Η συλλογική μας μνήμη (Καθημερινή, Ξένια Κουναλάκη)


Image

 

Αν η κρίση δεν είχε διαλύσει κάθε ψήγμα κοινωνικής συνοχής, θα μπορούσε το βίαιο κλείσιμο της ΕΡΤ να δώσει το έναυσμα για ένα καθαρτικό συλλογικό πένθος. Θα μπορούσαμε να κάτσουμε παρέα και να συζητήσουμε πώς αυτός ο «καταραμένος» φορέας μας ενώνει και μας δονεί. Πώς από εκεί που οι τηλεθεατές έβριζαν τα ρουσφέτια και την τακτοποίηση των «ημέτερων», διατεινόμενοι ότι ουδέποτε έβλεπαν πλέον τα κρατικά κανάλια, θυμήθηκαν πόσο τους συγκινεί «ο τσομπανάκος» και ανακάλεσαν όλες τις μνήμες από το τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό παρελθόν τους. Από την ιστορική επιστροφή του Καραμανλή στην Ελλάδα, τις εκλογικές νίκες του ΠΑΣΟΚ, το νεύμα του Αντρέα στη Μιμή, τις αλήστου μνήμης φιλοκυβερνητικές εκπομπές, τη Νάκυ Αγάθου με τη λιονταρίσια χαίτη, τους τίτλους τέλους της σειράς «Το μικρό σπίτι στο Λιβάδι», το «Μινόρε της Αυγής», τα πρωτόλεια βίντεο κλιπ στο «Μουσικόραμα», τον Σαββόπουλο στο «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι», τον Μάνο που «τι τγομεγό δε μπορούσε να πει το γο» αλλά πόσα άλλα έλεγε, τη Μαριάννα Κορομηλά και τις ενδιαφέρουσες ραδιοφωνικές εκπομπές της, μέχρι το εθιστικό «Σαν σήμερα» και το «Μονόγραμμα» και πιο πρόσφατα το «Borgen», το «Downton Abbey», τη Ζυράννα Ζατέλη να διαβάζει στο «Τρίτο». Ειδική μνεία αξίζει άλλωστε στο ειδησεογραφικό τμήμα της ΕΡΤ που αθόρυβα, σταθερά και συστηματικά αφαίρεσε από τη Χρυσή Αυγή το δικαίωμα να κάνει το γνωστό της σόου, με ύβρεις, χαστούκια, εκδικητική διούρηση κ.λπ.

Ταυτόχρονα υπάρχουν πολλά που όλοι μας λατρεύαμε να μισούμε στην ΕΡΤ. Αλλος το κυριακάτικο τηλεοπτικό κήρυγμα του Ανθιμου και το πρωινό «Πάτερ Ημών» στο «Τρίτο», άλλος τις καλλονές που παρελαύνουν για λίγο από τις οθόνες, αλλά δυσκολεύονται «να τα πουν» και μετά από λίγο εξαφανίζονται. Την τάση «αυτολογοκρισίας» ορισμένων δημοσιογράφων, που νομίζουν ότι έτσι θα γίνουν αρεστοί στην εκάστοτε κυβέρνηση και τις καλτ διαφημίσεις, που διακόπτουν άτσαλα τις εκπομπές και δεν προβάλλονται σε κανένα άλλο κανάλι. Tην έλλειψη προγραμματισμού, τον απεργιακό υπερπληθωρισμό και τις κακές αθλητικές μεταδόσεις.

Η ΕΡΤ είναι κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης, ένα ζωντανό αρχείο εν εξελίξει, που παρακολουθεί την πορεία της χώρας. Παρ’ όλα αυτά το τραύμα της «μαύρης κάρτας» την Τρίτη στις έντεκα και μισή το βράδυ δεν συσπείρωσε το κοινό, αντίθετα το δίχασε, πάλι, πυροδοτώντας μικρούς εμφυλίους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στις ενήλικες παρέες, ακόμη και στα πιτσιρίκια. Σφοδρές αντιπαραθέσεις, ζηλόφθονη διχόνοια, πόλωση και περιορισμένη επίδειξη αλληλεγγύης, όλες οι παιδικές ασθένειες βγήκαν εκ νέου στην επιφάνεια. Κρίμα. Η άγαρμπη κυβερνητική απόφαση θα μπορούσε να είναι το εφαλτήριο για μία σοβαρή συζήτηση τι είδους δημόσια ραδιοτηλεόραση θέλουμε. Ποιες μνήμες μας από την ΕΡΤ είμαστε διατεθειμένοι να αποχωριστούμε και ποιες όχι, γιατί εντέλει αποτελούν κομμάτι του εαυτού μας.

ΥΓ. Η φωτ. είναι από τη χθεσινοβραδυνή συναυλία της Συμφωνικής της ΕΡΤ στο στούντιο C του Τρίτου, την ώρα που τα μέλη της τραγουδούν τον Εθνικό Υμνο.( ηφωτ. είναι με το κινητό της Ρίτσας Μασούρα)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s