Συνταξιοδότηση : η μεγάλη αγωνία για τις νέες γενιές. – Ρίτσα Μασούρα


Image

Η είδηση δεν είναι καινούργια και δεν εκπλήσσει πλέον κανένα. Αναφέρομαι στην καυτή πατάτα του ασφαλιστικού μας συστήματος, στο οποίο ως χώρα αποτύχαμε παταγωδώς και μάλιστα στείλαμε εγκαίρως στο πυρ το εξώτερον προσωπικότητες όπως ο Σπράος, ο οποίος μας έλεγε ότι δεν υπάρχουν περιθώρια ελιγμών και ότι το ασφαλιστικό όφειλε να έχει συμμαζευτεί από τη δεκαετία του ‘80. Φευ, τον ξαποστείλαμε κανονικά και μάλιστα, αν θυμάμαι καλά, το είχαμε καταφχαριστηθεί. Το πανίσχυρο συνδικαλιστικό μας σύστημα για μια ακόμη φορά είχε θριαμβεύσει και οι  ανυποψίαστοι ή άκρως ατομικιστές πολίτες νοιώθαμε ότι ως εργαζόμενοι είχαμε αποκτήσει εξαιρετικούς προστάτες και στοργικούς πατέρες, άρα δεν είχαμε λόγο να ανησυχούμε. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Τα πάντα ανατράπηκαν και το περίφημο PSIμε τρόπο ψυχρό και εκβιαστικό σακάτεψε τα ασφαλιστικά ταμεία. Σε αυτή την εικόνα προσετέθη η συγκλονιστικά υψηλή ανεργία, η οποία συνέτεινε στην περαιτέρω συρρίκνωση τους. Εν ολίγοις το ταμείο είναι μείον κι εμείς οφείλουμε να βρούμε τρόπους ώστε οι επόμενοι συνταξιούχοι να έχουν τα στοιχειώδη για να ζήσουν.

Το κράτος δεν θα είναι παρόν. Ενδεχομένως να καθιερωθεί μια μικρή εθνική σύνταξη, η οποία δε θα φτάνει ούτε για τα εισιτήρια στο λεωφορείο.  Οι νέοι, λοιπόν, – αυτοί που εργάζονται δλδ – να στραφούν άμεσα προς την ιδιωτική ασφάλιση, πληρώνοντας γενναία ποσά σε ετήσια βάση προκειμένου, όταν φτάσει η ώρα της συνταξιοδότησης να διασφαλίσουν ένα μικρό εισόδημα, συμπληρωματικό της εθνικής σύνταξης. Όμως θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα: οι ως τώρα ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες δεν έχουν επιδείξει τον καλύτερο δυνατό επαγγελματισμό και σε πολλές περιπτώσεις έχουν σφετεριστεί τα χρήματα των ασφαλισμένων κι έχουν τινάξει τη μπάνκα στον αέρα. Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται μεγάλες πολυεθνικές ασφαλιστικές εταιρείες, αλλά ουδείς στην εποχή μας μπορεί να τις εμπιστευτεί με το χέρι στην καρδιά, αν θυμηθούμε πώς διεσώθη η διάσημη AIGστις Ηνωμένες Πολιτείες στο ξέσπασμα της κρίσης το 2008.Μένει μόνον η ιδέα της αποταμίευσης. Αλλά για ποια αποταμίευση μιλάμε ; Πώς θα βρεθούν χρήματα για αποταμίευση με τόσα εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία ;  Αστεία πράγματα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s