Χωρίς σχέδιο (Ηλίας Μαγκλίνης – Καθημερινή)


Δικαιολογημένα παράπονα έχουν ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Κουβέλης για τον χειρισμό της κυβέρνησης στο ζήτημα της ΕΡΤ, καθώς και για άλλα θέματα που άπτονται της συνεργασίας ανάμεσα στα τρία κόμματα. Δικαιολογημένα παράπονα και ενστάσεις – έως ένα ορισμένο σημείο όμως. Διότι όταν «στήθηκε» η τρικομματική κυβέρνηση, οι ηγέτες του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ προτίμησαν να αφήσουν τους εαυτούς τους απ’ έξω. Πολλές ζυμώσεις έγιναν τότε και αυτό που έχει μείνει σαν ανάμνηση είναι ο διαρκής φόβος του πολιτικού κόστους, το (μικρο)κομματικό συμφέρον, η αποφυγή άμεσων ευθυνών. Ενα χρόνο μετά, ειδικά ο κ. Βενιζέλος δεν φαίνεται να κέρδισε από αυτή τη στάση, μάλλον το αντίθετο (η δραματική συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ βεβαίως είναι πολύ πιο σύνθετη υπόθεση).

Με αυτά και μ’ αυτά όμως, το σκέλος της Νέας Δημοκρατίας έμεινε περίπου μόνο του στο κυβερνητικό σχήμα και αυτό το σύνδρομο μάλλον φάνηκε καθαρά με την υπόθεση της ΕΡΤ. Ξάφνιασε όντως η αποφασιστικότητα και το πείσμα του κ. Σαμαρά (και των επιτελών του), διότι πάει πολύς καιρός από τότε που Ελληνας πολιτικός ηγέτης πήρε μια δύσκολη απόφαση και προχώρησε μπροστά δίχως να υπολογίζει πολιτικό κόστος και άλλες φοβίες. Είχε λείψει από πολλούς Ελληνες πολίτες μια τέτοια κίνηση. Αυτό που δεν είχε λείψει από κανέναν μια ακόμα κίνηση, η οποία ναι μεν διακρίνεται από δυναμισμό, ωστόσο, στερείται από μια κάποια σκέψη για την επόμενη μέρα, το επόμενο βήμα. (Πόσω μάλλον όταν η Ν.Δ. δυσκολεύεται να πείσει για τις προθέσεις της με ένα τόσο αμαρτωλό παρελθόν κατά την πρόσφατη στελέχωση της ΕΡΤ).

Είναι όμως εκπληκτικό: λες και ορισμένοι αγνοούν ότι μια κίνηση μπροστά πρέπει να ακολουθείται αμέσως από τη συνέχειά της, καθώς επίσης να συνυπολογίζονται ταυτόχρονα οι συνέπειες και οι αντιδράσεις. Δεν ζει απομονωμένη στο βουνό η ελληνική κυβέρνηση! Κι όμως, στην προκειμένη περίπτωση, η «κορυφαία μεταρρυθμιστική κίνηση» έδειξε ότι δεν περιβαλλόταν από την παραμικρή προετοιμασία, από κάποιο στοιχειώδες σχέδιο για το «μετά». Λες και όλα θα τελείωναν στο μαύρο κάδρο της ΕΡΤ, ότι αυτό από μόνο του θα ήταν μια επιβράβευση πολιτικής γενναιότητας και διορατικότητας.

Ξέρω ότι το ανόμοιο των μεγεθών μπορεί να προκαλέσει γέλια, αλλά το παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό: όταν ομάδα Γερμανών αξιωματικών ζήτησε από τον φον Στάουφενμπεργκ να ηγηθεί μιας απόπειρας δολοφονίας και ανατροπής του Χίτλερ, συμφώνησε, αμέσως όμως τους ρώτησε: «Εχουμε μεριμνήσει για το μετά;» Το μετά; Διότι δεν αρκούσε απλώς η δολοφονία του Αδόλφου. Επρεπε ταυτόχρονα να εξουδετερωθούν τομείς-κλειδιά στον κομματικό-κρατικό μηχανισμό. Ο Πρώσος αξιωματικός τα προέβλεψε όλα – εκτός από το ότι ο Χίτλερ δεν κλείστηκε στο τσιμεντένιο μπούνκερ και η έκρηξη της τοποθετημένης βόμβας έχασε την ισχύ της. Ο αστάθμητος παράγοντας είναι πάντοτε εκεί. Ακόμα κι όταν έχεις προσχεδιάσει τα πάντα. Πόσω μάλλον όταν δεν έχεις προσχεδιάσει απολύτως τίποτα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s