Ανθρώπινη μοίρα (Ρίτσα Μασούρα)


Image

Ανθρώπινη μοίρα

 

Ηρθες μια ώρα που δεν έπρεπε

Ηταν η ώρα του θανάτου

Οι φίλοι γύρω μας βουβοί.

Μόνον η μάνα ούρλιαζε σαν ύαινα που της άρπαξαν το μωρό της.

Δίπλα ο άνδρας, ο αδελφός, η αδελφή

Φιγούρες ασήμαντες μπροστά στο μέγεθος της μάνας.

Μπήκες στο σπίτι και πλησίασες κοντά.

Από μικρός έδειχνες θαρραλέος.

Ακούμπισες το παγωμένο μέτωπο της φίλης σου

Και προς στιγμήν νόμισες ότι συνετελέσθη θαύμα.

Ηταν όμως απλώς η ιδέα σου.

Αυτή η αντρίκια επιθυμία

Να βλέπεις τα πράγματα όπως θα ‘θελες να είναι.

Σε κοίταξα

Δεν ένοιωσα ζήλια μέσα μου

Πώς να ζηλέψεις μια νεκρή,

Θα ήταν τρέλα ακόμη και να το σκεφτείς.

Ενοιωσα όμως το κενό

Που νοιώθει πάντα ο άλλος.

Αυτός που’ ρχεται δεύτερος και τρίτος,

Και δε λογιέται πως έτσι είναι η μοίρα των ανθρώπων:

Ο ένας πίσω απ’ τον άλλον ως το τέλος.

Καμια φορά το τέλος έρχεται νωρίς

Σαν αυτήν εδώ την κοπέλα, την κοπελιά σου.

Κι οι συστοιχίες αλλάζουν

Για να αφήσουν στον τρίτο να δοκιμάσει τις δυνάμεις του.

Ο τρίτος τώρα είμαι εγώ. Στέκομαι απέναντι σου,

Στο νεκρικό δωμάτιο και ελπίζω για σένα, για μας, 

Τη στιγμή που οι κραυγές της μάνας ξεσκίζουν ουρανό και Γη.

Ανθρώπινη νομοτέλεια κι αυτή!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s