Επιστρέψω στην Αρκαδία αταβιστικά….


(Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 5/6/2011)

Στο βουκολικό τοπίο της Αρκαδίας ο σύγχρονος Αρκάς κάνει αγώνα δρόμου για να διαδώσει το αρκαδικό ιδεώδες και παράλληλα να ευαισθητοποιήσει συντοπίτες και μη  απέναντι σε ξεχασμένες έννοιες, όπως η αλληλεγγύη, η ευγενής άμιλλα, η συναλληλία.

Επιστρέφω στην Αρκαδία, σχεδόν αταβιστικά. Όχι μόνο γιατί είναι η γή του πατέρα, αλλά γιατί χρόνια τώρα συγκλονίζομαι από την αυστηρή και πολλές φορές απρόσιτη ομορφιά του τοπίου. Δίπλα σ’ αυτήν προσθέτω την ιστορία. Φορτίο αιωνιότητας. Και πάρα δίπλα τοποθετώ την τέχνη που αναπλάθει το παρόν μέσα από πίνακες του Πουσέν.Προσκολλώμαι  στο μύθο για το αρκαδικό ιδεώδες. Δεν τον ερμηνεύω, δεν τον αναλύω, αλλά πιστεύω ότι μπορεί, ως έχει, να περάσει στους νεώτερους, καθώς παραμένει στο οροπέδιο, τα αρχαιολογικά ίχνη της Μαντινείας, το Μαίναλο, την Τεγέα, τη Γορτυνία, τα ιστορικά χωριά που γέννησαν σπουδαίους επαναστάτες, υπό το άγρυπνο βλέμμα του Θεού Πάνα. Ναι, επιστρέφω κάθε φορά με την ελπίδα να σμίξει ξανά το παλιό με το καινούργιο.

Οπαδός της συνέχειας και του σεβασμού στο παρελθόν, αλλά πάντα ως εφαλτήριο για το μέλλον βρέθηκα πρόσφατα στη Γορτυνία, ακολουθώντας ενστικτωδώς τα βήματα ομάδας πολιτών που τιμώντας το Μίκη Θεοδωράκη διοργάνωσαν αγώνα δρόμου ανάμεσα στη Ζάτουνα και το χωριό Βαλτεσινίκο, σε υψόμετρο 1200 μέτρων.(Δήμος Γορτυνίας σε συνεργασία με το Σύλλογο Δρομέων Υγείας Αθηνών). Χρειάστηκε αρκετή μαεστρία στην οδήγηση για να ανηφορίσω ως το μαγευτικό Βαλτεσινίκο που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα ομορφότερα τοπία της Αλσατίας. Το χωριό έχει χαρακτηριστεί οικολογικό, παρότι για να ταυτιστεί με τον χαρακτηρισμό θέλει πολλή δουλειά και προφανώς σημαντική οικονομική βοήθεια.`Ομως η αρχή έγινε και οι κάτοικοι της επιμένουν ότι μπορούν να ενστερνιστούν την ιδέα της ήπιας ανάπτυξης, να παράγουν οικολογικά προϊόντα, έστω και με παραπάνω κόστος, με την ελπίδα ότι στο τέλος θα διακριθούν, προσεγγίζοντας ανθρώπους έτοιμους να αγκαλιάσουν το τοπίο, τους ντόπιους και τις ιδέες τους.

Ο αγώνας δρόμου, μήκους 24 χλμ. πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 22 Μαίου μέσα σε μια φύση, οργιώδη. γιορταστική, έτοιμη να εκραγεί από υπέρτατο ενθουσιασμό. Εντυπωσιακή η συμμετοχή νέων και μεγαλύτερων, με απόλυτη σύμπνοια μεταξύ τους και με συναισθήματα αλληλεγγύης, συναλληλίας και ευγενούς άμιλλας. Έννοιες, πεταμένες με την προχειρότητα των καιρών στο ντουλάπι της επιλήσμονος χώρας, που όμως επιστρέφουν μέρα τη μέρα είτε στις μεγάλες πόλεις, είτε στα μικρά, άγνωστα στους πολλούς χωριά της πατρίδας. Το ένοιωσα, μιλώντας με τους ανθρώπους στην πλατεία.  Ο δάσκαλος που κάθε του λέξη παρέπεμπε σε ζωντανό παράδειγμα, σε συμβολισμούς, πηγή ελπίδας και αισιοδοξίας ο ίδιος. Ο γυμναστής και πρώην ολυμπιονίκης, δρομέας σε αγώνες της Βοστώνης που ελάχιστα δυσανασχετούσε για τις περικοπές του μισθού του. Ο πρωτομάστορας της ιδέας Κώστας Παναγούλιας οι μαραθωνοδρόμοι, οι κοπελιές που έγραφαν και έσβηναν στον μαυροπίνακα της ταβέρνας τα γεύματα της ημέρας..

«Ανατρέχω στην Αρκαδία» είναι το σύνθημα της ετήσιας γιορτής των αγώνων δρόμου, αλλά αμφιβάλλω αν η γιορτή θα σταματήσει εκεί. Το Αρκαδικό Κεκτημένο , τίτλος τιμής της ευδαιμονίας ως ανθρωπιστικού αγαθού, είναι πλέον η ασπίδα –προστάτης μιας σειράς ιδεών των ανθρώπων του Βαλτεσινίκο. Με πήραν σχεδόν από το χέρι οι ντόπιοι και με οδήγησαν στα μονοπάτια των Ποιμένων της Αρκαδίας. Απίστευτος συμβολισμός. Αίφνης πέρασα πεζή κάτω από την αψίδα που σχηματίζουν τα έλατα, σε πλήρη ανθοφορία,  πλησίασα τις πηγές στις οποίες οδηγούν τα μονοπάτια, έμαθα για τους ξένους ποδηλάτες που λιμπίζονται τις διαδρομές,  είδα τις τεράστιες τρύπες στο έδαφος που ανοίγουν τα αγριογούρουνα, είδα κουρούνες να πλησιάζουν σε απόσταση αναπνοής, μαγεύτηκα από τα χρώματα της φύσης κι όταν ο οδηγός μου μου είπε ότι θα μπορούσαμε να φτάσουμε στην κορυφή του βουνού ( 1300μ) και από κει να δούμε τη δύση του ηλίου στο Κατάκωλο ένοιωσα ανάμεικτα συναισθήματα χαράς και φόβου. Χαρά, γιατί υπάρχουν ανάμεσα μας αυτοί οι ονειροπόλοι οδηγοί και φόβο, γιατί για έναν άνθρωπο της πόλης το ύψος σε συνδυασμό με το θέαμα μπορεί να του κόψει την ανάσα.

Ένας λάτρης της Αρκαδίας και συγγραφέας του βιβλίου Ευδαίμων Αρκαδία, ο Ισπανός Πέδρο Ολάγια λέει συχνά όταν τον ρωτούν για την Αρκαδία: «Η Αρκαδία δεν φθάνει στον πολιτισμό μας κατακερματισμένη, για να ανασυνθέσει την ταλαιπωρημένη της μορφή στους στίχους του Ησίοδου και του Ομήρου. Ο μύθος της Αρκαδίας πλάθεται εξολοκλήρου στους κόλπους του δυτικού πολιτισμού…Μέσα από τον πολιτισμό της Δύσης ακολουθώ τα ίχνη μιας ιδέας που γοήτευσε τον άνθρωπο ανά τους αιώνες, της ιδέας της εφικτής ευδαιμονίας». Όσοι ταξιδιώτες σταματούν κατά καιρούς στην Αρκαδία εισπράττουν απλόχερα αυτή την εφικτή ευδαιμονία, κι εγώ ανάμεσά τους.

Ρίτσα Μασούρα

Advertisements

2 thoughts on “Επιστρέψω στην Αρκαδία αταβιστικά….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s