Αντινομία μύθου και λογικής

Πρόσωπα

Της Pίτσας Mασούρα ( Καθημερινή της Κυριακής)

Ο Πλάτων

Οι λαοί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης έμαθαν να ζουν με μύθους, οράματα και όνειρα. Σπανίως κινήθηκαν στα όρια της πραγματικότητας, ακόμη κι όταν εστίαζαν προκλητικά στον υλισμό της. Ήταν θέμα φυγής, διαγραφή της υπαρξιακής φόρτισης, επουλωτική λύτρωση. Ο μύθος χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα από τον Πλάτωνα  και ήταν γι’ αυτό αποδεικτικό καταφύγιο στην προσπάθειά του να τεκμηριώσει ένα μεταφυσικό πρόβλημα. Αργότερα έγινε ανάγκη για να αναπτυχθεί ο πατριωτισμός, να διαφυλαχθούν τα όσια και τα ιερά, να δημιουργηθεί η αλυσίδα της συνέχειας. Σήμερα, η δική μας μυθοπλασία μοιάζει με πάσσαλο τοποθετημένο σε λάθος φράχτη. Αταίριαστη κατασκευή! Εισήλθαμε αισίως στην εποχή της απο-μυθοπλασίας, των ανύπαρκτων οραμάτων και των εφιαλτικών ονείρων. Οι μύθοι δεν φυτρώνουν σε ατομιστικά εδάφη. Χρειάζονται μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις για να ευδοκιμήσουν, να γίνουν καρπεροί και με τον καιρό να αποκτήσουν την περιοδικότητα του καρπού. Κι όπως κυλάει ο καιρός κι οι κοινωνίες μας σφραγίζονται ως ατομιστικές, παρότι ξέρουμε ότι του χρόνου δεν θα ’χουμε σοδειά, εμείς κοιτάμε το αλέτρι από απόσταση ασφαλείας. Ποιος και γιατί να οργώσει ένα χωράφι που αύριο μπορεί να ’ναι και χέρσο; Ποιος και γιατί να επενδύσει σε ανύπαρκτα οράματα, όταν προαπαιτείται η απόλυτη προσήλωση στο σήμερα; Και ποιος, τέλος, να αντέξει τα εφιαλτικά ονείρατα που επιτείνουν τους τερατόμορφους φόβους;

Σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις, κάποιοι επιμένουν να ξαναστήσουμε τους μύθους. Δεν ξέρω. Είναι τόσο γρήγορες οι κινήσεις των σκακιστών, τόσο ταχυδακτυλουργικές οι κινήσεις των κερδοσκόπων και τόσο εμφανής ο θρίαμβος της οικονομίας, ώστε περισσεύει ελάχιστος ζωτικός χώρος για νέες μυθοπλασίες. Υπάρχει όμως ένας λαός που, φαινομενικά τουλάχιστον, παραμένει προσδεδεμένος στους μύθους του. Είναι ο λαός του Ισραήλ. Και παρότι οι καιροί απαιτούν πραγματισμό, τοπικές συνεργασίες και ηπιότερες αντιδράσεις, οι ισραηλινές ηγεσίες, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, παγιδεύονται σε διόλου αθώα παραμύθια.

Τζέρεμι Μπεν Αμι

Θέλω όμως να σταθώ σε μία μάλλον σημαντική αλλαγή που συντελείται στους Εβραίους της Διασποράς. Στις ΗΠΑ, όπου ζουν πάνω από πέντε εκατομμύρια Εβραίοι (όσος και ο πληθυσμός του Ισραήλ), λειτουργεί από το 1951 έως τις μέρες μας το εβραϊκό λόμπι, με την ονομασία American Israel Public Affairs Committee (AIPAC). Απαρτίζεται από 100.000 μέλη, τα οποία εργάζονται για την υπεράσπιση των ισραηλινών συμφερόντων και τη διασφάλιση της στήριξης των ΗΠΑ προς το κράτος του Ισραήλ. Θεωρείται συντηρητικό λόμπι και είναι γνωστό το πόσο σοβαρά λαμβάνεται υπόψη η δύναμή του στις εκλογικές αναμετρήσεις για τον Λευκό Οίκο. Το 2008, όταν το Μεσανατολικό εισήλθε στη χειρότερη φάση του, μια νέα οργάνωση με την ονομασία JStreet, εμφανίστηκε στις ΗΠΑ. Ιδρυτής της, ο Τζέρεμι Μπεν Αμι  και στόχος της η προσέγγιση της γενιάς μετά το Ολοκαύτωμα. Ένα σχήμα αριστερόστροφο και σε πλήρη διαφωνία με τις θέσεις του AIPAC. Στη Γαλλία, όπου ζουν πάνω από 490.000 Εβραίοι της διασποράς, υπάρχουν τρεις διαφορετικών πολιτικών αποκλίσεων οργανώσεις. Η CRIF, από την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που σήμερα έχει κάνει στροφή προς τα δεξιά, η UJFP, οργάνωση που πρεσβεύει την ειρήνη και παλεύει γι’ αυτήν και, τέλος, η νεώτερη όλων, που εκπροσωπεί τους Εβραίους της Ευρώπης (JCall). Τα μέλη της αντιτίθενται δημοσίως στην επέκταση των εβραϊκών οικισμών. Σ’ αυτό το τελευταίο κίνημα –έτσι το αποκαλούν οι ιδρυτές του– έχουν ενταχθεί (ή στηρίζουν) ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί και ο Αλέν Φίνκιελκροτ. Το κίνημα θεωρείται κεντρώο σε σχέση με το αμερικανικό JStreet που αριστερίζει και δεν το κρύβει.

Peter Beinart

Σε άρθρο του στο New York Books Review, ο δημοσιογράφος Peter Beinart  αναφέρει ότι οι παραδοσιακές εβραϊκές οργανώσεις χάνουν μέσα απ’ τα χέρια τους τις νέες γενιές και ψάχνουν να βρουν τρόπους να… στήσουν ένα νέο σιωνισμό! Στήνεται,άραγε; Σε έρευνες που έγιναν πρόσφατα, οι νέες γενιές των μη υπερορθόδοξων Εβραίων της Αμερικής είναι πολύ λιγότερο προσκολλημένες στο Ισραήλ,ενώ πολλοί φοιτητές στις συζητήσεις τους χρησιμοποιούν τη λέξη «αυτοί» κι όχι «εμείς». Αποστασιοποίηση, δηλαδή. Είναι οι φοιτητές που ζητούν απεγνωσμένα ειρήνη κι όταν τους δείχνουν φωτογραφίες με πράξεις βίας εκ μέρους των Παλαιστινίων, οι νέοι κάνουν λόγο για ξεπερασμένα και άδικα ισραηλινά στερεότυπα.

Οι ταχύτητες των εποχών οδηγούν σε θεαματική αντινομία μύθου και λογικής!

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 27-6-2010

Advertisements

Είστε για λίγες διακοπές;

Προσωπα

Της Pιτσας Mασουρα

Οι γενιές μας είναι αυτές που ανακάλυψαν το παρόν. Μυστικά και ο καθένας για τους δικούς του λόγους ευζωίας συναποφασίσαμε ότι η πυξίδα του σήμερα είναι η ακριβέστερη. Γιατί; Μα, στοχεύει κατευθείαν στο άτομό μας και στο ευειδές μας σώμα. Τίποτα δεν αφήσαμε να μπει στο ζύγι. Τίποτα δεν αφήσαμε να γίνει αντικείμενο εξορθολογισμού, να μοιραστεί η ζωή ανάμεσα στο χθες, το σήμερα και το αύριο. Η έγνοια για το αύριο μετεξελίχθηκε σε περιττή έγνοια. Εμοιαζε ματαιοπονία να δουλεύεις εσύ για να ζήσουν καλύτεροι οι επόμενοι. Να θυσιάζεις την ατομική σου ευμάρεια για να διασφαλίσεις στις μεταγενέστερες γενιές αξιοπρεπείς μισθούς και ημι-αξιοπρεπείς συντάξεις. «Κάτω το χρέος μου προς τους προγόνους μου, είμαι ολοκληρωτικά σύγχρονος του εαυτού μου self made man. Ζήτω η φαουστική συμφωνία που επιτρέπει να ζω πάνω από τα μέσα μου, υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών μου» αναφωνούν οι συγγραφείς.

Σήμερα, αυτή η φιλοσοφία αποδεικνύεται φαιδρή. Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις κοιτάμε με δέος τα βλαστάρια μας για τα οποία δεν φροντίσαμε να τους εξασφαλίσουμε παρά μόνον ντουβάρια, ίσως και βίλες με πισίνες, χωρίς ποτέ να αναρωτηθούμε πώς θα διατηρήσουν αυτόν τον καταναγκαστικό υλισμό, από τη στιγμή που θα ζουν σ’ ένα εύθραυστο, μεταβλητό εργασιακό περιβάλλον, δίχως σπουδαία προοπτική συνταξιοδότησης και δίχως προοπτική αξιοπρεπούς περίθαλψης. Τώρα μας απέμεινε η φωταύγεια που όμως δεν μπορεί από μόνη της να εξασφαλίσει τα προς το ζην των παιδιών μας. Κάποιος ευστόχως θα πει, μα ας δουλέψουν κι αυτά. Ας σφίξουν το ζωνάρι, όπως οι παππούδες μας. Ας ματώσουν, όπως μας προτρέπουν οι πολιτικοί αρχηγοί. Νομίζω όμως ότι οι κοινωνίες προχωρούν όταν επιτυγχάνουν την αλληλένδεση των γενιών. Οταν οι ανιόντες και οι κατιόντες δεν είναι οικισμοί μοναχικοί σε λιβάδια, αλλά αδιαχώρητο σύνολο, με συγκεκριμένες υποχρεώσεις και δικαιώματα. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν καταφέραμε. Αντιθέτως, μείναμε πιστοί στην ιδεολογία του Νίτσε ότι ο άνθρωπος γνωρίζει καλά να μετατρέπει τον μόχθο του σε χρήμα και διαρκώς σε περισσότερο χρήμα, άρα και σε διαρκώς περισσότερο μόχθο.

Ο Πασκάλ Μπρικνέρ έγραφε ότι αυτό που απειλεί τον άνθρωπο – μονάρχη της Δύσης είναι η ίδια του η οίηση. Αν δεν θέλει να γίνει ο χειρότερος εχθρός του εαυτού του, οφείλει να θέσει όρια στις υπέρμετρες ορέξεις του, να ξεφύγει από τη μέγγενη του αχόρταγου και γκρινιάρικου βρέφους. Μια δημοκρατία μπορεί να πεθάνει από έρποντα αυταρχισμό, αλλά μπορεί να πεθάνει και από τις ίδιες της τις αξίες, όταν τις επικαλείται κάθε τρεις και λίγο για να ικανοποιήσει τις τρελές απαιτήσεις της μιας ομάδας ή της χ μειονότητας… Και να ’μαστε τώρα γυμνοί πρωτόπλαστοι στην αρχή της περιόδου των διακοπών μας. Της επιδοτούμενης μεταπολεμικής καλοκαιρινής ανάπαυλας. Ο εργαζόμενος στο επίκεντρο της τουριστικής βιομηχανίας. Βομβαρδιζόμενος από διαφημίσεις σε τόπους αναψυχής, όπου το χρήμα… δεν παίζει κανέναν ρόλο, μιας και η απαλλαγή από το στρες γίνεται must και αυτοσκοπός. Ξεφυλλίζουμε περιοδικά και εφημερίδες. Τηλεφωνιόμαστε με φίλους. Προτείνουμε και αντιπροτείνουμε ταξίδια, προορισμούς. Ελκυστικά τα πακέτα με μια πρώτη ματιά. 345 ευρώ το άτομο. Ενθουσιασμός που όμως χάνεται γρήγορα. Γιατί; Γιατί δεν είμαι μόνος. Έχω σύζυγο και δύο παιδιά. Άρα, πολλαπλασιάζουμε το αρχικό ποσό επί… Οk. Ας προσθέσουμε τώρα τα μικροέξοδά μας. Με μέτρο, ναι, προφανώς. Ένα παγωτό, μια σαλάτα το μεσημέρι, κάνα σάντουιτς το απόγευμα… Ουφ, αυτή η πρόσθεση! Μα πώς τα καταφέρνει πάντα να μας ανατρέπει τον ελάχιστο ενθουσιασμό που μας απέμεινε;

Λουκια Ρικάκη και Μαριέττα Πεπελάση ( δεξιά)

Παλιότερα, ο αείμνηστος Αντώνης Καρκαγιάννης έλεγε ότι οι διακοπές είναι αστικό κατάλοιπο κι εκείνος δεν έκανε ποτέ διακοπές. Αντε να πεταγόταν ώς τα αγαπημένα του Αμπελάκια. Άθελά του μας δημιουργούσε ενοχές, παρότι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ήταν φουλ υπέρ των διακοπών και εξακολουθεί να είναι. Οι ψυχολόγοι λένε ότι οι διακοπές απελευθερώνουν τον άνθρωπο από το στρες της χρονιάς, αν και ορισμένοι εξ αυτών, όπως η φίλη Μαριέττα Ρήγα-Πεπελάση θέτουν μια άλλη παράμετρο, λέγοντας ότι οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής μάς έχουν εγκλωβίσει σε μια κοινωνία που δεν έχει καμία σχέση με την έννοια των διακοπών. Ο άνθρωπος αδυνατεί να χαρεί με τη φύση και την ηρεμία που συνεπάγονται οι διακοπές. Στο «Ιδού ο Άνθρωπος», ο Νίτσε λέει: ένα πιάτο φαΐ, ένα ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, μια ήσυχη συνείδηση. Δεν χρειαζόμαστε κάτι άλλο! Είναι κανείς ανάμεσά μας που αντιλαμβάνεται το νόημα της προτροπής του Νίτσε;

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 20-6-2010

ριτς

Με το ποδήλατο στο χέρι….

ποδηλατάδα στην αγαπημένη Θεσσαλονίκη

Tης Ριτσας Μασουρα ( Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή,17-6-2010)

Και ξαφνικά εν μέσω μιας μη αναμενόμενης υποβάθμισης της Moody’s, η υπουργός Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη θέλησε να μας προσφέρει σταγόνες αισιοδοξίας. Λογικό. Οταν μια κυβέρνηση διακρίνει γύρω της τον διάχυτο καθηλωτικό φόβο έχει καθήκον να στήνει οράματα. Οι άνθρωποι, ακόμη και στα καλύτερά τους, αρέσκονται στα οράματα. Τους δίνουν την αίσθηση της συνέχειας. Φανταστείτε τώρα πόσο καταλυτικό ρόλο μπορεί να παίξει για τον απογοητευμένο πολίτη το «ανέξοδο» γι’ αυτόν όραμα της ανάπλασης της Αθήνας. Τουλάχιστον να ’χουμε μια όμορφη πόλη, λένε όλοι.

Η υπουργός, σεμνή όπως πάντα, μας έκανε να νιώσουμε ότι σε μικρό χρονικό διάστημα θα αξιωθούμε μια εξευγενισμένη πόλη με πάρκα και κορωνίδα το μητροπολιτικό πάρκο του Ελληνικού, με μικρά κηπάρια, όπου ανέμελοι γονείς θα παίζουν με παιδιά-δυνάστες, με μονοδρομήσεις οδικών αρτηριών, με πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου προκειμένου να εξελιχθεί σε ποδηλατόδρομο, με παρεμβάσεις στη γραφική Ευριπίδου. Ενθουσιασμός! Ενθουσιασμός κυρίως για τους ποδηλατοδρόμους, μιας και το ποδήλατο παραπέμπει στην παιδική ηλικία της ανεμελιάς και για πολλούς συνειδητοποιημένους οικολογικά Αθηναίους αποτελεί τρόπο ζωής. Ως τώρα, κάθε φορά που βλέπαμε έναν ποδηλάτη να κυκλοφορεί ανάμεσα σε μας τους οδηγούς-κάφρους συνέβαιναν δύο τινά: ή κάναμε τα πάντα για να τον προφυλάξουμε, με κίνδυνο να πάθουμε εμείς ζημιά, ή του δείχναμε πόσο ισχυρότεροι και ωραιότεροι είμαστε. Αραγε, θα αλλάξει αυτό;

Η πλατεία Αρεως στην Τρίπολη

Παρά τον ενθουσιασμό μου, ωστόσο, μια απορία την έχω: ποια είναι η σκοπιμότητα της πεζοδρόμησης της Πανεπιστήμιου, ως προς το σκέλος των ποδηλάτων βεβαίως. Γιατί για το άπλωμα των καφενέδων, να απαντήσουν οι ειδικότεροι εμού. Aς πούμε, όμως, πως κατηφορίζουμε την Πανεπιστήμιου προς την Ομόνοια. Και μετά; Μετά δεν έχουμε παρά να επιστρέψουμε στο Σύνταγμα και άντε πάλι απ’ την αρχή. Μου θυμίζει την πλατεία του Αρεως στην πατρίδα του πατέρα μου, την Τρίπολη, που με τα ποδήλατα ανεβοκατεβαίναμε την πλατεία επί ώρες μέχρι να φάμε με τους γονείς μας το υπέροχο παγωτό της εποχής. Εδώ, όμως, χάνω κεφάλαια, φοβάμαι, όπως νομίζω ότι χάνω κεφάλαια και στο θέμα του Μητροπολιτικού Πάρκου, στο Ελληνικό, το στοιχειωμένο πάρκο. Εξαγγέλθηκε από τον Σημίτη το 2001 και από τον Σουφλιά το 2007. Τότε, ο Στέφανος. Μάνος είχε δημοσιεύσει στην «Κ» άρθρο με τον τίτλο «Το μεγάλο έγκλημα σε βάρος της Αθήνας», όπου εξηγούσε γιατί «η απόφαση της κυβέρνησης να μετατρέψει 5.000 στρέμματα του αεροδρομίου του Ελληνικού σε μητροπολιτικό πάρκο ήταν μια απίστευτη επίδειξη ματαιοδοξίας νεόπλουτων και τρανή απόδειξη βαθιάς πνευματικής κούρασης».

Δεν αδικώ την Τίνα. Οι υπουργοί, υπό το άγχος της παρουσίασης κυβερνητικού έργου -καθότι επιτηρούμενοι, ξεπερνούν τα όρια του εφικτού και πελαγοδρομούν. Στο τέλος της μέρας πολλά θα έχουν χαθεί ανάμεσα στις συντεχνίες, τα συμφέροντα των δήμων και των μύριων φορέων. Τελικά, για να μη μένει πάντα ο πολίτης μόνος με το ποδήλατο στο χέρι, ίσως θα ήταν προτιμότερο να θέτουμε μικρότερους και περισσότερο λειτουργικούς στόχους, αν θέλουμε να ελπίζουμε σε κάτι.

Η Πανεπιστημιου ..κάποτε/

Νεοκεμαλισμός -νεοοθωμανισμός. Το καινούργιο παιγνίδι της Τουρκίας

Προσωπα

Της Pιτσας Mασουρα

Βούλα Μάστορη

Η Τουρκία παραμένει πρόκληση και αίνιγμα ταυτοχρόνως. Είναι δίπλα μας, αλλά και χιλιάδες μίλια μακριά μας. Στις ψυχές, και όχι μόνο. Για πολλούς αίρει τα δεινά των Ελλήνων, τον πόνο από την απώλεια της Πόλης (αχνός πόνος!). Για τη σφαγή της Σμύρνης, τον ξεριζωμό των Μικρασιατών. Ακόμη και σήμερα, σε καιρούς ανάδελφους, αποθεωτικούς της μη ιστορίας, σε καιρούς άκριτου διεθνισμού και μιας προσπάθειας συμψηφισμού των πράξεών μας, ως έθνους, αυτή η απώλεια εξακολουθεί να αποτυπώνεται σε βιβλία. Πολλές φορές με τρόπο μονόπλευρο, συναισθηματικά φορτισμένο. Συναντάμε βιβλία με αναμνησιολογικές περιγραφές από δεύτερο και τρίτο χέρι -ένας παππούς, μια πανέξυπνη Σμυρνιά θεια, μια ψυχοκόρη, μια νενέ- αλλά και βιβλία «αγαπησιάρικα», μείγμα της ιστορικότητας της ελληνικής Ιωνίας και των ηθών των ανθρώπων της, λίγο πριν αφεθούν στον θάνατο ή συναντηθούν με τη ζωή καταμεσής του Αιγαίου. Ενα τέτοιο βιβλίο -είχα την ευκαιρία το βράδυ της Δευτέρας να παραβρεθώ στην παρουσίασή του- είναι το «Το παραμύθι των ψυχών» της συγγραφέως και φίλης Βούλας Μάστορη. Μια άλλη φορά θα σας πω το πόσο λάγνα είναι η ομορφιά του.

Κιλιτσντάρογλου

Προφανώς υπάρχουν και αυτοί που καταφεύγοντας στη λογική του λιγότερου κακού και της επούλωσης των πληγών πιστεύουν σε μια σταθερή πορεία οριστικής συμφιλίωσης. Και πλάθουν σενάρια και υπερβάλλουν σε δηλώσεις και εκτινάσσουν στα ύψη της πολιτικής επικαιρότητας την κουβέντα ενός και μόνον αξιωματούχου, παρουσιάζοντάς την ως τη δήλωση του αιώνα. Ετσι είναι όμως αυτές οι παλιές ιστορίες. Δύσκολα προχωρούν και ακόμη πιο δύσκολα μπορούμε να τις διαχειριστούμε. Προ ημερών, από κεκτημένη διαστροφή, διάβαζα για τον νέο αρχηγό του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος της Τουρκίας, αυτόν που αντικατέστησε τον Ντενίζ Μπαϊκάλ που αποπέμφθηκε γιατί είχε μπλέξει την πολιτική με τους παράνομους έρωτές του. Ο νέος αρχηγός, λοιπόν, ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου αποκαλείται «Γκάντι Κεμάλ». Είναι, λένε, πολύ πράος άνθρωπος και αν κάτι επιχειρεί σ’ αυτή την πρώτη αρχηγική φάση είναι να στήσει έναν καινούργιο μύθο: αυτόν του νεοκεμαλισμού, προφανώς στον αντίποδα του νεοοθωμανισμού του διδύμου Ερντογάν – Νταβούτογλου. Ο Κιλιτσντάρογλου στοχεύει να ωραιοποιήσει τον κεμαλισμό, να τον κάνει προσιτό στις πλατιές λαϊκές μάζες, να τον απογυμνώσει από το πληθωρικό παρελθόν του. Αλλά κάνει και κάτι ακόμη: επιστρέφει στην εργατική και τη μεσαία τάξη, ενώνει την τουρκική Αριστερά και αφήνει πολλά περιθώρια στην ισλαμική θρησκεία. Ενας ιμάμης συμμετέχει στη συνέλευση του κόμματος και πολλές είναι οι μαντιλοφορούσες γυναίκες.

Μεντερές

Τους τελευταίους μήνες είναι πολλά τα δημοσιεύματα στον τουρκικό Τύπο για το τεχνικά άρτιο «μπρα ντε φερ» ανάμεσα στις δύο Τουρκίες. Αθλημα στην παλαίστρα του μέλλοντος θα το αποκαλούσα, αλλά προς το παρόν οι γνώσεις είναι λιγοστές και η φαντασία τερατώδης. Ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου προφανώς αισθάνεται χρέος του να περισώσει την πάλαι ποτέ τουρκική ελίτ, την δυτικοτραφή Τουρκία, τη φίλη χώρα της Αμερικής, αυτήν που άφηνε τους στρατηγούς να αλωνίζουν, που έπασχε από μικρόνοη αλαζονεία, που είχε έναν Μεντερές, ένα σκληρό κουρδικό στοιχείο, έναν Οτσαλάν, χιλιάδες νεκρούς στις μάχες και χιλιάδες αντιστασιακούς στις φυλακές από τον στραγγαλισμό του ΡΚΚ. Τι μπορεί να πετύχει σήμερα πια ο ηγέτης του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, σε μια εποχή που η άλλη Τουρκία, η νεοοθωμανική, κινείται σαν prima ballerina των Μπολσόι μέσα από μια άψογη τεχνική και εμμονή στη λεπτομέρεια; (Ας θυμίσουμε ότι στο παρελθόν η τέχνη και ιδιαίτερα τα μπαλέτα Μπολσόι είχαν χρησιμοποιηθεί ως διπλωματικό εργαλείο επαφής με άλλους λαούς, αλλά και ως εργαλείο προπαγάνδας.)

Νταβούτογλου

Στο βιβλίο του «Σταυροφόροι χωρίς Σταυρό», ο Σταύρος Λυγερός σημειώνει ότι, σε αντίθεση με τους κεμαλιστές, οι νεοοθωμανιστές εμφανίζονται λιγότερο άκαμπτοι. Δεν νιώθουν μεγάλη ανάγκη να απολογούνται για τις γενοκτονίες των Νεότουρκων και για τις εκκαθαρίσεις και τους διωγμούς που πραγματοποίησε το κεμαλικό καθεστώς. Ελληνες, Αρμένιοι, Χριστιανοί… το χθες! Οι νεοοθωμανιστές φρεσκάρουν τα χαρακτηριστικά τους μέσα από την καταφυγή στην οθωμανική αυτοκρατορία, μέσα από περιγραφές για τις υδάτινες αρτηρίες, από τον θαλάσσιο ζωτικό χώρο και το Αιγαίο. Και όλος αυτός ο αναζωογονητικός για την Τουρκία άνεμος πνέει ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου «Το στρατηγικό βάθος» (εκδόσεις Ποιότητα). Το βιβλίο αποτελεί εγχειρίδιο της σημερινής τουρκικής διπλωματίας που με βάση τη γεωγραφική θέση της χώρας και την οθωμανική κληρονομιά της επιχειρεί να διασφαλίσει στρατηγικό βάθος και επιρροή σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο. Τα πρώτα δείγματα του νεοοθωμανισμού τα είδαμε στον τελευταίο πόλεμο στο Ιράκ και τη στάση της Τουρκίας έναντι της κυβέρνησης Μπους. Τα βλέπουμε και τώρα με τη σκλήρυνση της στάσης της Αγκυρας έναντι του Ισραήλ και τον τρόπο που αυτοπλασάρεται στη Μέση Ανατολή. (Μια αναπόφευκτη ενδοχώρα). Μήπως πρέπει κι εμείς να διδαχθούμε κάτι από τους τρόπους που η σημερινή Τουρκία διαχειρίζεται τα του οίκου της, και όχι μόνο;

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_13/06/2010_403984

Μουσείο Ηρακλειδών :Ο Μαραθωνοδρόμος του Κόσμου ( Εκθεση)

BagArt από τον Thitz

«Ο Μαραθωνοδρόμος του Κόσμου»
μεταφέρει ένα ισχυρό μήνυμα ειρήνης, πολιτισμού και αγάπης για το περιβάλλον

4 Ιουνίου – 14 Αυγούστου 2010

είσοδος ελεύθερη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της έκθεσης  του Γερμανού καλλιτέχνη Thitz, με τίτλο «Ο Μαραθωνοδρόμος του Κόσμου», το βράδυ της Πέμπτης 3 Ιουνίου στο Μουσείο Ηρακλειδών. Την έκθεση, που διοργανώνει η Περιβαλλοντική Οργάνωση «Ελλάδα Καθαρή», στο πλαίσιο του 12ου Eco Art Festival , εγκαινίασαν η κα Κάρλα Μπερ Μανωλοπούλου, πρόεδρος της οργάνωσης «Ελλάδα Καθαρή», ο κος Νικόλαος  Κοντοπρίας, Διευθυντής του Μουσείου Ηρακλειδών, η κα Ειρήνη Κομνηνού, εκπρόσωπος του  Υπουργείου Πολιτισμού-Πολιτιστικό Σημείο Επαφής της Ελλάδος, ο κος Σπύρος Ζαχάρης, Δήμαρχος Μαραθώνα,  ο κος Guy Feaux de la Croix, Αναπληρωτής Πρέσβης της Γερμανικής Πρεσβείας, ο κος Σπύρος Μερκούρης, Πρόεδρος της Οργάνωσης «Ορίζοντες Δράσης» και η κα Μαρία Πολίζου, Διευθύντρια του Μουσείου «Δρομέας».


Στη διάρκεια της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε ένα δρώμενο Bag Art στον πεζόδρομο της οδού Ηρακλειδών, μπροστά από το Μουσείο, όπου περαστικοί είχαν τη δυνατότητα να ζωγραφίσουν τη δική τους σακούλα, με την υποστήριξη του Thitz!

Συνημμένη φωτογραφία: BagArt Event

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, η Περιβαλλοντική Οργάνωση «Ελλάδα Καθαρή» θα πραγματοποιήσει Παιδικά Εικαστικά Εργαστήρια Bag Art στην αίθουσα εκπαιδευτικών προγραμμάτων του Μουσείου Ηρακλειδών, για την ευαισθητοποίηση παιδιών που φοιτούν στις τάξεις του δημοτικού, με δωρεάν συμμετοχή αλλά απαραίτητη την κράτηση θέσης.

Το πρώτο από τα Παιδικά Εικαστικά Ερηαστήρια πραγματοποιήθηκε με μεγάλη συμμετοχή και ενθουσιασμό από τα παιδιά, το Σάββατο  5 Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, από ώρα 13:30 έως 15:00

Συνημμένη φωτογραφία: «Παιδικό Εργαστήρι»

Επόμενα προγραμματισμένα εργαστήρια από την «Ελλάδα Καθαρή» στο Μουσείο Ηρακλειδών:

  • Τετάρτη 16 Ιουνίου ώρα 18:00 – 19:30
  • Τετάρτη 30 Ιουνίου ώρα 18:00 – 19:30
  • Τετάρτη 14 Ιουλίου ώρα 18:00 – 19:30



Η συμμετοχή των παιδιών είναι ελεύθερη αλλά λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων απαιτείται τηλεφωνική κράτηση. Δηλώσεις Συμμετοχής στο  210 34 61 981 (εσωτ. 201) – κα Ελένη Μ. Νομικού από Δευτέρα έως Παρασκευή 9:00-17:00 ή στο enomikou@herakleidon-art.gr

ΩΡΑΡΙΟ ΜΟΥΣΕΙΟΥ:
Τρίτη – Σάββατο: 13:00 – 21:00
Κυριακή: 11:00 – 19:00
Δευτέρα: κλειστά

Herakleidon, Experience in Visual Arts
Ηρακλειδών 16, 118 51  Θησείο / 210 34 61 981
Στάση Μετρό: Θησείο
www.herakleidon.com info@herakleidon-art.gr

Η ειρήνη δεν κερδίζεται με λόγια.

Η ειρήνη δεν κερδίζεται με λόγια. Κατακτιέται ακόμη και με πράξεις βίας. Ας γίνει μαγιά λοιπόν το τελευταίο μακελειό για να ανοίξουν τα σύνορα της Γάζας , για να ιδρυθεί παλαιστινιακό κράτος.( http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_7_06/06/2010_403146)

Η αίσθηση της αδικίας δεν αντέχεται. Ούτε τώρα , ούτε ποτέ στο παρελθόν. Ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος, απαλλαγμένος από μίση και εχθρότητες, αθώος απέναντι σε συμφέροντα κρατών και οριοθετήσεις εξουσιών. Στη διαδρομή του προς την έξοδο γίνεται λάσπη, ασβέστης και πέτρα , οικοδομώντας κι αυτός με εκατομμύρια άλλους την ιστορία. Εξαναγκάζεται σε πράξεις βίας, σε θηριωδίες, σε πράξεις ευτελισμού της ανθρώπινης υπόστασής του. Γίνεται ύαινα και επιτίθεται. Πείθεται ότι ο αιματηρός ανταγωνισμός είναι δικαίωμα και υποχρέωσή του ταυτοχρόνως κι ότι η καταστροφή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργίας. Επίπονη διαδρομή, με θύτες και θύματα, πρωταγωνιστές και κομπάρσους…

Ο Νόαμ Τσόμσκι μας θυμίζει την ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα τον Ιούνιο του 2009, στο Κάιρο. Τότε που ο Αμερικανός πρόεδρος έκανε αίσθηση απευθυνόμενος με μοναδικό τρόπο στον μουσουλμανικό κόσμο. Αργότερα, μιλώντας στον Τόμας Φρίντμαν, αρθρογράφο των «Νιου Γιορκ Τάιμς» ο Ομπάμα δήλωνε : «Εμείς στο Λευκό Οίκο έχουμε ένα αστείο. Είμαστε αποφασισμένοι να λέμε την αλήθεια μέχρι να πάψει να λειτουργεί και πουθενά η αλήθεια δεν είναι τόσο σημαντική όσο στη Μέση Ανατολή». Και να που φτάσαμε σε μια άλλη αλήθεια. Πώς να ερμηνεύσουμε τώρα το ανοσιούργημα των τελευταίων ημερών στα ανοικτά της Γάζας και να αναρωτηθεί αφελώς : για πόσο ακόμη ; Κάθε φορά που μία αχλή ελπίδας κάνει την εμφάνιση της εκεί στις πρώτες ώρες της ημέρας, ένα καινούργιο δράμα της κόβει τη θέα προς την απέραντη ομορφιά της ζωής. Τους τελευταίους μήνες είχαν δρομολογηθεί εκ του σύνεγγυς συνομιλίες μεταξύ των Παλαιστινίων της Φατάχ και των Ισραηλινών. Μη φανταστεί κανείς κάτι σπουδαίο, αλλά ήταν ένα βήμα που θα μπορούσε να περιβληθεί με σοβαρότητα, να αποκτήσει συνέχεια και να συμβάλει στην ενίσχυση του καταρρακωμένου ηθικού των Παλαιστινίων της Δυτικής Όχθης. Γιατί, για τους άλλους, τους επιβιώνοντες λάθρα στη λωρίδα της Γάζας, ούτε κουβέντα. Μόνο κάτι προσπάθειες του ΟΗΕ, κάποια κομπιούτερ στα σχολεία… όλα μισά, και με την αίσθηση της ενοχής να σέρνεται ξωπίσω. Γι αυτή τη Γάζα έγινε το μακελειό ξημερώματα Δευτέρας. Για μερικούς τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας. Και για κάτι ακόμη : αν τα κατάφερναν οι ακτιβιστές θα έσπαγαν τον αποκλεισμό των Ισραηλινών, αναδεικνύοντας ίσως τη δύναμη του ατόμου που παλεύει για την απόδοση δικαιοσύνης. Πνίγηκε στο αίμα η προσπάθεια. Ήταν σαν να πάλεψαν σ΄’ έναν άνισο αγώνα τα λευκά με τα ερυθρά αιμοσφαίρια στο ανθρώπινο σώμα.

Ποιος θυμάται τη Ραχήλ Κόρι; Αχνές οι μνήμες, σαν τις συνειδήσεις μας. Την περασμένη Δευτέρα σ’ ένα από τα πλοία της ελευθερίας, με την ονομασία MV Rachel Corrie επέβαινε ο πατέρας της νεαρής ακτιβίστριας, ο Κρέγκ Κόρι. Η Αμερικανίδα φοιτήτρια, κατά τη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάδας έγινε ανθρώπινη ασπίδα, τη στιγμή που οι ισραηλινές δυνάμεις ξεκινούσαν την επιχείρηση κατεδάφισης του σπιτιού Παλαιστίνιου φαρμακοποιού. ( Χθες, ο ισραηλινός στρατός κατέλαβε το πλοίο MV Rachel Corrie. Οι ασπίδες κάποτε αποδεικνύονται ελάχιστα ικανές να διατηρήσουν στη ζωή τον άνθρωπο.
Υπάρχουν , άραγε, προοπτικές ειρήνευσης ; Ένα θλιβερό γεγονός , σαν αυτό της Δευτέρας, μπορεί να ανατρέψει τα κεκτημένα του Ισραήλ και να οδηγήσει στην ίδρυση παλαιστινιακού κράτους ; Και πώς ; Θα περάσει μέσα από μια απρόβλεπτου μεγέθους αντιπαράθεση ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία; Θα εμπλακεί η Συρία ; Η Χαμάς θα διψάσει ξανά για αίμα ; Και το Ιράν ; Πολλά τα ερωτήματα. Οποιοσδήποτε 16χρονος Ισραηλινός ή Παλαιστίνιος , ο οποίος πίστευε ότι οι διαπραγματεύσεις στις αρχές της δεκαετίας του ’90 θα άλλαζαν τη ζωή του, σήμερα διαπιστώνει ότι το χρώμα της ελπίδας ωχριούσε μπροστά στο χρώμα που έχει η κηλίδα αίματος  Οι εξελίξεις θα εμπεριέχουν κάτι από τη φιλοσοφία του Χομπς: homo homini lupus «Όλοι εναντίον όλων»

Είναι κάποια κομμάτια του παγκοσμιοποιημένου κόσμου που μοιάζουν να στήθηκαν ξώφαλτσα και ασύμμετρα σε γωνιές στερημένες από έγνοια και φροντίδα. Τις περισσότερες φορές σκεπάζονται από το θόρυβο που κάνουν οι άνθρωποι της Δύσης. Άλλοτε πάλι προβάλουν σαν αιχμηρές αετοκορφές, πιο πάνω απ ‘ τις μικρότητες των πολλών, αλλά για λίγο μόνο, μέχρι να ακουστεί ο στεναγμός. Κι όπως έλεγε ο διάσημος Παλαιστίνιος ποιητής Μαχμούντ Νταρουίς «Έχει σημασία να γαλουχείς τα παιδιά με το νέκταρ της ελευθερίας, αρκεί να μην τους το δίνεις αποξενωμένο από τη μαγεία του μύθου. Αρκεί το όνειρο να μην το παρουσιάζεις αποστεωμένο, αφυδατωμένο, γυμνό, χωρίς πολύχρωμες κορδέλες…» Προφανώς μιλούσε για το όνειρο ενός Παλαιστινιακού κράτους!

Πρόσωπα -Ρίτσα Μασούρα

Στα 99 της πέθανε η διάσημη Λουίζ Μπουρζουά

Tate Modern:Louise Bourgeois

To άρθρο γράφτηκε στα τέλη του 2007 όταν επισκέφτηκα την Tate Modern στο Λονδίνο και είδα τη δουλειά της. Δούλευε χωρίς να υπολογίζει ότι είχε ένα ραντεβού αμελήσει : αυτό με το θάνατο.

ριτς