Οι νύχτες είναι έγκυες, μας λέει ο Γάλλος φιλόσοφος Εντγκάρ Μορέν

Φωτογραφία από την ιστορική υπογραφή της Συμφωνίας της Ρώμης το 1957

Πρόσωπα ( Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 30-1-2010)

Της Pιτσας Mασούρα

Η ελληνική κοινωνία διψάει για πρόοδο. Αυτό τουλάχιστον δείχνουν σχεδόν όλες οι τελευταίες δημοσκοπήσεις. Στην πράξη, όμως, η εικόνα χωλαίνει: μειοψηφικές, πολλές φορές συντεχνιακές ομάδες, γαντζωμένες στην κλασική μορφή διακυβέρνησης (Δημόσιο, πελατειακό κράτος, διαφθορά) αρνούνται να αφεθούν στο ρίσκο και ορίζουν τον κόσμο μόνο μέσα από τα μικροσυμφέροντά τους. Οι άλλες, υποτίθεται θαρραλέες ομάδες, παραμένουν βουβές. Θυμίζουν το βασίλειο των ήσυχων, πλην αεικίνητων μυρμηγκιών που έχουν ένα και μοναδικό στόχο: να φέρουν σε πέρας το έργο τους. Έτσι όμως και οι δύο ομάδες, αποκομμένες μεταξύ τους, χάνουν πολύτιμο χρόνο, αυτόν που υπό διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσε να φέρει την Ελλάδα μπροστά από τις εξελίξεις.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνον ελληνικό, αν και η Ελλάδα βρίθει ιδιαιτεροτήτων. Είναι κυρίως ευρωπαϊκό και οι όποιοι λυτρωτικοί χειρισμοί θα προέλθουν από την Ευρώπη. Ποια Ευρώπη όμως; Σήμερα η Ε.Ε. θυμίζει ενοχική δύναμη που μέσα από συγκρουσιακές πολιτικές πασχίζει να δαμάσει τον διεθνώς καλπάζοντα καπιταλισμό. Μακράν δηλαδή του αρχικού και μεγαλεπήβολου μοντέλου ενοποίησης. Λέμε συχνά ότι οι Ελληνες ζούμε χωρίς ταυτότητα, χωρίς ιδεολογίες, λαός με ένα πολιτικό σύστημα εν ανεπαρκεία. Αν διασχίσουμε, όμως, τα ελληνικά σύνορα θα διαπιστώσουμε ότι αντίστοιχοι προβληματισμοί υπάρχουν και στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η Ευρώπη θυμίζει το τρελό θανάσιμο βαλς των σωματιδίων ύλης και αντιύλης που διαβάζουμε στις «Συνομιλίες με το φως» του Γιώργου Γραμματικάκη Στη δική του ιστορία επιβιώνει μόνο μια περίσσεια (πλεόνασμα) από σωματίδια ύλης και κυρίως κουάρκ. Στο βαλς της σημερινής Ευρώπης ανάμεσα στην απελπισία και την ελπίδα δύσκολα θα αναδειχθεί νικήτρια η ελπίδα, παρ’ ότι έτσι θα ’πρεπε.

Η κατάληξη αυτής της αναμέτρησης που στο παρελθόν ανέδειξε την ελπίδα -συνέβη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο- απασχολεί πολύ τον Γάλλο διανοητή Εντγκάρ Μορέν. Η ακροτελεύτια παράγραφος άρθρου του στη γαλλική εφημερίδα «Μοντ» (9-10 Ιανουαρίου 2011) «οι νύχτες είναι έγκυες και κανείς δεν ξέρει τι θα γεννήσει η μέρα» συνοψίζει αυτή την αγωνία. Σωστά. Το 2010 θύμιζε αρχαία ελληνική τραγωδία, χωρίς την κάθαρση. Ο Μορέν επιρρίπτει ευθύνες στους πολιτικούς. Εχοντας ζήσει την ευρωπαϊκή βαρβαρότητα φοβάται τώρα τη σπίθα που μπορεί κάπου ν’ ανάψει. Τον ανησυχεί ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται τις διαφορετικές εκδοχές της κρίσης. Κρίση ανάπτυξης, δυτικισμού, παγκοσμιοποίησης. Οι αγορές μαζί με το ΔΝΤ τους τραβούν από τη μύτη, αφαιρώντας τους ένα ένα τα συστατικά στοιχεία της πολιτικής. Η εξουσία των αγορών συγκλονίζει τον Μορέν. Είναι σαν το πεπρωμένο. Οι πάντες υπακούουν τυφλά.

Αυτό το ασαφές και αβέβαιο κλίμα ιντριγκάρει τους οπαδούς του έθνους-κράτους. Δεν είναι λίγοι όσοι, εκμεταλλευόμενοι την πολιτική αστάθεια και τη συγκρουσιακή εικόνα της Ε.Ε. συσπειρώνονται γύρω από ξενοφοβικά κόμματα που επιδιώκουν την… ευρωπαϊκή καθαρότητα και την επιστροφή στο έθνος-κράτος. Η Ελλάδα δεν εξαιρείται. Ένας υφέρπων νεοεθνικισμός καταγράφεται μάλλον με ευκολία και επί ελληνικού εδάφους. Υπάρχει όμως μια ακόμη εκδοχή της αβεβαιότητας των καιρών: στο βιβλίο του «Η Επινόηση της Ευρώπης» (εκδόσεις Ασίνη), ο καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ Gerard Delanty γράφει ότι η Ε.Ε. δεν ξέφυγε ποτέ από το παμπάλαιο κυνήγι εχθρών. Η Ευρώπη του Ψυχρού Πολέμου αποτελεί παρελθόν. Από τον χάρτη έχει εκλείψει η σύγκρουση Ανατολής-Δύσης. Όμως ανέκυψε η σύγκρουση Βορρά και Νότου. Πέρα για πέρα αληθινό. Το ζήσαμε πρόσφατα, όντας κι εμείς μέρος της συνομοταξίας των PIGS – από τα αρχικά των δημοσιονομικά απείθαρχων χωρών της Ε.Ε.: Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ισπανία.

Αλλά προς τι τόση απαισιοδοξία; Οι ζυμώσεις θέλουν τον χρόνο τους. Κι είναι αλήθεια πώς οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, μετά το πρώτο σοκ θέλουν κατεπειγόντως να σώσουν το ευρώ, την Ε.Ε., προφανώς και την Ελλάδα, τον πιο ευάλωτο κρίκο και το μοναδικό κράτος που στηρίχτηκε τόσο στον εκτεταμένο δανεισμό, την κατανάλωση και τους εργολάβους. Αν και δέσμιοι των εσωτερικών εξελίξεων των χωρών τους, οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι πολύ πιθανό να μην αφεθούν στη δίνη των διεθνών funds, ούτε όμως και στα ξενοφοβικά κόμματα. Ή τουλάχιστον αυτό ελπίζουν να πετύχουν. Η καγκελάριος Μέρκελ απαιτεί πολιτική ανάταση έναντι των αγορών, ο Τρισέ αγοράζει κρατικά ομόλογα, η ιδέα του Ντελόρ για την έκδοση ευρωομολόγου βρίσκεται στο τραπέζι, ενδεχομένως δε και η κοπή νέου χρήματος α λά αμερικάνα.

Αλήθεια, ποιος είναι αυτός που τρέφει νοσταλγικές ψευδαισθήσεις ενός καλύτερου παρελθόντος; Και ποιου παρελθόντος; Του άσωτου; Αν κάτι απουσιάζει από την Ευρώπη σήμερα είναι η ανάπτυξη σχέσεων εμπιστοσύνης και αμοιβαιότητας. Πάνω σ’ αυτό το εργαλείο -εργαλείο εξέλιξης- πρέπει να δουλέψουμε.

Η γοητεία των …ήντα +ήντα στην TV

Πρόσωπα( Δημοσιεύθηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 23-1-2011)

Της Pίτσας Mασούρα

Ας το επαναλάβουμε: τα ΜΜΕ έχουν γίνει το οξυγόνο του homo democraticus. Οι άνθρωποι των ΜΜΕ, κυρίως όσοι εργάζονται στον τομέα ενημέρωσης, γίνονται φορείς μιας ηρωικής ηθικής και μας επιβάλλουν συναισθήματα ενοχής: Ο παρανοϊκός νεαρός που ανοίγει πυρ εναντίον του πλήθους στην Αριζόνα, το αεροσκάφος που βομβαρδίζει αμάχους στο Αφγανιστάν, το παιδί που αργοπεθαίνει στα χέρια μιας οροθετικής στον ιό του έιτζ μάνας στο Κονγκό, η γυναίκα που αντιμετωπίζει όρθια τη θεομηνία στην Αϊτή… `Οσο κι αν προσπαθεί, ο τηλεθεατής παραμένει με την εντύπωση ότι η αλληλεγγύη δεν θα είναι ποτέ αρκετή. Ο άνθρωπος όμως είναι εφευρετικός. Το αντιστάθμισμα στην ασχήμια και την υπερπροσφορά δυστυχίας γίνεται αυτοσκοπός. Γι’ αυτό και ακυρώνει, ξεπερνάει τον οίκτο του, όταν ο ορυμαγδός του αλλότριου πόνου εκφωνείται από μια νέα και ωραία τηλεοπτική περσόνα.

Πολύ παλιά, σε καιρούς όπου το προσδόκιμο ζωής ήταν χαμηλό, υπήρξαν λογοτέχνες, όπως ο Σταντάλ  που έλεγαν ότι θα ’ταν ευτύχημα για τις γυναίκες να πεθαίνουν στα πενήντα τους ή ότι μια σαρανταπεντάρα γίνεται σημαντική μόνο μέσω των παιδιών της ή το πολύ πολύ μέσω του εραστή της. Στην Ελλάδα, τα χρόνια της πρόσφατης επίπλαστης αφθονίας διεισδύσαμε βαθιά στη μαζική υστερία της νέας και ωραίας τηλεοπτικής περσόνας. Το life style της εποχής ήταν άκαμπτο και αμείλικτο, σημάδεψε δε προς το χειρότερο μια ολόκληρη γενιά. Δεν ξέρω αν σήμερα ισορροπούμε, αλλά νομίζω ότι πολλοί ανάμεσά μας δηλώνουν ότι έχουν πια ξενερώσει με την τυποποιημενη τηλεοπτική ομορφιά, όπως και με το νεαρό της ηλικίας. Λίγη ρυτίδα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, διατείνονται.

Το θέμα των ρυτίδων της τηλεοπτικής περσόνας επανήλθε στην επικαιρότητα προ μιας εβδομάδος, μετά την απόφαση του ΒΒC να απολύσει το 2008 την 53χρονη τηλεοπτική παρουσιάστρια Μίριαμ Ο’ Ράιλι, αντικαθιστώντας την με νεώτερη γυναίκα. Η παρουσιάστρια προσέφυγε στη δικαιοσύνη, επικαλούμενη σχετική νομοθεσία περί διακρίσεων σε ηλικία και φύλο και κέρδισε τη δίκη σε βάρος του βρετανικού κολοσσού, αφού προηγουμένως προέβη σε αποκαλύψεις για τη βαρβαρότητα «καλών» της συναδέλφων, οι οποίοι πολύ κομψά της πρότειναν να κάνει Botox. Ενας σκηνοθέτης μάλιστα, οκτώ μήνες πριν απολυθεί, της υπενθύμισε πόσο χάλια θα φαίνονται οι ρυτίδες της στην τηλεόραση υψηλής ευκρίνειας. Το φαιδρό της ιστορίας είναι ότι την επομένη της καταδικαστικής για το BBC απόφασης, ο υπουργός Εργασίας της Βρετανίας Εντ Ντέιβι χαρακτήρισε την απόφαση «νίκη για τους μεγάλους ανθρώπους, μεγάλη υπόθεση για τις επιχειρήσεις και πολύ πιο μεγάλη για την οικονομία»! Όπως δε ευθύς αμέσως παρατήρησε δημοσιογραφίνα των Σάντεϊ Τάιμς, «εντάξει, αφού στα 80 μας θα νιώθουμε 40αρες, πού είναι το πρόβλημα;». Χμ, άραγε, θα υπάρξει ένα τέτοιο εργασιακό σύστημα που θα απασχολεί γυναίκες μεγάλης ηλικίας, ειδικά στον χώρο του τηλεοπτικού θεάματος, όπου κυριαρχεί το φωτογενές πρόσωπο;

Σε έρευνα του ICM (2009) αποκαλύφθηκε ότι το 71% των Βρετανών τηλεθεατών θέλει να βλέπει μεγαλύτερες γυναίκες στους δέκτες του. Καταρρίπτονται επομένως τα επιχειρήματα εκείνων που επιμένουν ότι το αρυτίδιαστο πρόσωπο γίνεται κράχτης τηλεθεατών, άρα και διαφημίσεων. Στην ίδια έρευνα φαίνεται ότι η συντριπτική πλειονότητα των τηλεθεατών διψά για ώριμες δημοσιογράφους στο γυαλί. Προφανώς είναι θέμα πειθούς, να υποθέσω, αν και γνωρίζω νέες ταλαντούχες παρουσιάστριες με πειθώ. Αλλά και σε άλλες εκπομπές η ωριμότητα κερδίζει έδαφος. Την περασμένη εβδομάδα, εκπομπή του BBC που απευθύνεται στον καταναλωτή και την παρουσιάζουν η ηλικίας 70 χρόνων Γκλόρια Χαννιφόντ, η ηλικίας 66 χρόνων Ανγκέλα Ρίππον (παλιά παρουσιάστρια στα δελτία ειδήσεων) και η ηλικίας 60 χρόνων Τζένι Μποντ έσπασε ρεκόρ, με 5,5 εκατ. τηλεθεατές, ξεπερνώντας ακόμη και την αγαπημένη σειρά «Ιντιάνα Τζόουνς».

Παλιότερα λέγαμε ότι ο άνθρωπος οφείλει να γνωρίζει πότε θα αποσυρθεί από την επικαιρότητα (όχι βέβαια ο απλός εργαζόμενος που βιάζεται να πάει σπίτι του, αλλά το δημόσιο πρόσωπο). Έτσι, θα έδινε τη δυνατότητα στο νεώτερο να δοκιμαστεί και να αναδειχθεί. Σήμερα, ακόμη κι αυτή η σοφή κουβέντα ακούγεται αφελής. Τα δεδομένα της ηλικίας και της διαδικασίας γήρανσης έχουν αλλάξει ριζικά. Ο καινούργιος κόσμος οφείλει να σερφάρει με τηλεοράσεις υψηλής ευκρίνειας, αλλά ενδεχομένως με παρουσιαστές χαμηλής φωτογένειας.

( Ας το αλλάξουμε λοιπόν και αντί τί τριάντα τί σαράντα τί πενήντα, ας το κάνουμε τί εξήντα, τί εβδομήντα, τί ογδόντα!!!)

Τα Φαντάσματα του Λιβάνου ( Του Πάνου Χαρίτου)

Βρήκα εξαιρετικά τεκμηριωμένη την ανάλυση του συναδέλφου Πάνου Χαρίτου, ανταποκριτή της ΕΡΤ. Ζει και μας ενημερώνει από τα  Κατεχόμενα.

15/1/2011
Ο Λίβανος είναι μια χώρα ιδιαίτερη. Με πολλές φυλές, διαφορετικά θρησκεύματα, μοιρασμένες εξουσίες και άτυπα εσωτερικά σύνορα.Μια χώρα με κατοίκους υπερβολικά πλούσιους και πολύ περισσότερους απίστευτα φτωχούς. Μια κοινωνία στην οποία κυριαρχούν τα άκρα της χλιδής από τη μια, της εξαθλίωσης από την άλλη κι απουσιάζει η μεσαία τάξη. Το Παρίσι της Μέσης Ανατολής, βίωσε εποχές και καταστάσεις ξεπερνώντας κάθε φορά, κάθε προηγούμενο όριο. Γνώρισε την ακμή στην υπερβολή της κι έβαλε τον πήχη ψηλά, καθιστώντας αδύνατο το συναγωνισμό στον ορισμό της παρακμής.
 

Σε ένα γκράφιτι στη συνοικία της Ασραφίγια της Βηρυτού που απεικονίζει το ψηφιδωτό του Λιβάνου, υπάρχουν Σουνίτες, Δρούζοι, Χριστιανοί, Σιήτες, παλαιστίνιοι πρόσφυγες, ισραηλινοί και Σύριοι στρατιώτες και δίπλα σε κάθε έναν από τους παραπάνω….ένα φάντασμα.
Τα φαντάσματα στη χώρα ετούτη, είναι το κυρίαρχο στοιχείο.
Το φάντασμα του εμφυλίου, το φάντασμα της κατοχής, το φάντασμα της στέρησης, της πείνας, της συσκότισης των βομβιστικών επιθέσεων, των παγιδευμένων αυτοκινήτων, των αεροπορικών βομβαρδισμών, των δολοφονημένων πολιτικών, της κρίσης που έφυγε κι αυτής που θα έρθει.
Η πτώση της κυβέρνησης

Πέντε χρόνια πριν, ελάχιστοι από όσους βίωσαν, κάλυψαν ή ανέλυσαν τη βομβιστική επίθεση που στοίχισε τη ζωή του τότε πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι μπορούσαν να φανταστούν ότι, εκείνη η δολοφονία θα όριζε  τις σημερινές εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό του Λιβάνου.
Η πρόσφατη πτώση της κυβέρνησης συνασπισμού της χώρας έθεσε στο περιθώριο – έστω και για λίγες ώρες – την εξέγερση στην Τυνησία και τις εξελίξεις στην Αλγερία.

Η πτώση της κυβέρνησης ωστόσο, ήταν αναμενόμενη. Αρκετοί μάλιστα την είχαν προβλέψει για νωρίτερα. Αυτό που ανησύχησε ξένους διπλωμάτες κι οργανισμούς που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, δεν ήταν το γεγονός αλλά τα επακόλουθά του.

Η κυβέρνηση του Λιβάνου είχε ελάχιστα αποτελέσματα. Η διαφωνίες και τα αδιέξοδα ήταν το κύριο χαρακτηριστικό των εργασιών της. Οι όποιες αποφάσεις μπλοκάρονταν από τις δυνάμεις της  αντιπολίτευσης και ειδικότερα από όταν, τα κόμματα αυτής αποδέχθηκαν να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση συνασπισμού.
Αμέσως μετά το τέλος του πολέμου με το Ισραήλ το 2006, η ένταση μεταφέρθηκε στο εσωτερικό της χώρας. Μέχρι και το τέλος του 2008 η επιστροφή στον εμφύλιο αποφεύχθηκε χάρη στην παρέμβαση του Κατάρ αλλά και την ήπια στάση και αντίδραση του υιού Σα’άντ Χαρίρι, στις επιθέσεις που δέχονταν από τα ένοπλα τμήματα των σιιτών της Χεζμπολάχ, οι συνοικίες των σουνιτών την περίοδο εκείνη.

Μετά τη διαμεσολάβηση του Κατάρ κι αφού οι διαφορές παραμερίστηκαν, η Χεζμπολάχ εισήλθε στην κυβέρνηση αξιώνοντας από την πρώτη στιγμή ένα και μόνο πράγμα. Να μποϋκοτάρει ο Λίβανος την έρευνα από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών αναφορικά με τη δολοφονία του Ραφίκ Χαρίρι.
Η σιιτική οργάνωση έχει δημόσια τοποθετηθεί χαρακτηρίζοντας την έρευνα καθοδηγούμενη από την Αμερική και το Ισραήλ.

Ο Σα’άντ Χαρίρι που ανέλαβε την πρωθυπουργία  το 2009, τήρησε μια διακριτική ή καλύτερα διπλωματική στάση, απέναντι στο αίτημα του Χασάν Νασράλα και της οργάνωσής του.
Αρνήθηκε, αποφεύγοντας να σηκώσει τους τόνους.
’Αλλωστε, ως ηγέτης των σουνιτών και υιός του δολοφονηθέντος πρωθυπουργού δεν θα μπορούσε να αποδεχθεί μια τέτοια θέση η οποία θα τον αποδυνάμωνε πολιτικά εμφανίζοντάς τον να υποκύπτει σε πιέσεις.

Ως καταλυτικός παράγοντας στην πτώση της κυβέρνησης εκτιμάται κυρίως η αποτυχία των δυο χωρών που ενεπλάκησαν διαμεσολαβητικά για την επίλυση των διαφορών στο συγκεκριμένο ζήτημα τους τελευταίους πέντε μήνες.
Αφενός η Συρία, μια χώρα που – από το 1976 μέχρι και πρόσφατα οπότε κι εκδιώχθηκε – διαχειρίστηκε τις τύχες του Λιβάνου. Αρκετοί μάλιστα ήταν εκείνοι που εκτιμούσαν ότι, η Δαμασκός συνεργάστηκε στη δολοφονία Χαρίρι � αν και τους τελευταίους δεκαοχτώ μήνες οι έρευνες εστιάστηκαν αποκλειστικά και μόνο στη Χεζμπολάχ που ούτως ή άλλως διατηρεί στενούς δεσμούς με τη εν λόγο χώρα.
Από την άλλη Σαουδική Αραβία. Παραδοσιακός φίλος της οικογένειας Χαρίρι και ενεργός υποστηρικτής σε όλα τα επίπεδα του Σα’άντ Χαρίρι.

Ξένοι διπλωμάτες εκτιμούν ότι πέρα από το αυτονόητο – δηλαδή της παραίτησης από την κυβέρνηση των κομμάτων που στελεχώνουν την αντιπολίτευση ώστε να ενταθούν οι πιέσεις στην κατεύθυνση του συμβιβασμού και της εξεύρεσης μιας κοινής στάσης από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της χώρας απέναντι στο αναμενόνο πόρισμα – υπάρχει ακόμα μια παράμετρος.
Η παράμετρος αυτή επισημάνθηκε κυρίως από άραβες διπλωμάτες και ισραηλινά μέσα ενημέρωσης κι έχει να κάνει με τη στιγμή που επιλέχθηκε για να αποχωρήσουν από το συνασπισμό τα κόμματα αυτής.

Momentum

Έχει περάσει καιρός από όταν ο ηγέτης της Χεζμπολάχ Σείχης Χασάν Νασράλα, έπαψε να λειτουργεί ως τοποτηρητής των δυνάμεων της οργάνωσής του, διεκδικώντας έναν ευρύτερο ρόλο.
Διατηρώντας στενές σχέσεις με την Τεχεράνη και τη Δαμασκό είχε καταστήσει εφικτό να περνάει τα μηνύματα και τις θέσεις του κυρίως δια μέσω Συρίας στον αραβικό κόσμο.
Η Συρία ωστόσο πρόσφατα επιχείρησε ένα άνοιγμα προς τη Δύση και ιδιαίτερα την Ουάσιγκτον, έστω κι αν αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα απευθείας επαφών αλλά μέσω Σαουδικής Αραβίας.
Ως αποτέλεσμα αυτών των επαφών και του ανοίγματος προς τη Δύση βλέπουμε την απόφαση των ΗΠΑ να επαναφέρουν τον πρέσβη τους στη Δαμασκό, να χαλαρώσουν αισθητά τις οικονομικές κυρώσεις που είχαν επιβληθεί στη χώρα και να δοθεί χώρος για έναν ευρύτερο ρόλο του Μπασάρ Αλ ’σαντ σε θέματα που αφορούν την περιοχή.

Κάπως έτσι ξεκίνησε και η ιδέα να αποτελέσουν Συρία και Σαουδική Αραβία της εγγυήτριες δυνάμεις με στόχο μια προσδοκώμενη συμφωνία μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων του Λιβάνου ώστε να προχωρήσει η έρευνα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και να αποδεχθούν όλες οι πλευρές το πόρισμα.
Οι ΗΠΑ είχαν θέσει έναν όρο που έπρεπε να γίνει αποδεκτός από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές και αφορούσε τη δημοσιοποίηση και αποδοχή του κατηγορητηρίου και από το Λίβανο εφόσον η χώρα συμμετέχει έτσι κι αλλιώς στην έρευνα από κοινού με τα Ηνωμένα Έθνη.
Το Ιράν διαφώνησε για μια τέτοια δέσμευση ωστόσο η Συρία – και δίχως άλλη διαβούλευση με τη Χεζμπολάχ – συμφώνησε, υπολογίζοντας τα πάντα εκτός από τον ξενοδόχο.
Ο Σείχης Νασράλα, δεν αντέδρασε άμεσα. Περίμενε την ιδανική στιγμή για να στείλει το μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση.

Επέλεξε τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός της κυβέρνησης του Λιβάνου περνούσε το κατώφλι του Λευκού Οίκου για να συναντηθεί με τον Αμερικανό Πρόεδρο Ομπάμα.
Η συζήτηση θα αφορούσε την ημερομηνία ανακοίνωσης του πορίσματος – σύμφωνα με πολιτικό του Λιβάνου – καθώς και την πορεία των διαβουλεύσεων μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Συρίας.
Ο Νασράλα έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα στη Δαμασκό η οποία πληροφορήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης την πτώση της κυβέρνησης κι έθεσε τα δεδομένα για την από εδώ  κι έπειτα πορεία των πραγμάτων.
Η Χεζμπολάχ και το Ιράν έχουν τον τελευταίο λόγο για τις εξελίξεις και τις όποιες αποφάσεις αφορούν το Λίβανο κι αν η Συρία επιθυμεί να παραμείνει ως αξιόπιστος σύμμαχος αυτού του άξονα θα πρέπει να ανασυνταχθεί.
Η επόμενη μέρα

Τα σενάρια για την επόμενη ημέρα είναι περιορισμένα. Με εξαίρεση ενός εξ αυτών τα υπόλοιπα δύο προδιαγράφουν ένα αβέβαιο μέλλον για τη χώρα των κέδρων με τις εντάσεις να αποτελούν μέρος της καθημερινότητας.
Από τη στιγμή της πτώσης της κυβέρνησης μέχρι και το μεσημέρι της Παρασκευής 14/01, ο Ραφίκ Χαρίρι πραγματοποίησε μια μίνι περιοδεία για να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα όσων αφορά τη στήριξη και τις προθέσεις χωρών που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εμπλέκονται στα του Λιβάνου. Έτσι λοιπόν φεύγοντας από την Ουάσιγκτον ταξίδεψε στο Παρίσι κι από εκεί στην ’Αγκυρα.
Η Τουρκία αν και δεν διαδραματίζει ρυθμιστικό παράγοντα στο Λίβανο, επελέγη ώστε δια μέσω αυτής να περάσουν κάποια μηνύματα στο Ιράν και να εκτιμηθούν οι αντιδράσεις στις προτεινόμενες από τον Σα�άντ Χαρίρι λύσεις.

– Το αισιόδοξο σενάριο θέλει τις δυο πλευρές να επιζητούν ένα συμβιβασμό για να αποτραπούν τα χειρότερα.
Το σενάριο αυτό αποτελεί το σχέδιο Β, για τον Σ. Χαρίρι και φέρεται να προτάθηκε σε αυτόν από τη Γαλλία και τη Σαουδική Αραβία.
Η Χεζμπολάχ αυτό που επεδίωκε εξ αρχής, ήταν η απομάκρυνση των δικαστών του Λιβάνου από την ομάδα των Ηνωμένων Εθνών που διερευνά την υπόθεση και την αναστολή της χρηματοδότησης των ερευνών από το κοινοβούλιο της χώρας.
Εάν αυτό συμβεί, τότε το όποιο πόρισμα δεν θα συνυπογράφεται από τις Λιβανικές αρχές και δεν υπάρχει άμεση εμπλοκή. Η ανακοίνωσή του δεν θα σημαίνει και αυτόματη ανάληψη δράσης από τις δικαστικές αρχές για την παραπομπή των ενόχων σε δίκη – κάτι που έτσι κι αλλιώς η Χεζμπολάχ έχει δηλώσει ότι δεν θα αποδεχθεί, προστατεύοντας τα μέλη της που θα κατηγορηθούν.
Για να αποφευχθούν λοιπόν τα χειρότερα η πρόταση Σαρκοζί και Αμπντάλα (Σαουδικής Αραβίας) φέρεται να είναι :

Εφόσον υπάρξει αδιέξοδο στο σχηματισμό κυβέρνησης, τότε να προταθεί μια ουδέτερη προσωπικότητα για  πρωθυπουργός προερχόμενος από τις τάξεις των σουνιτών μουσουλμάνων. Η κυβέρνηση θα διακόψει την ενεργή συμμετοχή στις ερευνητικές διαδικασίες του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και τη χρηματοδότηση αυτών.
Ο Σα’άντ Χαρίρι εκτιμάται ότι βγαίνει πολιτικά αλώβητος από μια τέτοια εξέλιξη αφού δεν συμμετέχει ενεργά στη διακυβέρνηση και τη λήψη αποφάσεων.
Θα έχει επίσης διατηρήσει σουνιτική παρουσία στο πρωθυπουργικό αξίωμα, διαφυλάσσοντας τη δημοτικότητά του ώστε να επανακάμψει όταν οι συνθήκες θα το επιτρέπουν.

Στο σενάριο αυτό μέχρι στιγμής φέρεται να διαφωνεί η Ουάσιγκτον αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά την έλλειψη σχεδιασμού και κατανόησης της πραγματικότητας και των δεδομένων στη Μέση Ανατολή.

– Ένα ακόμα σενάριο θέλει τη Χεζμπολάχ και τους συμμάχους της να επιχειρούν να σχηματίσουν κυβέρνηση αποσπώντας τη στήριξη του ηγέτη των Δρούζων Ουαλίντ Τζουμπλάντ � έχει κρατήσει αποστάσεις από τον Σ. Χαρίρι ήδη από το 2007 – καθώς και ενός εκ των προσωπικοτήτων από την κοινότητα των Σουνιτών.
Κάτι τέτοιο θα προκαλούσε την αντίδραση του Σουνίτη ηγέτη και την οργή της σουνιτικής κοινότητας.
Μια τέτοια εξέλιξη θα όξυνε ακόμα περισσότερο τις αντιθέσεις μεταξύ των διαφορετικών κοινοτήτων του Λιβάνου και θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια σε επανέναρξη των στοχευμένων δολοφονιών μέσω βομβιστικών επιθέσεων.

Ήδη η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος έχουν αντιταχθεί στο σενάριο αυτό ανησυχώντας κυρίως για την αυξανόμενη επιρροή του Ιράν στην ευρύτερη περιοχή. Η πλευρά του ηγέτη των Δρούζων δέχεται πιέσεις ώστε να μη στηρίξει ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

– Η Χεζμπολάχ και οι σύμμαχοί της σχηματίζουν κυβέρνηση εκ νέου με τον Σ. Χαρίρι. Ο δεύτερος ωστόσο θα πρέπει άμεσα να αποδεχθεί τους όρους για απομάκρυνση από τις διαδικασίες έρευνας για τη δολοφονία του πατέρα του και πρώην πρωθυπουργού.
Ο Χαρίρι φέρεται να ξεκαθάρισε στους ξένους ηγέτες με τους οποίους συναντήθηκε ότι δεν είναι διατεθειμένος για μια τέτοια εξέλιξη.

– Ο Σ. Χατίρι σχηματίζει κυβέρνηση δίχως τη Χεζμπολάχ και τους συμμάχους της και αρνείται να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις της Σιητικής οργάνωσης.
Μια τέτοια κυβέρνηση θα θεωρηθεί ως βραχίονας της Δύσης και θα οδηγήσει ταχύτερα από κάθε άλλο σενάριο σε επανέναρξη του εμφυλίου.

Η πιθανότητα μιας ένοπλης αντιπαράθεσης

Η κρίση είναι τρόπος ζωής και μέρος της καθημερινότητας των πολιτών του Λιβάνου. Με κάποια από τις πολλές κρίσεις που πέρασε ο τόπος γεννήθηκαν και γνώρισαν κι άλλες στο πέρασμα του χρόνου. Ωστόσο τα πράγματα σήμερα είναι διαφορετικά.
Ήδη από το 2007 η Χεζμπολάχ απέδειξε ότι, οι επιχειρησιακές δυνατότητες είναι δυσανάλογες συγκρινόμενες με εκείνες των «αντιπάλων της».
Ο οπλισμός που διαθέτει η οργάνωση είναι ικανός για μια αντιπαράθεση με την πλέον εξελιγμένη στρατιωτική μηχανή και μάλιστα, σε βάθος χρόνου.
Η πιθανότητα αντίδρασης και ουσιαστικής αντίστασης από τους σουνίτες απέναντί τους σε μια ένοπλη αναμέτρηση δεν συγκεντρώνει ποσοστά επιτυχίας.
Ακόμα κι αν ο πετυχημένος κατά γενική ομολογία πρόεδρος της Χώρας κ. Σουλειμάν ζητούσε από το στρατό να εμπλακεί αποτρέποντας την επέλαση των Σιητών – καθόλου βέβαιο δεν είναι ότι θα ζητούσε κάτι τέτοιο – ο στρατός δεν διαθέτει τον εξοπλισμό για να το πράξει.
Τα όπλα της Χεζμπολάχ κι εκείνα του στρατού έχουν τεχνολογική απόσταση δύο και πλέον δεκαετιών, καθιστώντας μια τέτοιου είδους αναμέτρηση αδύνατη.
Με άλλα λόγια αν φτάναμε σε μια ένοπλη στρατιωτική αναμέτρηση για τον έλεγχο της εξουσίας στη χώρα, αυτή θα διαρκούσε κάποιες ημέρες σε ότι αφορά το σύνολο του ελέγχου Λιβάνου και κάποιες ώρες για τον έλεγχο της Βηρυτού από τους Σιήτες.

Σύμφωνα με ξένους παρατηρητές πάντως, η ηγεσία της Χεζμπολάχ δε φέρεται να επιθυμεί πραγματικά μια τέτοια εξέλιξη, δίχως αυτό να σημαίνει ότι δεν θα το πράξει εφόσον οδηγηθούν σε αδιέξοδο αναφορικά με τους στόχους που έχουν ορίσει.
Ο ρόλος του Ισραήλ

Μια τέτοια εξέλιξη βεβαίως, τον τελευταίο που θα άφηνε αδιάφορο, θα ήταν την κυβέρνηση του Ισραήλ.
Για την ώρα το Τελ Αβίβ μπορεί να παρακολουθεί τις εξελίξεις αποφεύγοντας τα σχόλια και τις διαρροές για τα τεκταινόμενα στο Λίβανο όμως, η ανησυχία είναι περισσότερο έντονη από ποτέ άλλοτε.
Μέχρι του σημείου επανέναρξης του εμφυλίου στη γείτονα χώρα, με την αναμέτρηση να χαρακτηρίζεται αμφίρροπη το Ισραήλ δεν έχει λόγο ανησυχίας.
Αν όμως τα πράγματα είναι όπως φαίνονται και οι πιθανότητες όπως προαναφέρθηκαν, τότε η κυβέρνηση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου θα κληθεί να απαντήσει το ερώτημα που θέτουν αρκετά από τα μέλη της σε κατ� ιδίαν συζητήσεις.
Θα παραμείνουν θεατές ή θα εμπλακούν για να αποτραπεί η Ιρανοποίηση των βόρειων συνόρων τους ;

Το σίγουρο είναι ότι η εμπλοκή και η αναμέτρηση δεν γοητεύει τους στρατηγούς του Τελ Αβίβ.
Στον τελευταίο πόλεμο – 2006 – δεν έφυγαν και με τις καλύτερες αναμνήσεις. Πόσο μάλλον τώρα, με τις αναφορές από παρατηρητές αλλά και τη UNIFIL που επισημαίνουν το αναβαθμισμένο οπλοστάσιο της Χεζμπολάχ και τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς που φέρεται να έχουν προμηθευτεί.
Αρκετοί είναι οι ισραηλινοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι επισημαίνουν σε κάθε ευκαιρία ότι, μια νέα αναμέτρηση με την εν λόγο, οργάνωση θα είχε συνέπειες ακόμα και για την πόλη του Τελ Αβίβ.
Από την άλλη πλευρά, αρκετές είναι οι φωνές στο υπουργικό συμβούλιο που υποστηρίζουν την άποψη πως ο έλεγχος του Λιβάνου από τη Σιητική οργάνωση θα αχρηστεύσει κάθε μηχανισμό ελέγχου της προμήθειας οπλικών συστημάτων της Χεζμπολάχ από το Ιράν – έστω κι αν αυτός υφίσταται ελάχιστα, ακόμα και σήμερα.

Μέχρι στιγμής πάντως δεν έχει παρατηρηθεί καμία κίνηση στρατιωτικής ενίσχυσης των συνόρων του Ισραήλ με το Λίβανο.

Το πόρισμα για τη δολοφονία Χαρίρι

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές στη Νέα Υόρκη καθώς επίσης και στη Βηρυτό, το πόρισμα για τη δολοφονία φέρεται να έχει ολοκληρωθεί ήδη από τα τέλη Νοεμβρίου.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του αμερικανικού δικτύου ενημέρωσης newsmax εκτός των μελών της Χεζμπολάχ, το πόρισμα φέρεται να επιρρίπτει ευθύνες στον θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν Ayatollah Ali Khamenei.

Για την ακρίβει και σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, ο Χαμενεί φέρεται να έδωσε την εντολή για τη δολοφονία Χαρίρι στον τότε επικεφαλής του στρατιωτικού τμήματος της Χεζμπολάχ Imad Mughniyeh μέσω του διοικητή της μονάδας των φρουρών της ιρανικής επανάστασης IRG’s Quds Qassem Suleymani.

Ο Imad Mughniyeh έχασε τη ζωή του το Φεβρουάριο του 2008 επιχειρώντας να θέσει σε λειτουργία το παγιδευμένο με εκρηκτικά όχημά του σε προάστιο της Δαμασκού.

Το newsmax, αναφέρει πως, στο πόρισμα καταλογίζονται ευθύνες στον Σύρο Πρόεδρο Μπασάρ Αλ ’σαντ και τον επικεφαλής της αντικατασκοπίας της Συρίας Assef Shawkat.

Σύμφωνα τώρα με την εφημερίδα Αλ Ναχαρ του Λιβάνου, αναμένεται να διαβιβαστεί το προσχέδιο του πορίσματος -σήμερα Σάββατο-  στο γραφείο του αντιεισαγγελέα Daniel Fransen.

Ο Daniel Fransen, θα πρέπει μέσα στις επόμενες έξι εβδομάδες να αποφασίσει, εάν θα προχωρήσει η διαδικασία και εάν θα αποδοθούν κατηγορίες.

Ιερουσαλήμ, 15/01/2011

Η τέχνη και η τεχνική του φόβου

Πρόσωπα της Ρίτσας Μασούρα ( Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή, 16-1-2010)

Οριστικά πια εντός των χρονικών ορίων του 2011, οι `Ελληνες, ίσως περισσότερο από άλλους ευρωπαϊκούς λαούς κρατάμε με το ζόρι την ανάσα μας. Αν την απελευθερώσουμε δίχως ζύγι,  ο κίνδυνος να εκλυθούν στην ατμόσφαιρα τα μύρια όσα μικρόβια του οργανισμού μας είναι μεγάλος.Μαζί και οι τεράστιες αγωνίες μας.Κι όμως, δουλειά του ανθρώπινου σώματος, μεταξύ άλλων, είναι να αναπνέει.Να στρέφεται προς το οξυγόνο και να το χρησιμοποιεί. `Οπως δουλειά του ανθρώπινου μυαλού, μεταξύ άλλων, είναι να αφουγκράζεται τα μικρά και τα μεγάλα. Τα όσα μας προσεγγίζουν εν είδει απειλής. Αυτά που φοβάμαι πως αδρανοποιούν τις δημιουργικές δυνάμεις, που καθηλώνουν πολλούς σε οπισθοδρομικές συμπεριφορές, που φράσσουν τις πύλες εξόδου προς την καινοτομία. Είναι αλήθεια ότι ανάμεσά μας ζουν `Ελληνες που δεν έχουν συνειδητοποιήσει το τί μας συμβαίνει. `Η ακόμη κι αν το συνειδητοποιούν, παινεύονται στους φίλους ότι δεν τους αφορά. Καμιά φορά σκέπτομαι ότι πάντα έτσι ήταν ο κόσμος γύρω μας. Μοιρασμένος κόσμος.

Corey Robin

Κι όμως, έχουμε κάθε λόγο να συζητήσουμε μεταξύ μας ως κοινωνία. Ως ένα σύνολο ατόμων με πολλά κοινά συμφέροντα και πολλούς κοινούς στόχους. Να συζητήσουμε δίχως το φόβο της απώλειας του γνώριμου περιβάλλοντος, δίχως άσκοπες κριτικές που ροκανίζουν τον πολύτιμο χρόνο μας.Είναι αφελές να ακινητοποιείται η ζωή μας στο τί μπορεί να εννοεί ο Πάγκαλος αποκαλώντας τους δημοσίους υπαλλήλους «κοπρίτες». `Η τί είδους μυστική διπλωματία είναι αυτή που ασκείται στο Ερζερούμ. (Γιατί, υπήρξε ποτέ κάτι άλλο πλην της μυστικής διπλωματίας ; ). Προφανώς, αυτές οι απορίες εντάσσονται στο ενδιαφέρον μας για τα κοινά. Αλλά δεν παράγουν έργο. `Εχω την αίσθηση ότι η έλξη του μέλλοντος είναι πιο ουσιαστική. Ναι, αφού προηγηθεί η ιστορία του φόβου.Οι ειδικοί διατείνονται ότι ο φόβος συσπειρώνει.Ναι, αρκεί να μην μας ακινητοποιεί. Αυτή την εκδοχή αναλύσει στο βιβλίο του «Η Ιστορία μας Πολιτικής Ιδέας» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια) ο Αμερικανός πανεπιστημιακός Corey Robin .Ο καθηγητής του Brooklyn College αναφέρεται στον όρο πολιτικός φόβος, υπονοώντας πρώτον την ανησυχία που νοιώθουν οι άνθρωποι για κάτι που απειλεί την ευδαιμονία τους και τον εκφοβισμό που ασκείται από κυβερνήσεις ή ομάδες προς ανθρώπους που δεν είναι βαθύτεροι γνώστες των πραγμάτων.

Κλασσικό παράδειγμα, η 11η Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο των «Νιού Γιορκ Τάιμς», Ντέιβιντ Μπρουκς, το κυρίαρχο ρεύμα εκείνης της εποχής ήθελε τους Αμερικανούς και μαζί τους όλους εμάς να καλλιεργούμε τον «ιδιωτικό μας παράδεισο». Η μακαριότητα ήταν το λαμπρό άνθος της ειρήνης και της ευημερίας. Στην πραγματικότητα, ο σάπιος καρπός της παρακμής και της κατάπτωσης.Η 11η Σεπτεμβρίου έγινε ο εφιάλτης που ξύπνησε τους Αμερικανούς από το επιπόλαιο, αν όχι ολέθριο δεκάχρονο όνειρο.Ο  φόβος οδήγησε τον κόσμο στην εγρήγορση, τον πόνο, την αποφασιστικότητα, ακόμη και την αγάπη. Κατέστησε και πάλι δυνατή την ηθική και ενσυνείδητη δράση.Για λίγο βεβαίως, γιατί ο άνθρωπος επιστρέφει γρήγορα σε κλασσικές θέσεις. Η ιστορία του φόβου, όμως, είναι συνυφασμένη με τη φύση μας, είτε κάποιοι εγκλωβίζονται τη θεολογική έννοια του,  είτε κάποιοι αντιλαμβάνονται τη ζωή ως συνυφασμένη με το φόβο της απώλειας, της καταπίεσης ή της παρακμής.

Υφίσταται όμως και ο πολιτικός φόβος.Ο προσφυγή στο φόβο συναντάται και στις ευνομούμενες κοινωνίες και συχνά γίνεται πολιτικό εργαλείο στα χέρια των κυβερνώντων. Ο Γάλλος φιλόσοφος Ρεϊμόν Αρόν  έλεγε ότι ο φόβος αποτελεί αρχέγονο και επομένως υπο-πολιτικό συναίσθημα. Ο πολιτικός φόβος ως εργαλείο χειραγώγησης, ακόμη και μέσω τηλεοπτικών σταθμών επιτείνει τη διάχυτη ανασφάλεια ενός λαού που ήδη αντιμετωπίζει την ηθική αναρχία και την κοινωνική κατάρρευση. Εδώ ακριβώς βρισκόμαστε εμείς. Στον αστερισμό του πολιτικού φόβου, ο οποίος όμως δεν μπορεί να αποτελέσει το θεμέλιο ενός ηθικού ή πολιτικού επιχειρήματος. Αντί λοιπόν να αναλύουμε όσα δεν κατέχουμε, τουλάχιστον ας συσπειρωθούμε, χωρίς να πέσουμε στην παγίδα του φιλελευθερισμού του φόβου. Ας βγούμε από το ατομιστικό μας καλούπι. Παραφορέθηκε. Ο `Ελληνας άστεγος έχει «καταλάβει» τη λεωφόρο Κηφισίας, έξω από την Αγία Τριάδα, έχει κάνει υπνόσακο κάδο απορριμάτων στον `Αγιο Δημήτριο, στήνει ουρές έξω από τα λιγοστά κέντρα Αστέγων για μια γωνιά, ένα ράντσο, μια βρώμικη τουαλέτα. Θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαστε μοναχικό πλήθος, ούτε ακατέργαστος κόσμος.

Ζήσε το μύθο σου…..

Της Pιτσας Mασουρα

Στους κόλπους του νεωτερικού κόσμου που κυριαρχείται από τις μεγάλες δυνάμεις, με ποιο τρόπο η Ελλάδα θα εδραιώσει την αρμονία ανάμεσα στη δύναμη και την αδυναμία της; Και για να ιδιοποιηθεί το είναι της, μήπως πουλήσει την ψυχή της στον διάβολο; Θα μπορέσει να εξασφαλίσει τη θέση της στον κόσμο χωρίς να εγκαταλείψει τη φύση της και θα ξέρει με ποιον τρόπο να διατηρήσει την ισορροπία ανάμεσα στην φύσιν και την τέχνην; Δικαίως διερωτάται ο Κώστας Αξελός στο γραμμένο σε ανύποπτους χρόνους βιβλίο του «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας» (επανεκδόθηκε από τις Εκδόσεις Νεφέλη) κατά πόσον τελικά εμείς, η συνέχειά του, θα χρειαστεί να πουλήσουμε την ψυχή μας στον διάβολο για να βγούμε από την κρίση έστω και με αυλακωμένα τα πρόσωπά μας από τις πρόωρες ρυτίδες. Εξαιρετικός ο Αξελός καθώς περιγράφει τις διαφορετικές Ελλάδες. Αυτές που οι σύγχρονοι δανειολήπτες δύσκολα αποδεχόμαστε. Υπάρχει η Ελλάδα των ναυτικών και των ψαράδων που βγάζει λυρικούς τόνους, λέει ο Αξελός. Υπάρχει η Ελλάδα του κοσμάκη που γεμίζει τα καφενεία και τις ταβέρνες, διαβάζει εφημερίδες και εξαίρει τα προτερήματα της ακινησίας, την ίδια στιγμή που προσπαθεί επίσης να συλλάβει νωθρά την κινητικότητα. Υπάρχει η Ελλάδα της μεγάλης πόλης – αστική και ευρωπαϊκή μαζί. Η Ελλάδα που δίνει την εντύπωση ότι θέλει να υψωθεί ως το οικουμενικό επίπεδο, αντιμετωπίζοντας την πολιτική ως μοίρα της. `Ολες οι δικές μας Ελλάδες!

Ναι, ταξιδεύοντας αυτές τις μέρες σε περιοχές της Βόρειας Ελλάδας περιπλανήθηκα σε μικρές πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά και είδα αυτές τις Ελλάδες. Είδα επάλληλους μικρόκοσμους σε σκέψη, σε λέγειν, σε συμπεριφορά. `Ακουσα κραυγές θριάμβου, σαν να ήθελε ο νεόπλουτος ημι-αστός `Ελληνας να ανέβει σε οικουμενικό επίπεδο, άκουσα όμως και κραυγές εθνικιστικές από τον ίδιο, κι ας κυκλοφορούσε με πανάκριβα τζιπ και μερσέντες. Προς στιγμήν τα αυτιά μου βούλωσαν, όπως βουλώνουν συνήθως στο μεγάλο υψόμετρο. Ηταν οι ίδιοι που μιλούσαν με ύφος εξειδικευμένου επιστήμονα για τον ορυκτό πλούτο της χώρας, τα πετρέλαια, τα οποία αντλούνται κανονικά και δεν το ξέρουμε (!) και ήδη έχουμε συμφωνήσει να τα δώσουμε! Κι αυτές οι κραυγές εις επήκοον όλων. Είδα διχαστικές μικροκοινωνίες. Μαυροφορεμένες μαντιλοδεμένες γυναίκες το πρωί στην εκκλησία. `Ανδρες καθισμένοι γύρω από το στρογγυλό τραπέζι του τζόγου στο πατάρι καφενείου γνωστής μακεδονικής πόλης. Ρώτησα. Μου απάντησαν: μα, το επιβάλλει η μέρα και με το βλέμμα τους μ’ έδιωξαν μακριά. Γύρισα και τους κοίταξα. `Ενιωσα να απέχουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την καρδιά της Ελλάδας, λες και δεν έχουν ακούσει κουβέντα για όσα μας απειλούν, για όσα μας φοβίζουν. Φταίνε, άραγε, μόνον αυτοί;

Ποιος και γιατί αποφάσισε την αναδιανομή του πλούτου στην Ελλάδα με δανεικά; Ποιος αποφάσισε ότι έπρεπε με κόλπα ανατολίτικα να μπούμε στην ΟΝΕ; Ποιος κρίνει σήμερα ότι οφείλουμε να ομολογήσουμε δημοσίως τα γνωστά μυστικά της ελληνικής παθογένειας, τον υφέρποντα ραγιαδισμό, την επιπολαιότητά μας και παράλληλα να γίνουμε παράδειγμα προς αποφυγήν; `Οταν κανείς δεν μας λέει δημοσίως ότι δεν κυοφορήσαμε πρώτοι το πρόβλημα, δεν είμαστε αποκλειστικά υπεύθυνοι για τις ιδεοληψίες μας, παρά μόνο για την τάση μας να αποστρεφόμαστε τους θεσμούς. `Οταν κανείς από τους ηγέτες των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών (Μέρκελ, Σαρκοζί) δεν ελέγχει τη διεθνή οικονομία. `Οταν είναι γελοίο να συζητάει ο πολίτης για το αν θα εκδοθεί ευρωομόλογο, αν θα γίνει αναδιαπραγμάτευση του χρέους μας. Κακοφωνίξ ο `Ελληνας και φερέφωνο της τηλεοπτικής πραμάτειας.

Παγιδεύομαι ανάμεσα στη δύναμη και την αδυναμία. Σκαλίζω τα κείμενα των φιλοσόφων και των ιστορικών. Μα ποιος προέβλεψε τη διολίσθηση του πολίτη της Δύσης τον 21ο αιώνα; Κανείς. Χομπσμπάουμ: «Στους ορίζοντες του 21ου αιώνα». Παναγιώτης Κονδύλης: «Από τον 20ό στον 21ο αιώνα». Φρεντ Χαλιντέι: «Ο Κόσμος μετά το 2000». Δίχως απαντήσεις, παρά μόνον ότι η πρόοδος θα τα έλυνε όλα! Φονική αυταπάτη που ανέτρεψε το ευρωπαϊκό μέτρο και μαζί του πολλές από τις ελπίδες εκείνου του πολίτη που στρέφεται προς τον Βορρά, προς κάθε τι γερμανικό ή σκανδιναβικό. Ο Παναγιώτης Κονδύλης συνήθιζε να λέει ότι επιβιώνει όποιος αντιστέκεται στους ίδιους του τους μύθους και καταποντίζεται όποιος τους πιστεύει μέχρις εσχάτων… Ο τελευταίος δικός μας μύθος μεθούσε στις οθόνες μας μέσα από την πρόσφατη τουριστική καμπάνια. «Ζήσε τον μύθο σου». Τώρα, ποιος θα δώσει το σύνθημα να πουληθεί η ψυχή μας στον διάβολο;

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 9-1-2011