit the Krafts, Chiquitas, Monsantos, Marriotts, and big box restaurant chains of the world.

    Από κείμενο του John Perkins, του πρώην στελέχους πολυεθνικής και επιχειρηματία που έγραψε το βιβλίο Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου που γύρισε σε ταινία ο Στέλιος Κούλογλου.

  13. tsalapeteinos
    ΠΟυλι πετάμενο…
    πας πάντα στο άλλο άκρο. Δε σου χουν πει ότι υπάρχει και ενδιαμέσως τρόπος ; Εχω μια φίλη που ταξιδεύει συχνά προς τσουνάμι μεριά, και με διαβεβαίωσε ότι μεγάλο μέρος της ξένης βοήθεια – για την ελληνική έψαξε πολύ, αλλά άκρη δεν βρήκε – πέρασε στους φτωχούς. Και βέβαια έγιναν πολλά παρατράγουδα και θα γίνονται , δεν υπάρχει αμφιβολία.ΑΛΛΑ αυτό δεν σημαίνει ότι θα πεις στο τρένο να σταματήσει και στους επιβάτες να κατέβουν…Αχ, πώς ξεγελάς την ηλικία σου πουλί πετάμενο ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s