Ζήσε το μύθο σου…..


Της Pιτσας Mασουρα

Στους κόλπους του νεωτερικού κόσμου που κυριαρχείται από τις μεγάλες δυνάμεις, με ποιο τρόπο η Ελλάδα θα εδραιώσει την αρμονία ανάμεσα στη δύναμη και την αδυναμία της; Και για να ιδιοποιηθεί το είναι της, μήπως πουλήσει την ψυχή της στον διάβολο; Θα μπορέσει να εξασφαλίσει τη θέση της στον κόσμο χωρίς να εγκαταλείψει τη φύση της και θα ξέρει με ποιον τρόπο να διατηρήσει την ισορροπία ανάμεσα στην φύσιν και την τέχνην; Δικαίως διερωτάται ο Κώστας Αξελός στο γραμμένο σε ανύποπτους χρόνους βιβλίο του «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας» (επανεκδόθηκε από τις Εκδόσεις Νεφέλη) κατά πόσον τελικά εμείς, η συνέχειά του, θα χρειαστεί να πουλήσουμε την ψυχή μας στον διάβολο για να βγούμε από την κρίση έστω και με αυλακωμένα τα πρόσωπά μας από τις πρόωρες ρυτίδες. Εξαιρετικός ο Αξελός καθώς περιγράφει τις διαφορετικές Ελλάδες. Αυτές που οι σύγχρονοι δανειολήπτες δύσκολα αποδεχόμαστε. Υπάρχει η Ελλάδα των ναυτικών και των ψαράδων που βγάζει λυρικούς τόνους, λέει ο Αξελός. Υπάρχει η Ελλάδα του κοσμάκη που γεμίζει τα καφενεία και τις ταβέρνες, διαβάζει εφημερίδες και εξαίρει τα προτερήματα της ακινησίας, την ίδια στιγμή που προσπαθεί επίσης να συλλάβει νωθρά την κινητικότητα. Υπάρχει η Ελλάδα της μεγάλης πόλης – αστική και ευρωπαϊκή μαζί. Η Ελλάδα που δίνει την εντύπωση ότι θέλει να υψωθεί ως το οικουμενικό επίπεδο, αντιμετωπίζοντας την πολιτική ως μοίρα της. `Ολες οι δικές μας Ελλάδες!

Ναι, ταξιδεύοντας αυτές τις μέρες σε περιοχές της Βόρειας Ελλάδας περιπλανήθηκα σε μικρές πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά και είδα αυτές τις Ελλάδες. Είδα επάλληλους μικρόκοσμους σε σκέψη, σε λέγειν, σε συμπεριφορά. `Ακουσα κραυγές θριάμβου, σαν να ήθελε ο νεόπλουτος ημι-αστός `Ελληνας να ανέβει σε οικουμενικό επίπεδο, άκουσα όμως και κραυγές εθνικιστικές από τον ίδιο, κι ας κυκλοφορούσε με πανάκριβα τζιπ και μερσέντες. Προς στιγμήν τα αυτιά μου βούλωσαν, όπως βουλώνουν συνήθως στο μεγάλο υψόμετρο. Ηταν οι ίδιοι που μιλούσαν με ύφος εξειδικευμένου επιστήμονα για τον ορυκτό πλούτο της χώρας, τα πετρέλαια, τα οποία αντλούνται κανονικά και δεν το ξέρουμε (!) και ήδη έχουμε συμφωνήσει να τα δώσουμε! Κι αυτές οι κραυγές εις επήκοον όλων. Είδα διχαστικές μικροκοινωνίες. Μαυροφορεμένες μαντιλοδεμένες γυναίκες το πρωί στην εκκλησία. `Ανδρες καθισμένοι γύρω από το στρογγυλό τραπέζι του τζόγου στο πατάρι καφενείου γνωστής μακεδονικής πόλης. Ρώτησα. Μου απάντησαν: μα, το επιβάλλει η μέρα και με το βλέμμα τους μ’ έδιωξαν μακριά. Γύρισα και τους κοίταξα. `Ενιωσα να απέχουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την καρδιά της Ελλάδας, λες και δεν έχουν ακούσει κουβέντα για όσα μας απειλούν, για όσα μας φοβίζουν. Φταίνε, άραγε, μόνον αυτοί;

Ποιος και γιατί αποφάσισε την αναδιανομή του πλούτου στην Ελλάδα με δανεικά; Ποιος αποφάσισε ότι έπρεπε με κόλπα ανατολίτικα να μπούμε στην ΟΝΕ; Ποιος κρίνει σήμερα ότι οφείλουμε να ομολογήσουμε δημοσίως τα γνωστά μυστικά της ελληνικής παθογένειας, τον υφέρποντα ραγιαδισμό, την επιπολαιότητά μας και παράλληλα να γίνουμε παράδειγμα προς αποφυγήν; `Οταν κανείς δεν μας λέει δημοσίως ότι δεν κυοφορήσαμε πρώτοι το πρόβλημα, δεν είμαστε αποκλειστικά υπεύθυνοι για τις ιδεοληψίες μας, παρά μόνο για την τάση μας να αποστρεφόμαστε τους θεσμούς. `Οταν κανείς από τους ηγέτες των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών (Μέρκελ, Σαρκοζί) δεν ελέγχει τη διεθνή οικονομία. `Οταν είναι γελοίο να συζητάει ο πολίτης για το αν θα εκδοθεί ευρωομόλογο, αν θα γίνει αναδιαπραγμάτευση του χρέους μας. Κακοφωνίξ ο `Ελληνας και φερέφωνο της τηλεοπτικής πραμάτειας.

Παγιδεύομαι ανάμεσα στη δύναμη και την αδυναμία. Σκαλίζω τα κείμενα των φιλοσόφων και των ιστορικών. Μα ποιος προέβλεψε τη διολίσθηση του πολίτη της Δύσης τον 21ο αιώνα; Κανείς. Χομπσμπάουμ: «Στους ορίζοντες του 21ου αιώνα». Παναγιώτης Κονδύλης: «Από τον 20ό στον 21ο αιώνα». Φρεντ Χαλιντέι: «Ο Κόσμος μετά το 2000». Δίχως απαντήσεις, παρά μόνον ότι η πρόοδος θα τα έλυνε όλα! Φονική αυταπάτη που ανέτρεψε το ευρωπαϊκό μέτρο και μαζί του πολλές από τις ελπίδες εκείνου του πολίτη που στρέφεται προς τον Βορρά, προς κάθε τι γερμανικό ή σκανδιναβικό. Ο Παναγιώτης Κονδύλης συνήθιζε να λέει ότι επιβιώνει όποιος αντιστέκεται στους ίδιους του τους μύθους και καταποντίζεται όποιος τους πιστεύει μέχρις εσχάτων… Ο τελευταίος δικός μας μύθος μεθούσε στις οθόνες μας μέσα από την πρόσφατη τουριστική καμπάνια. «Ζήσε τον μύθο σου». Τώρα, ποιος θα δώσει το σύνθημα να πουληθεί η ψυχή μας στον διάβολο;

Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 9-1-2011

7 thoughts on “Ζήσε το μύθο σου…..

  1. «Είσε ότι δηλώσουν» εάν ισχύει αυτή η αναθεματική ρήση ό τότε ο μύθος τού καθενός χτίζεται ερήμην του, εκτός εάν … Χρόνια πολλά!

  2. To μύθο μας ζούμε από την ανάποδη Ριτς, κάτω από την εμπνευσμένη ηγεσία του best ever story-teller. Tον οποίο φροντίσαμε να κάνουμε πρωθυπουργό.

  3. Ριτσάκι ταξιδεμένο,
    Συμφωνώ εν πολλοίς με αυτά που γράφεις. Αλλά πραγματικά δεν φταίει απολύτως ο Ελληνας που μπήκε στην παγίδα της Ευρώπης, που υπερχρεώθηκε γιά να κάνει τη Γαλλία και τη Γερμανία μεγαλύτερες (όπως όλες οι μεσογειακές αδύναμες χώρες). Κι αυτοί οι μεγάλοι που μας λοιδωρούν σήμερα, ορέγονται τα δανεικά ευρώ μας για να συνεχίσουν να μεγάλώνουν. Δε μπορείς να δίνεις καραμέλες στα παιδιά και μετά να τα τιμωρείς επειδή χάλασαν τα δόντια τους!
    Αυτή η υποκρισία των οικονομικών συσχετισμών μόνο σε μεγαλύτερα αδιέξοδα θα οδηγήσει τον δυτικό και τον άλλο κόσμο.
    Καλή Χρονιά, με υγεία και αισιοδοξία.
    Σου έχω επί πως μου αρέσει το οξύ δημοσιογραφικό σου πνεύμα;

  4. @ justinaki
    @ Swell
    @GB

    Καλησπέρα και καλή χρονιά εύχομαι…
    Ναι, δεν φταίει μόνον η Ελλάδα, ούτε μονον ο ελληνας πολίτης. Φταίμε όλοι στο βαθμό που μας αναλογεί. Γιατί δεν το σκεφτήκαμε, γιατί αφεθήκαμε, γιατί επιτρέψαμε να μας λοιδορούν, γιατί ..πολλά γιατί. Ομως προβαίνουμε σε αφελείς εως και ανούσιες συζητήσεις χωρίς να προτείνουμε κάτι. Αυτό με πληγώνει….
    σε ευχαριστώ Ιουστινάκι μου για τα θετικά σου λόγια…

  5. Διαβάζω δεξιά αριστερά ότι φταίνε οι πολιτικοί που έμαθαν τους πολίτες ότι ,,λαδώνοντας,, θα κάνουν ότι θέλουν, θεμιτά κι αθέμιτα πράγματα. Ότι φταίνε κι οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές δυνάμεις για το ότι έκαναν τα στραβά μάτια και μας έβαλαν σ΄εναν χορό, για τον οποίο δεν είχαμε καλά καλά να πάρουμε το σωστό φουστάνι για την εμφάνιση κι ούτε ξέραμε πως χορεύεται. Και τα δύο αυτά έχουν σίγουρα μεγάλη ποσότητα αλήθειας. Κι όμως μένω με το ερώτημα: ,,γιατί και στα δύο σενάρια βάζουμε τους πολίτες σε θέση ανίδεου κι ανέυθυνου όντος;,,
    Πότε επιτέλους θ΄αναλάβει κι ο πολίτης την ευθύνη του; Έστω οι λάθος πολιτικοί έκαναν ατελείωτα, χοντρά λάθη. Λάθη με συνέπειες που θα πληρώνονται απο γενιές ακόμα και μετά τη δικιά μας. Οι πολίτες τι έκαναν;
    Αρνούμαι να δεχτώ ότι ο πολίτης μοιρολατρικά φέρεται και άγεται απ την πολιτική του ηγεσία. Ότι έχει όση ευθύνη θα είχε κι ένα ανήλικο. Ότι ναι μεν έχει δεί το ψέμα πίσω απ την φαύλη πολιτική, αλλά δεν είναι σε θέση να την καθαιρέσει.
    Τό έργο της κακής πολιτικής, όπως και το ταγκό, θέλει δύο να συμμετέχουν.
    Ας αναλάβουν επιτέλους κι οι πολίτες τις ευθύνες τους. Ας κυττάξουν τα του οίκου τους. Πόσο φροντίζει ο καθένας μας τα καθήκοντά του; Την προσωπική του υπόσταση, την μόρφωση και ενημέρωσή του που σαφώς δεν τελειώνει ποτέ, το σπίτι, τη δουλειά του, την οικογένειά του. Και ειδικά αυτήν την τελευταία! Πόσο σοβαρά τα αντιμετωπίζει αυτά τα απλά και καθημερινά και πόσο καλά τα έχει νοικοκυρεμένα; Τι επιπέδου άνθρωποι είμαστε τελικά; Πως να περιμένει κανείς ότι η γειτονιά, το χωριό, το κράτος θα είναι κάτι καλύτερο απ΄ότι είναι το κάθε άτομο που απαρτίζει αυτά τα σύνολα;
    Διαβάζοντας το αξιολογότατο, όπως πάντα, κείμενο της Ρίτσας Μασούρα, ξαναγύρισα στην αρχή του και σκεφτόμουν ότι η αρμονία μετάξύ δύναμης και αδυναμίας της Ελλάδας είναι εκείνη η ίδια ζητούμενη αρμονία μεταξύ της δύναμης και αδυναμίας ενός εκάστου των πολιτών της.
    Συμπαθάτε πολύ, αν μετά απ όλο αυτό το σχόλιό μου δεν σας είπα τίποτε καινούργιο!

  6. Ντορα,
    έχεις απόλυτο δίκιο σ αυτό που λες για τον πολίτη. Απλώς δεν ξέρω τελικά αν η κόττα εκανε το αυγό ή το αυγό την κόττα.
    Ανηφορίζοντας στη μακεδονια τις διακοπες διαπίστωσα ότι κανείς δεν εχει πάρει χαμπάρι το τί συμβαίνει στη χώρα του. Ζουν σ ενα μαβί συννεφάκι που κάνει παιγνίδι με τον ήλιο. Τίποτα λιγοτερο και τίποτα περισσότερο.
    Με το ταξίδι αυτό καταλαβα πολλά περί χρηματιστηριου, καταλαβα γιατί σκοτωσαν τα παιδιά τον μικρο Αλεξ, γιατί επιμένουν στις παλιές ξεπερασμένες καλλιέργειες, γιατί όλα είναι δουλειές του ποδαριού χωρις επαγγελματισμό….κι αλλα πολλά. Και φυσικά απουσία συλλογικής ή ατομικής ευθύνης.

  7. Εεεε το αυγό έκανε την κότα!
    Η συμπεριφορά του πολίτη είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη. Εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα, αλλά και το κουμπί της λύσης…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s