Η Ελλάδα υποχρεούται να ξαφνιάσει τον κόσμο!


http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_07/01/2012_468497

Πρόσωπα Ρίτσας Mασουρα

Πάει καιρός τώρα που πάψαμε να θριαμβολογούμε για τον καινούργιο χρόνο ή να χανόμαστε ανερυθρίαστα σε απολογισμούς. Να δίνουμε υποσχέσεις στον εαυτό μας, να δεσμευόμαστε απέναντι στους δικούς μας. Κενός χρόνος πια, δίχως φτιασίδια και καμώματα. Ολοι ή σχεδόν όλοι οι Ελληνες, ίσως περισσότερο από τους άλλους λαούς της Ευρώπης, κρατάμε την ανάσα μας. Κρατάμε την κραυγή μας και ευχόμαστε να ’ναι το 2012 χρόνος – ορόσημο. Να κλείσουμε τους μπακαλίστικους λογαριασμούς μας με το χθες και να υποδεχτούμε το αύριο με το καλό τετράδιο και τις σωστές σημειώσεις.

Δουλειά του ανθρώπινου σώματος, άρα δουλειά και του σώματος της κοινωνίας, είναι να αναζητούν παντού το οξυγόνο. Δουλειά του μυαλού, άρα και του πυρήνα της κοινωνίας είναι να αφουγκράζεται σωστά. Και αν κάτι αιωρείται στην ατμόσφαιρα σήμερα δεν είναι ο θυμός και η οργή (το θυμικό του ατόμου παίζει πρωταρχικό ρόλο σε τέτοιες αντίξοες συνθήκες), όσο η ανάγκη να αναδειχθεί το καινούργιο, το άφθαρτο. Να υπάρξει αίσθηση δικαιοσύνης, προσέγγιση δικαιοσύνης (Κι εδώ κάτι πάει να κινηθεί.) Να αποδοθούν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Να δοθούν κατευθυντήριοι οδοδείκτες που θα εμπεριέχουν ψήγματα ελπίδας, αλλά και σοβαρότητας. Να θωρακιστούν τα χαρακτηριστικά της δημοκρατίας. Δεν θέλουμε αφυδατωμένες δημοκρατίες, έλεγε παλιότερα ο Μιτεράν. Είναι πολλά όλα αυτά; Ναι, είναι πολλά και τούτη την ώρα ουδείς γνωρίζει ποιος θα μπορούσε να τα εγγυηθεί. Πού; Σε μια χώρα με ψυχοφθόρο πολιτικό σύστημα, παρωχημένα δόγματα, αμετανόητες συντεχνίες και έντονο ακόμη των παραγοντισμό των αφρόνων. Ολοι επιμένουν να παραμένουν στην πλατφόρμα. Να θυμίσω όμως ότι η ζωή έχει και «Exxon Valdez», έχει και λαβωμένους κορμοράνους.

Κρούγκμαν

Το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, ας το επαναλάβουμε. Εμείς απλώς έχουμε τεράστιες παθογένειες και όταν ανοίγει το καπάκι της κατσαρόλας πετάγεται από μέσα η βρωμιά που συνήθως βγάζει το κρέας – αυτήν που με ιεροτελεστία ξαφρίζουμε. Προ ημερών, ο γνωστός αρθρογράφος των «Νιου Γιορκ Τάιμς» Πολ Κρούγκμαν («Nobody understands debt») έγραψε ότι γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν πως τα καλύτερα είναι πίσω μας, ότι η οικονομία έχει χάσει τον δυναμισμό της και ότι είναι μη ρεαλιστικό να περιμένουμε γρήγορη επιστροφή σε καθεστώς πλήρους απασχόλησης. Το πρόβλημά μας –σημειώνει ο Κρούγκμαν– δεν είναι οικονομικό. Είναι κατ’ εξοχήν πολιτικό και δημιουργήθηκε από μια ελίτ, η οποία έμεινε προσκολλημένη στις δικές της προκαταλήψεις. Η Ελλάδα διαθέτει τη δική της πολιτική ελίτ κι ανάμεσά της βρίσκονται προσωπικότητες με ανεπίκαιρες προκαταλήψεις, κυρίως σχετιζόμενες με τη φενάκη του Δημοσίου. Τώρα, καταφεύγουν σε εφεδρείες και απολύσεις μέσα σε ένα κλίμα αντιπολιτευτικού λαϊκισμού. Και όμως, χρειάζεται κάποιος να ασκήσει πραγματική πολιτική και, ανάμεσα στον ορυμαγδό των καταναγκαστικών φοροεισπρακτικών μέτρων, να τολμήσει να αρθρώσει σοβαρό λόγο για τη δημοκρατία.

Πολλοί, αναφερόμενοι στους δανειστές, προαναγγέλλουν το τέλος της πολιτικής και την κυριαρχία των λογιστών. Τόσο το λάδι, τόσο το ξίδι, ιδού ο απολογισμός της ημέρας. Ομως, θα ήταν ευχής έργο, ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες, δίπλα στους αγανακτισμένους πολίτες, δίπλα στην τρόικα, να αναπτύξουμε νέες πολιτικές, με στόχο να γεφυρωθεί το χάσμα ανάμεσα στον πολίτη και τον πολιτικό κι ανάμεσα στην ελληνική κοινωνία και την Ευρώπη. Μια Ευρώπη που κινείται στην κόψη του ξυραφιού και χάνει πολύτιμο χρόνο σε συνόδους με την ελπίδα να ξορκίσει τις αγορές. Οπως επίσης θα ήταν ευχής έργο, δίπλα στις νέες πολιτικές να ξαναμιλήσουμε για την ποιότητα της δημοκρατίας. Γιατί, παρά τα όσα λέγονται για τη μεταπολιτευτική δημοκρατία, παρά τα επιτεύγματα, η δική μας δημοκρατία δεν είναι δημοκρατία σε εμβάθυνση.

Ραφαέλε Σιμόνε

Ζούμε σε ένα παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα, και ας έχει πει ο Πάπας ότι ο καπιταλισμός και ο μαρξισμός απέτυχαν ιστορικά. Φοβάμαι πως η Ιστορία δεν συμφωνεί, και όπως σημειώνει ο Ραφαέλε Σιμόνε στο βιβλίο του «Το Μειλίχιο Τέρας», μας περιβάλλει ένας οικουμενικός καπιταλισμός, αδηφάγος και υπερδραστήριος. Σ’ αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα υποχρεούται να ξαφνιάσει τον κόσμο, μετατρέποντας τον σημερινό αδηφάγο καπιταλισμό σε εργαλείο ανάπτυξης. Προϋπόθεση, η παρουσία αποφασισμένων πολιτών που θα διαπνέονται από μεγάλη πνευματική και ηθική αντοχή. Ολες οι δυνάμεις μας στο τρίπτυχο πολιτική–δημοκρατία–οικονομία.

Καλή χρονιά!

9 thoughts on “Η Ελλάδα υποχρεούται να ξαφνιάσει τον κόσμο!

  1. Εκπληκτικό κείμενο, καλοδουλεμένο, απο μια γυναίκα που βουταει την πέννα της στον κοσμοπολιτισμό της. Υποκλίνομαι

  2. Βρε να μην διαφωνήσω, άλλωστε, η πραγματικότητα αυτή είναι, αλλά από την άλλη οφείλω να πω πως άμα ο πάπας έχει δίκιο, μήπως και γινόμαστε συντηρητικοί όταν προσκολλόμαστε στην παγκοσμιοποίηση και τον καπιταλισμό;

  3. Ανάρτηση-ευχολόγιο.
    Μέχρι να βρεθεί καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα) θα έχουμε ψοφήσει όλοι. Θα μπορούσαμε βέβαια να εξετάσουμε τον Σοσιαλισμό αλλά μάλλον είμαστε πολύ μικροί για τέτοια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s