Η πικρή γλώσσα της συναίνεσης


Tελικά, λέτε να συμβαίνουν θαύματα σε αυτή τη χώρα; Γιατί, αν όντως έστω και στο παρά πέντε επιτρέπουμε να εισβάλλει στα καθ’ ημάς η λέξη συναίνεση, τότε ως κοινωνία έχουμε κάνει ένα τόσο δα βήμα μπροστά. Ως χθες, η λέξη συναίνεση ήταν κάτι σαν κόκκινο πανί, πρωτίστως για τους πολιτικούς και δευτερευόντως για μερίδα πολιτών, νοσταλγών της μαρξιστικής, λενινιστικής και τροτσκιστικής διαρκούς σύγκρουσης και διαρκούς επανάστασης. Η ιστορία βεβαίως βρίθει παραδειγμάτων που ανέδειξαν τη σύγκρουση ως συστατικό στοιχείο του καινούργιου και τις επαναστάσεις ως φορέα πολιτικών και κοινωνικών ανατροπών. Προφανώς και τα δύο είναι συστατικά της εξέλιξης. Το θέμα είναι ποιας εξέλιξης και κάτω από ποιες συνθήκες;

Προ έτους, λίγο μετά τα τρομερά γεγονότα του Δεκέμβρη, από τούτη εδώ τη στήλη είχαμε αναφερθεί στη μαγική λέξη συναίνεση, εχθρική για τους νέους, αρεστή όμως στους μεγαλύτερους. Λέγαμε τότε ότι οι καιροί υποκρύπτουν τεράστιες δυσκολίες (πέρυσι τέτοια εποχή δεν είχαμε διανοηθεί το τερατώδες μέγεθος των δυσκολιών) και ότι η διαχείριση των πολιτικών πραγμάτων απαιτεί ανοικτά μυαλά, ευέλικτους πολιτικούς και συναίνεση στα μεγάλα ζητήματα. Στη συνέχεια, ζήσαμε την επιτομή της προγραμματισμένης σύγκρουσης, καθώς το ένα κόμμα ήθελε να διαδεχθεί το άλλο στην εξουσία. Θεμιτό και αυτό, θεμιτή και η διαδικασία αποδόμησης της Ν. Δ. Στο κάτω κάτω, λόγοι υπήρχαν. Οι πρόωρες εκλογές διεξήχθησαν ομαλά, κάποιοι απόλαυσαν το αποτέλεσμα, κάποιοι εξοργίστηκαν, αλλά γνώμονας αυτών των συναισθηματικών εκρήξεων δεν ήταν η ουσία της πολιτικής. Ηταν τα μικροσυμφέροντα ενός εκάστου. Κάπως έτσι, η Ελλάδα, μαδημένη σαν το κοτόπουλο, εισήλθε στην κρισιμότερη μεταπολεμική περίοδο, ελπίζοντας σε τι; Στο ότι ο νέος πρωθυπουργός ως διά μαγείας θα έλυνε τον δυσθεώρητο όγκο των προβλημάτων και ότι θα σιγοψιθύριζε στ’ αυτί των Ευρωπαίων εταίρων κάποιες λέξεις–κωδικούς, προκειμένου να διασφαλίσει πίστωση χρόνου και άφεση αμαρτιών.

Σήμερα ξέρουμε ότι για πολλούς λόγους όλα τα παραπάνω υπήρξαν απλώς ευσεβείς πόθοι. Αντ’ αυτών, καταβυθιστήκαμε στο πηγάδι με τα πιράνχας και αναζητούμε σωστικά συνεργεία να μας βγάλουν. Ελα, όμως, που εκείνα είναι απασχολημένα αλλού! Γι’ αυτό ο Ελληνας πρωθυπουργός, με μεγάλη καθυστέρηση, διαρρηγνύοντας το δίχτυ των προεκλογικών δεσμεύσεών του, προς απογοήτευση των ψηφοφόρων του, και συγκρουόμενος υπογείως με τους διαφωνούντες υπουργούς του, ανακοίνωσε προχθές ένα σκληρό πακέτο οικονομικών μέτρων, με την ελπίδα στοιχειώδους συναίνεσης. Ο Αντ. Σαμαράς την προηγουμένη είχε ανταποκριθεί στο αίτημα του Γ. Παπανδρέου και παρότι προχθές δήλωσε δυσαρεστημένος από το εύρος των μέτρων, πολλοί εκτιμούν πως η σφοδρότητα της κρίσης και ο κίνδυνος άμεσης χρεοκοπίας θα τον οδηγήσουν σε μια ελεγχόμενη συναινετική στάση. Μένει να δούμε στην πράξη και όχι στα λόγια τις αντιδράσεις των λοιπών κομμάτων και των συνδικαλιστικών οργάνων. Η συναίνεση δεν έχει την έννοια της άκριτης συμφωνίας ή της παραίτησης. Αποτελεί ένδειξη σύνεσης και ωρίμανσης των κοινωνιών, όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν.

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 4-2-2009

ριτς

Advertisements

10 comments

  1. «αχ… η αγαπη, που χαθηκε στη σκόνη»…

    Αυτο το μελαγχολικό τραγούδι των Πυξ Λαξ μου ήρθε στο νου διαβάζοντας το ευστοχότατο κείμενο σου Ριτς μου… Και στεκόμενη περισσότερο σε ένα σημείο του που με πονά ιδιαιτέρως.

    Βλέπεις, στο υπόσχεσθαι, πολλοί σπεύδουν να μοιραστούν τους αιώνιους όρκους αγαπάν, μοιράζειν και μοιράζεσθαι.
    Στα δύσκολα όμως, εαν η μοιρασια χαλάσει γιατί απο την πίτα δεν έχει μείνει ούτε ψίχουλο, ή αν τυχόν τους αφήσουν χωρίς σπάτουλα λόγω προτέρου ατίμου βίου, οι όρκοι αγάπης και οι τοιαύτοι αυθόρμητοι ενθουσιασμοί χάνονται και αντικαθίστανται απο άλλου είδους παροξυσμούς.

    Παροξυσμούς Πυξ Λαξ, συγκεκριμένα, για να επιστρέψουμε και στο άσμα το μελαγχολικό μας…

  2. Μαριάννα μου πολυγραφότατη!
    αυτο το σχολιο προσπαθώ μια ωρα να το γραψω, αλλα το φεις μου κανει νερά. Είναι με το κκε και τον πόλεμο
    Λοιπόν εγω είμαι με την…ειρήνη, την αξιοπρεπή ειρήνη ομως και όχι αυτήν που σημαίνει παράδοση και υποταγή.
    Αυτό είναι το νόημα του άρθρου.
    Τώρα, γνωριζαν δεν γνωριζαν , είναι μεγάλη κουβέντα. Μάλλον γνώριζαν αλλά δεν υπηρχε τρόπος άλλος να πάρουν την εξουσία. Οπότε εκ των υστέρων ειπαν ότι δεν γνωριζαν το βάθος και το εύρος του προβλήματος.
    Εκείνο που με ανησυχεί δεν είναι τόσο τα μέτρα που οντως είναι βαριά για τον σβέρκο μας, είναι ότι γενικώς κωλυσιεργούν και ο τομέας που αφορά τη συνεργασία δημοσιου και ιδιωτικού χώρου είναι πλήρως αδρανοποιημένος και ο ιδιώτης δεν μπορεί να κινηθεί, δεν μπορεί να κλεισει δουλειές, δεν μπορεί να εισπράξει και να πληρώσει τους συνεργάτες του.
    Επειτα, ερχονται- φαντάζομαι – τα ευρωπαϊκά χρήματα από ΕΣΠΑ κλπ προγράμματα. Το ερωτημα είναι, ποιά υπηρεσία ειναι ετοιμη να τα επεξεργαστεί, να βαλει το μερίδιο που της αναλογεί και να τα αξιοποιήσει αξιοκρατικά ; Τα χρήματα αυτά ειναι τα μόνα που μπορούν λίγο να μας βοηθήσουν, καθώς το ποσοστό ανεργίας αυξάνεται αλματωδώς. Μην ξεχναμε ότι τελος στους σταζιέρ κλπ, τελος εδώ , τέλος εκεί….
    Ολα αυτά, επομένως, θέλουν κριτική συναίνεση, ήπιους τόνους, όχι απωλεια εργατοωρών και γενικώς ήπια εγρήγορση προκειμένου να δοθεί ο χρόνος με σχετική ψυχραιμία η κυβέρνηση να λειτουργήσει. Πιστεύω ότι υπάρχουν καποιες καλές προθέσεις. Στο κατω κατω η τελευταία μας ελπίδα είναι να τα βρούμε μεταξύ μας τώρα/Το λεω εγώ που δεν ειμαι κομματόσκυλο κανενός και δεν με ενδιαφέρουν τα κομμματα. Με ενδιαφέρει η πολιτική με Π κεφαλαίο…

  3. Κοίταξε να δεις Ρίτσα, ένα μυαλό το οποίο δεν λέει να κατανοήσει ότι το παρόν σύστημα είναι ανθρώπινο δημιούργημα, και ως δημιούργημα δεν είναι «μονόδρομος», αλλά υπάρχουν και άλλοι τρόποι, δεν μπορεί να λογιστεί ως ανοιχτό. Σήμερα, η μεθοδολογία αντιμετώπισης της κρίσης δεν είναι «ορθή», είναι απλά σύμφωνη με τις επιταγές ενός συστήματος το οποίο μάθαμε από γεννησιμιού μας και η αδράνειά μα δεν μας «επιτρέπει» να το αλλάξουμε. Κοινώς, μιλάμε για εντελώς κλειστά μυαλά.

  4. Αγαπητή Ρίτσα, δεν θα την έλεγα «συναίνεση» αυτή τη κατάσταση αλλά κατάργηση ξεπερασμένων διαχωριστικών, πάλι καλά.

  5. .. Μιά μικρή παρατήρηση : το τραγούδι το πρωτοείπαν οι «Τερμίτες» με τον Νταλάρα και είναι δικό τους.
    . και είναι κάποιοι που πιστεύουν οτι ο ρόλος τώντερμιτών τού πάει και χαίρονται πιστεύοντας οτι με την «συνωμοτική » ( τρομάρα τους ) δουλειά που κάνουν θα ρίξουν τον καπιταλισμό ! ! !
    . Κα περνά η ζωή τους έτσι. Αδύναμοι να αντιμετωπίσουνε το σήμερα, νοσταλγούν το χτές, πιστεύοντας οτι με το κουπόνι και το Ριζοσπάστη και το Μπούτα ή τους κομμάντος τής Ναυπηγοεπισκευαστικής, θα στήσουν το Κράτος τού Εργάτη ! Εκεί έχουν μείνει !
    . Τί εύκολα θα ήταν τα πράγματα, αν είχαμε να αντιμετωπίσουμε μόνο το στρατό και την αστυνομία τού Τσάρου ! Και τι ωραίοι ήρωες θα μπορούσαμε να γίνουμε στο ποτέμκιν ή έξω από τις πύλες τών χειμερινών ανακτόρων !
    . Γιατί να ξυπνήσουν από τέτοιο ωραίο όνειρο ; Μα η ζωή περνάει…δίχως να κοιτάει την δικιά τους ονειρομανία…!

  6. Φιλολογικά η λέξη «συναίνεση» έχει θετικό περιοχόμενο. Διάλογος, μετριοπάθεια, άμβλυση των αντιθέσεων, συνεργασία. Η πρόσφατη πολιτική εμπειρία όμως έχει προσδώσει στη λέξη αρνητική χροιά: συνενοχή, συμπαιγνία, «κουκούλωμα», συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Συναίνεση ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις, κυβερνήσεις και συνδικάτα, κυβερνήσεις και μεγάλες επιχειρήσεις. Μάλλον ευφημισμός για μια μεθοδευμένη προσπάθεια διαιώνισης της αδικίας και ληστείας. Τι συναίνεση να κάνεις με αυτόν που σε κλέβει και σε ταπεινώνει; Για να σου επιστρέψει ένα μέρος από τα κλοπιμαία; Σύγκρουση, αντίσταση και πάλη είναι μονόδρομος. Όχι μόνο για όσους ασπάζονται τη μαρξιστική, λενινιστική και τροτσκιτσική ιδεολογία, για όλους τους μη προνομιούχους.

  7. tsalapeteinos

    «συνενοχή, συμπαιγνία, “κουκούλωμα”, συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, χειραγώγηση της κοινής γνώμης…..»
    επ αυτού σου βάζω άριστα δέκα… αλλά αν διαβάσεις την κατακλείδα θα δεις ότι λέω κάτι για συνθήκες. Φυσικά υπάρχει το θέμα : αυτοί που τακαναν έτσι να πληρώσουν… Αλλά ακούγεται ως ανέκδοτο, οπότε είναι προτιμότερο να το βουλώσουμε για λίγο συναινώντας κι ύστερα θα δούμε τί θα γίνει. θα πω το πολύ γνωστό που λέω συχνά και μου αντιτάσσουν όλοι το επίσης γνωστό επιχείρημα: εδώ είναι ΕΛΛΑΣ.. Ο Αντενάουερ μετά τον πόλεμο ζήτησε από τους Γερμανούς επί ένα χρόνο να δίνουν κάτι από το μισθό τους υπέρ της ανοικοδόμησης-αναγέννησης της Γερμανίας. Τοκαναν όλοι δίχως δεύτερη κουβέντα και πήρε μπρος η μηχανή. Εδώ μονίμως αντιδρούμε και δικαίως, αφού τα βάρη ΠΕΦΤΟΥΝ μονίμως στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Αλλά και οι επιχειρηματίες,μικροί μεγάλοι,πάλι φωνάζουν παρ ότι σπανίως βάζουν το χέρι στην τσέπη. Και οι αυτοαπασχολούμενοι μαθητευόμενοι επιχειρηματικοί μάγοι επίσης..Οπότε….
    Ασε τώρα, τα παλαιομοδιτικα υλικά.Θέλουμε καινούργιες ιδέες προσαρμοσμένες στο σήμερα. Εδώ σας θελω όλους…

  8. ‘Συναινεση’ δεν ειναι ισως η πιο ακριβής λέξης για αυτή ειδικά την περίπτωση . Όταν έχεις δανειστεί και σου ζητάνε τα δανεικά δεν τίθεται καν θέμα ….συναίνεσης . Όσον αφορά τις καινούργιες ιδέες , παρόλο που συμφωνώ απόλυτα με την υπόδειξη απλά υπογραμμίζω ότι οι μέθοσοι υπο- και επι-βάλονται από την ΕΕ που είναι η ‘πραγματική’ μας κυβέρνηση – άσχετο πως αυτό χτυπάει στα αυτιά μερικών . Αυτήν την ώρα η ΕΕ υποφέρει άσχημα από σωστές ιδέες και βουλιάζει στις πρακτικές και αυτός που χρωστάει – και δεν είναι μόνο η Ελλάδα – εφαρμόζει αυτην την ίδια πολιτική σε όλο το φάσμα της ΕΕ . Το εδώ είναι ΕΛΛΑΣ μας αρέσει να το λέμε σαν ξόρκι ή σαν ψευτοεπιχείρημα. Το σωστό είναι : εδώ είναι ΕΕ – αυτή που είναι. Δικές της οι επιλογές και οι μέθοδοι και όπου οι νέες ιδέες δεν …φτουράνε.

    Απλά φτάσανε εδώ όσοι φτάσανε – και πάλι λεω , όχι μόνο η Ελλάς – από μια αχαλίνωτη πλεονεξία και όπου το να ξοδεύουν πολύ περισσότερα απ όσο είχαν σε μια συνεχώς υπερτιμημένη αγορά , είχε γίνει τρόπος ζωής. Αυτή η φούσκα πάντα σκάει , αλλά οι πολιτικοί , σε όλο το φάσμα της ΕΕ επαναλαμβάνω , προτίμησαν να το χρησιμοποιήσουν σαν χρυσή προσωπίδα και δεν νοιάστηκαν να υποδείξουν τις συνέπειες , ΠΑΝΤΟΥ και όχι μόνο στην Ελλάδα λεω και πάλι – αλλού δε , πέρα από την Ελλάδα , τα παραδείγματα ήταν μάλιστα πολύ πιο εξοργιστικά σας βεβαιώ .
    Φυσικά καμία σύγκριση δεν μπορεί να γίνει με πολιτικούς σαν τον Αντενάουερ , τον Ντε Γκώλ και τους άλλους με τους …σημερινούς : είμαστε πολλά σκαλιά παρακάτω – σε όλο το φάσμα της ΕΕ επαναλαμβάνω.
    Πληρώνουμε λάθη ετών , όσο για την Ελλάδα δε , θα έλεγα κάπου 30 ετών , και δεν βλέπω ποιοί δεν συναίνεσαν σε όλα αυτά . Τις αδυναμίες του φορολογικού συστήματος σήμερα τις ανακαλύψαμε ; Το που τελικά πήγαιναν οι επιδοτήσεις δεν το ξέραμε ; Την παραοικονομία δεν την ξέραμε ; Ε , εκεί είμαστε .
    Πίκρα , ναί , μπόλικη. Συναίνεση δε ….άφθονη. Όσο για την ανάκαμψη αμφιβάλλω αν γνωρίζει η ΕΕ τι ακριβώς είναι και πότε θα το πετύχει , άρα ….το αυτό και δι’ ημάς ….και δια την ημετέραν … σωτηρίαν (;)

  9. «CRISIS? WHAT CRISES?», (The Supertramp, 1975)

    Ερώτησις κρίσεως 1: Σε ΠΟΙΟΥΣ χρωστάμε;;;
    Ερώτησις κρίσεως 2: Σε ΠΟΙΟΥΣ δανείσαμε, πέρισυ, 28 …δισεκατομμυριουλάκια;;; (Ή …Δις is not a problem???).

    ΥΓ. Παρεμπιπτόντως, η πρώτη εκτέλεση του (συγκλονιστικού) «Η αγάπη που χάθηκε στην σκόνη» είναι από τους «Τερμίτες». Εμπεριέχεται στο CD τους «Η Αμαρτωλή Μαρία», 1984, Virgin. (Στίχοι: Μιχάλης Μαρματάκης, Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, -που το πρωτοτραγούδησε).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s