Αιωνίως παραπονεμένοι, αιωνίως αδικημένοι… Το δικό μας σύνδρομο!


Πρόσωπα( Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 20 Φεβρουαρίου 2011)

Της Pιτσας Mασουρα

Και ξαφνικά, μας βγήκε ένα παράπονο μεγάλο, σαν εκείνο του Καζαντζίδη όταν τραγουδούσε τους καημούς μιας άλλης Ελλάδας. Το δημοσιογραφικό χαρτί, η τηλεοπτική οθόνη, το facebook και το twitter κατακλύστηκαν από τον θυμό και την οργή των Ελλήνων. Πολιτικοί και παρατρεχάμενοι των πολιτικών, δημοσιογράφοι και μη, γνωρίζοντες και μη, σοβαροί και μη, κατέχοντες και πένητες κατακεραύνωσαν τους «τροϊκανούς» και το θράσος τους να υπαγορεύουν στο κράτος πώς θα διαχειριστεί τα της περιουσίας του! Επί μία εβδομάδα τώρα, κεντρικό θέμα συζήτησης και διακομματικής αντιπαλότητας παραμένει όχι η ουσία του θέματος, αλλά ο τρόπος. Ναι, ο τρόπος. Γιατί η εκφορά του λόγου είναι αυτή που μαλακώνει ή αγριεύει τον άνθρωπο. Η επιλογή της χρονικής στιγμής καθορίζει τις εξελίξεις. Θετικά ή αρνητικά. Μα, πάνω απ’ όλα έχει σημασία ο συνομιλητής σου. Αυτός με τον οποίο κλείνεις τις συμφωνίες, αν και πάντα σ’ ένα συμβόλαιο αυτός που χρωστάει βρίσκεται σε αμυντική θέση.

Οι άνθρωποι της τρόικας δεν καλοσκέφτηκαν ότι μπροστά τους είναι ένας λαός δίχως πολλές τεχνοκρατικές αντιλήψεις. Που δεν μαγεύεται από τους αριθμούς, εκτός αν αφορούν την τσέπη του και κάνει κέφι να προβάλει την ουμανιστική του πλευρά. Οι εκπρόσωποι της τρόικας δεν έχουν ενώπιόν τους πειθαρχημένους Bορειοευρωπαίους, σαν τους Γερμανούς, που μετά τον πόλεμο ακολούθησαν τις πολιτικές και οικονομικές συντεταγμένες του καγκελαρίου Κόνραντ Αντενάουερ και έστησαν το μεταπολεμικό οικονομικό θαύμα («κοινωνική οικονομία της αγοράς»). Απέναντί τους βρίσκεται ένας μεσογειακός λαός με ανατολίτικες επιρροές. Λαός κυκλοθυμικός, ασύνταχτος και απείθαρχος, που, όμως, αν τον ρίξεις στο φιλότιμο, σου στήνει ζηλευτή Ολυμπιάδα. Κι έτσι, οι ξένοι επιτηρητές, λειτουργώντας με τη λογική του αυτονόητου, έφεραν τα πάνω-κάτω στην κυβέρνηση, στα κόμματα της αντιπολίτευσης και εξώθησαν το αιφνιδιασμένο πολιτικό προσωπικό της χώρας να στήσει γαϊτανάκι ψεύδους και υποκρισίας…

Και πώς να μαζέψει τώρα η κυβέρνηση τα ασυμμάζευτα! Πώς να βάλει μπροστά τη μηχανή του fast track! Πείτε μου πώς, όσο κι αν διαβεβαιώνει ο πρωθυπουργός ότι τίποτα δεν πουλιέται. Ήδη βλέπω ξαπλωμένους στις λεωφόρους Βουλιαγμένης και Ποσειδώνος τους δημάρχους και τους πολίτες των όμορων δήμων του Ελληνικού να υπεραμύνονται του χώρου του παλιού αεροδρομίου. Ήδη βλέπω αλυσοδεμένους στους πασσάλους των πεζοδρομίων της παραλίας της Γλυφάδας τους μαγαζάτορες. Ποιος είπε ότι θέλουν συνεταίρο στις μπίζνες της παραλιακής; Και οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, εναερίτες σκαρφαλωμένοι στους πυλώνες. Κι όμως, όλα θα μπορούσαν να γίνουν σε καθεστώς… ελεγχόμενης έκρηξης!

Τελευταία πιστεύαμε ότι βαδίζουμε σ’ ένα όχι πια τόσο κακοτράχαλο μονοπάτι. Οτι τα δύσκολα τα αφήνουμε πίσω. Ο Πάσχος Μανδραβέλης σημειώνει στο βιβλίο «Υπό το Μηδέν – τέσσερα σχόλια για την κρίση» ότι τον προηγούμενο χρόνο, η Ελλάδα είχε αρνητικό πρόσημο. Κάποιοι, μάλιστα, την θεωρούσαν υπαίτια για την επερχόμενη καταστροφή της Zώνης του Eυρώ. Η λέξη Greece ισοδυναμούσε με τις… μάγισσες του Σάλεμ και τα σπρεντ έκαναν πάρτι κάθε φορά που στον παγκόσμιο πίνακα εμφανιζόταν το όνομα της πατρίδας μας. Ήταν τότε, μας θυμίζει ο Πάσχος Μανδραβέλης, η εποχή που ξεκίνησε το πολυπαραγοντικό παζάρι εντός της Ένωσης. Έπρεπε πρωτίστως να πειστεί η Γερμανία.

Και να που με μεγάλη καθυστέρηση, η καγκελάριος πείστηκε. O Τρισέ μάς συμπεριφέρθηκε ευπρεπώς και ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ βεβαίως. Αλίμονο! Ακόμη και ο Ντομινίκ Στρος Καν υπήρξε συγκαταβατικός, σχεδόν προστατευτικός,μιας και ήταν εξ αρχής στο κόλπο. Επομένως, είναι άδικο τρεις εκπρόσωποι των τροϊκανών να ανατρέπουν εν ριπή οφθαλμού το έστω και φαινομενικά ήπιο μεταβατικό κλίμα.

Ας δούμε την πραγματικότητα αποκομμένη από τους πρόσφατους συναισθηματισμούς και μακριά από τους δαίμονες που καιροφυλακτούν. Τα κυβερνητικά στελέχη νιώθουν προδομένα. Αλλά δεν χρειάζεται να είσαι φωστήρας για να καταλάβεις ότι ήγγικεν η ώρα της αξιοποίησης και της σωστής διαχείρισης της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, αυτής που υπάρχει και μπορούμε με σαφήνεια να οριοθετήσουμε. Αρκεί, βεβαίως, η όποια κίνηση να είναι καλά μελετημένη και σε ξεκάθαρο πλαίσιο διαφάνειας. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος των πολιτικών, των κομματικών στελεχών και του ενεργού πολίτη. Αλλιώς θα παραμείνουμε σε καθεστώς σκοταδισμού, όπου οι πάντες θα μας φαντάζονται, χωρίς να το ομολογούν, σαν τις ζωντανές κούκλες στις διάσημες ευρωπαϊκές βιτρίνες…

Σημείωση : επειδή έλειψα μια εβδομάδα εκτός, το θέμα μου φαίνεται πολύ ξεπερασμένο, μιας και το έγραψα πολύ νωρίς. Ομως δεν χάνει την επικαιρότητά του ως προς την ουσία του.

6 thoughts on “Αιωνίως παραπονεμένοι, αιωνίως αδικημένοι… Το δικό μας σύνδρομο!

  1. Κοίτα να δεις τώρα, κανένας σύμβουλος δεν δηλώνει πως η κυβέρνηση προωθεί το τάδε. Σε αυτή την περίπτωση δεν κυβερνά η κυβέρνηση. Και εμ’ πας περιπτώσει, ο σύμβουλος δεν αποτελεί θεσμό για να έχει δικαιώματα σαν αυτά που φαίνεται να διαθέτουν «οι τροϊκανοί», ναι περί συμβούλων πρόκειται. Πέραν τούτου, οι τρόποι «αξιοποίησης» του «οτιδήποτε» χωράνε μεγάλη συζήτηση και σίγουρα αναξιοποίητη περιουσία μαραζώνει. Αλλά σε όλα τα κιτάπια, ακόμα και των τεχνοκρατών, η πώληση δεν είναι συνώνυμη της αξιοποίησης, ας το έχουμε λίγο και αυτό στο μυαλό μας…

  2. Μα ναι, να αξιοποιηθεί! Όχι να πουληθεί για να εξυπηρετήσει συμφέροντα!
    Η ρευστοποίηση ποτέ δεν έκανε καλό στους ομίλους, λες να διαφέρει αυτό με τα κράτη που τρέχουν και ιδιωτικοποιούν σύμφωνα με τις επιταγές της νέας θρησκευτικής πεποίθησης της αγοράς;

  3. Φίλε μου, θα το κάνουμε σαν τη Βρετανια…Θα ιδιωτικοποιήσουμε και μετα θα εθνικοποιήσουμε… σε δουλειά να βρισκόμαστε. Πάντως είναι δυσκολη δουλεια , πραγματικα΄..

  4. Δυστυχώς, Ρίτσα μου, στη χώρα μας περισσεύει η υποκρισία και το παιχνίδι με τις λέξεις. Χρωστάμε ήδη κάπου 320 δις ευρώ και δανειζόμαστε συνεχώς κι άλλα, φορτώνοντας με δυσβάκτακτο βάρος τόκων τις επόμενες γενιές. Μόλις δε η Τρόϊκα μίλησε για το αυτονόητο, δηλ. πώληση ενός μέρους της περιουσίας του Δημοσίου (κυρίως εμπορικών ακινήτων και επιχειρήσεων), για να μειωθεί εν μέρει το χρέος, άρχισαν όλοι να κραυγάζουν. Ακόμα και η Κυβέρνηση που το είχε συμφωνήσει (κατά πως φαίνεται), ακόμα και η αξιωματική αντιπολίτευση που το είχε προτείνει παλαιότερα και τώρα κάνει πως δεν θυμάται. Καλά, η Αριστερά, βρισκόμενη στον κόσμο της, κραυγάζει γενικώς, χωρίς να προτείνει (σοβαρές) εναλλακτικές λύσεις.

  5. Mεροπη μου, εχεις απόλυτο δίκιο, αλλα αυτή η χώρα , η χωρα του δικαίου, δεν καταλαβαίνει το παραμικρό!!!!
    καλησπέρα καλή μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s