Ο δικός μας εύθραυστος πολιτισμός !!!


Αγναντεύοντας τη Σαντορίνη! Τα κορίτσια της φωτογραφίας έχουν κάθε λόγο να ονειρεύονται το δικό τους αύριο στα δικά τους μέτρα. Καιρός να αγωνιστούμε μαζί τους. Κάθε λεπτό που χάνουμε, το αφαιρούμε από αυτά τα παιδιά.

Δεν ξέρω αν ζούμε τις τελευταίες μέρες της ελληνικής Πομπηίας, με τους θρασείς τους έρωτες, το ξόδεμα ψυχής και σώματος και την υπερβολή της ανθρώπινης φύσης.( Όσοι επισκεφθήκαμε την έκθεση στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης «Έρως: από τη “Θεογονία” του Ησιόδου στην ύστερη Αρχαιότητα» έχουμε μια εικόνα).Δεν ξέρω καν αν έχουμε ελπίδες επιστροφής στην εσωτερική ομαλότητα, στο στοχασμό, αν οι καρποί των λαθών μας έχουν φτάσει σε οριακό σημείο, ώστε να ξεβράσουν στην ακτή το σαν πίσσα κατάμαυρο περίβλημά τους. Δεν ξέρω τέλος αν το κλασσικό carpe diem που την έννοια του καταχραστήκαμε τα τελευταία χρόνια εξακολουθεί να θεριεύει ανάμεσά μας, καθώς λίγοι γνωρίζαμε ότι υπήρξε δείγμα των Ρωμαίων της παρακμής. Ξέρω όμως κάτι άλλο : ο πολιτικός πολιτισμός που η ελληνική κοινωνία οικοδόμησε δεν έχει άλλες αντοχές. Τετέλεσται. Αναζητείται ο επόμενος. Πώς όμως θα φτάσουμε ως αυτόν και ποιές θα είναι οι πολιτικές δυνάμεις που θα τον αναδείξουν ; Πολύ φοβάμαι ότι ακόμη και στη νέα εικόνα που θα επιχειρηθεί, θα υπάρξει το γοητευτικό, ανασταλτικό τραγούδι των Σειρήνων κι ένας Οδυσσέας πολυμήχανος μεν, αλλά ενδεχομένως στερημένος της επινοητικότητας του δικού μας μυθικού Οδυσσέα.

Στη δική μας άναρχη κοινωνία που δύσκολα μπαίνει σε καλούπια, που ο καθένας είναι μια άποψη από μόνος του, που η σύγκρουση πολλές φορές γίνεται μόνο για τη σύγκρουση και που η διάλυση προηγείται της σύνθεσης, μια κατηγορία πολιτών πιστεύει ότι τα πάντα θα ξεκαθαρίσουν μέσα από τη βία. Μέσα από μίνι-επαναστάσεις. Μέσα από νεκρούς( η γεύση στα χείλη των νεκρών της Μαρφίν δεν σβήνει με σφηνάκια) μέσα από νέα Πολυτεχνεία. Οι ιστορικοί λένε ότι η βία, όταν φτάνει στον παροξυσμό της γίνεται ο ιμάντας για τη νέα μετάβαση. Σωστά. Οι βίαιες ανατροπές εξακολουθούν να γοητεύουν. Είναι μέρος της ιδιοσυγκρασίας του ανθρώπου που βγήκε από τις σπηλιές και καθυπόταξε με τη βία του όπλου του τον περιβάλλοντα χώρο. Όμως η βία, λαϊκή ή εξουσιαστική εμπεριέχει την ανομία, θρυμματίζει τις βασικές αξίες του πολιτισμένου ατόμου και συνθλίβει την έννοια της αλληλεγγύης μεταξύ των γενεών, αυτό το παζλ των σχέσεων που δημιουργήθηκε στη διάρκεια των μεταπολεμικών χρόνων και σήμερα αποτελεί ξανά το ζητούμενο. Γι αυτό και είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη να αναδειχθούν αξιόλογοι πλην πραγματιστές ηγέτες, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη.

Καθ’όλη τη διάρκεια των ευρωπαϊκών ζυμώσεων για τη διάσωση της Ελλάδας διέκρινα στο βλέμμα πολλών ηγετών την αίσθηση της απαξίας. Την επιθυμία για τιμωρία των Ελλήνων. Κι αναρωτήθηκα «μα πώς κόντυναν έτσι οι ηγέτες της Ευρώπης ;» Την ίδια απορία διατύπωσε σε άρθρο του στο «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» ο δημοσιογράφος Ζαν Ντανιέλ. «Πώς έγινε και εξανεμίστηκαν οι ιδέες του Μονέ, του Σουμάν, του Αντενάουερ; Πού πήγε το σθένος των Μιτεράν και Κολ ; Γιατί δεν υπάρχουν μιμητές ;».Αλήθεια, πώς από ένα εγχείρημα με υφέρποντα πολιτικά χαρακτηριστικά φτάσαμε να ορίζουμε το μέτρο της ζωής μας με την άνοδο και την πτώση του ευρώ και με το σφυροκόπημα που μας επιφυλάσσουν καθημερινά οι αγορές, με ή χωρίς σπέκουλα;

Προφανώς οι καιροί μέσα από την παγκοσμιοποίηση και τις λάβρες κινήσεις των αγορών έχουν αλλάξει, μαζί τους και οι απαιτήσεις. Τα κόμματα, οι θεσμοί και τα συνδικάτα έχουν χάσει ένα μεγάλο κομμάτι της αίγλης τους, που σημαίνει ότι οι πολιτικοί εγκαταλείπουν τον πολίτη για να απευθυνθούν στον καταναλωτή, για τον οποίον– γράφει ο Ζαν Ντανιέλ- η πολιτική είναι αναχρονισμός. Και διερωτάται ο αρθρογράφος: Μήπως ρέπουμε προς τον λαϊκισμό ; Μήπως δημιουργούμε ζωτικό χώρο για νέους Μπερλουσκόνι ; Μήπως χαϊδεύουμε τ’ αυτιά της άκρας δεξιάς ; Τέτοιου είδους κίνδυνοι πράγματι διεισδύουν μαζί με τη βία στο σαρκίο των κοινωνιών μας. Αλλά ο άνθρωπος βρίσκει το θάρρος και αποτινάσσει οτιδήποτε καταστρεπτικό. Η σωτήρια στιγμή των υγιών εσωτερικών δυνάμεων. Γι αυτό και οι Ευρωπαίοι ηγέτες, στη συνέχεια των μηχανισμών στήριξης και των ταμείων αλληλεγγύης, ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους κι ας βάλουν μπροστά τα σχέδια για την πολιτική ένωση της Ευρώπης. Δεν χρειάζεται να ψάξουν πολύ. Αν διαβάσουν τι έλεγε ο Βαλερί την επομένη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θα καταλάβουν : «Βλέπουμε τώρα ότι η άβυσσος της Ιστορίας είναι αρκετά μεγάλη ώστε να μας χωρέσει όλους. Αισθανόμαστε τώρα ότι ένας πολιτισμός είναι τόσο εύθραυστος όσο και η ζωή μας…» Ναι, ο δικός πολιτισμός έναν αιώνα μετά είναι εύθραυστός!

Δημοσιεύεται στην Καθημερινή 16-5-2010

ριτς

Advertisements

4 thoughts on “Ο δικός μας εύθραυστος πολιτισμός !!!

  1. Nα συμφωνήσω σε όλα όσα θες
    εκτός απτην απαισιοδοξία και
    τους ηγέτες, πού δε μιμούνται,
    όμως κρατάω μία ακόμη αντίρηση,
    -έχουσιν γνώση οι φύλακες
    και θεράποντες οι παροικούντες
    την Ιερουσαλήμ πού απέταξαν
    παραδοσιακές ευκολίες,
    είναι δε παρόντες και στη TV
    ικανοί ηγέτες.
    καλή σου μέρα.

  2. Μμμ γι’ αυτό και είμαι υπερ των ήρεμων λύσεων, οι οποίες όμως απαιτούν συνυπολογισμό όλων των «δίκιων» και κοινωνίες της γνώσης και της αλληλεγγύης. Αλλά τα πράγματα δυσκολεύουν γιατί όταν είναι η ώρα των ήρεμων λύσεων, συνήθως αυτές είναι ορατές μόνο από λίγους, όσους «φιλοσοφούν», ενώ όταν η ανάγκη γίνει ορατή από τους πολλούς, τότε συνήθως έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι.
    Ε αν είναι να γίνει με επανάσταση… ας γίνει κι έτσι. Αν και πάλι μετά στον ίδιο κύκλο θα καταλήξουμε…
    Χάος.

  3. καλημέρα. Το μπλογκ τόχω εγκαταλείψει στην τύχη του και με λυπεί αφανταστα, αλλα δεν μπορώ ναμαι σε τόσα πολλά μέσα πια. Νυσάφι. Οπότε, ας μη παρεξηγήσουν οι φίλοι που δεν απαντώ εγκαίρως.

    @GB
    το σχολιο σου ειχε παει στα σπαμ!!! Γιατί, άραγε; Δεν φαντάζομαι ναχει σχέση με αυτά που γράφεις, τα οποία κατα τη γνώμη μου είναι εξαιρετικά ;

    @Darthiir the Abban
    γεια σου Καμηλιέρη μου.μακάρι να πλησιάσουμε, έστω και σε μικρή απόσταση τις κοινωνίες αλληλεγγύης και φυσικά τις κοινωνίες της γνώσης. Ομως προς το παρόν δεν υπάρχει το υπόβαθρο.

  4. Γιατί δεν υπάρχουν μιμητές-διάδοχοι των Μονέ , Ντε Γκωλ , Αντενάουερ ! Ναι . ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ . That is the question !!!
    Κι η απάντηση είναι απλή – πολύ κακό αυτό.

    Εχετε δει μερικούς πατεραδες που δουλεύοντας νύχτα-μέρα με μόχθο αλλά και αφοσίωση έχτισαν μια περιουσία ; Κι έχετε δει μερικούς γιούς αυτών των πατεράδων που το ριξαν στην τεμπελιά και στην άστατη ζωή και τα εξανέμισαν όλα αυτά και δεν έμεινε τίποτα ; Ε , αυτό συμβαίνει κι εδώ .
    Η πείρα των γενναιών είναι διαφορετικές και άρα τα κίνητρά τους και συνεπώς η ηθική τους . Οι δομητές της Ευρώπης έζησαν το πρόβλημα πολύ δυνατά, πολύ άμμεσα και άρα αναγκάστηκαν να οραματιστούν την λύση , εκείνη που θα σταμάταγε τα αλληλοφαγώματα που μας επέβαλαν δύο παγκόσμιους πολέμους . Η γεννεά του σήμερα δεν γνώρισε τον κίνδυνο της φαγωμάρας των εθνών που τελικά κατέληξε στην αλληλοκαταστροφή : γνώρισε τον 2ο ΠΠ κυρίως απ τα φιλμς του …Χόλλυγουντ . Αντε εσύ τώρα να τους πεις τι μπορεί να φέρει και πάλι μια αλληλοφαγωμάρα στην Ευρώπη. Κι εδώ να βρίσουμε και ολίγον τα ( κυρίως ευρωπαικά) ΜΜΕ που διακύρηξαν το δόγμα : «Η Ευρωπαική Ενωση μας έφερε την ειρήνη – παλιά είχαμε ποόλεμο κάθε 20 χρόνια» – άρα καλή η Ευρώπη και να της δέχεστε ως έχει χωρίς αντίιρρηση , ήταν το κρυφό μύνημα της προηγούμενης δοξασίας .
    Ο αντίλογος ήταν ότι : ‘Η ειρήνη μας επέτρεψε να κάνουμε την ΕΕ κι αν η ειρήνη μας λείψει , το ίδιο θα γίνει και με την ΕΕ και την Ευρώπη όλη ‘. Αυτό το ήξεραν όλοι και το ξέρουν ακόμα , αλλά έτυχε το 2005 να το δηλώσει δημόσια μόνο ο Λε Πεν ! Αλλά ….» αυτός είναι φασίστας μην τον ακούτε αυτόν , ΝΑ ΑΚΟΥΤΕ ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ » …ηταν το κρυφό απώτερο μύνημα κάτω απο τα λόγια αυτά

    Κοινώς : οι νυν Ευρωπαιοι πολιτικοί νοιάζονται να περάσουν ένα μύνημα να βάλουν στο χέρι τον ευρωπαικό λαό και να τον παίξουν στα μέτρα τους . Δεν τους νοιάζει τι όνειρα είχαν και γιατί οι Μονέ και οι άλλοι. Θέλουν να γευθούν τα έτοιμα από τον κόπο των πατεράδων τους , όχι να δημιουργήσουν ή να διατηρήσουν .

    Μένω στο εξωτερικό σε μια χώρα με πολλές εθνικότητες που ζουν στις ίδιες γειτονιές. Μίλαγα λοιπόν με τον ταβερνιάρη μου που είναι Πορτογάλλος και μου είπε : «Αμα είσαι πολιτικός μιας χώρας κλέβεις ανάλογα με το πόσους κατοίκους έχει . Αμα κάνεις μια μεγαλύτερη ένωση , αποκτάς περισσότερους υπηκόους και άρα βγάζεις περισσότερα . Είναι θέμα το πόση πελατεία φτιάχνεις για την μπίζνα σου»

    Κι αυτή είναι η εντύπωση πολλών απλών κατοίκων στην ΕΕ σήμερα και μάλιστα ανεξάρτητα του μορφωτικού τους επιπέδου . Εγώ κι ο ταβερνιάρης μου πιστεύουμε το ίδιο ακριβώς έστω κι αν θεωρητικά μας χωρίζουν πτυχία πολλών επιπέδων. Αμα λοιπόν το βλέπει καθαρά κι ο απλός πολίτης της ΕΕ παει να πει ότι πρόκειται για μια μεγάλη αλήθεια

    Εκεί είμαστε και ΕΚΕΙ βρίσκεται το όλο πρόβλημα ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ μαζί. Οτι κι αν μας κατηγορούν εμάς τό χουν κάνει και οι άλλοι στην ΕΕ . Δεν φταίμε εμείς για όλα. Καθόλου. Οσο δε για τις ελληνικές κυβενρήσεις , όχι δεν θα σας το πούν , ότι κατάντησαν οι δήμαρχοι της Ευρώπης . Γιατί μόνο σε τέτοια θέματα μπορουν να αποφασίσουν . Θέματα οικονομίας , μισθών , συντάξεων , παροχών , εξωτερικής πολιτικής κλπ….αυτά ΟΙ ΕΞΩ . Κι οτι άλλο σας λένε είναι ένα απλό ψέμα. Και όσο πάει ….όσο το πουλήσουν …μέχρι να ….Τί να ; Να έρθει το κοινωνικό μπαμ ! Και τότε θα βγάλουν αληθινους τους Λε Πεν . Η ακροδεξιά υπάρχει μόνο όταν η Δημοκρατία αυτοξευτελίζεται. Η αποτυχία της Δημοκρατίας προετοιμάζει την διαδοχή του λαϊκισμού της Ακρας Δεξιάς. Πρόκειται για ιστορικό φαινόμενο , όχι για απλή πρόταση

    Είναι τόσο απλό να εξηγήσεται λοιπόν τόσα και τόσα φαινόμενα γύρω μας αν καταλάβετε την παραπάνω λογική

    Χαιρετισμούς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s