Σα να μην πέρασε μια μέρα!


Ένα άρθρο που έγραψα το 2001 στην Καθημερινή και αναδημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία. Το βρήκα εδώ στο νησί που βρίσκομαι, σκαλίζοντας κάτι αρχεία. Μου έδωσε την αίσθηση ότι είναι σαν  να μην πέρασε μια μέρα, γι αυτό και το ανεβάζω χωρίς να προσθέσω ή να αφαιρέσω λέξη.

Ψάχνοντας στα χαλίκια της αυλής μας

«Ισως αντηχεί υπερβολικά ελληνοκεντρικό, αλλά κινδυνεύουμε πολύ περισσότερο από την υποκουλτούρα μιας χούφτας εργολάβων που εξελίσσονται σε πρεσβευτές της νέας αισθητικής εικόνας της Ελλάδας με έργα συχνά ακαλαίσθητα, βαρετά. Αλλά και πρεσβευτές της ιδέας του γρήγορου και πολλές φορές ύποπτου χρήματος. Μιας ιδέας με αλυσιδωτές επιπτώσεις στους νέους και άπειρους περί τα χρηματοοικονομικά ανθρώπους. Φοβάμαι ότι κινδυνεύουμε το ίδιο σοβαρά να αφομοιώσουμε τη νομιμότητα της εξουσίας της τηλεοπτικής εικόνας, αποκτώντας παράλληλα τη βεβαιότητα ότι στην τηλεοπτική οθόνη εκείνο που μετράει είναι η εντύπωση, όχι το επιχείρημα, η εικόνα και όχι ο λόγος, το συμβάν και όχι η σκέψη. Τη βεβαιότητα για μια Ελλάδα εικονική, δηλαδή.

Αλλά κινδυνεύουμε το ίδιο να προσβληθούμε από τον ιό της απάθειας, κάθε φορά που προσπερνάμε αδιάφορα το αποστεωμένο κορμί κάποιου ναρκομανούς στην Ομόνοια. Οπως άλλωστε απειλούμαστε από την παραποιημένη πολιτική ρητορική, το δημόσιο διάλογο που διολισθαίνει στο απόλυτο τίποτα, μακριά από την πολιτική ρητορική του Αριστοτέλη.

Ποιος άραγε διαφωνεί; Εχουμε μπει για τα καλά σε περιόδους παρακμής, αποδιοργάνωσης των θεσμών, μηρυκασμού των λόγων και των ιδεών, κατακερματισμού του κόσμου, αποανθρωπισμού. Γιατί, μια και πολύς ο λόγος για τη Γένοβα, τι άλλο από παρακμιακή ήταν η δήλωση της συμβούλου του Μπους, της Κοντολίζα Ράις, όταν με θυμωμένη φωνή είπε το εξής: «Μέσα στο παλάτσο συνεδριάζουν οι εκλεγμένοι ηγέτες του κόσμου. Αυτοί έξω που φωνάζουν δεν είναι εκλεγμένοι»!

Σίγουρα δεν έχουμε εκλεγεί. Αλλά το δικαίωμα να αμφισβητούμε τους εκλεγμένους μάς ανήκει. Οπως δική μας είναι και η αντίδραση σε ό,τι μας προβληματίζει. Αλλά και η ευθύνη να στηλιτεύουμε «ολούθε τσι ασχημάδες» και να αποφεύγουμε το θηρευτικό δίχτυ της τηλεοπτικής αποβλάκωσης, ψάχνοντας πρώτα ανάμεσα στα χαλίκια της αυλής μας. Γιατί μόνον εκεί μπορεί να κρύβεται ο άξιος τιμής του Πλάτωνα. Εκείνος που δεν θα επιτρέπει στους αδικούντες να αδικούν».

ΡΙΤΣΑ ΜΑΣΟΥΡΑ – «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 25/07/2001

Advertisements

5 thoughts on “Σα να μην πέρασε μια μέρα!

  1. Δυσκολα θα βρεθει καποιος που θα μπορουσε να εχει αντιθετη αποψη.
    Ισως δεν εκλεγομαστε εχουμε την ευθυνη της ‘εκλογης’ μας που μας καθιστα συνυπευθυνους………….

  2. Πόσο επίκαιρο αλήθεια!!!!!!!! Ισχύει επακριβώς και είναι πολύ ωραίo έως και προφητικά σωστό θα έλεγα.

    Εγώ που παληά μισούσα τα κομπιούτερ πρέπει να πω, ότι χαίρομαι πάρα πολύ που βρήκα τη φίλη Ρίτσα Μασούρα στο Facebook!
    Καλά να περνάς στο νησί και πάντα τέτοια άρθρα!
    Ντόρα

  3. Καλημέρα κα Μασούρα

    Για άλλη μια φορά μπήκατε στις σκέψεις μου και μιλήσατε στην καρδιά μου.
    Με ιδιαίτερη χαρά αναρτώ το άρθρο σας στο ιστολόγιο μου http://boraeinai.blogspot.com/2010/07/blog-post_7201.html θέτοντας τον τίτλο «ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΣ» γιατί με την πένα σας μας την δίνετε.

    Καλό καλοκαίρι και νάστε καλά

    Κωνσταντίνος Γραικιώτης

  4. Καλημερα Κωνσταντίνε Γκραικιώτη… Ευχαριστώ πολυ για τα λόγια σου και για το μπλογκ που με παραπέμπεις…
    Καλο καλοκαίρι ευχομαι και σε σένα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s