Ο σύγχρονος Ορφέας


 `Image

ΠΡΟΣΩΠΑ ΡΙΤΣΑ ΜΑΣΟΥΡΑ

Εχω την αίσθηση ότι τα λόγια έχουν στερέψει. Οι δυνάμεις μας έχουν τρωθεί, όπως άλλωστε και η αξιοπρέπειά μας. Εμπύρετο το σώμα. Μας θέλουν ισχνούς κι όχι εύσαρκους, σαν μερικούς μερικούς. Μας θέλουν δίχως ισχυρογνωμοσύνη, αλλά συγκαταβατικούς, άτομα χαμηλών τόνων. Παραδομένα άτομα. Παλιότερα μπορεί κάποιος να έλεγε ότι είναι ανάγκη καθαγνισμού, με τη χριστιανική έννοια. Ο χριστιανός οφείλει να είναι ταπεινός,καθαιρεμένος από τους επίγειους θρόνους και με την ελπίδα του σταμμένη στο Θεό.Σήμερα, ο καθαγνισμός δεν έχει σχέση με την αγνότητα, αλλά προκύπτει σχεδόν αβίαστα από την πενία, υπό την προϋπόθεση ότι αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα το καινούργιο περιβάλλον.

 Λόγιοι και αρθρογράφοι διατείνονται ότι είναι προτιμότερη η πλήρης καταστροφή, ως προάγγελος του καινούργιου. Σωστό ακούγεται. Αλλωστε συνάδει με τη νομοτέλεια της φύσης, αλλά όχι υποχρεωτικά με την ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου που παλεύει ως την τελευταία στιγμή για να κρατήσει το κεφάλι του έξω από το νερό. Υπάρχουν βεβαίως και οι ρομαντικοί που το θέτουν κομψά. Θυμίζουμε, λέει,  την Ευρυδίκη που καταδικάστηκε εσαεί να ζει στον Αδη, επειδή ο Ορφέας, πυρακτωμένος από αγάπη γι αυτήν, αγνόησε τις απαρέγκλιτες εντολές των Θεών και γύρισε να την κοιτάξει, καθώς την οδηγούσε από τον Αδη στη Γη. Αλλά οι Θεοί είναι αμείλικτοι όταν παραβαίνεις τις εντολές τους. Ετσι κι εμείς. Δύο χρόνια τώρα  το πολιτικό προσωπικό της χώρας και ένα μεγάλο κομμάτι των οπαδών των κομμάτων επιμένουν ελληνικά. Με την κλασσική ελληνική νοοτροπία, τους ελληνικούς εξυπνακισμούς και τις μαγκιές, την άρνηση για την άρνηση, δίχως δεύτερες σκέψεις, δίχως συνοπολογισμό του διεθνούς περιβάλλοντος.Κι έτσι οι δανειστές έχοντας χάσει την υπομονή τους και πιστεύοντας οτι σαν τον Ορφέα παραβαίνουμε τις υποχρεώσεις των δανειακών μας συμβάσεων (!!!) ετοιμάζονται να μας καταδικάσουν. Δεν μπορώ να προβλέψω το παραμικρό, αν δηλαδή θα εισπράξουμε την έκτη δόση του δανείου, αν θα γίνει στάση πληρωμών, αν θα μείνουμε στο ευρώ, αν θα βγούμε εκτός. Η υπερπληροφόρηση όλων των μέσων ενημέρωσης σε συνδυασμό με μια κυβέρνηση μαθητευόμενων μάγων ( όπως είναι όλες οι ευρωπαικές κυβερνήσεις αυτή την περίοδο) έχουν δημιουργήσει ένα τοπίο στην ομίχλη.

 Ακούω γύρω μου να συζητούν εν ψυχρώ για το λίπος που’ χει απομείνει στον Ελληνα. Το λίπος που μπορεί να είναι αποτέλεσμα της παραοικονομίας, του μαύρου χρήματος, αλλά μπορεί να ναι και ο κόπος μιας ζωής. Το αποτέλεσμα διαρκούς προσπάθειας σ’ ένα ασκητικό προσωπικό περιβάλλον όπου υπέρτατος σκοπός είναι η επιβίωση και γιατί όχι , η επιτυχία της επιχείρησης. Κι αυτή η επιτυχία δεν μεταφράζεται πάντα σε πλούτο , ή σε έξαλλο τρόπο ζωής. Δεν σημαίνει ότι έβγαλαν δύο δεκάρες και τις διοχέτευσαν εν ψυχρώ σε τράπεζες του εξωτερικού. Ξέρετε, φίλοι μου, δεν αρέσει σε όλους τους ανθρώπους η πρόκληση κι είναι τεράστιο λάθος το τσουβάλιασμα των πάντων. Γύρω μου κυκλοφορούν άνθρωποι επιτυχημένοι ως τώρα, αλλά παράλληλα ταπεινοί. Η αμερικανιά greed που την ψελλίζουν σήμερα ακόμη και τα νήπια ως μιμητικά πλάσματα , δεν τους εκφράζει. Κι όμως, αυτοί καλούνται να σηκώσουν το βάρος της ελληνικής επιχειρηματικότητας. Να βρουν τρόπους να κρατήσουν ανοικτές τις επιχειρήσεις και παράλληλα να βρουν τη δύναμη να μην απολύσουν , ει δυνατόν κανέναν από τους εργαζόμενους. Τί άγος κι αυτό! Τους βλέπω συχνά με το τεφτέρι στο χέρι να κάνουν ξανά και ξανά τους υπολογισμούς τους, να προσθέτουν τα λειτουργικά έξοδα της επιχείρησης, να ψάχνουν για αλχημικές προσθαφαιρέσεις. Ελεος, λέω μέσα μου. Ελεος γι αυτή τη συλλογική ευθύνη της κατάντιας μας. Ελεος για αυτό το λίπος που αποκτήσαμε. Ελεος για την απόφαση μας να ζήσουμε έξω από το δημόσιο τομέα, ως επιλογή. Ελεος για τους επιχειρηματίες ( μικρούς και μεγάλους) που ηδονιστικά δούλεψαν για να αναδείξουν το προϊόν τους και παράλληλα έδωσαν δουλειές σε χιλιάδες αξιόλογους Ελληνες. Ελεος γιατί  όλοι αυτοί κι εμείς μαζί τους τιμωρούμαστε τόσο σκληρά.

.Image

«Αν κοιτάξεις για πολλή ώρα την άβυσσο, στο τέλος και η άβυσσος θα κοιτάξει εσένα», έλεγε ο Νίτσε. Κι εμείς, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες πολλών κοιτάζουμε όλο και πιο συχνά προς την πλευρά της αβύσσου. Μια αόρατη δύναμη μας σπρώχνει κατά κεί σχεδόν νομοτελειακά. Δεν είναι μόνον η επιμονή μας στον παλιό τρόπο ζωής.   Φταίνε πολλά για τις αδικαιολόγητες τάσεις μαςΕνα από τα σοβαρά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα είναι ότι έχει αποδεχτεί την καθολίκευση, τη γενίκευση.Εμείς οι ίδιοι γενικεύουμε τα πάντα. Ολοι είμαστε εκ προοιμίου κλέφτες, φοροφυγάδες, απατεωνίσκοι της κακιάς ώρας, κακοπληρωτές, άμυαλοι, μέρος του πλήθους με την αρνητική την έννοια, ανερμάτιστοι και αγύριστα κεφάλια. Το πρόβλημα μας είναι ότι

Ο Νίτσε έχει κατονομάσει στους «Ανεπίκαιρους Στοχασμούς», τρείς αρνητικούς εγωισμούς : των εγωισμό των κερδοσκόπων , τον εγωισμό του κράτους καθώς και τον εγωισμό «όλων εκείνων , οι οποίοι έχουν λόγο να προσποιούνται και να κρύβονται πίσω από τη μορφή». Κοντά σε αυτούς θα προσθέσει και τον εγωισμό της επιστήμης και του λογίου .Η επιστήμη κατηγορείται διότι «σχετίζεται με τη σοφία , όπως η αρετή με τον αγιασμό : είναι ψυχρή και πληκτική , δεν τρέφει καμιά αγάπη , και δεν ξέρει τίποτε απ’ το βαθύ συναίσθημα της ανεπάρκειας και της λαχτάρας .Είναι τόσο ωφέλιμη για τον εαυτό της , όσο είναι επιζήμια για τους υπηρέτες της στο βαθμό που μεταδίδει σ’ αυτούς το χαρακτήρα της και , έτσι , κοκαλιάζει τρόπο τινά την ανθρωπιά της »

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s