Θανάσης Δρίτσας : Λαοί ερωτευμένοι με το θάνατο!


 

 Image

 Ορισμένοι λαοί συνδέονται με ένα πεπρωμένο καταστροφών και με σταθερή περιοδικότητα σε εμφύλιους σπαραγμούς, οικονομικές χρεωκοπίες, εκρήξεις κοινωνικής διαφθοράς, φαύλες εξουσίες. Θαρρώ ότι και εμείς οι Έλληνες ανήκουμε σε αυτούς τους λαούς η πλειοψηφία των οποίων περιλαμβάνει τους λαούς της Λατινικής Αμερικής βλ. Αργεντινή, Χιλή, Περού, Ουρουγουάη, Παραγουάη, Κολομβία, Βραζιλία. Η Λατινική Αμερική ανέκαθεν τραβούσε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), εκεί οι ύαινες του ΔΝΤ και οι επιτελείς της οικονομικής Σχολής του Μίλτον Φρίντμαν είχαν βρεί πρόσφορο έδαφος από τη δεκαετία του ’70 και στόχος του ήταν βέβαια η καθολική εξάπλωση της φτώχειας και της εκμετάλλευσης προς όφελος των μεγάλων αφεντικών. Τι όμως καθιστά ευένδοτους όλους αυτούς τους λαούς (στους οποίους έχω τελικά κατατάξει και τον ελληνικό λαό) στην εξάρτηση, τη διαρκή καταστροφή και τον επαναλαμβανόμενο κοινωνικό εκμαυλισμό;  Υπάρχει άραγε κάποιο είδος γενετικού υλικού σε αυτές τις ράτσες ανθρώπων που σταθερά προδιαθέτει στο θάνατο και την αυτοκαταστροφή; Πως είναι δυνατόν λαοί που μέσα από το τραγούδι και την ποίηση έχουν με τόσο πάθος και ξεχωριστή έκφραση υμνήσει τον έρωτα και τη χαρά της ζωής να έχουν υποστεί τόσο πολλούς πολέμους, κοινωνικές αναταράξεις και συχνό αλληλοφάγωμα;

Βρήκα πολλές απαντήσεις στα εναγώνια αυτά ερωτήματα μου στο βιβλίο του Ουρουγουανού συγγραφέα Εντουάρντο Γκαλεάνο (EduardoGaleano) με τίτλο «Καθρέφτες» που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πάπυρος και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε αναγνώστες που μοιράζονται τις ίδιες υπαρξιακές ανησυχίες με εμένα. Η ιστορία γράφεται από τους νικητές λέει μια κοινότυπη ρήση όμως ο Γκαλεάνο έχει θέσει ως στόχο της συγγραφικής του πορείας να γράψει την ιστορία που δεν πρόλαβαν να γράψουν οι ηττημένοι, οι αφανείς, οι αδύναμοι, οι ελάσσονες, αλλά και αυτοί που τόλμησαν στο πέρασμα των αιώνων να ορθώσουν το ανάστημα τους σε κάθε μορφής εξουσία, να δώσει φωνή σε όσους δεν μπορούν να μιλήσουν. Στο βιβλίο του «Καθρέφτες» σε εξακόσια σύντομα αφηγήματα που αναπτύσσονται χρονολογικά και θεματικά μιλάει για τον αγώνα του ανθρώπου για ζωή, για την ομορφιά, για τις γυναίκες και τους άνδρες, για τη φτώχεια και τον πόλεμο, για τον ρατσισμό και τον επεκτατισμό της Δύσης, για τη φύση και την καταστροφή της, για τη μοίρα των λαών της Νότιας Αμερικής.

Θα αναφερθώ σε σχέση με τα εισαγωγικά φύσης ερωτήματα στο απόσπασμα με τίτλο «Μεταμφιεσμένοι πόλεμοι», σελίδα 336: «Στις αρχές του 20ου αιώνα η Κολομβία υπέστη έναν πόλεμο χιλίων ημερών, στα μέσα του 20ου αιώνα οι μέρες έγιναν τρείς χιλιάδες, στις αρχές του 21ου αιώνα οι μέρες έπαψαν πια να μετριούνται. Όμως αυτός ο θανατηφόρος πόλεμος δεν είναι θανατηφόρος για τους αφέντες της Κολομβίας. Ο πόλεμος εντείνει τη φτώχεια και ο φόβος μετατρέπει την αδικία σε μοιρολατρία. Ο πόλεμος εντείνει τη φτώχεια και η φτώχεια προσφέρει εργατικά χέρια που δουλεύουν για λίγα χρήματα ή δουλεύουν τζάμπα. Ο πόλεμος εκτοπίζει τους αγρότες από τη γη τους και πουλάνε τον ευαυτό τους για λίγα χρήματα. Ο πόλεμος κάνει τους εμπόρους όπλων και τους απαγωγείς αμάχων πολιτών να κερδίζουν υπέρογκα ποσά ενω παρέχει στους εμπόρους ναρκωτικών χώρους ασυλίας, για να συνεχίζει η κοκαίνη να είναι το εμπόριο στο οποίο οι Αμερικανοί βάζουν τη μύτη τους και οι Κολομβιανοί τους νεκρούς. Ο πόλεμος δολοφονεί τους συνδικαλιστές, ενω τα συνδικάτα οργανώνουν περισσότερες κηδείες παρά απεργίες, αφήνοντας τις εταιρείες ChiquitaBrands, Coca-Cola, Nestle, DelMonte ή DrummondLimited να δρουν ανενόχλητες. Τέλος ο πόλεμος δολοφονεί όσους καταγγέλουν τις αιτίες του πολέμου έτσι ώστε να γίνει ο πόλεμος ακατανόητος και αναπόφευκτος. Οι ειδήμονες της βίας λένε πως η Κολομβία είναι μια χώρα ερωτευμένη με το θάνατο. Υπάρχει στα γονίδια της λένε.».

Στη συνέχεια στο αφήγημα «Μια γυναίκα στην ακροποταμιά» γράφει ο Γκαλεάνο το εξής ποιητικό κείμενο: «Βρέχει θάνατο. Στην Κολομβία πεθαίνουν είτε από σφαίρα είτε από μαχαίρι, τους στραγγαλίζουν, τους σφάζουν, τους καίνε, σκοτώνονται είτε από βόμβα του ουρανού είτε από νάρκη εδάφους. Στη ζούγκλα του Ουραμπά, στην ακροποταμιά του Περάντσο ή Περαντσίνο, μια γυναίκα που λέγεται Ελίχια, έξω από την καλύβα της  με φοινικόκλαδα για σκεπή, κάνει αέρα για να διώξει τη ζέστη, τα κουνούπια και το φόβο. Κουνάει τη βεντάλια της κι αναστενάζει: Τι ωραία να πεθαίνεις από φυσικό θάνατο!».

Δεν είναι λοιπόν υπαίτιο το γενετικό υλικό αυτών των υπέροχων και ματωμένων λαών της Νότιας Αμερικής όπως δεν ευθύνεται ίσως το δικό μας το ελληνικό γενετικό υλικό για τις χρεωκοπίες και το εθνικά καταστροφικό πεπρωμένο. Τα αίτια είναι η χρόνια αποικιοκρατία, η εξάρτηση, ο ρατσισμός, η φτώχεια και οι οξυμμένες κοινωνικές ανισότητες που φτιάχνονται ακριβώς έτσι προκειμένου να ωφελούν τα «μεγάλα αφεντικά» και τις οικονομικές αυτοκρατορίες. Όσο οι λαοί αυτοί θα είναι βουτηγμένοι στην οικονομική μιζέρια, στη βιοπάλη, την αμορφωσιά και την έλλειψη παιδείας και κοινωνικής αγωγής η αλυσίδα της δυστυχίας θα διαιωνίζεται ενώ οι πολυεθνικές θα τρίβουν με χαρά τα χέρια τους. Και όσο οι λαοί αυτοί θα ξεσηκώνονται και θα απαιτούν ελευθερίες τόσο οι νέες τεχνολογίες της καταστολής θα τους θερίζουν. Χαρακτηριστικά γράφει ο Γκαλεάνο σε ένα απόσπασμα του βιβλίου του με τίτλο «Τα παιδιά του Ρόμποκοπ πάνε στον πόλεμο»: «Τώρα πλέον ο αμερικανικός στρατός χρησιμοποιεί τα ρομπότ που είναι εφοδιασμένα με νυχτερινή όραση και αυτόματα όπλα, τα ρομπότ εντοπίζουν και καταστρέφουν εχθρικά κτίρια χωρίς να αστοχούν ποτέ. Διότι δεν υπάρχει ο ανθρώπινος παράγων ο οποίος εμποδίζει τη άριστη αποτελεσματικότητα: Τα ρομπότ δεν πεινάνε, ούτε νοιώθουν φόβο-διευκρίνισε ο εκπρόσωπος του αμερικανικού πενταγώνου-δεν ξεχνούν ποτέ τις διαταγές. Και αδιαφορούν αν πέφτει νεκρός ο διπλανός τους στη μάχη»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s