Της Ελένης Καλογερίνη – ΠΕΤΡΟΧΤΙΣΤΟΙ ΦΑΡΟΙ (Εκδόσεις ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη)


Image

Η Ελένη Καλογερίνη αφηγείται… Οι Φάροι της μικρής πατρίδας χρόνια τώρα τη συγκινούν και την κινητοποιούν…..

(Κείμενό της φιλοξενείται στον εξαιρετικά προσεγμένο τόμο για τους Φάρους που εκδίδεται με πρωτοβουλία του Ιδρύματος Αικ. Λασκαρίδη)

«Αμηχανία, συγκίνηση.. τα πρώτα συναισθήματα αλλά και χαρά μεγάλη η πρώτη μου συγγραφική συμμετοχή.. Κρατώ στα χέρια μου, τον καλαίσθητο αφιερωματικό τόμο «Πετρόχτιστοι Φάροι. Ταίναρο και Μαλέας», έκδοση του Ιδρύματος Αικ. Λασκαρίδη. Η μικρή πατρίδα, «ταξιδεύει» μέσα από τις λέξεις και το σπάνιο υλικό αξιόλογων ερευνητών «διαιωνίζοντας την αθωότητα, την πίστη αλλά και την υστέρηση με μια μυθική και παραμυθητική υφή». Η δική μου παρουσία εστιάζει στους «Βατικιώτες λογοτέχνες στη μυθοπλασία του Κάβο Μαλιά», με αφορμή τη «Θάλασσα» στην ποίηση του σημαντικού ποιητή της διασποράς Γιώργου Παπούλια. Ανθολογούνται επίσης η συγγραφέας Ελένη Σαραντίτη, ο Αντιναύαρχος ΠΝ ε.α. & συγγραφέας Κων/νος Καταγάς κ.α. Τους ευχαριστώ από καρδιάς όλους!

(Μικρό απόσπασμα από το βιβλίο)

Η χαμένη μα πάντα παρούσα θάλασσα των Βατίκων, ένα μέσα ρούχο-σπονδή στο πένθος, στη σιωπή, στην δοξαστική πραγματικότητα. «Αμ εκείνη η θάλασσα! Πώς αντέχεται; Πώς τα βγάζεις πέρα με την ομορφιά της;» αναρωτιέται μία από τις ηρωίδες των βιβλίων της Ελένης Σαραντίτη. Μια εσωτερική περιπέτεια που «ντύνεται» κύμα, πέλαγος, ωκεανός, επιβάλλοντας εν τέλει το δικό της περίκομψο κύρος, με αναφορές σε όλη σχεδόν την βιβλιογραφία της συγγραφέως. Ωστόσο, αυτό που απουσιάζει την ίδια στιγμή πολλαπλασιάζεται με όρους οικουμένης και αυτό θα έλεγα ότι συναντάμε στον λόγο του Γιώργου Παπούλια, του οποίου η ποιητική μυθολογία ορίζεται συμβολικά πρωτίστως από τη θάλασσα-γυναίκα. Σύμβολα τα οποία μορφοποιούνται αισθητικά «Μοσχάνθη–Αύρα–Αμαρυνθία», διεισδύουν το ένα μέσα στο άλλο – αλλά θα χρειάζονταν αρκετές σελίδες για να συμπληρώσουμε με επιπλέον εισαγωγικά αυτήν την προαιώνια οφειλή.

Με χάρτες ναυτικούς στο παραθύρι μου
και τούτη πάλι τη χρονιά
ξηρά τροφή καπνό διόπτρες
Φάρο σε Φάρο μίλια και μίλια
σταβέντο τα ταξίδεψα τα μάτια μου
μια και ποτέ δεν πέρασε από δω
πλοίο για να με πάρει.

Ο ίδιος είναι που θα γράψει αργότερα: «χρόνια μετρούσα τα καΐκια –μανία κι αυτή/Και τ΄ αγαπούσα πιο πολύ κι απ΄ τα κορίτσια». Ναυαγός «σε τσιμεντένιες θάλασσες» κινείται διαρκώς από το άπειρο μικρό προς στο απέραντο μεγάλο του πελάγου, με την αίσθηση της απώλειας να συντρίβεται μέσα του σ΄ ένα συντάραχο μοναδικό και τραγικό μαζί. Με τον πατέρα, σύμβολο ζωής και αιωνιότητας να κοιτά «του νότου τα πέτρινα καράβια Ταίναρο –Τσιρίγο – Λαφονήσι», με τους φίλους να «διασώζονται/στα ρέλια χαμένων καραβιών», σεργιανά «σε δαντελωτές ακρογιαλιές», φθάνει μέχρι το Πόρτο Κάγιο προσπαθώντας «με οξειδωμένο αγκίστρι» να παγιδεύσει (έστω) ένα κύμα. «Στην αυλή του κάβου/έχουμε πάντα καλοκαίρι» ψιθυρίζει, ακολουθώντας τους «εν Μαλέα γλάρους», διασαλεύοντας το πρώτο όνειρο-επιθυμία του, την επαναφορά στην γενέθλια γη.

Κύμα στο κύμα
λουσμένα στον αφρό και στο αλάτι
ματάκια μου γλαρά και άστεγα
που ‘χετε για προίκα μόλις
ένα τόσο δα απέραντο τοπίο
φτερό στο φτερό μου ξεφωνίσατε
το πρώτο μυστικό
κι ύστερα απ’ την ικανοποίηση
φιλί στο φιλί
ταξίδι στο ταξίδι
σ’ όλα τα ξάρτια και στις τσιμινιέρες
βούκινο το κάνατε
πως οι παγκόσμιες Εξουσίες
ελεύθερο μ’ αφήνουν
για να με πάρει η θάλασσα….»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s