Τα αμοντάριστα πλάνα της ζωής μας.

Της Pιτσας Mασουρα

 Επιμύθιο : Ούτως ή άλλως η ζωή μας παραμένει ταινία μικρού μήκους και στο ντουλάπι ο καθένας μας μπορεί να βρει τα αμοντάριστα πλάνα που είναι τα πραγματικά πλάνα ζωής. Εμπρός, λοιπόν, ας παλέψουμε γι αυτό το λίγο που μας αναλογεί, αλλά με κανόνες και ήθος. 

Πάνε κάτι χρόνια, πέντε νομίζω, όταν η νεαρή μου φίλη με το ψευδώνυμο «Μετεωρίτης» έγραψε στο μπλογκ της για κάποια ταινία του Ταρκόφσκι. Τότε είχα δώσει ελάχιστη σημασία στα γραφόμενά της. Έφταιγε η ανεμελιά, η ψευδαίσθηση της συνέχειας, της αμετακίνητης πέτρας που χειμώνα–καλοκαίρι δέσποζε στην αυλή, η εικόνα μιας βελούδινης παραμυθένιας αιωνιότητας, με βασιλιάδες, ιππότες, Σταχτοπούτες, μητριές και μάγισσες, με την πάλη ανάμεσα στο Καλό και το Κακό, που όμως ήταν σαν να μην άγγιζε κανέναν, πλην των λιγοστών που ψυχανεμίζονταν τον θριαμβευτή αυτής της αναμέτρησης. Προχθές έπεσα τυχαία πάνω στον «Μετεωρίτη». Και ξαναδιάβασα την ανάρτηση, έχοντας πια πνίξει τις περιττές επιθυμίες, σκυμμένη μητρικά πάνω από τις «φυλλορροούσες» ζωές μερικών συμπολιτών μου.

«Ας είναι οι μικρές και οι μεγάλες στιγμές μας σαν πλάνα από ταινίες του Ταρκόφσκι» ευχόταν τότε η φίλη. «Ας είναι η κάθε μας παρότρυνση απομακρυσμένη από χολιγουντιανά στοιχεία που αλλοιώνουν την πραγματικότητα. Ας αφήσουμε τις στιγμές να κυλήσουν με παροπλισμένη την κάμερα, με το μάτι ανήσυχο και με την πόρτα των ονείρων ανοιχτή, ανοιχτή ακόμη και στην ουτοπία. Ούτως ή άλλως, η ζωή παραμένει ταινία μικρού μήκους. Στην οθόνη φτάνει επεξεργασμένη, με σωστά cut, αλλά στο ντουλάπι του εργαστηρίου βρίσκονται πεταμένα αμοντάριστα πλάνα της ζωής. Αυτά είναι στο τέλος οι ρυθμιστές». 28 Δεκ. 2007! Τι να τους κάνεις τους απολογισμούς προεκλογικά; Ποια δύναμη σε σπρώχνει να αναζητάς τα καταραμένα αμοντάριστα πλάνα; Γιατί σε βασανίζει τόσο ο τρόπος που έζησες τις τελευταίες δεκαετίες; Πάντα δεν υπήρξαμε αιθεροβάμονες ως λαός; Πάντα δεν επιδιώκαμε να αποκτήσουμε στάτους μικροαστού, μικροϊδιοκτήτη; Πάντα δεν προσφέραμε γη και ύδωρ για μια θέση στο καλούπι του καταναλωτικού μοντέλου, αδιάφοροι για τον τρόπο που ο αγγειοπλάστης έπλαθε σχήματα και ιδέες; Σκοπός μας δεν ήταν το αποτύπωμά μας μέσα στον χρόνο; Ήταν όμως το αποτύπωμα προϊόν ενός μέτριου ανθρώπινου νου, που δεν έλεγε να ωριμάσει.

Σ’ αυτά τα χρόνια που γέννησαν ανθρώπους σαν τον Τσοχατζόπουλο και εκατοντάδες άλλους που δεν γνωρίζουμε, τους φανταζόμαστε όμως, είχαμε κάτι από τον Προκρούστη και την ουτοπική κοινωνία του Λιούις Μάμφορντ Όπως ο Προκρούστης, έτσι και οι ουτοπικοί, είτε τέντωναν τον ανθρώπινο οργανισμό, για να ταιριάξει στις αυθαίρετες διαστάσεις του ουτοπικού κρεβατιού, είτε έκοβαν όσα μέλη περίσσευαν. Να ’μαστε τώρα, ακρωτηριασμένοι, μπροστά στα μεγάλα εκλογικά διλήμματα. Διαπιστώνοντας ότι ο λαϊκισμός, αυτό το παράσιτο της σύγχρονης μαζικής δημοκρατίας –κατά την προσφιλή έκφραση του Π. Κονδύλη– συγχωνευμένος με τα κλασικά γνωρίσματα του πελατειακού συστήματος εξακολουθεί και είναι παρών. Σαν το σαράκι που κατατρώει τα πολυτελή έπιπλα της επαύλεως και οι ιδιοκτήτες διατάσσουν ξανά και ξανά το προσωπικό να τα τρίβει με το καλύτερο προϊόν της αγοράς. Τι κρίμα! Αν μας είχε απομείνει λογική, ήδη θα είχαμε ξεσηκωθεί κατά του λαϊκισμού, κατά των περιστασιακών και άνευ περιεχομένου πολιτικών κινημάτων και ήδη θα φωνάζαμε ότι η ιστορία της πατρίδας μας, όπως τη γνωρίσαμε, έκλεισε τον κύκλο της. Για να ξαναρχίσουμε.

Το ξέρω. Δεν είναι μόνον η δική μας πατρίδα μελό. Αλλωστε, πολλές φορές ο σύγχρονος Ελληνας λέει ότι πατρίδα του είναι ο κόσμος και οι νέοι που αποδημούν δεν νιώθουν τον πόνο που ένιωθαν μεταπολεμικά οι πρώτοι Ελληνες μετανάστες. Η Ελλάδα μετά τις εκλογές θα κληθεί να αποδείξει κατά πόσον έχει τιτάνιες δυνάμεις ή αν είναι μια χώρα του συρμού, χωρίς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που κράτησαν ζωντανές τις αναμνήσεις στων Ελλήνων τις κοινότητες. Αλλά, είπαμε, δεν είναι μόνον η Ελλάδα. Εχουμε τον πρώτο γύρο των εκλογών στη Γαλλία. Θέματα ζωτικής σημασίας για την Ευρώπη θα κριθούν και σε αυτές τις εκλογές. Συσχετισμοί δυνάμεων, υπέρ, κατά, ισορροπίες. Αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στη Γαλλία [Ολάντ, ίσως; ] ενδεχομένως να διαφοροποιήσει το «σπιντάρισμα» των αγορών, ενδεχομένως να δημιουργήσει κοινό μέτωπο με στόχο την ΕΚΤ. Ισως στο τέλος να υπάρξει ευρώ δύο ταχυτήτων. Μέσα από αυτές τις διαδρομές και μέσα από ανατροπές αδιανόητες έως χθες (οι ψηφοφόροι δεν γυρίζουν πλέον τις πλάτες στις εθνικές κυβερνήσεις) σημασία έχει να παλέψουμε για τη διατήρηση του δικαιώματος του ατόμου στην αξιοπρέπεια. Δεν υπάρχουν συνταγές. Πρέπει να τις ανακαλύψουμε.

Η απάρνηση της αλήθειας. Μεταπασχαλινές σκέψεις

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_14/04/2012_478910

πρόσωπα της Pιτσας Mασουρα

Με αφορμή την Ανάσταση και την Ημέρα του Πάσχα, μια μικρή σημείωση: ο άνθρωπος, εγκλωβισμένος σε ασαφείς και αμφισβητούμενες έννοιες που όμως του επιτρέπουν να ζει συμβατικά εντός των ορίων μιας κοινωνίας, αυτές τις μέρες αναλογίζεται την περιορισμένη δύναμή του και αναζητεί να ακουμπήσει πάνω σε υπερβατικές δυνάμεις που αναδύονται μέσα από τη λύτρωση του Θεανθρώπου. Γι’ αυτό και η επομένη της Ανάστασης είναι η μέρα της Λαμπρής, η γιορτή για τη νίκη της ζωής πάνω στον θάνατο. Βεβαίως, οι σκέψεις καλύπτουν απλώς τη θεωρία. Στην πραγματική ζωή ισχύουν πιο πεζές θεωρίες. Στην ψυχή του Ελληνα, που αυτές τις μέρες τρέχει στην εύοσμη γενέθλια γη και απολαμβάνει ίσως την ευωχία, κυριαρχεί ο φόβος της απροσδόκητης αβεβαιότητας, αυτής που διαλύει την κανονικότητα.

Προ ημερών δημοσιεύθηκε έρευνα φοιτητών του Οικονομικού Πανεπιστημίου του Πειραιά. Ενα κοινωνικό σώμα σε απλασία, με εμφανή τα στοιχεία του απολιθώματος, τη στιγμή που θα ’πρεπε η κίνηση να κορυφώνεται. Στην έρευνα αναδεικνύεται κυρίως η απαξίωση του πολιτικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος. Απούσα η εμπιστοσύνη. Οι Ελληνες δεν εμπιστεύονται τίποτε και κανέναν. Αλλο χαρακτηριστικό, η απολιτική συμπεριφορά ή η συσπείρωση στα άκρα. Ιδού ο κίνδυνος της σύγκλισης των άκρων. Η αίσθηση του «εκδικούμαι το σημερινό πολιτικό σύστημα» διαπερνά όλες τις επί μέρους πτυχές της έρευνας. Το άτομο, αντί να ξαναπιάσει με το χέρι τον πηλό, επιλέγει την εκδίκηση. Αποφεύγει τη σύνεση και τη λογική. Ακόμη και τώρα, όπως και τότε, αδιαφορεί για τις αιτίες που τον οδήγησαν εδώ. Σκέπτεται μόνο το μικρομάγαζό του. Δεν ισχύουν πάντα οι γενικεύσεις, αλλά οι έρευνες συχνά οδηγούν σε γενικεύσεις. Ας θυμηθούμε, όμως, τι έλεγε η Χάνα Αρεντ : «Ο μεγαλύτερος κίνδυνος στην ύστερη νεωτερικότητα προέρχεται από την αδιαφορία απέναντι στον άλλο που οδηγεί στο φαινόμενο της απάρνησης της αλήθειας».

Η αλήθεια ενοχλεί, γι’ αυτό και την απορρίπτουμε. Δημιουργούμε σκηνικό ψευδούς εικόνας, διολισθαίνουμε στον κυνισμό. Ο καθένας υπάρχει μόνο για τον εαυτό του σε τούτη την έρημο του εγωισμού που λέγεται ζωή. Κι εμείς οι Ελληνες, έχοντας απαρνηθεί την αλήθεια, δεν κάναμε τίποτε άλλο από το να κανακεύουμε το εγώ μας, επιτρέποντας τη δημιουργία του υπερτροφικού κράτους και τη μετατροπή του σε πεδίο σύγκρουσης συντεχνιακών κλάδων, όπου ο καθείς πάλευε να αποσπάσει όσο το δυνατόν περισσότερα από τον δημόσιο κορβανά για το άπληστο εγώ του. Θλιβερή αυτοπραγμάτωση στον μονοδιάστατο κόσμο, όπου τα πάντα ήταν και παραμένουν αναλώσιμα. Αν αυτό το περιβάλλον δεν είναι σταθερό για μεγάλο χρονικό διάστημα είναι πιθανό σε μια συγκλονιστική αλλαγή να χαθεί και το έμβιο ον. (Στην προκειμένη περίπτωση να χαθεί ο άνθρωπος, όχι με την έννοια της ολοκληρωτικής εξαφάνισής του, αλλα με την απώλεια του οικείου τρόπου ζωής.) Ο Καρλ Πόππερ  στο βιβλίο του «Η ζωή είναι επίλυση προβλημάτων» σημειώνει ότι αν το περιβάλλον αλλάζει την καταλληλότητά του για τη ζωή, τότε η ζωή με τη γνωστή της μορφή χάνεται και όλα ξεκινούν από την αρχή.

Πάντα όμως υπάρχουν μύθος και ιστορία για να θυμίζουν. Αν ο σύγχρονος κόσμος ελευθέρωσε τον Προμηθέα από τα δεσμά του, δεν είναι παρά με τα χαρακτηριστικά του αδελφού του Επιμηθέα που η ανθρωπότητα διάγει τον βίο της, ζώντας σε μια αδιάκοπη ένταση μεταξύ γονιμότητας και απληστίας και αδυνατώντας να αντιληφθεί εγκαίρως ότι επίκειται η σύγκρουση. Αυτή ακριβώς είναι η αδυναμία του πολιτισμού μας που λειτουργεί με βάση περισσότερο τα ατομικά συμφέροντα, συνειδητοποιώντας εκ των υστέρων τι του έχει συμβεί. Η Δύση, γράφει ο Ντανιέλ Κοέν στην «Ευημερία του Κακού», δεν συνειδητοποίησε σε πραγματικό χρόνο την οικονομική μεγέθυνση, την κρίση της δεκαετίας του ’30. Ούτε κατανόησε τους νόμους που την καθοδηγούσαν, παρά μόνον όταν καθίσταντο ανενεργοί. Στην Ελλάδα -κομμάτι της Δύσης κι αυτή- φαίνεται καθαρά ότι δεν συνειδητοποιήσαμε στον πραγματικό χρόνο τα μειονεκτήματά μας. Ισως γι’ αυτό θα ήταν φρόνιμο με την ευκαιρία των ημερών να αναζητήσουμε το θεολογικό και απεικονιστικό της ύπαρξής μας, και από Δευτέρα ξανά στις προσθαφαιρέσεις.

Οι εκλογές, οι νέοι και η κίνηση προς τα εμπρός.

Πρόσωπα (Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής, 8.4.2012)

Της Pίτσας Mασούρα

Βαθιά λαβωμένη, η χώρα βαδίζει προς τις εκλογές. Ενας λαός αποδιοργανωμένος, αφυδατωμένος, αποκομμένος από τις σταθερές που λειτουργούσαν ως ζώνες ασφαλείας, δίχως τα εργαλεία που θα τον βοηθήσουν να σκάψει το εύφορο έδαφος και να φυτέψει τον σπόρο που του αξίζει, βαδίζει προς την κάλπη μόνος. Δέσμιος της απαξίωσης της χώρας, της απουσίας αξιοπρέπειας. Κάποτε έφτανε στο εκλογικό κέντρο με τα πολιτικά δεκανίκια υπό μάλης. Ηταν το φετίχ του. Του έδιναν την αίσθηση του ξεχωριστού, του προνομιακού ανθρώπου, του παρείχαν την ψευδαίσθηση της ελευθερίας, ενδεχομένως και της ελπίδας. Με το μεγάλο πολιτικό ψεύδος δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί. Δεν είχε και λόγους άλλωστε, από τη στιγμή που ικανοποιούσε τη δική του προσμονή – ψευδαίσθηση και χανόταν σαν τον τυφλοπόντικα στις δικές του υπόγειες στοές.

Προς το παρόν, αυτή η πορεία προς τις εκλογές αποτυπώνεται στους τηλεοπτικούς δέκτες σαν παλιομοδίτικο αποτύπωμα. Ακούω τις ίδιες θορυβώδεις συζητήσεις, τους ίδιους διαπληκτισμούς μεταξύ των κομματικών εκπροσώπων. Λες και δεν πέρασε μια μέρα. Πότε; Σε μια εποχή που η χώρα κινδυνεύει να χάσει το πλεονέκτημα της γεωγραφικής και γεωπολιτικής της θέσης. Που η βιωσιμότητα του χρέους αιωρείται και την ίδια ώρα διακυβεύεται ο ορυκτός και τουριστικός της πλούτος. Οχι, δεν είναι ψιλά γράμματα. Είναι η ουσία, είναι η πεμπτουσία. Οι δημοσκοπήσεις ανεβοκατεβάζουν τα ποσοστά των κομμάτων και όλες συγκλίνουν στην άποψη ότι η επόμενη Βουλή θα είναι πολυκομματική. Το ερώτημα είναι τι είδους συνασπισμοί θα προκύψουν και προς ποία κατεύθυνση. Τηρουμένων των αναλογιών, η εικόνα θυμίζει αμυδρά την εποχή του ’55, όταν τα αστικά κόμματα προεκλογικά ήταν έτοιμα να συνεργαστούν με την ΕΔΑ προκειμένου να αποτρέψουν την ανάδειξη στην εξουσία της ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή.

Στο προεκλογικό προσκήνιο μετέχουν με τις μηχανές στο φουλ τα κοινωνικά δίκτυα. Ενας χαοτικός διαδικτυακός τόπος, όπου κυριαρχούν η υπερβολή, η παραπλάνηση, αλλά και η σοβαρή κριτική σκέψη. Εν μέσω βεβαίως αναρτήσεων των δηλώσεων του Ν. Φωτόπουλου της ΔΕΗ «δεν θα παραιτηθώ, θα αυτοκτονήσω» και εν μέσω αφισών που οι σχεδιαστές τους θεωρούν κάθε έναν από εμάς υπεύθυνο για το αποτέλεσμα της κάλπης. Κι εγώ τολμώ να αναρωτηθώ για τους νέους. Βλέπω πολλούς να ‘ναι χαμένοι. Στο βιβλίο του «Τα δεινά που μαστίζουν τη χώρα» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια), ο ιστορικός της μεταπολεμικής Ευρώπης Τόνι Τζαντ  αναφέρεται συχνά στους νέους. «Η γενιά που τώρα εμφανίζεται στο προσκήνιο προβληματίζεται για τον κόσμο που θα κληρονομήσει. Τους φόβους της τους συνοδεύει αίσθημα ανημποριάς. Ξέρει ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν ξέρει πώς να αντιδράσει. Την εποχή των σίγουρων ριζοσπαστικών δογμάτων οι νέοι δεν είχαν αβεβαιότητες, αλλά μια υπερφίαλη αυτοπεποίθηση: εμείς ξέρουμε να φτιάχνουμε τον κόσμο». Και μια αναγκαία παρένθεση: Ο Τζαντ, μας θυμίζει ο ιστορικός Θάνος Βερέμης στην «Κ» (17/1/2012), έζησε στην εποχή της σπανιότητας των υλικών αγαθών και βίωσε έναν κόσμο γεμάτο ελπίδα, υπερηφάνεια και φαντασία, άφησε δε πίσω του σπουδαία συγγραφική παρακαταθήκη, όπως το Postwar: A History of Europe Since 1945, Penguin Press.

Προφανώς η εποχή των σίγουρων ριζοσπαστικών δογμάτων έχει παρέλθει. Γύρω μας, όμως, κυκλοφορούν κι ας μην τους βλέπουμε, νέοι γεμάτοι ιδέες, κουράγιο και δύναμη. Νέοι που καινοτομούν, που μετέχουν σε μεγάλα συνέδρια, που επιστρέφουν στη γενέθλια γη για να την καλλιεργήσουν. Προβάλλουν το στήθος τους κι ας λαβωθεί. Ας ανατρέξουμε στους πειραματισμούς όσων μετέχουν στην TedxAcademy. Μόλις προχθές διάβαζα για την προσπάθεια ομάδας νέων που διοργάνωσαν στον Βόλο το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Marketing & Branding Τόπου. Ναι, δεν έχουν όλοι οι νέοι αίσθημα ανημποριάς. Αλλά και όσοι κατατρύχονται απ’ αυτήν, ας διαβάσουν μια πρόταση του Αλέξις ντε Τοκβίλ και ας κινηθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση: «Φοβάμαι πως οι άνθρωποι θα φτάσουν σε ένα σημείο, όπου θα βλέπουν κάθε νέα θεωρία σαν κίνδυνο, κάθε καινοτομία σαν κουραστικό μπελά, κάθε κοινωνική κατάκτηση σαν ένα πρώτο βήμα προς την επανάσταση και θα αρνούνται να κάνουν οποιαδήποτε κίνηση».

Ο αντισημιτισμός, το Ισλάμ και το Μεταναστευτικό!

 

 

Η τραγική υπόθεση της Τουλούζης στρέφει ξανά τον προεκλογικό αγώνα στη Γαλλία προς το Μεταναστευτικό, αν και η οικονομία παραμένει στην πρώτη θέση της ατζέντας.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πρόσωπα της Ρίτσας Μασούρα ( το κείμενο δημοσιεύεται στην Καθημερινή της Κυριακής, 1.4.2012)

Ξανά ο αντισημιτισμός ενώπιόν μας. Η δέσμευση ψυχής, βαθιά και ολοκληρωτική, ποδηγετεί, προκαλεί, αφορίζει, εγκληματεί. Ολική επαναφορά μέσω της Τουλούζης. Το μίσος απεχθές, αλλά μοιραίο, αφαίρεσε ζωές παιδιών και μεγάλων. Το τίμημα να είσαι Εβραίος. Πολύ σκληρό για να το αντέξει ένας ουμανιστής που δεν τον ζεύουν τα σαμάρια της θρησκευτικότητας. Παραμένει ωστόσο στην επικαιρότητα και γεννά διαρκώς απορίες. Φταίει η ιστορικότητα της έννοιας Εβραίος, μήπως ο τρόπος που οι ισλαμιστές βλέπουν σήμερα τον Εβραίο; Φταίει το Παλαιστινιακό που πυρακτώνει το σύμπαν ή μήπως η επιθετική στάση του Ισραήλ; Ολα μαζί και πολλά άλλα ανείπωτα που αιώνες διατρέχουν τις αντιλήψεις των ανθρώπων.

Ο Ζαν Πολ Σαρτρ στο βιβλίο του «Στοχασμοί για το εβραϊκό ζήτημα» γράφει: «Ρώτησα εκατό ανθρώπους σχετικά με τα αίτια του αντισημιτισμού τους. Οι περισσότεροι περιορίστηκαν να μου απαριθμήσον τα ελαττώματα που καταλογίζει στους Εβραίους η παράδοση. “Τους απεχθάνομαι, είναι ιδιοτελείς, ραδιούργοι, γλοιώδεις, άξεστοι…”. “Αλλά συναναστρέφεστε μερικούς, έτσι;” “Α, θα φυλαγόμουν από κάτι τέτοιο”. Ενας ατάλαντος ηθοποιός ισχυρίστηκε ότι οι Εβραίοι τον εμπόδισαν να βρει δουλειά και μια κυρία είπε πως “είχα μπλεξίματα με κάποιους γουναράδες. Ε, βέβαια, ήταν όλοι τους Εβραίοι”». Εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια οι Εβραίοι είναι ένοχοι για τα δεινά τούτου του κόσμου. Μόνο στη Γαλλία από το 1980 έως τις μέρες μας οι Εβραίοι έχουν δεχτεί πέντε επιθέσεις. Η δολοφονία παιδιών είναι ένα βήμα πιο πέρα, γιατί όποιος μισεί τους Εβραίους θέλει να τους βγάζει νωρίς από τη μέση. Ποιος ξεχνάει το λογύδριο του Χίμλερ στις 6 Οκτωβρίου του 1943, στο Πόζεν;

 

«Τέθηκε ενώπιόν μας ένα ερώτημα: τι θα κάνουμε με τις γυναίκες και τα παιδιά. Στην πραγματικότητα δεν ένιωθα ότι είχα δικαίωμα να εξοντώσω τους άνδρες και να αφήσω να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, τα οποία θα έπαιρναν εκδίκηση. Χρειάστηκε να λάβω τη βαθιά απόφαση να εξαφανίσω αυτόν τον λαό από προσώπου γης». Το λογύδριο του Χίμλερ περιλαμβάνεται στο βιβλίο του φιλοσόφου Πιερ Αντρέ Ταγκιέφ  «Τι είναι αντισημιτισμός» (μετάφραση: Α. Πανταζόπουλος, Αν. Ηλιαδέλη), όπου ο συγγραφέας αναλύει, μεταξύ άλλων, τους έξι αντι-εβραϊκούς μύθους: την κατηγορία της μισοξενίας, την κλίση στον φόνο ως πολιτισμικό χαρακτηριστικό, την κατηγορία «δολοφόνοι του Χριστού», την τοκογλυφία, την τάση συνωμοσίας και την ιδέα της φυλετικής ανωτερότητας. Η Γαλλία αυτή την εποχή βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο και ίσως γι’ αυτό στον γαλλικό Τύπο δεν βρίσκεις εύκολα αναλύσεις για το περιστατικό της Τουλούζης. Στο κάτω κάτω έχει το μεγαλύτερο ποσοστό μουσουλμάνων στην Ευρώπη και ο δράστης φαίνεται ότι ήταν ακραιφνής ισλαμιστής. Ο αντισημιτισμός των προηγούμενων αιώνων ενδέχεται να βρίσκει σήμερα πρόσφορο έδαφος ανάμεσα σε φανατικούς μουσουλμάνους μετανάστες. Η μονίμως ενοχική Ευρώπη ακροβατεί πάνω στο ποιοτικά μεταλλασσόμενο ισλαμικό στοιχείο.

Στην Ελλάδα η μετανάστευση παραμένει απλώς… μετανάστευση ή μάλλον λαθρομετανάστευση. Εδώ ο ανθρώπινος χρόνος δεν έχει προσμετρήσει τη δική του ζωή και .ως χθες τουλάχιστον δεν είχε αναφανεί η αναγκαία πολιτική βούληση. Οπως σημειώνει ο ιστορικός Ιωάννης Κωτούλας στο βιβλίο του «Μετανάστευση και κυρίαρχη εθνική κουλτούρα» (εκδόσεις Παπαζήση), ως τώρα το μεταναστευτικό δυτικό πλαίσιο στηρίχτηκε στην πολυπολιτισμικότητα, την απόπειρα των ευρωπαϊκών κοινοτήτων να διαχειριστούν ετερόκλητους πληθυσμούς. Στο βιβλίο, ο ιστορικός, αντί της πολυπολιτισμικότητας, προτείνει τη δομική ενσωμάτωση των μεταναστών. Μια διαδικασία σύνθετη και μη αποδεκτή από πολλούς «ανθρωπιστές», αφού προϋποθέτει την αποδοχή της κυρίαρχης κουλτούρας της χώρας που φιλοξενεί τους μετανάστες. Είναι αλήθεια πως η Ελλάδα έχει ιδιαιτερότητες. Οφείλει όμως να κλείσει τα αυτιά της στις σειρήνες και να συνεργαστεί (όχι μόνον προεκλογικά) με τους εταίρους και γείτονες, αν πραγματικά επιθυμεί να υλοποιήσει μια αξιοπρεπή και με μέλλον μεταναστευτική πολιτική. Τα εργαλεία υπάρχουν. Ας υπάρξει σαφής πολιτική βούληση για να πάψει ένα τμήμα του εκλογικού σώματος να στρέφεται στα άκρα, ως σανίδα σωτηρίας.