Λακάν και Ζίζεκ

http://wwk.kathimerini.gr/kath/edition/2009/10-05-2009.pdf

Advertisements

Το Αρκαδικό ιδεώδες, ο εθελοντισμός και η κοινωνική προσφορά σε εκδήλωση στο Μαλλιαροπούλειο

Arcadia Portal.gr – Στο γεμάτο από κόσμο Μαλλιαροπούλειο Θέατρο Τρίπολης πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση της Διεθνούς Αρκαδικής Εταιρείας, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης επτά ετών από την ίδρυσή της.

Χαιρετισμούς απηύθυνε εκπρόσωπος του υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού Πάνου Παναγιωτόπουλου, εκπρόσωπος της πρέσβειρας της Αυστρίας στην Ελλάδα κας Melitta Schubert, ο πρόεδρος Διεθνούς Αρκαδικής Εταιρίας Νίκος Καλτεζιώτης

και ο Γενικός Γραμματέας Διεθνούς Αυστριακού Ανθρωπιστικού Οργανισμού Albert Schweitzer ο Jorg Steiner.

Στην εκδήλωση που τελούσε υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων, των Υπουργείων Πολιτισμού και Τουρισμού καθώς και της Πρεσβείας της Αυστρίας στην Ελλάδα,  απονεμήθηκαν τιμητικές διακρίσεις σε εξέχοντες Αρκάδες, οι οποίοι διακρίθηκαν για το έργο τους και την προσφορά τους στον άνθρωπο, την κοινωνία και τον πολιτισμό. Το μετάλλιο Ανθρωπιστικής Αξίας στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μαντινείας και Κυνουρίας κκ. Αλέξανδρο για το ποιμαντικό, κοινωνικό έργο και την προσφορά του κατά τα 30 χρόνια Αρχιερωσύνης του, το χρυσό μετάλλιο τιμής στο Γιάννη Σμυρνιώτη, για το έργο και την προσφορά του στον πολιτισμό, την κοινωνική μέριμνα και τον αθλητισμό, και στην Ιωάννα Γκουντάνη για τη δωρεά της στη δημιουργία του αιμοδυναμικού τμήματος στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο Τρίπολης, το σταυρό της τέχνης και της επιστήμης στο Νίκο Φλώρο για το έργο και την προσφορά του στις τέχνες και στην κοινωνία.

Επίσης εντάχθηκαν πανηγυρικά στη μεγάλη αρκαδική οικογένεια του Διεθνούς Δικτύου «Αρκαδία» οι πέντε Δήμοι της μητροπολιτικής Αρκαδίας, ο Διεθνής Αυστριακός Ανθρωπιστικός Οργανισμός «Albert Schweitzer» –  το πρώτο νέο μέλος της νεοπαγούς Εθνικής Επιτροπής του Δικτύου στην Αυστρία – και το ελληνικό αδελφό σωματείο του Αμερικανικού Ιδρύματος Parrhasian Heritage Foundation, το οποίο προωθεί τη θεσμοθέτηση και λειτουργία του πρώτου Εθνικού Πολιτιστικού Πάρκου στην Ελλάδα, στην περιοχή της Παρρασίας, κοιτίδας των Αρκάδων.

Εντάχθηκαν και οι κ.κ. Ευάγγελος Χρυσός, ομότιμος καθηγητής Βυζαντινής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, Φώτης Παπαθανασίου, ιατρός και γενικός διευθυντής του Ιδρύματος Β&Μ Θεοχαράκη και Νίκος Φλώρος, διεθνούς φήμης καλλιτέχνης και πρόεδρος του αμερικανικού κοινωφελούς και ερευνητικού ιδρύματος George Costakos.

Στη διοργάνωση της εκδήλωσης σημαντικός ήταν και ο ρόλος του Οργανισμού «Albert Schweitzer», γνωστού για την εθελοντική προσφορά του σε ποικίλα ανθρωπιστικά προγράμματα παγκοσμίως, με έμφαση στους τομείς της υγείας, της παιδείας και του πολιτισμού, όπου παρπυσιάστηκε σε φωτογραφίες το έργο του οργανισμού.

Τέλος, μία μουσική νότα προσέφεραν η Ελένη Λυγιά, υψίφωνος και η Λούση Γεωργιάδη στο πιάνο, με συνθέσεις για πιάνο και φωνή εμπνευσμένες από την Αρκαδία.

https://www.youtube.com/watch?v=HietoZuwf4k (Εδώ το βίντεο από την εκδήλωση)

 

https://www.youtube.com/watch?v=3djwNa6kykg  (Εδώ το πρώτο trailer του ντοκυμαντέρ Mystagogea για την Αρκαδία από την DeepGreece)

Δύο ιέρειες της δημοσιογραφίας βρέθηκαν εντελώς τυχαία εκτός ιερατείου;

 

Η Ναταλί Νουγκερέντ και η Τζιλ Εϊμπραμσον είναι οι δύο εξαιρετικές δημοσιογράφοι, διευθύντριες ως προχθές δύο ιστορικών εφημερίδων – Μοντ και Νιού Γιορκ Τάιμς –  που αιφνιδίως βρέθηκαν εκτός νυμφώνος. Οι πραγματικοί λόγοι της απομάκρυνσής τους δύσκολα θα γίνουν γνωστοί, φαίνεται όμως ότι ο υπό αυτές ανδρικός πληθυσμός είχε άλλη εικόνα για το διευθυντικό πρότυπο. Το έχουμε δει το έργο, άρα αποφεύγουμε τους σχολιασμούς.

 

 Στην περίπτωση της Ναταλί Νουγκερέντ (Μοντ) έπαιξε ρόλο η απόφασή της να αλλάξει το κασέ της έντυπης έκδοσης, η νέα έκδοση να βγαίνει και σε τάμπλετ,  ενώ προγραμμάτιζε αλλαγές και στον τρόπο της διοίκησης. Από κάτω όμως υπήρχαν 13 άνδρες αρχισυντάκτες, οι οποίοι διαφώνησαν με τα σχέδια της, την πολέμησαν, κάποιοι υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους και φυσικά, ω του θαύματος, η Ναταλί εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Λέγεται ότι η Ναταλί είναι συγκεντρωτικό άτομο. Επομένως μπορεί να έπαιξε ρόλο και αυτό.

Η περίπτωση της Τζιλ ( Νιού Γιορκ Τάιμς) είναι ίσως διαφορετική. Γράφτηκε ότι ξαφνικά ανακάλυψε ότι το πακέτο συμφωνίας που είχε κάνει προ ετών, όταν ανέλαβε τη διευθυντική θέση ήταν μικρότερο από εκείνο του προκατόχου της. Διαμαρτυρήθηκε στους αρμοδίους, αλλά ουδείς ίδρωσε για τη Τζιλ που στα εξήντα της κρατούσε στα χέρια της τη σημαντικότερη εφημερίδα του κόσμου. Πολλοί έσπευσαν να την κατηγορήσουν ότι ασκούσε φοβερές πιέσεις προς τους εργαζομένους, αλλά, αλήθεια, μήπως υπάρχει κι ένας θλιβερός μύθος για την κακή διευθύντρια και τα καλόπαιδα από κάτω; Πάντως, οι εποχές που ζούμε είναι τραγικές για τον έντυπο Τύπο και τα παλιά μεγαλεία έχουν τελειώσει. Το ερώτημα είναι πόσο μπορεί ένας δημοσιογράφος να πιεστεί και τί αποτελέσματα μπορεί να φέρει αυτή η πίεση; Στην Ελλάδα το κλίμα αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς και ο έντυπος Τύπος προσπαθεί να προλάβει τις εξελίξεις στην εποχή της ιντερνετικής έκρηξης,της υπερπληροφόρησης και της μείωσης της ανάγκης του ανθρώπου να διαβάζει.Θα τα καταφέρει, άραγε;

Ντέιβιντ Πλαντ, ο Αγνός Εραστής – Εκδόσεις της Εστία

 

Μια εξομολόγηση
Μετάφραση-σημειώσεις-επίμετρο: Ηλίας Μαγκλίνης – «Ένας εξοντωτικός, τολμηρός, προσωπικός θρήνος» (ΦΙΛΙΠ ΡΟΘ) – Θα κατάφερνα ποτέ να κατανοήσω την ελληνικότητά σου; Και δεν εννοώ τα κιτρινισμένα μάρμαρα, ούτε τα τζιτζίκια μέσα στα κυπαρίσσια, ούτε καν την αστραφτερή γαλάζια θάλασσα, αφού τίποτε απ’ όλα αυτά, που εσύ τα απέρριπτες ως γραφικά, δεν σε όριζε ως Έλληνα. […]

 

Χρησιμοποιούσες τη λέξη «αγνότητα», θα προσπαθούσες όμως ποτέ να ορίσεις την έννοια της αγνότητας; Όχι, και σίγουρα όχι για να την αναγάγεις σε δόγμα, κάτι που για σένα σήμαινε απλώς τυραννία. Χρησιμοποιούσες τη λέξη ως εξής: είναι αγνός, τα ζώα είναι αγνά, το άρωμα των λεμονανθών είναι αγνό, η γεύση του λεμονιού είναι αγνή, η λιακάδα είναι αγνή, η μουσική είναι αγνή, όπως επίσης και τα φιλιά είναι αγνά. Κι αυτή, η πλέον ακαθόριστη προϋπόθεση: η αγάπη, στην πιο φωτεινή της έκφανση, είναι αγνή.

Ο Αμερικανός συγγραφέας Ντέιβιντ Πλαντ, μετά τον θάνατο του επί σαράντα χρόνια Έλληνα συντρόφου του Νίκου Στάγκου, ανασυνθέτει θραύσματα από τη ζωή του «αγνού εραστή» του. Απευθυνόμενος σ’ αυτόν, εξιστορεί αριστοτεχνικά και ισορροπημένα, χωρίς να αγιοποιεί, τη συγκινητική ιστορία της αγάπης τους, καθώς και τον κλονισμό που φέρνει ο θάνατος. Αναθυμούμενος και αφηγούμενος επουλώνει το πένθος του. Συγχρόνως, ανασυστήνει έναν χαμένο παράδεισο. Και αυτή η αίσθηση της αέναης παραδείσιας απλότητας περνάει αυτούσια, ακόμα και από τις πιο θλιμμένες σελίδες του βιβλίου.

Ο Ντέιβιντ Πλαντ (David Plante) γεννήθηκε το 1940 στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ (ΗΠΑ). Κρατάει από οικογένεια Γαλλοκαναδών και Ινδιάνων της Βορείου Αμερικής. Σπούδασε στο Κολλέγιο της Βοστώνης και στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Louvain στο Βέλγιο.
Άρθρα, κριτικές και συνεντεύξεις του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα (The New Yorker, The Paris Review, The New York Review of Books κ.ά.) Έχει εκδώσει μυθιστορήματα, ποιήματα, μελέτες και δοκίμια. Πρόσφατα ο βρετανικός εκδοτικός οίκος Bloomsbury εξέδωσε τον πρώτο τόμο των ημερολογίων του. Για πολλά χρόνια δίδαξε δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στο Λονδίνο, τη Λούκα της Ιταλίας και την Αθήνα, όπου διατηρεί το δικό του διαμέρισμα στα Εξάρχεια.

Έγκλημα κατά του πολιτισμού στη Νάξο!

Είναι αδύνατον να συλλάβει ανθρώπινος νους την τεράστια πολιτισμική καταστροφή που προκάλεσε στη Νάξο ιδιώτης σε μήκος τουλάχιστον 500 μέτρων στο σημαντικότατο, όχι μόνο για τη Νάξο, αλλά και για τις Κυκλάδες, σηματοδοτημένο και χαρακτηρισμένο αρχαίο μονοπάτι που ξεκινά από από την Αγία Μαρίνα Δανακού και φτάνει στην κορυφή του όρους Ζα! –

 

Την περασμένη Παρασκευή 9/5 το πρωί ξεκίνησε το έγκλημα πολιτισμού, όταν μπουλντόζα έκανε διάνοιξη(!) στο αρχαίο μονοπάτι και δεν σταμάτησε παρά μόνο για λίγες ώρες, παρ’ ότι ιδιοκτήτες παρακείμενων κτημάτων κατήγγειλαν το γεγονός στην Αστυνομία… –


Οι εργασίες διεκόπησαν μετά την παρέμβαση της Αστυνομίας, όμως, το «έγκλημα» κατά περίεργο τρόπο, σαν να μη συνέβη τίποτα, επαναλήφθηκαν την επομένη, οπότε και συνεχίστηκε η διάνοιξη! Αρχαίο πλακόστρωτο και πλευρικές λιθοδομές καταστράφηκαν!
Το γεγονός, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, δεν φαίνεται να «συγκίνησε» τις τοπικές δημοτικές αρχές, όταν τους αναφέρθηκε το γεγονός, αφού δεν προέβησαν σε καμία απολύτως ενέργεια!

Το έγκλημα πολιτισμού, γνωστοποιήθηκε ανωνύμως σε υπηρεσία της Περιφέρειας, το Τμήμα Κοινωνικής Αλληλεγγύης της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου στη Σύρο και αμέσως ενημερώθηκε το Τμήμα Περιβάλλοντος της Περιφερειακής Ενότητας Νάξου, που διέταξε παύση εργασιών.

Εν τω μεταξύ, υπάλληλος από το Τμήμα της Σύρου ήλθε εσπευσμένα στη Νάξο για να πιστοποιήσει ιδίοις όμμασι το έγκλημα!

Η αρχαία επιγραφή με την αναφορά «όρος Διός Μηλωσίου», δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί αν καταστράφηκε ή έχει καλυφθεί από τα μπάζα.

Σύμφωνα με πληροφορίες του naxos-news.gr η αρμόδια ΚΑ΄αρχαιολογική υπηρεσία αν και έγιναν προσπάθειες δεν ήταν εφικτή μέχρι αργά το μεσημέρι της Τρίτης 13/5 η ενημέρωσή της. Αξίζει να σημειωθεί, ότι την Τρίτη 13/5 σε 24ωρη απεργία προχώρησε ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΑ), μαζί με τα υπόλοιπα πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σωματεία του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, ενάντια στη διαθεσιμότητα και στο μέτρο της αξιολόγησης. –

Πρόκειται για τη Διαδρομή 2: 

Φιλώτι – Αγία Ειρήνη – Αγία Μαρίνα – Λευγάσα – Κορυφή Ζά – Σπήλαιο Ζά – Βρύση Αριών – Μύλος Σταυράκη – Φιλώτι (κυκλική)

Σημεία ενδιαφέροντος:     –   Πύργος Μπαρότση (17ου αι., Φιλώτι)
–   Αρχαία επιγραφή «όρος Διός Μηλωσίου»
–   Κορυφή Ζά
–   Σπήλαιο Ζά
–   Πηγή – Κρήνη Αριών
–   Ανεμόμυλος Σταυράκη

Αξίζει να επισημανθεί, ότι φτάνοντας στο κομβικό σημείο της Αγίας Μαρίνας, ο περιηγητής βρίσκεται ήδη στις υπώρειες του Ζα, του υψηλότερου βουνού των Κυκλάδων. Η ανοδική πορεία διέρχεται από την πηγή της Λευγάσας και τη χαραγμένη σε βράχο αρχαία επιγραφή «Όρος Διός Μηλωσίου». Το βουνό παρουσιάζει μεγάλο ορνιθολογικό ενδιαφέρον και συγκεντρώνει σπάνια ενδημικά είδη χλωρίδας.
Η ανάβαση στην κορυφή (1001 μέτρα) προσφέρει απεριόριστη θέα στο Αιγαίο και τα Κυκλαδονήσια.

Φωτογραφίες από το αρχαίο μονοπάτι και τις πλευρικές λιθοδομές –

http://left.gr/news/egklima-kata-toy-politismoy-sti-naxo

The work of making equal opportunity real is not over

 

TIME – Jon Meacham – Sixty years since the historic Supreme Court ruling, the work of making equal opportunity real for all Americans is not over
It was supposed to have been a slow news day. Reporters covering the Supreme Court had been told not to expect very much on Monday, May 17, 1954, when the court’s press officer shifted signals. “Reading of the segregation decisions is about to begin in the courtroom,” said Banning E. Whittington, while putting on his coat and leading a pack of journalists up a flight of marble steps into the chamber, and into history, according to The New York Times.

It was 1 p.m. when newly confirmed Chief Justice Earl Warren began to read the opinion of the court in Brown vs. Board of Education of Topeka. The key sentence was unpoetic, but it belongs in American scripture as surely as any words of Jefferson’s or Lincoln’s do: “in the field of public education the doctrine of ‘separate but equal’ has no place.” With these words the American Revolution that had begun in the aftermath of the French and Indian War on the North American continent in the latter half of the 18th century entered a new and dazzling phase.
In his important history of the pre-Brown South, the late writer John Egerton brilliantly captured the moment of Warren’s announcement 60 Mays ago. “In the most fundamental way, everything came together around this court decision, around the issue of race and education,” Egerton wrote in his 1994 book Speak Now Against the Day.
For the past quarter of a century, Americans in general and Southerners in particular had been contending with one another over rights and privileges and responsibilities, over race and color, caste and class. They might have chosen another issue, such as the right to vote, as the primary vehicle for this monumental debate. They might have, but they didn’t. Every American citizen had a direct interest in public education; millions of them saw it as the key to the future well-being of their families. The ballot was crucial, without a doubt, but education struck every chord on the scale: age, sex, race, religion, occupation, residence, language, nationality.
Two points come to mind on this 60th anniversary. The first is about the primacy of politics and the indispensability, in our system of popular government, of at once respecting and shaping public opinion. The nation was fortunate that Warren was where he was when the crisis of the Brown decision came. As a politician—a former Republican governor of California and vice-presidential nominee on the 1948 GOP ticket that lost to President Truman—Warren knew that a unanimous court was essential in such a difficult hour. And so he worked hard behind the scenes to produce a 9-0 decision, work that included bringing around justices from Alabama and Kentucky. The Brown opinion was the work of a man who respected politics despite its inherent limitations and frustrations.

The second point, and it is related to the first, is that few revolutions are ever truly complete. The 1954 decision was epochal—but it was only the beginning. The following year the court returned with an enforcement decision to make clear that it was quite serious about ending the segregationist order made possible by Plessy v. Ferguson. And as we all know, the work of making the promise of equal opportunity real for all Americans is not over even now. That’s worth remembering on even the slowest of news days.

 

http://www.history.com/this-day-in-history/brown-v-board-of-ed-is-decided

 

Continue reading «The work of making equal opportunity real is not over»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: