Πόσο ώριμοι είναι σήμερα Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι; Η ανάγκη για συμφιλίωση


Πρόσωπα Ρίτσα Μασούρα ( Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή 22/5/2011)

Η συμφιλίωση των λαών περνάει μέσα από την κρισάρα της ωριμότητας και των διεθνών συγκυριών. Ισως αυτή τη φορά οι παράγοντες να συμπίπτουν και η συμφιλίωση Ισραηλινών και Παλαιστινίων νάναι ανάσες κοντά.( Ο πίνακας είναι της ισραηλινής ζωγράφου Ελιν Μπογκομόλνικ)

Στην ιστορία των λαών κατά καιρούς δημιουργούνται παρενθέσεις. Περίοδοι παρατεταμένου πολέμου και ειρήνης διασπώνται από φαινομενικά ήρεμα μεσοδιαστήματα, που όμως θυμίζουν παλμογράφους δευτερόλεπτα πριν το σεισμό.  Σ’ αυτό το μεσοδιάστημα, συνήθως αλλάζουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του παρόντος χρόνου. Η συμφιλίωση των δύο λυσσαλέων αντιπάλων στους κόλπους των Παλαιστινίων, της Φατάχ και της Χαμάς, ο θάνατος του Μπιν Λάντεν, η εξεγερτική εικόνα του αραβικού κόσμου, αλλά και ο φόβος του Ισραήλ να εμπλακεί, διαφορετικά πια, στην παλίρροια των αισθήσεων και των παραισθήσεων της Μέσης Ανατολής σηματοδοτούν το δικό της επίμαχο μεσοδιάστημα. Το Ισραήλ δικαίως ασφυκτιά. Ασφυκτιά και ο Παλαιστινιακός λαός. Στον παρόντα χρόνο οι λύσεις, αν προκύψουν, θα θυμίζουν σεισμό. Είναι γνωστό, άλλωστε ότι ο ΟΗΕ σχεδιάζει να ανακοινώσει την ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους το Σεπτέμβριο, αλλά ας σκεφτούμε ότι η ιστορία γράφεται πάντοτε μέσα από απρόβλεπτα γεγονότα.

Gabi Barramki

Η διαδικασία συμφιλίωσης δεν είναι απλή.Οι χάρτες αποτυπώνουν τους βηματισμούς των ανθρώπων, όχι όμως και τις πληγές. Αυτές  επουλώνονται και πυορροούν εναλλάξ. Οι χάρτες, όμως, μαρτυρούν και τις απουσίες. Εκατοντάδες παλαιστινιακά χωριά κατεστραμμένα,  χιλιάδες Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, σβησμένα ονόματα χωριών και δρόμων, σιωπή στα ισραηλινά σχολικά βιβλία.Κενό χρόνου;  Στο μουσείο της Ιερουσαλήμ έχει σβηστεί κάθε ίχνος της παλαιστινιακής οικογένειας Μπαράμκι, των πρώτων ιδιοκτητών του σπιτιού που έγινε μουσείο. Ο καθηγητής Γκάμπι Μπαράμκι , πρόεδρος του Πανεπιστήμιου BirZeit, δεν έχει δικαίωμα να μπει στην Ιερουσαλήμ για να δει το σπίτι που μεγάλωσε.( μικρό, συναισθηματικό παράδειγμα). Η συμφιλίωση προϋποθέτει εσωτερική δύναμη των λαών, προϋποθέτει βεβαίως και πολιτική βούληση των ηγεσιών. Πολλοί φοβούνται ότι ένα ηλιόλουστο πρωινό, χιλιάδες Παλαιστίνιοι θα σηκωθούν από το κρεββάτι τους και  δίχως πέτρες, δίχως όπλα θα πορευτούν βουβοί προς τα ισραηλινά σύνορα. Και θα ‘ναι μιλιούνια. Ποιος θα τους σταματήσει και ποιος θα σηκώσει όπλο να τους σκοτώσει ; Και ποιο θα ναι το μέγεθος της διεθνούς πίεσης που θα δεχτεί η ισραηλινή ηγεσία ;

Ντ. Γκρόσμαν

Την περασμένη εβδομάδα αγόρασα το βιβλίο του διάσημου Ισραηλινού συγγραφέα Ντάβιντ Γκρόσμαν «Στο τέλος της Γης», κάτι σαν αντιπολεμικό έπος. Ο Γκρόσμαν είδε τον μικρό του γιό Ούρι να σκοτώνεται στο όνομα ενός παρορμητικού πολέμου, στο Λίβανο, το 2006. Στον επίλογο του βιβλίου του που ο Γκρόσμαν ξεκίνησε να γράφει το 2003 , αναφέρεται στον Ούρι: «Ο Ούρι  γνώριζε πολύ καλά την υπόθεση του βιβλίου και τους ήρωες του. Κάθε φορά που μιλούσαμε στο τηλέφωνο και ειδικά όταν ερχόταν σπίτι με άδεια, ρωτούσε τα νέα του βιβλίου και των ηρώων του. Το μεγαλύτερο μέρος της θητείας του στα τεθωρακισμένα το πέρασε στα Κατεχόμενα, σε περιπολίες, σκοπιές, ενέδρες και μπλόκα και αρκετές φορές μοιραζόταν τις εμπειρίες του μαζί μου. Κι είχα την αίσθηση  ή μάλλον την ψευδαίσθηση ότι το βιβλίο μου θα τον προστάτευε. Στις 12 Αυγούστου 2006 , τις τελευταίες ώρες του δεύτερου πολέμου στο Λίβανο, ο Ούρι σκοτώθηκε στο νότιο Λίβανο.Με τη λήξη του επταήμερου πένθους στο σπίτι, επέστρεψα στο βιβλίο. Το μεγαλύτερο μέρος του είχε γραφτεί. Αυτό που άλλαξε, πάνω απ’ όλα, ήταν ο απόηχος της πραγματικότητας μέσα στον οποίον γράφτηκε η τελική εκδοχή του». Ο ίδιος , πάντως, δεν πιστεύει στη συμφιλίωση!

Μ. Darwish

Ένα χρόνο νωρίτερα από την ημέρα που ο Γκρόσμαν ξεκίνησε το τελευταίο του βιβλίο, ένας άλλος συγγραφέας και εθνικός ποιητής των Παλαιστινίων , ο Μαχμούντ Νταρουίς , απομονωμένος στη Ραμάλα σημείωνε σε σύντομα ποιήματα και μικρά πεζά τις εντυπώσεις ενός άγριου πολέμου. Επέλεξα τον ήσυχο διάλογο ανάμεσα σ’ αυτόν και Ισραηλινή στρατιωτίνα σε φυλάκιο της Ιερουσαλήμ. «Μια νεαρή στρατιωτίνα με σταμάτησε, ρωτούσε για το όπλο και την προσευχή μου. Απολογούμενος της είπα : Εγώ δεν πολεμώ, ούτε προσεύχομαι.Και με ρώτησε : Τότε, γιατί  ήρθες στην Ιερουσαλήμ ; Είπα : Για να περάσω ανάμεσα στο όπλο και την προσευχή. Στο δεξί μου χέρι έχω το σημάδι του πολέμου, στο αριστερό εκείνο του Θεού. `Ομως εγώ δεν πολεμώ και δεν προσεύχομαι. Και ρώτησε : τί είσαι ; Απάντησα: Ένα λαχείο ανάμεσα στο όπλο και την προσευχή. Και είπε: Και τί θα κάνεις…τί θα κάνεις αν κερδίσεις ; Μα θα αγοράσω χρώμα για τα μάτια της αγαπημένης μου. Σκέφτηκε η στρατιωτίνα «θάναι ποιητής» και μ ‘ άφησε να φύγω. Ενώ εγώ αναρωτιόμουν : Γιατί λοιπόν ήρθα στην Ιερουσαλήμ ;» Ένας άλλος απόηχος της πραγματικότητας που οι δύο λαοί οφείλουν οριστικά πια να συνειδητοποιήσουν.

2 thoughts on “Πόσο ώριμοι είναι σήμερα Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι; Η ανάγκη για συμφιλίωση

  1. Swell
    Ναι, εχεις δίκιο, αν και φανταζομαι ότι όπως το μετέφρασα , χάνει αρκετα. Ομως τελικά ήταν ένας ποιητής και οι ποιητές ανοίγουν κλειστές πόρτες..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s