Στάχτη κι αποκαϊδα παντού


 

http://www.globalview.gr/2019/05/04/thanatos-kai-empaigmosapoka%CE%90dia/

Μονόλογοι

Γράφει ο `Αγγελος Πετρουλάκης

Το απομεσήμερο της 23ης Ιουλίου του 2018, έκανα ό,τι έκανα μόλις ξυπνούσα από τον μεσημεριάτικο ύπνο και πριν πιο τον απογευματινό καφέ και κατηφορίσω για τη θάλασσα. Πίεσα το πλήκτρο και άνοιξα την τηλεόραση. Κι έμεινα εκεί…

Έκπληκτος και άφωνος παρακολουθούσα τις συνεχείς συνδέσεις τών δημοσιογράφων από την Κινέτα και το Μάτι. Κάποια στιγμή, γυρίζοντας στ’ αριστερά τα μάτια μου και βλέποντας το δάσος τού Πολυδενδρίου, σκέφτηκα τι θα γινόταν αν άρπαζε φωτιά και όλος αυτός ο παράδεισος μετατρεπόταν σε Κρανίου τόπο. Έδιωξα, έντρομος τη σκέψη αυτή, στρέφοντας τα μάτια μου στη θάλασσα που απλώνονταν γαλήνια στα πενήντα μέτρα μακριά μου…

Αλλά, μόνο για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά, τα μάτια μου ξαναγύρισαν στην τηλεόραση και κόλλησαν μόνιμα για ώρες.

Το πρωί τής επομένης έγραφα το άρθρο μου για την εφημερίδα, με τίτλο «Θάνατος και αποκαΐδια…»

«Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη

περπατώντας η Δόξα μονάχη

μελετά τα λαμπρά παλληκάρια

και στην κόμη στεφάνι φορεί

γινωμένο από λίγα χορτάρια

πούχαν μείνει στην έρημη γη».

Διονύσιος Σολωμός

Στων «Ψαρών την ράχη» ήταν οι Τούρκοι, που σκόρπισαν τον θάνατο.

Στης Ηλείας «τη ράχη», ποιος;

Και ποιος στης Αττικής;

Και ποιος σε κάποια άλλη «ράχη», αύριο;

Εικόνες εφιαλτικές. Η πραγματικότητα ακόμα πιο εφιαλτική. Κάποιες ευμεγέθεις κίτρινες σακούλες. Όλες τους με μια ζωή σταματημένη, κρυμμένη. Απανθρακωμένα πτώματα στη σειρά. Αριθμοί που ανεβαίνουν.

Εφιαλτικό και το γύρω σκηνικό.

Τα μαύρα κλαριά τών καμένων δέντρων, χέρια τεντωμένα προς τον ουρανό που εκλιπαρούν για βοήθεια.

Τα πυρπολημένα σπίτια καπνίζουν ακόμα. Τα αυτοκίνητα – καμένες λαμαρίνες. Απουσία φωνής, απουσία ζωής. Μόνο αριθμοί νεκρών. Και μια διάχυτη αγωνία για τους αγνοούμενους.

Στην Ελλάδα τού 2018. Όπως και η Μάντρα, στην Ελλάδα τού 2017, με τους είκοσι δυο πνιγμένους.

Εκεί έχτιζαν μέσα στα ρέματα. Εδώ έχτιζαν μέσα στα δάση.

Η βροχή έπνιξε τα ρέματα, τα ρέματα τους ανθρώπους.

Η φωτιά τών εμπρηστών έκαψε τα δάση. Τα φλεγόμενα δάση τούς ανθρώπους. Τίποτα πιο απλό, αλλά και τίποτα πιο σύνθετο.

Ο Έλληνας ήθελε ένα σπίτι, κάπου στην εξοχή. Χρυσές εποχές υπήρχαν, ευκαιρίες υπήρχαν, υπάλληλοι που έκλειναν τα μάτια στην παρανομία και άνοιγαν τις τσέπες τους για λάδωμα, υπήρχαν. Ένας μετά τον άλλον δημιουργήθηκαν οι οικισμοί. Όχι μόνο στην Αττική.

Και αφού δημιουργήθηκαν οι οικισμοί, οι καταστάσεις θεωρήθηκαν τετελεσμένες. Η επαναφορά στην τάξη είχε κόστος. Πολιτικό. Όλοι αυτοί που έχτιζαν, ψήφιζαν συνάμα. Ποιος θέλει να δυσαρεστεί τους ψηφοφόρους;

Ήταν προτιμότερο το μπάλωμα: Υπηρεσίες Πολιτικής Προστασίας ανεύθυνες για όλα, αντιπυρικά μέτρα στα χαρτιά, σχεδιασμοί αντιπυρικής προστασίας, επίσης στα χαρτιά, κάποιοι νόμοι που μέχρι να εφαρμοστούν εξευτελίζονται. Και πολιτικοί ηγέτες που άλλοτε ρίχνουν την ευθύνη στους προηγούμενους, άλλοτε στον «στρατηγό άνεμο» (Πολύδωρας), άλλοτε όπου βρίσκουν πρόχειρο, άλλοτε στις ασύμμετρες απειλές (Τσίπρας). Για την ανοργανωσιά και τις ανοησίες τών «αρμόδιων» και «υπεύθυνων», μιλιά.

«Μάλλον γαρ πεφόβημαι τα οικείας ημών αμαρτίας ή τας των εναντίων» (Περισσότερο φοβούμαι τα ιδικά μας σφάλματα, παρά τα σχέδια των εχθρών μας), εξακολουθεί να λέει ο Περικλής (Θουκυδίδου Α144), αλλά ποιος έμαθε να ακούει σ’ αυτόν τον τόπο, όπου όλοι αγορεύουν σαν παπαγάλοι.

Και εν τω μεταξύ, οι πυρκαγιές ξεσπούν, κάθε που παίρνει να φυσά ισχυρός άνεμος. Ξέρουν οι εμπρηστές πότε η πράξη τους θα έχει αποτέλεσμα. Με άπνοια δεν βάζουν φωτιά. Τζάμπα κόπος. Το πρώτο αεροπλάνο θα τη σβήσει. Ο στόχος δεν θα επιτευχθεί.

Εκτός από τους εμπρηστές, όμως, ξέρουν την απόλυτη αλήθεια και κάποιοι ιερωμένοι, όπως ο Αμβρόσιος των Καλαβρύτων, που μίλησε για τιμωρία τού Θεού, αλλά οι άθλιοι του εκκλησιαστικού συστήματος είναι, ούτως ή άλλως, πικρές σελίδες στην ιστορία τής ανθρωπότητας.

 

Αυτήν την φορά οι φωτιές είχαν νεκρούς, πολλούς. Όχι δυο – τρεις βοσκούς, αλλά δεκάδες ιδιοκτήτες σπιτιών ή παραθεριστές. Μέχρι την ώρα αυτή οι διαπιστωμένοι νεκροί φτάνουν τους ογδόντα έναν. Ίσως φτάσουν τους εκατό, ίσως και τους διακόσιους, αφού όλο και περισσότερο αυξάνονται οι αγνοούμενοι. Στην Ηλεία το 2007 είχαν μετρηθεί εξήντα πέντε. Στην Εύβοια έξι, τη Λακωνία έξι και την Αχαΐα τρεις.

Οι λοιπές διαπιστώσεις σχεδόν όμοιες. Δεν κινήθηκε έγκαιρα ο μηχανισμός, έγιναν παραλείψεις στην εφαρμογή τού σχεδιασμού, κρουνοί δεν υπήρχαν ή δεν λειτούργησαν…

Οι ευθύνες μπαλάκι, μια από εδώ, μια από εκεί. Και εξαγγελίες για αποζημιώσεις…

Η ζωή αποζημιώνεται όμως;

 

Γράφω αυτές τις γραμμές σ’ ένα μπαλκονάκι στον Αγιόκαμπο της Λάρισας. Πίσω μου το Μαυροβούνι και ο Κίσσαβος. Πυκνοδασωμένα βουνά, αλλά και «φυτεμένα» με εξοχικές κατοικίες.

Δεν ξέρω ποια μέτρα πυρασφάλειας έχουν ληφθεί. Δεν ξέρω πόσες φορές έγινε συγκέντρωση κατοίκων / παραθεριστών για το πού θα καταφύγουν αν συμβεί κάτι το ίδιο δυσάρεστο, αν έχουν σχεδιαστεί δρόμοι διαφυγής, αν έχουν δημιουργηθεί κρουνοί ανεφοδιασμού των υδροφόρων, αν έχουν οριστεί τόποι συγκέντρωσης του πληθυσμού.

Δεν ξέρω αν έχουν επιλεγεί οι χώροι ανάπαυσης των πυροσβεστών που ίσως έρθουν να συνδράμουν το έργο τών τοπικών υπηρεσιών, το πώς και πού αυτοί οι άνθρωποι θα βάλουν κάτι στο στόμα τους ή θα ξαπλώσουν για λίγο, για να πάρουν δυνάμεις και να συνεχίσουν τον αγώνα τους στα δύσβατα φλεγόμενα δάση. Αν ποτέ…

Εύχομαι να είμαι μόνο εγώ αυτός που δεν ξέρει, και όλα αυτά, και άλλα ακόμα, να έχουν προβλεφθεί από αρμόδιους, όπως, εύχομαι, και οι κάτοικοι να έχουν ενημερωθεί. Όμως, όταν ρώτησα κάποιους μόνιμους κατοίκους και ιδιοκτήτες εξοχικών, με βεβαίωσαν πως κι εκείνοι δεν ήξεραν. Κανείς δεν τους συγκέντρωσε για να τους δώσει οδηγίες πώς πρέπει να ενεργήσουν, αν ξαφνικά δουν δίπλα τους να ξεπετάγονται φλόγες.

Και αυτό είναι ιδιαίτερα λυπηρό.

 

Αυτό ήταν το κείμενο τότε. Κάποιοι φίλοι, την άλλη μέρα, μετά τη δημοσίευσή του, με τους οποίους πίναμε καφέ κάθε πρωί στην παραλία, με συγχάρηκαν. Και; Τι ωφελούν τα συγχαρητήρια όταν η καταστροφή ξεπερνά κάθε φαντασία;

Τα πρωινά, που ακολούθησαν, οι συζητήσεις θέριευαν.

Από το θέμα, μονοπωλούσε το ενδιαφέρον η αισχρή επικοινωνιακή στρατηγική τής κυβέρνησης, η δουλικότητα των υπηρεσιακών παραγόντων και η ασχετοσύνη κάποιων υπεύθυνων και αρμόδιων.

Η κακοστημένη παράσταση στο Κέντρο Επιχειρήσεων με τους υπουργούς μαριονέτες…

Ένας Πολάκης, που εξειδικεύθηκε στις ύβρεις, να μην ανοίγει το στόμα του για να μιλήσει για νεκρούς.

Ένας Τόσκας – μουσίτσα θα τον χαρακτήριζε η μητέρα μου – να βεβαιώνει πως όλα έγιναν σωστά. Ο άντρας που δεν τίμησε τον όρκο τού Στρατιώτη…

Ένας Σκουρλέτης με ύφος βαρύ και προβληματισμένο, αλλά άδειο.

Και οι άλλοι… Στρατηγοί με δαφνόφυλλα υποταγής, που πήραν τ’ αστέρια τους γιατί έσκυβαν περισσότερο από άλλους.

Με έναν Τζανακόπουλο να ενορχηστρώνει μια από τις πιο σιχαμερές φιέστες τής κυβερνητικής πολιτικής.

Εν τω μεταξύ, ο αριθμός τών θυμάτων μεγάλωνε. Οι μαρτυρίες πλήθαιναν. Η κατακραυγή θέριευε.

Και αίφνης, στις οθόνες τής τηλεόρασης ο πιο γελοίος σαλτιμπάγκος τής πολιτικής ζωής, ο Καμμένος. Να κατηγορεί τα ΜΜΕ και όσους παραβίασαν τον οικοδομικό κανονισμό. Ο πρωτομάστορας της οδυνηρής συμφωνίας τών Πρεσπών.

Θα ακολουθήσει η επίσκεψη του πρωθυπουργού. Δειλή επίσκεψη, επαίσχυντη, με ύφος βαρύγδουπο και δηλώσεις που αποδείχθηκαν πως ήταν λαγοί με πετραχήλια…

Αλλά και το απαραίτητο πρωθυπουργικό χιούμορ: «Και να σου έδινα τα λεφτά θα τα είχες ξοδέψει». Μαύρο χιούμορ, κατάμαυρο.

«Να σου έδινα…»

Όχι «να σου έδινε το κράτος». Λες και ο πρωθυπουργός δίνει λεφτά από την τσέπη του.

Αυτός ο άνθρωπος αποφασίζει για τη ζωή μας.

Βράδυ Τετάρτης, 2 Μαΐου 2019, εννιά μήνες μετά την καταστροφή. Μια εκπομπή τού Παπαχελά, που συγκεντρώνει μόλις το 12% της τηλεθέασης. Οι συν-Έλληνες μάλλον αδιαφορούν. Τρεις μέρες κρατά η όποια κατακραυγή. Μετά όλα παίρνουν τον δρόμο τής λήθης και της αδιαφορίας.

Ο δημοσιογράφος μιλά ελάχιστα. Αφήνει να μιλήσουν οι μαρτυρίες. Είναι ικανές να δείξουν το μέγεθος μιας αλητείας χωρίς προηγούμενο.

Οι ασύρματοι αποκαλύπτουν τις συνομιλίες, οι οποίες, βεβαίως, έφταναν αστραπιαία στα υψηλότερα κλιμάκια:

«Εντός αμαξιού Opel Vectra, απανθρακωμένο άτομο, να γνωρίζετε».

 

«Έχουμε έναν άνθρωπο, προφανώς στην πόρτα του σπιτιού του είναι απ’ έξω. Είναι μπρούμυτα στο δρόμο, νεκρός».

 

«Έχουμε και άλλα περιστατικά. Κι άλλα, κι άλλα, αρκετά. Ακούστε με τώρα».

 

«Στο Μάτι, στην παραλία, έχουμε έξι καμένους».

»Όταν λες καμμένους;

»Καμένους.

»Απανθρακωμένους;

»Ναι, ναι, ναι».

«Δυστυχώς έχουμε κι άλλον νεκρό».

 

«Θέλω να δηλώσω έχουν καεί δύο άνθρωποι στον Βουτζά».

 

«Κι άλλο κύριε Διοικητά. Μάλλον γυναίκα. Εντάξει, κ. Διοικητά».

 

«Έχει νεκρούς, αλλά δεν τους ανακοινώνουν».

 

Και μόλις χθες, ένας ακόμα αισχρός θεατρίνος, ο άνθρωπος που εξευτέλισε τη Φιλοσοφία, εξέχουσα, κάποτε, προσωπικότητα της πανεπιστημιακής κοινότητας, να δηλώνει πως είναι ύποπτος ο χρόνος που διάλεξε ο Παπαχελάς για το ρεπορτάζ του. Για το ότι ο χρόνος στο Μάτι είναι ακόμα νεκρός, μιλιά. Για το ότι όσα ειπώθηκαν και δηλώθηκαν τότε, έμειναν απραγματοποίητα, μιλιά. Αυτά του δίδαξε η μελέτη τής Φιλοσοφίας τού κυρίου Πελεγρίνη;

 

Εκείνη την ώρα τών δραματικών συνομιλιών στους ασυρμάτους τής Πυροσβεστικής και της Αστυνομίας, ο πρωθυπουργός ήταν ακόμα στη Βοσνία. Πιθανόν κάποιοι του είχαν πει να μην βιάζεται, γιατί εκείνοι που είχαν καεί δεν ανήκαν στους «εμείς», αλλά στους «αυτούς», που έπρεπε να τους τελειώσουν. Ίσως να του είπαν και πως δεν ήταν ψηφοφόροι τού Παύλου Πολάκη.

Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς την αδιαφορία τού πρωθυπουργού του, που έδωσε προτεραιότητα στο πέταγμα των λουλουδιών στον ποταμό και όχι στην εσπευσμένη επιστροφή του στην χώρα του, που καιγόταν. Είχαν προτεραιότητα οι επιδόρπιες εκδηλώσεις τής υπογραφής τής «Χάρτας τής Ειρήνης».

Ο Τόσκας θα ισχυριστεί πως δεν είχε ενημερώσει τον πρωθυπουργό γιατί ήταν «ασαφείς οι πληροφορίες». Πόσο ασαφής είναι μια πληροφορία πως ήδη έχουν καταμετρηθεί 13 απανθρακωμένοι;

Και ο Πολάκης;

Πόσο ασαφές είναι το αίτημα για επείγουσα αποστολή σάκων τοποθέτησης νεκρών; Αυτός ο λεβέντης από τα Σφακιά, που ξυπνά τον ερωτισμό τού Κραουνάκη, το κολλητάρι τού πρωθυπουργού, γιατί του έκρυβε την αλήθεια;

Ή όλοι τους υπάκουσαν στη στρατηγική και στις εντολές τού Τζανακόπουλου: Μούγκα στη στρούγκα;

Μεσάνυχτα η σύσκεψη και ο πρωθυπουργός ρωτά «πότε θα πετάξουν τα αεροπλάνα;». Πλάκα μας κάνεις; Δεν ξέρεις πως τα αεροπλάνα πετούν με το πρώτο φως τής ημέρας; Κουβέντα να κάνουμε δηλαδή; Να δείξουμε στους χαχόλους ότι ενδιαφερόμαστε;

 

Και αναρωτιέμαι:

Δεν θα ήταν προς τιμήν του, εκείνο το βράδυ, κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο, να δήλωνε πως η χώρα θρηνεί θύματα;

Δεν θα ήταν προς τιμήν του, να δήλωνε πως θα διερευνηθούν άμεσα ευθύνες και παραλείψεις αρμοδίων και από το επόμενο πρωί να ξεκινούσε το ξήλωμα των αρχηγών;

Δεν θα ήταν πιο τίμιο αν, δυο – τρεις μέρες μετά, ξήλωνε τον Τόσκα και όσους του έκρυψαν – αν του έκρυψαν – την αλήθεια, δείχνοντας πυγμή και αποφασιστικότητα στη διοίκηση του κράτους;

Ματι 3Ποιος θα κατηγορούσε τον πρωθυπουργό για τις λάθος εκτιμήσεις πέντε – έξι υπηρεσιακών παραγόντων;

Ποιος θα τον κατηγορούσε, αν προχθές στην Κρήτη, εύρισκε ένα πρόσχημα και δεν παρίστατο στο γλέντι;

Ήξερε πως εκείνο το βράδυ ο Παπαχελάς θα είχε την εκπομπή. Μέρες πριν την προανήγγελλε το ΣΚΑΙ. Και ξέρει πως ο Παπαχελάς είναι δημοσιογράφος παλιάς κοπής και δεν κάνει εκπομπές τής πλάκας.

Τα στοιχεία που παρουσίασε ο Παπαχελάς συγκεντρωτικά, δεν ήταν καινούρια, ή δεν ήταν όλα καινούργια. Είχαν βγει αποσπασματικά και σε άλλες εκπομπές. Είχαν βγει και άλλα ακόμα, μαρτυρίες ανθρώπων που έσωζαν κόσμο με τις βάρκες τους, όταν το Λιμενικό ακόμα κοιμόταν. Μαρτυρίες αστυνομικών που αποκάλυπταν το μέγα μπάχαλο. Μαρτυρίες κατοίκων…

Προς τι ο χορός και τα πανηγύρια, όταν ήξερε πως ένας δημοσιογράφος τού κύρους τού Παπαχελά, θα επιχειρούσε, την ίδια βραδιά, να ξεγυμνώσει όλο το κυβερνητικό «αφήγημα» για το Μάτι;

 

Φταίνε τα ΜΜΕ. Όχι όλα. Αυτά που δεν υποτάχθηκαν στον Παππά και τον Τζανακόπουλο. Φταίνε οι δημοσιογράφοι που ασκούν κριτική. Φταίνε οι γελοιογράφοι σκιτσογράφοι μας, ο Αρκάς, ο Κυρ, ο Πετρουλάκης και όλοι οι άλλοι που καυτηριάζουν με το πνεύμα και το πενάκι τους τα λάθη, τις αστοχίες, τις παραλήψεις των κυβερνώντων.

Καίει το σκίτσο τού Κυρ, που είδε τη δημοσιότητα σήμερα το πρωί.

Δεν φταίει κανείς από τις μαριονέτες που εμφανίστηκαν στα τηλεοπτικά δίκτυα τα μεσάνυχτα της 23ηςπρος 24η Ιουλίου. Αιδώς…

Ας αναζητήσουν λαγούμια να κρυφτούν από την κρίση τού μέλλοντος. Οι 101 νεκροί θα είναι πάντα παρόντες στου Ματιού την ολόμαυρη ράχη.

Νίκος Τόσκας, Παύλος Πολάκης, Χρήστος Σπίρτζης, Πάνος Σκουρλέτης, Σωκράτης Φάμελλος και Ρένα Δούρου. Αρχηγοί Πυροσβεστικής, Αστυνομίας και Λιμενικού. Αυτοί είχαν προλάβει και είχαν φορέσει και τις στολές τους. Πλήρης ο θίασος. Τι είπαν;

Νικος Τόσκας: «Ήταν εγκλωβισμένος κόσμος σε ένα μικρό λιμανάκι στο Μάτι… Τους μεταφέραμε από εκεί, συνεχίζεται η επιχείρηση προς τη Ραφήνα».

Σωκράτης Φάμελλος: «Τώρα κάνουμε εκκένωση προς το λιμάνι τής Ραφήνας».

Παύλος Πολάκης: «Κάποιοι βαριά τραυματισμένοι ήρθανε με το πλωτό τού Λιμενικού».

Επικεφαλής Πυροσβεστικής: «Επιχειρούν 80 πυροσβεστικά αυτοκίνητα».

 

Αηδιάζω. Δεν θέλω να γράψω τίποτα περισσότερο, αν και πρέπει γιατί οι αμαρτίες είναι πολλές και βαριές. Όπως η πρόσφατη κατάθεση του νομοσχεδίου για αλλαγές στην πολιτική προστασία. Εννιά ολόκληροι μήνες χρειάστηκαν για ένα κουτσό νομοσχέδιο. Τόση ανικανότητα; Τόση ανευθυνότητα; Η αντιπολίτευση τους έφταιγε εννιά ολόκληρους μήνες ή μήπως φοβόταν μην τους «κάτσει καμιά στραβή», όμοια μ’ εκείνη που έτυχε της κυρίας Δούρου;

Αυτά…

04-05-19

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close