Λατρεύω ο,τιδήποτε ουτοπικό!


Προσωπα ( Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή, 17-10-2010) της Ρίτσας Μασούρα

Είναι φορές που επιστρέφω σε χιλιογραμμένα ζητήματα. Οχι ελλείψει άλλου υλικού, αλλά γιατί αυτά τα ζητήματα δεν έχουν «περαιωθεί», διαθέτουν κι άλλες, πολύ πιο περίπλοκες πτυχές και εξακολουθούν να διαμορφώνουν με τον άλφα ή βήτα τρόπο τις τρέχουσες οικουμενικές αντιλήψεις. Ενα από αυτά αφορά το Ισλάμ και τη μουσουλμανική παρουσία στην ευρωπαϊκή Δύση. Ανοίγοντας εδώ μια παρένθεση, διερωτώμαι αν ο φορτισμένος ιστορικά και πολιτικά όρος «Δύση» παραμένει καθοριστικό στοιχείο διαχωρισμού των μεν από τους δε (αναπτυγμένος και υπανάπτυκτος ή αναπτυσσόμενος κόσμος, κομμουνιστές και δημοκράτες, θρησκευτικός φανατισμός και ανεξιθρησκεία…) ή έχει καταπέσει ως προσδιοριστική αξία, προφανώς θύμα της κατάρρευσης του δεδομένου κόσμου; Ακόμη όμως κι αυτό το παρενθετικό θέμα δεν είναι άσχετο με το Ισλάμ και τον γόρδιο δεσμό της μουσουλμανικής παρουσίας στην Ευρώπη.

Στην εποχή μας, η θρησκεία για τους Ευρωπαίους έχει αμβλυνθεί. Οχι τυχαία. Υπερίσχυσε αυτή της κατανάλωσης, έστω κι αν σήμερα το κυνήγι της λιγότερης κατανάλωσης τείνει να γίνει must, τρανή απόδείξη της επιβιωτικής ικανότητας του ανθρώπου. («Είμαι καλά και με λιγότερα») Ακόμη κι έτσι, όμως, η Ευρώπη παραμένει μια ήπειρος με έντονα τα σημάδια της θεολογίας του παπισμού και του προτεσταντισμού. Δηλαδή, αυτό για το οποίο κατηγορήθηκε από τον Ερντογάν: ένα κλειστό χριστιανικό κλαμπ με κύρια χαρακτηριστικά τον πόθο για την εξουσία, την ηδονή και τη γνώση. Ελα, όμως, που πολύ αρέσει στους Ευρωπαίους αυτό το ελιτίστικο κλαμπ! Δικαιολογώ, επομένως, τον διάχυτο φόβο του Ευρωπαίου που διαισθάνεται ότι σύντομα η Ευρώπη θα μετεξελιχθεί σε μουσουλμανική ήπειρο. Αλλά αυτή η πιθανότητα είναι, άραγε, επαρκής δικαιολογία για λαϊκιστές ηγετίσκους που μέρα με την ημέρα κερδίζουν πολιτικούς πόντους και αύριο θα διεκδικήσουν αναιδώς την εξουσία; Τα αποτελέσματα των γενικών εκλογών σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες είναι ο καθρέφτης της αρχής του φόβου των ψηφοφόρων. Αναδεικνύουν όσους υπόσχονται προστασία από τους μελαψούς άνδρες και τις κεκαλυμμένες γυναίκες. Τους θεωρούν υπεύθυνους για τις δουλειές που χάνονται, για την ποιότητα ζωής που υποβαθμίζεται. Ενστερνίζονται τη θυματοποίηση. Ας αναλογιστούμε τα όσα φαιδρά λέει στο κοινό του ο Ολλανδός ακροδεξιός Κερτ Βίλντερς

και με πόση άνεση κινείται πλέον στα πολιτικά πράγματα της Ολλανδίας, μια χώρα ως πρόσφατα ανεκτική στους ξένους.

Το κλίμα είναι πολύ πιο παράξενο στη Γερμανία. Το να δηλώνει δημοσίως η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ το αυτονόητο ότι στη Γερμανία ισχύει το Σύνταγμα κι όχι η Σαρία, σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα διογκώνεται όταν ο κυβερνήτης της Βαυαρίας Χορστ Σεχόφερ ζητεί να ανακοπεί το κύμα των μουσουλμάνων μεταναστών και τα γερμανικά δικαστήρια, στο πλαίσιο μιας «έκφρασης παγκοσμιοποίησης», σε πολλές αποφάσεις τους χρησιμοποιούν στοιχεία του ισλαμικού νόμου. Πολλά τέτοια παραδείγματα είναι καταγεγραμμένα στα δικαστικά αρχεία, όπως η περίπτωση δικαστηρίου στην πόλη Κάσελ. Το ομοσπονδιακό δικαστήριο έκρινε ότι η χήρα ενός μουσουλμάνου οφείλει να μοιραστεί τη σύνταξή του με τη δεύτερη σύζυγό του. Ή η περίπτωση δικαστηρίου του Κόμπλεντζ, όπου ο δικαστής παραχώρησε σπίτι στη δεύτερη σύζυγο Ιρακινού. Το ίδιο συμβαίνει και στη Γαλλία, στις σκανδιναβικές χώρες ή στον ευρωπαϊκό Νότο. Η Ευρώπη κατεβάζει ρολά. Γίνεται επιλεκτική απέναντι στους ξένους και τρομάζει στη σκέψη ότι η Τουρκία τής την έχει στημένη στη γωνία. Οι εξτρεμιστικές ισλαμικές οργανώσεις διαισθάνονται την αλλαγή και αντιδρούν, προετοιμάζονται, ακονίζουν τη σκέψη και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να εκδικηθούν για τα δικά τους δεινά, τα δικά τους λάθη, αλλά και την παρεμβαστική «ανθρωπιστική – αλτρουιστική» στρατηγική της Ευρώπης. Προ ημερών αποκαλύφθηκε σχέδιο Πακιστανών εξτρεμιστών για τρομοκρατικές επιθέσεις σε Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία, ανάλογες με αυτές της Βομβάης!

Τον Ιούλιο, οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» παρουσίασαν το βιβλίο του ακαδημαϊκού Τάρικ Ραμαντάν  «The Quest for Meaning: Η φιλοσοφία του Πλουραλισμού». «Στην εποχή της επικοινωνιακής απολυταρχίας επηρεαζόμαστε από τεράστια κύματα παγκόσμιου συναισθηματισμού που εμπνέει την ανόητη βία ανάμεσα στους ακραιφνείς του μουσουλμανικού κόσμου. Ισως γι’ αυτό, οι ψηφοφόροι στην Ευρώπη εγκαταλείπουν τις γνωστές ιδεολογίες και καθοδηγούνται από τους φόβους τους, την ανάγκη τους για ασφάλεια και την αναζήτηση σαφούς αναφοράς στην ταυτότητά τους. Η θυματοποίηση είναι πλέον ένα από τα σημαντικότερα συναισθήματά τους», σημειώνει στο άρθρο η κριτικός – συγγραφέας Κάρεν Αρμστρονγκ. Ισως γιατί κανείς μέσα στον ορυμαγδό των εξελίξεων δεν βρίσκει τον χρόνο να σκεφτεί ότι το μέλλον μας θα εξαρτηθεί από την ικανότητά μας να κτίσουμε μια αρμονική και με αμοιβαίο σεβασμό παγκόσμια κοινότητα… Ας το παραδεχτώ: λατρεύω οτιδήποτε ουτοπικό!

12 thoughts on “Λατρεύω ο,τιδήποτε ουτοπικό!

  1. Όπως πάντα από τη Ρίτσα Μασούρα: ένα εξαιρετικό άρθρο.
    Και μακάρι να το συνεχίσει το θέμα γιατί όχι μόνον όντως δεν έχει ,,περαιωθεί,,, αλλά είναι και από τα πλέον ενδιαφέροντα πανευρωπαϊκά με τις πάμπολλες πτυχές του, ανάλογα με την χώρα για την οποία γίνεται ο λόγος, αν το προσεγγίσουμε υπό αυτό το πρίσμα.

  2. Καλησπέρα Ντόρα…. Θηλειά στο λαιμό της Ευρώπης. Ετσι είναι. Τους χρησιμοποιήσαμε να τρέξουν τις βιομηχανίες μας , να κανουν ολες τις βρωμικες δουλειές , μιας και το δικο μας στατους αναβαθμίστηκε και τώρ δεν ξέρουμε τί να τους κάνουμε. Κι αυτοί το ξέρουν και επιμένουν να διεκδικούν ο,τι δεν τους ανήκει. Αλλά πάντα δεν γινοταν έτσι ;

  3. Αναγνωρίζω και μπορώ να συμμεριστώ το πρόβλημα της Ευρώπης, μόνο εως ένα βαθμό. Πολύ φοβάμαι όμως, οτι τελικά, αυτοί που φοράμε την μπούργκα σαν παρωπίδες και είμαστε εμείς οι ίδιοι… και οχι οι άλλοι που βρίσκονται απέναντί μας.
    Η ειρηνική συνύπαρξη, ίσως να είναι ουτοπία… αλλά χωρίς αυτή την ουτοπία όπως ακριβώς και χωρίς όλες όσες έχουν προηγηθεί στην Ιστορία δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσει να προχωρήσει αυτός ο κόσμος…
    Και είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτόν τον κόσμο, έχουμε υποχρέωση να τον παραδώσουμε κάποια στιγμή στα παιδιά μας, και να τον παραδώσουμε και καλύτερο από οτι τον βρήκαμε.

  4. Εχεις απολυτο δικιο. Δύσκολο θέμα.Απρόσιτο και προσιτο συνάμα. Νομιζω ότι παραμένει ουτοπικό και θα παραμείνει, εκτός αν καποιοι συνέλθουν και σκεφτούν ότι η διαρκής αντιπαράθεση δεν οδηγούν πουθενά….

  5. Όλη η υφήλιος, όχι μόνο ο δυτικός κόσμος, πληρώνει τις αμαρτίες του δυτικού κόσμου, μιας και αυτός διαφέντευε μέχρι τώρα. Και πάνω απ’ όλα πληρώνει την άκριτη παγκοσμιοποίηση. Βλέπεις, το να είσαι φατρία και να πολεμάς με άλλη φατρία δεν είναι θεμιτό, ούτε το ασπάζομαι, αλλά το να θεωρείς πως ο κάθε τόπος μπορεί να υποδεχθεί μεγάλες μερίδες ανθρώπων είναι ουτοπικό. Δεν είναι βιώσιμο. Ο τόπος μαραζώνει! Ο άνθρωπος ομοιάζει με αρρώστια πλέον στους τόπους αυτούς!
    Επιπλέον, είναι δεδομένο πως κάθε «διαφορετικότητα» πρέπει να βρίσκει χώρο να αναπτύσσεται και όχι να ομογενοποιούνται τα πάντα, αν όντως θέλουμε να μιλάμε για πλουραλισμό. Συνεπώς δεν χρειάζεται να γίνουν όλοι χριστιανοί, ή όλοι μουσουλμάνοι, κοκ, και η κατάκτηση της Ευρώπης από το μουσουλμανικό κόσμο είναι τόσο κατακριτέα όπως η κατάκτηση του ανατολικού από το δυτικό κόσμο, ανεξάρτητα από τα μέσα που χρησιμοποιούνται, πολεμικά ή ειρηνικά!
    Μόνο που δεν προβλέπω να σταματήσει αυτό κάπου και εξαναγκαστικά όλο και περισσότερη ξενοφοβία θα υπάρχει. Έχει δυστυχώς έρισμα: την απώλεια του μέτρου.

  6. Τώρα, ξέρω ότι θα διαφωνήσουμε, αλλα μήπως θαναι η πρώτη φορά ;
    Λοιπόν εχω βαρεθεί να ακούω για τις ενοχές της ευρωπης , για τους πολέμους, για το ότι τους κλεψαμε ο,τι ειχαν και δεν ειχαν, για την αποικιοκρατία, για το ένα για το άλλο… Ιναφ ιζ Ιναφ. Ολα αυτα΄τα χρόνια τους δοθηκε η ευκαιρία -οι ευκαιρίες – να προχωρήσουν και να κάνουν κάποια πράγματα. Οι περισσότεροι λαοι εχουν προχωρήσει. Υπάρχουν και οι φανατικοί που δεν εχουν αλλη δουλειά να κάνουν από το εμφυσούν το μίσος προς κάθε κατεύθυνση. Ε, λοιπόν, δεν είμαι μαζί τους, παρ ότι σεβομαι τη διαφορετικότητα του αλλου. Δεν ειμαι μαζί τους γιατί αμα παω εγω στην πατριδα τους θα πρεπει να κουκουλωθώ…. οταν ομως ερχονται αυτοι στη δικη μου θέλουν να εφαρμόζουν μόνον τα δικά τους πιστεύω , τις δικες τους συνήθειες. Δεν καταλαβαινουν τί σημαίνει ενσωματώνομαι και ενδεχομενως αφομοιώνομαι.( το δευτερο δεν ειναι απαραίτητο).

  7. Μα δεν ασχολήθηκα με το τι κλέψαμε ή όχι. Κλέψαμε, μερικοί από εμάς έχουν τουλάχιστον το τσαγανό να το παραδέχονται. Χρωστάμε. ΟΚ. Αλλά δεν είναι αυτή η αμαρτία που πληρώνουμε. Το αμάρτημά μας είναι η λάθος εφαρμογή της παγκοσμιοποίησης. Κάθε διαφορετικότητα πρέπει να έχει χώρο. Όχι να αλωθούν όλα και να γίνουν δυτικός πολιτισμός για να ικανοποιηθεί η ματαιοδοξία του δυτικού πολιτισμού. Σε τελευταία ανάλυση, ποιος θα βάλει το χέρι στη φωτιά να πει ότι ο δυτικός πολιτισμός έχει το δίκιο;
    Όταν πας στην πατρίδα τους, σεβάσου τις ιδιαιτερότητές τους, όταν έρχονται εδώ, πρέπει να σέβονται τις δικές μας. Όταν πας επίσκεψη σε ένα σπίτι, σέβεσαι τις ιδιαιτερότητες του οικοδεσπότη.

  8. Κάποιος από τους «ανεκτικούς » απεναντι στο Ισλαμ να μου λύσει την απορία μου :
    «Τι καλό αποκόμισε η χώρα μας απο την στενή επαφή που είχε επι σχεδόν πεντε αιώνες με το Ισλαμ και τον μουσουλμανικό κόσμο ?»
    Θυμίζω οτι :
    α) Ενα μικρό κομμάτι της χώρας μας (τα Ιόνια νησιά) δεν δοκίμασαν σχεδόν καθόλου την «χαρα» αυτής της επαφής. Αντιθέτως είχαν παραμείνει πολιτικά και πνευματικά στην επιρροή της Δύσης.
    β) Εντούτοις, παρα τον μικρό τους αριθμό, οι επτανήσιοι διανοούμενοι (λογοτέχνες, επιστήμονες κ.α) εδέσποσαν για αρκετές δεκαετίες στην πνευματική ζωή του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.

    Μήπως αυτό το αναμφισβητητο γεγονός εξηγεί πολλά παραπάνω πράγματα απ’οτι οι πολλες νεφελώδεις θεωρίες περι ανεκτικότητας ??

  9. Προσωπικά Θωμά, εγώ σέβομαι και αποδέχομαι (όχι απλά ανέχομαι) κάποιον, όχι επειδή θα κερδίσω από αυτή μου τη στάση, αλλά απλά και μόνο επειδή έτσι πρέπει, έτσι είναι το σωστό. Σε αντίθετη περίπτωση φυσικά πιστεύω ακράδαντα ότι δεν θα μου άξιζε σεβασμός από κανέναν!
    [Τσκ τσκ τσκ…]

    Ναι ρίτσα μου, όντως οφείλουν να σέβονται και αυτοί. Αυτό όμως δεν είναι λόγος για να μην σεβόμαστε εμείς. Κάτι που ο δυτικός κόσμος σε καμία περίπτωση δεν κάνει, αλλά απλά διαλαλά καθημερινά (ακόμα και με νομοθετήματα) την από τον ίδιο θεωρούμενη ανωτερότητά του, χωρίς καν να ζητήσει τη γνώμη «ανεξάρτητου παρατηρητή» (λες και υπάρχει…).

  10. Νομιζω ότι η δυση υπήρξε αρκετα ανεκτική στο βαθμό που εξυπηρετείτο εργασιακά από αυτούς τους ανθρώπους. Ομως ας μην ξεχνάμε ότι η 11 σεπτεμ. αλλαξε τα παντα με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί τρομερή καχυποψία εκατέρωθεν και να ξεκινήσουν οι στρεβλώσεις. Η κρίση το αποτελείωσε και δε νομιζω ότι θα καταστεί ποτέ πια δυνατή μια ομαλή συνύπαρξη. Κι αν υφίσταται ειναι στο πλαίσιο της ισορροπίας του τρόμου, σαν τον Ψυχρό Πολεμο…

  11. Δεν νομίζω πως η «δύση» επέδειξε ποτέ την οποιαδήποτε «ανοχή». Άλλωστε πιστεύω ακράδαντα πως αν όντως είχε δείξει, η 9/11 δεν θα είχε υπάρξει ποτέ. Αντιθέτως προσπάθησε να προσηλυτίσει το Ισλάμ.
    Αλλιώς το Ισλάμ δεν θα αποτελούσε ποτέ αγορά της δύσης γιατί οι άνθρωποι εκεί σκέφτονται και δρουν διαφορετικά.
    Αλλιώς το Ισλάμ δεν θα ακολουθούσε ποτέ χρηματοοικονομικά την δύση, μιας και το δυτικό χρηματοπιστωτικό μοντέλο αντιτίθεται στις αρχές του Ισλάμ!
    Όμως η δύση δεν σεβάστηκε καμία ιδιαιτερότητα μέσα στη δίψα για εξουσία και την απληστία της παγκοσμιοποίησης.
    Απλά, μεμονωμένοι άνθρωποι ή μερίδες ανθρώπων τους σεβάστηκαν. Η δύση, ως κοινωνία όμως ποτέ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s