Το μέλλον

ImageΣου μιλώ
Λες και μιλάω στους νεκρούς
Με λιγωμένη από άγνοια για την άβυσσο φωνήΜπροστά στους τάφους
Με τα σώματα μυρωμένα από νωρίς

Σου μιλώ
Λες και μιλάω στους ζωντανούς

Με λιγωμένη από υποκρισία φωνή

Μπροστά στις επαύλεις
Με τα κορμιά λιγδωμένα από νωρίς

Σου μιλώ
Zυγίζω τις σχέσεις μου ανάμεσα σε ζώντες και νεκρούς
Kι αποφασίζω μόνη για το μέλλον.

Ritsa masoura

Πίνακας :Merello.- «Woman and Vase. The Dream» (81×100 cm) Mixed Media

Advertisements

Metropolis ( περιοδικό) Ο Νίκος Βατόπουλος μιλάει στην Κ. Ανέστη

 

Image

«Διατίθεμαι, προσφέρομαι να γίνω πειραματόζωο σε οποιονδήποτε μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη μου, να βγάλει τον καλύτερο εαυτό μου». Μιλάει χαμηλόφωνα, με ένα μόνιμο μειδίαμα, πάντα απόλυτα ευγενής και διακριτικός. Κι όμως, ο Νίκος Βατόπουλος, γνωστός δημοσιογράφος της «Καθημερινής», αλλά και ιδρυτής της ομάδας Κάθε Σάββατο στην Αθήνα, είναι στην πραγματικότητα ένας άνθρωπος απόλυτα παθιασμένος. Οπου το πάθος ορίζεται από την ίδια την πόλη, για χάρη της οποίας είναι έτοιμος να πέσει και στη φωτιά – νομίζω κυριολεκτικά.

Ο Νίκος Βατόπουλος αρθρογραφεί στην «Καθημερινή» από το 1988 -είναι ουσιαστικά ο ιδρυτής του περί αρχιτεκτονικής ρεπορτάζ και ο πιο επίμονος και σταθερός Αθηναιογράφος-, ενώ από το 2007 έχει την αρχισυνταξία του πολιτιστικού ενθέτου στην «Καθημερινή» (καθημερινό και Σαββατιάτικο). Ομως το σημείο καμπής που μετέτρεψε τον Νίκο σε έναν σύγχρονο μετα-ήρωα της Αθήνας που ζει ίσως την πιο θαμπή στιγμή της ήταν η απόφασή του να δημιουργήσει το Κάθε Σάββατο στην Αθήνα, μια ομάδα αποφασισμένων Αθηναίων. Παρακολουθώντας τις δράσεις και την κινητικότητά τους στο Facebook αλλά και στα δρώμενα της πόλης, έχω τη σαφή αίσθηση ότι αποτελεί εντέλει ένα εργαστήρι αστικής ψυχολογίας και κουλτούρας. Ρωτάω τον Νίκο αν έχω άδικο. «Οχι, δεν έχεις. Είναι εντυπωσιακό πώς επιδρά η συμμετοχή στην ομάδα στον ψυχισμό του κάθε μέλους ξεχωριστά και πώς αυτό αντανακλάται στη σχέση του με την πόλη. Είναι εντυπωσιακό να δεις, επίσης, πώς ισχυροποιείται το ατομικό μέσα από το συλλογικό. Ξέρεις, έχω μια άποψη και την υπερασπίζομαι με πάθος: μέσα από την ομάδα μπορεί και πρέπει να ξεχωρίσει η προσωπικότητα».

Επί 14 μήνες η ομάδα κάνει συνεχώς δράσεις, συναντήσεις, ξεναγήσεις ανά την Αθήνα. Δημιουργεί εμπειρίες… «Δημιουργεί κοινό βίωμα, πύκνωση συναισθημάτων σε μια ταυτόχρονη στιγμή. Επιδρά αθροιστικά πάνω σου και σε ικανό διάστημα συνειδητοποιείς ότι κάτι έχει μεταβληθεί εντός σου. Το έχω δει σε πολλούς φίλους στην ομάδα αυτό. Τους έχω δει να αλλάζουν, να εκφράζουν αυτή την αλλαγή, να μεταβάλλουν τη σχέση τους με την ίδια την Αθήνα», συμπληρώνει.

Η απρόσμενη επιτυχία της ομάδας που προέκυψε από «μια έκρηξη στο μυαλό του» τον Οκτώβριο του 2011 μετριέται σε αριθμούς (περισσότερα από 7.200 μέλη), αλλά και στην «ταραχή» που δημιουργεί στην πόλη. Εκανε πολλά φρύδια να ανασηκωθούν. Κριτική ασκήθηκε – αν και πρόκειται για μια ομάδα που δεν χρηματοδοτείται από το κράτος ή από αλλού και δεν εμπλέκεται στα πολιτικά, με ρητή εντολή του Νίκου Βατόπουλου. «Ξέρω πως υπάρχουν αντιδράσεις, ειρωνείες. Τα ακούω. Αν δεν κάνεις πράγματα, κανείς δεν θα σε προσέξει και, αν σε προσέξουν, σαφώς και δεν θα συμφωνήσουν όλοι. Αλλά δεν με ενδιαφέρει. Τα ακούω, ξέρω τι λένε, αλλά δεν αλλάζει κάτι για εμένα. Το Κάθε Σάββατο είναι μια αθηναϊκή ομάδα με χαρακτήρα μεσοαστικό. Μερικοί -που θεωρούν τον εαυτό τους επαναστάτη- ίσως ενοχλούνται με κάτι mainstream. Εγώ δεν βρίσκω τίποτα αρνητικό στο mainstream. Το θεωρώ σαφώς πιο επαναστατικό να πείσω κάποιον που δεν έβγαινε από το σπίτι του να βγει έξω, να γίνει μέλος μιας ομάδας, να ξεγυμνώσει, να ξεφλουδίσει τον εαυτό του δημοσίως. Το προτιμώ από το να κάθεται στο καφενείο ή στο Facebook και να βρίζει».

Ο Νίκος Βατόπουλος έχει κατακτήσει κάτι σπάνιο: μένει ατάραχος. Ακόμη και στα δύσκολα δεν τον βλέπεις να οργίζεται, αλλά μάλλον να αντιστέκεται μέσω μιας πίστης. Ναι, θεωρεί σπουδαίο να μπορεί να πείσει μια γυναίκα 60 ετών να μη μείνει όλη μέρα στο σπίτι, αλλά να ντυθεί και να βγει για να πάει μια βόλτα στον Κεραμεικό. Ενθαρρύνει τα μέλη της ομάδας να φωτογραφίζονται και να ανεβάζουν τις φωτογραφίες από τις δράσεις τους στο Facebook. Επιμένει στο βίωμα ως εσωτερική σωτηρία, αλλά και ως μέσο κατανόησης και αγάπης του περιβάλλοντος χώρου. Εν τέλει της πόλης. Μιλάμε για τη βία που έχει δεχθεί η πόλη τα τελευταία χρόνια, για τις καταστροφικές πυρκαγιές στους κινηματογράφους Απόλλων και Αττικόν, που οδήγησαν την ομάδα σε μια από τις πρώτες δράσεις της, τη συγκέντρωση με τα κεριά. «Και τότε άκουσα πολλά σχόλια…» λέει χαμογελώντας πάντα. «Η βία, πέρα από τις πολιτικές συνθήκες που τη γεννούν, προέρχεται από άτομα που δεν έχουν εγγραφές από την πόλη πάνω τους. Ο πολίτης πρέπει να διαθέτει το σώμα του και το μυαλό του για θετικές εγγραφές. Να γρατζουνίζει κάτι μέσα του. Είναι βασικό και αυτό προσπαθώ μέσα από την ομάδα, να δημιουργώ ευκαιρίες και εμπειρίες που θα γίνουν ευχάριστες αναμνήσεις που θα μας δέσουν με τον τόπο».

Ο ψίθυρος που κυκλοφορεί -άλλοτε με ερωτηματικό, άλλοτε όχι- είναι: «Ο Βατόπουλος για δήμαρχος». Ως ανάγκη, ως διαπίστωση, ακόμη και ως κίνητρο από κάποιους. Τον ρωτάω ευθέως αν ενδιαφέρεται για τη δημαρχία της Αθήνας και απαντά ακαριαία: «Θα με ενδιέφερε αρκετά να ασχοληθώ με τα κοινά. Σε αυτή τη φάση, όμως, δεν μπορώ να διεκδικήσω μια τέτοια θέση, αλλά θα μου άρεσε να είμαι κοντά σε ανθρώπους που έχουν αυτή τη θέση. Εχω την εμπειρία από την ενασχόληση με την Αθήνα ως δημοσιογράφος τα τελευταία 25 χρόνια. Εχω απόψεις για την Αθήνα που μπορεί να έχουν ισχυρό αντίλογο, αλλά αυτό σημαίνει για μένα ότι έχω και πολλούς ανθρώπους που πιστεύουν στις απόψεις αυτές. Αυτό που νιώθω για την Αθήνα, οι γνώσεις και κυρίως το ένστικτό μου πηγάζουν από μια αίσθηση της πόλης για την οποία είμαι πολύ σίγουρος. Αυτό με προστατεύει στο να προχωράω στον δρόμο που επέλεξα. Με την Αθήνα έχω σχέση βιωματική, σχέση βαθιά εγκεφαλική και συναισθηματική».

Εζησε το πανηγύρι και τους παιάνες του 2004 για τη νέα Αθήνα, αλλά και τη μεγάλη απογοήτευση μετά. Αναγνωρίζει πως όλοι είμαστε τώρα υποψιασμένοι για τις θετικές ειδήσεις που αφορούν στην Αθήνα, «εμβολιασμένοι». «Ομως παραμένω αισιόδοξος. Θέλω να βλέπω και να συνεργάζομαι με τους ανθρώπους που σέβονται την Αθήνα. Θέλω να δουλεύω μαζί τους και να τους κάνω περισσότερους. Επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι η Αθήνα έχει ένα όνομα που συνεγείρει ξένους και Ελληνες. Εχει έναν τρομερό δυναμισμό. Ακόμη και αν απομονώσουμε την αρχαία κληρονομιά, η σύγχρονη Αθήνα έχει απίστευτες δυνατότητες».

Δεν αντιστέκομαι, τον ρωτάω τι θα έκανε αν γινόταν δήμαρχος της Αθήνας για μία ημέρα. «Μερικές ενέσεις σοκ», απαντά γελώντας. «Πιστεύω πολύ στη φραστική εμψύχωση. Θα ενθάρρυνα τον κόσμο να πιστέψει ότι ζει σε μια πόλη με τεράστιες δυνατότητες. Η Αθήνα είναι μια ατμομηχανή που μπορεί να φέρει στην Ελλάδα πολλά χρήματα. Μπορεί να ακούγεται κυνικό, όμως πιστεύω ότι μια πετυχημένη πόλη είναι μια πόλη που γεμίζει το ταμείο. Είναι αδιανόητο η Αθήνα, με αυτό το συναισθηματικό και ιστορικό όνομα, να μη γεμίζει το ταμείο».

John Locke , Δοκίμιο για την ανεκτικότητα, Επιστολή για την ανεξιθρησκία, εκδόσεις Printa

John Locke
Δοκίμιο για την ανεκτικότητα
Επιστολή για την ανεξιθρησκία
Από τις εκδόσεις PRINTA

Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδίτης

Επιμέλεια: Ρίτσα Μασούρα

Προλεγόμενα: Αλέξανδρος Βέλιος
Σελ. 176, 13 €
ISBN: 978-960-7408-73-0
Από τις εκδόσεις PRiNTA και στη σειρά «Στις Πηγές της Γνώσης» κυκλοφόρησε το βιβλίο του Τζων Λοκ με τίτλο Δοκίμιο για την ανεκτικότητα – Επιστολή για την ανεξιθρησκία.

Όπως σημειώνει στον πρόλογό του ο Α. Βέλιος, ο Λοκ προλείανε το έδαφος για τον Αιώνα των Φώτων, αλλά περιοριζόταν από τις αναστολές της εποχής του. Μιλούσε υπέρ των υπηκόων, αλλά από τη σκοπιά των ηγεμόνων. Ήταν πραγματιστής, όχι ζηλωτής, περισσότερο «μακιαβέλι» παρά «ροβεσπιέρος». Ο ένθεος, καθεστωτικός φιλελευθερισμός του ενέχει εγγενείς αντιφάσεις – είναι συγχρόνως δημοκρατικός και απολυταρχικός, ορθολογικός και θεοκρατικός, φιλολαϊκός και φιλομοναρχικός. Ως εκ τούτου, ο ίδιος ο Λοκ μπορεί να θεωρηθεί σπερμοδότης μάλλον, παρά κατά κυριολεξία θεμελιωτής του πολιτικού φιλελευθερισμού.
Κι ωστόσο, οι δύο κλασικές εργασίες του Λοκ που περιλαμβάνει η έκδοση αυτή θέτουν τα θεμέλια του σύγχρονου κράτους και του απογαλακτισμού των κοινωνιών από τη θεοκρατία, στηλιτεύοντας την ανάμειξη της Εκκλησίας στα της κοσμικής εξουσίας. Είναι δύο κείμενα που παραμένουν, δυστυχώς, επίκαιρα στη σημερινή Ελλάδα, όπου ο διαχωρισμός κράτους/εκκλησίας παραμένει ουσιαστικά θέμα-ταμπού και ο πολιτικός φιλελευθερισμός προσκρούει στο φράγμα του ελληνορθόδοξου αντιδιαφωτισμού.
Printa-ΡοέςImage